အခန်း ၁၄၃၃

အခန်း (၁၄၃၃) ထူးဆန်းသော ဝေ့မိသားစု

သို့သော် လွှတ်ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ယောင်၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ ရုတ်တရက် လျှံကျလာသည်။

"အရှင်သခင်... ကျွန်မကို ထားမသွားပါနဲ့"

တုန်းဟန်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ မေ့ပစ်ဖို့ဆိုတာက မှတ်မိနေဖို့ထက် တကယ်ပဲ ပိုပြီး ခက်ခဲနေတာလား...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချော်ရည် မြေပြင်၌ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စု သတင်းပို့သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ ရုံယန်က သူ၏ သတင်းစကားကို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ကုပ်သွားခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်က ခန်းမဆောင်သခင် မုန့် နဲ့ လူချင်း မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး၊ သူမရဲ့ သက်တော်စောင့်ဆီကနေပဲ ဒီကျေးဇူးကို နောက်မှ ဆပ်ပါ့မယ် ဆိုတာကို ကြားခဲ့ရတာပါ၊ ပြီးတော့..."

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

ရုံယန်၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး သူ၏ စကားများကလည်း အေးစက်နေခဲ့သည်။ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စု သတင်းပို့သူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ မီးသလင်းကျောက်ပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောသည်။

"သခင်ကြီး... ခန်းမဆောင်သခင် မုန့် က သခင်ကြီးရဲ့ လက်ဆောင်ကို လက်မခံခဲ့ပါဘူး၊ သူမက သခင်ကြီးရဲ့ စေတနာကို လက်ခံရရှိပေမယ့် ပစ္စည်းကိုတော့ အလိုမရှိဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်က မီးသလင်းကျောက်ကို ဂရုတစိုက် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ရုံယန်က သူ၏ လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသည်။

ဘုန်း

တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော မီးသလင်းကျောက်မှာ ပေါက်ကွဲပြီး အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စု သတင်းပို့သူမှာ အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးသလင်းကျောက်မှ ပြာများ ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် အလွန်တရာ အနေရခက်သော ပုံစံပေါက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရုံယန်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာကာ ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူက အတွင်းရှိ ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စေတနာကို လက်ခံရရှိတယ် ဟုတ်လား၊ ဟားဟား... မင်းက အဲဒီလူကို မေ့ပစ်လို့ မရသေးဘူးပဲ"

အဲဒီလူဟု သူ ရည်ညွှန်းပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် ရုံယန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

အားကျမှု၊ လေးစားကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ မနာလိုမှုနှင့် အမုန်းတရားများသာ ဖြစ်သည်။

"နတ်မီးတောက် တစ္ဆေ ဧကရာဇ်၊ ဟားဟား... မင်း ပေါ်မလာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီပဲ၊ အဲဒီ ကံဆိုးတဲ့ မရဏအရှင်သခင်နဲ့အတူ မင်းပါ ကျဆုံးသွားတာလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ထွက်မလာရဲ ဖြစ်နေတာလား"

ရုံယန်က ရုတ်တရက် အမုန်းတရားများဖြင့် ပြောသည်။ ရုံယန်မှာ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် ရွှယ်အန်းနှင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းတို့ အဖွဲ့မှာ အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝေ့မိသားစု ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အဆင့်မြင့် တစ္ဆေ ရထားလုံး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်နက် အတွင်းရှိ သန်းထောင်ချီသော လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံးက မော့ကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လေးစားကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ လေးနက်လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ရှေ့ဆက်သွားလေလေ လေထုက ထူးဆန်းနေကြောင်းကို ပိုမို ခံစားလာရလေဖြစ်သည်။ အတိတ်ကသာဆိုလျှင် ဝေ့မိသားစု နယ်မြေ၏ အစွမ်းထက် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးဦးက သူမ၏ တစ္ဆေ ရထားလုံး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာကတည်းက ကြိုဆိုကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး လူသူ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရချေ။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊

ဘာလို့ ကာကွယ်ရေးက ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်တောင် ပေါ့လျော့သွားရတာလဲ.၊ ဝေ့မိသားစုက တခြား မိသားစုတွေ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး နယ်မြေကို ဝင်ရောက် ကျူးကျော်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ၎င်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေဆဲဖြင့် တစ္ဆေ ရထားလုံးကို ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာ ခရီးဆက်ပြီးနောက် သူတို့က ဝေ့မိသားစု၏ ပင်မ အိမ်တော် တည်ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာမှာ မြို့တစ်မြို့ မဟုတ်သော်လည်း မည်သည့်မြို့ကိုမဆို သာလွန်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ ဝေ့မိသားစု၏ စံအိမ်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အတိုင်းအတာမှာ သာမန် စိတ်ကူးယဉ်၍တောင် မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဧရိယာကိုသာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် တစ္ဆေလောကနယ်ပယ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ ယခင် ဝမ်ကွေ့မြို့တော်ကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူတိုင်းက ဝေ့မိသားစု၏ မျိုးဆက်များ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်းအတာက မည်သူ့ကိုမဆို အံ့အားသင့်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အန်းယန်မှာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြောလှသော ဤမျှလောက် ဧရာမ စံအိမ်ကြီးမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ သူ့အတွက်မူ ဤစံအိမ်ကြီးမှာ မှတ်သားလောက်စရာပင် မရှိလှချေ။ ဟွီယင်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရုံသာရှုံ့မိသည်။

"ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာတဲ့ သူဌေးယောင်တွေ"

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများထဲ၌ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ဝေ့မိသားစုကို ဤကဲ့သို့ အကဲဖြတ်ရန် အရည်အချင်း ရှိသူဖြစ်သည်။ နှစ်သောင်းချီ၍ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ချင်းချိုး မြေခွေး တိုင်းပြည်၏ ရှေးဟောင်း ဗိသုကာ လက်ရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသူပီပီ ဟွီယင်းက ဤစံအိမ်ကြီးအပေါ် အထင်ကြီးမှု မရှိသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ဤမှတ်ချက်များကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူမက တစ္ဆေ ရထားလုံး ရပ်နားလိုက်သော စံအိမ်ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လွတ်လပ်နေတတ်သော ကွင်းပြင်မှာ ယခုအခါ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။

ဝေ့မိသားစု စံအိမ်မှာလည်း ပုံမှန်ထက် အများကြီး ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဝေ့မိသားစု နယ်မြေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသင့်သော အစွမ်းထက် အစောင့်အရှောက် အများအပြားကို ဝေ့ချင်းရှောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီလူတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေကြတာလဲ...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေ့မိသားစု ဂိတ်တံခါးများတွင် ဧည့်ခံရန် တာဝန်ယူထားသော အိမ်အစေခံများကလည်း ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ တစ္ဆေ ရထားလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစပိုင်းတွင် ဆွံ့အသွားကြပြီးနောက် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုကို ပြသလာကြသည်။

သူတို့သာမက ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသူ အများအပြားကလည်း ထူးဆန်းသော အမူအရာများကို ပြသနေခဲ့ကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝေ့မိသားစု စံအိမ် အတွင်းမှ လူတစ်စု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေ ရထားလုံးကို တိုက်ရိုက် ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအမျိုးသမီးက တစ္ဆေ ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောသည်။

"အစ်မ... အစ်မ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ၊ ရထားလုံးပေါ်ကနေ ဘာလို့ မဆင်းသေးတာလဲ"

သူမ၏ ရယ်မောသံမှာ ညီအစ်မ သံယောဇဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေကို နားမလည်ပါက သူတို့ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ချစ်ခင်ကြသော ညီအစ်မများဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်း တစ်ယောက်သာ ဤအမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်တကယ် မည်မျှ ရန်လိုနေသနည်း ဆိုတာကို သိထားသည်။

ဝေ့ယင်းယင်း... ဝေ့မိသားစု၏ သခင်မလေးနှစ်...

အသက်အရွယ်နှင့် အာဏာ အရဆိုလျှင် သူမ၏ နောက်တွင် ဒုတိယ နေရာ၌ ရှိသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်သည် အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာကတည်းက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ရော လျှို့ဝှက်စွာပါ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်လာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဝေ့ယင်းယင်းမှာ ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ခံထားရလေ့ ရှိသည်။ ဒါပေမယ့် အခုတစ်ကြိမ် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ သူမက ငါ့ကို လာကြိုနေရတာလဲ

ဤမေးခွန်းက ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပွက်ပွက်ဆူနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက နေရာတွင် ဆက်လက် ခိုအောင်းနေ၍ မရနိုင်ချေ။ မဟုတ်ပါက ဝေ့ယင်းယင်း ၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး တစ္ဆေ ရထားလုံး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ကျက်သရေရှိစွာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ယင်းယင်း က ဝေ့ချင်းရှောင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ထူးခြားလှသော အလှတရားကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှိုင်းညို့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ နေရာတွင် တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမက ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ အင်္ကျီလက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်သည်။

"အစ်မ... နောက်ဆုံးတော့ အစ်မ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ၊ ညီမ အစ်မကို လွမ်းနေတာ"

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာက ပြင်ပလူများအတွက် သဟဇာတဖြစ်ပြီး သာယာကြည်နူးဖွယ် ကောင်းနေပုံရသည်။ သို့သော် ၎င်းက ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများကိုပင် ထသွားစေခဲ့သည်။

သို့တိုင်အောင် သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအဓမ္မ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဝေ့ယင်းယင်း ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ မေးသည်။

"ဝေ့ယင်းယင်း... နင် ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"

ဝေ့ယင်းယင်း၏ အပြုံးက အေးခဲသွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အစ်မက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပြန်လာတဲ့ အစ်မကို ညီမ တစ်ယောက်က လာကြိုတာ သဘာဝကျတယ် မဟုတ်လား"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ဝေ့ယင်းယင်း၏ မျက်နှာမှ တန်ဖိုးရှိသော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ခွဲခြား မသိမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။

"ဝေ့ယင်းယင်း... နင့်ကို လိမ္မာလိမ္မာ နေဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်၊ တကယ်လို့ လျှို့ဝှက် ကြံစည်မှု တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုရင်... သတိထား၊ နင့်ကို နောင်တရအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်"

သူမ၏ စကားများထဲရှိ ခြိမ်းခြောက်မှုက သိသာထင်ရှားနေပြီး ဝေ့ယင်းယင်း ၏ အပြုံးကို ယိမ်းယိုင်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေ ရထားလုံး အတွင်းမှ ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ယန်အာ... ယင်းအာ ကို မှော်ရတနာ စံအိမ်ထဲ ပြန်ခေါ်သွားလိုက်"

အန်းယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ဤမှိုင်းညို့နေသော တစ္ဆေ ပုံရိပ်များနှင့် သူမ ပတ်သက်ချင်စိတ် မရှိသဖြင့် စပ်စုချင်နေသော ဟွီယင်းကို ဆွဲကာ မှော်ရတနာ စံအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ဝေ့ဟောက်ချန်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသည်။

"သွားကြစို့... မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်”

--