အခန်း ၁၄၄၀

အခန်း (၁၄၄၀) အက်ကွဲနေသော မြေပြင်

သဲကန္တာရ မြို့တော်၊ ပန်းခန်းမဆောင် အတွင်း၌

တံတားငယ်လေးအောက်တွင် ရေများ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ တည်ဆောက်ထားသော ဤမြို့လေးကို ရှားပါးသော စိုစွတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါင်းထည့်ပေးနေသည်။ မုန့်ယောင် က ပုံမှန်အတိုင်းပင် လက်ရန်းကို မှီကာ သေသပ်လှပသော ခြံဝင်းကို ကြက်သေသေဖြင့် ငေးမောနေခဲ့သည်။

တုန်းဟန်က သူမ၏ အနောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေခဲ့ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ယောင် က ရုတ်တရက် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလာသည်။

"မရဏအရှင်သခင်ရဲ့ လျှို့ဝှက် ရတနာ... ဝေ့မိသားစုက ကောင်လေး နန်းတော်သခင် အဆင့်ကို ရုတ်တရက် တက်လှမ်းသွားတာ မဆန်းပါဘူး၊ ဒါက အကြောင်းရင်းကိုး"

တုန်းဟန်က အဆုံးတွင် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရသွားပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်။

"မှန်ပါတယ် ပြီးတော့ အခုဆို အပြစ်ဒဏ်ပေးရာ လောကနယ်ပယ်က တခြား ခန်းမဆောင်သခင် ကိုးယောက်လုံး လှုပ်ရှားနေကြပြီ၊ ခန်းမဆောင်သခင်... ကျွန်မတို့လည်း သွားသင့်သလား"

"သွားမယ် ဟုတ်လား၊ ဘာလို့ သွားရမှာလဲ"

မုန့်ယောင်က လက်ရန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ဖြောင့်စင်းပြီး သွယ်လျသော ခြေတံနှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခြေဖဝါးလေးများဖြင့် စမ်းချောင်းလေး၏ ရေပြင်ကို ညင်သာစွာ ကစားနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းက တုန်းဟန်ကို အနည်းငယ် ငေးမောသွားစေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ မုန့်ယောင် မှာ ဒေသတစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နေသော အစွမ်းထက် နန်းတော်သခင် တစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ ရေကစားနေသော ကောင်မလေး တစ်ယောက်နှင့် တူနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမယ့် ခန်းမဆောင်သခင် တွေ အကုန်လုံး သွားကြပြီလေ၊ ပြီးတော့ အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်က မှူးမတ် မိသားစုတွေ အကုန်လုံးလည်း လှုပ်ရှားနေကြပြီ၊ တကယ်လို့ သူတို့က ဒီလျှို့ဝှက် ရတနာထဲကနေ တစ်ခုခု တကယ် ရသွားမယ် ဆိုရင်... ကျွန်မတို့က..."

ကျန်ရှိနေသော စကားများကို တုန်းဟန် က ဆက်မပြောတော့သော်လည်း သူမ ဆိုလိုရင်းကတော့ ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။

အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရမှာ အားနည်းချက် ရှိနေပြီးသားဖြစ်ကာ မုန့်ယောင်၏ စွမ်းအားမှာလည်း အပြစ်ဒဏ်ပေးရာ လောကနယ်ပယ်ရှိ ခန်းမဆောင်သခင် ဆယ်ဦးထဲတွင် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်၌ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူမက ဤတစ်ကြိမ်တွင် တက်ကြွစွာ မကြိုးပမ်းဘဲ အခြား ခန်းမဆောင်သခင် များက စွမ်းအားများ ရရှိသွားမည် ဆိုလျှင် အခြေအနေက ပိုပြီး အကျပ်ရိုက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

မုန့်ယောင် က တုန်းဟန် ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သဘာဝကျကျပင် ကြားသိလိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။

"တုန်းဟန်... နင်က အရာအားလုံးမှာ ကောင်းပေမယ့် ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အရမ်းစိုးရိမ်လွန်လွန်းတယ်၊ ဒီကိစ္စက နင့်အတွက် ဒါမှမဟုတ် တခြား လူအများစုအတွက် ရွှေလို အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခုလို့ ထင်ရပေမယ့်... ငါ့အတွက်တော့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း မုန့်ယောင် က ရေများကို ညင်သာစွာ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မရဏအရှင်သခင် ကျဆုံးသွားတာ မကြာသေးခင်ကမှ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီတိုက်ပွဲကြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကလည်း တည်ရှိနေတာ ကြာလှပြီ၊ ဘာလို့ အရင်တုန်းက မရဏအရှင်သခင်ရဲ့ လျှို့ဝှက် ရတနာ သတင်း မထွက်ပေါ်ခဲ့ဘဲ... အခုမှ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရတာလဲ"

တုန်းဟန် မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သခင်မ ဆိုလိုတာက... အဲဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုလို့ ပြောချင်တာလား"

မုန့်ယောင်က ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"ငါ အဲဒီလို မပြောပါဘူး ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စမှာ ထူးဆန်းမှု တစ်ချို့တော့ ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီလို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ရေနောက်ထဲကို ငါ ဝင်မပါချင်ဘူး"

တုန်းဟန် က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်က တကယ်ကို အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ... တုန်းဟန် ကသာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် နည်းလွန်းတာပါ"

"ထွက်သွားလို့ ရပြီ၊ ဒီဖြစ်ရပ်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေဖို့ပဲ မှတ်ထား... အလောတကြီး မလုပ်နဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

တုန်းဟန် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် မုန့်ယောင်က ခေါင်းမော့ကာ ညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မရဏအရှင်သခင်... နေ့ရက်တွေကို ရေတွက်ကြည့်ရင် ရှင်တောင် ကျဆုံးသွားတာ အတော်ကြာနေပြီပဲ"

ထိုနေရာတွင် မုန့်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ရှင်က အရှင်သခင်နဲ့ အရင်းနှီးဆုံးပဲ ဒါပေမယ့် အခုတော့ တစ်ယောက်က ကျဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ"

"ဒါပေမယ့် ရှင့်လို ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သုတေသီ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက တကယ်ကြီး ကျဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့သလို အရှင်သခင်က ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါ်လာတော့ဘူး ဆိုတာကိုလည်း ငါ မယုံကြည်ဘူး"

"ရှင့်ရဲ့ အပြန်လမ်းကို ဒီနေရာကနေ စောင့်နေပါ့မယ်"

သူမ ဤသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း မုန့်ယောင် ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ အပြောင်းအလဲကြောင့် စမ်းချောင်းလေးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် နှင်းပွင့်များ လွင့်ဝဲလာခဲ့သည်။

တုန်းဟန် က တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပန်းခန်းမဆောင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်သွားတော့သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သည် အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အရှေ့ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ ပြန့်ကျဲနေကာ မိုင်သောင်းချီ၍ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသည်။

အတိတ်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးကြောင့် ဤမြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် တောင်ကြောများ တစ်လျှောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အချို့မှာ မိုးပျံနေသော တောင်ထွတ်များကိုပင် အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်ထားသကဲ့သို့ အဆုံးအစမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးများ အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ ဤဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးများက ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများအလား ပွင့်ဟနေပြီး အတိတ်က ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

ဤလျှို့ဝှက် ရတနာမှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားရာ စစ်မြေပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့ကြုံရသော မြင်ကွင်းများကြောင့် တစ္ဆေ ရထားလုံး အတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဝမ်မူလင်း ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကြောင့် မီးတောက်လုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘ဒါက အရှင်သခင် မရဏအရှင်သခင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ၊ အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ မှူးမတ် မိသားစုတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင်က ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဒီနေရာမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတာ၊ ဒီရန်ငြိုးက ဘယ်လိုမှ ပြေလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…’

ဝမ်မူလင်းက စိတ်ထဲမှနေ၍ လက်စားချေရန် ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆိုလိုက်ချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ"

အမှန်ပင်။ အဝေးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေရထားလုံးများက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မိုးတိမ်မည်းကြီးများအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် နေရာမှာ မြင်သာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အာကာသမှာ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ထားသော ကြေမွနေသည့် မှန်တစ်ချပ်အလား ကျပန်း ပြန့်ကျဲနေပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော အလင်းတန်းများကို တက်ကြွပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အလှတရားအဖြစ် အလင်းယိုင်စေခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းက မည်မျှပင် လှပနေစေကာမူ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများမှာ အဝေးတွင်သာ နေကြပြီး မိုးကြိုး ရေကန်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် မရဲတင်းကြချေ။

ထိုကျိုးပဲ့လွယ်ပြီး လှပပုံရသော မြင်ကွင်းများက အနက်ရှိုင်းဆုံး သေစေနိုင်သော အန္တရာယ်များကို ခိုအောင်းထားကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ အနည်းငယ် အမှားလုပ်မိသည်နှင့် သူတို့၏ အသက်ကို ဤနေရာတွင် စတေးလိုက်ရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတက်ရဲကြချေ။ သို့သော် မည်သူကမျှလည်း မထွက်ခွာချင်ကြသဖြင့် အားလုံးက အဝေးမှနေ၍ လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအက်ကွဲနေသော နယ်မြေအတွင်း၌ မှိန်ပျပျ မြင်နေရသော ဂိတ်တံခါး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤဂိတ်တံခါးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသများကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်နေသော်လည်း လေလယ်တွင် အကောင်းပကတိ လွင့်မျောနေပြီး ၎င်း၏ တောက်ပမှုများက အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းက ဝေ့ချင်းရှောင်းကို မသိစိတ်မှနေ၍ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်မိစေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကောလာဟလ ထွက်နေသော မရဏအရှင်သခင်၏ လျှို့ဝှက် ရတနာ ဆိုသည်လား။

ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက မည်သူ့ အာရုံစိုက်မှုကိုမျှ မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဝေ့မိသားစုဝင်များထံသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ သဘာဝကျကျပင် ဝေ့မိသားစု၏ အကောင်းဆုံး အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ကြသည်။

မိသားစု၏ အထူး သီးသန့် အစေခံများ၊ အမျိုးမျိုးသော အကြီးအကဲများနှင့် မိသားစု ခေါင်းဆောင် ဝေ့ကျင်းလုံ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝေ့မိသားစုဝင်များက ယခုအခါ လကို ကြယ်များ ဝန်းရံထားသည့်အလား လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူကတော့ ဝေ့ယွီဟွာပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝေ့ယွီဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝေ့ကျင်းလုံ နှင့် တစ်ခုခုကို တီးတိုး ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ လူများက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပြီး အချို့မှာ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြဘဲ ရတနာကို ဖွင့်လှစ်ကာ ၎င်းအတွင်းရှိ အကျိုးအမြတ်များကို သိမ်းပိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တောက်ပသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများက အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လေနှင့် မိုးကြိုးများကို စီးနင်းကာ သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းပင် ဤအနက်ရောင် အလင်းတန်းများက မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားသောအခါ အမျိုးသားကိုးဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"အပြစ်ဒဏ်ပေးရာ လောကနယ်ပယ်က ခန်းမဆောင်သခင်တွေပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလာသည်။

"သူတို့ တကယ်ပဲ ရောက်လာကြတာပဲ၊ အခုတော့ သာမန် မှူးမတ် မိသားစုတွေအတွက် ဒီရတနာထဲမှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးပေါ့"

တစ်ယောက်က ညည်းတွားမိသည်။

ဖွင့်လှစ်ခြင်းကို ဦးဆောင်နေသော ဝေ့မိသားစုပင်လျှင် အနည်းငယ် ဆူညံသွားပြီး လေးနက်သော အမူအရာကို ပြသနေသည့် ဝေ့ကျင်းလုံ လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ဝေ့ယွီဟွာ တစ်ယောက်တည်း၏ မျက်နှာအမူအရာသာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မောက်မာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပေါ်လာကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အမျိုးသား ကိုးဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဝေ့မိသားစုဝင် ဝေ့ယွီဟွာက ခန်းမဆောင်သခင်တွေကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

--