အခန်း ၅၀

ရွှေလက်ဆေးတဲ့ သိုင်းဘုရင်

စာစဉ်၄ အပိုင်း ၅၀

အရူးတွေ များလွန်းလို့ ငါလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး

မင်းဖေးဟန်က ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ မလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ လန်ကျွင်းကျူးခုံ သုံးယောက်က မျက်လုံးတွေ နီရဲပြီး သက်စောင့် အတွင်းအားတွေပါမချန် အရူးအမူး ထုတ်သုံးလိုက်ကြပြီ ။အဲသည်အတွက် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက လေမှုတ်သွင်းလိုက်တဲ့ ဖားပြုပ်ကြီးတွေလို ဖောင်းကားလာတာကို သူမြင်လိုက်ရတယ် ။

လုံးဝ သံသယ ဝင်နေစရာမလိုဘူး ။ သည်လူတွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို မခံနိုင်လောက်တဲ့ စိတ်ကျင့်စဉ်တစ်မျိုးကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုပြီး စွမ်းအားကို ထပ်မြှင့်နေကြတာပဲ။

"ဟို..."

မင်းဖေးဟန် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

အဲသည်အချိန်မှာပဲ လန်ကျွင်းကျူးခုံ သုံးယောက်ရဲ့ အတွင်းအားပေါက်ကွဲမှုက ခြံဝင်းထဲက မြက်ပင်တွေ၊ သစ်ခေါက်တွေ အားလုံးကို ကောင်းကင်အထိ လွင့်စင်သွားစေတယ်။

ဆွေးမြေ့နေတဲ့ တိုင်တွေကလည်း အဲသည်ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တဝုန်းဝုန်း ပြိုကျသွားတယ်။

အုတ်မိုးကြွပ်တွေကလည်း တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ပြုတ်ကျလာခဲ့တယ်။

တိတိကျကျ ပြောရမယ်ဆိုရင် အစောပိုင်းက သူတို့သုံးယောက် ပူးပေါင်းထားတဲ့ ဓားကွက်က ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းလိုပဲ ။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဲသည်ကျားခေါင်းက မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သူ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အရာရာကို အစိတ်စိတ် အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးတစ်ခု။

သူတို့သုံးယောက်က တိုက်ပွဲမှာ အသာစီး ရနေတာကို လက်မလွှတ်ချင်တဲ.အတွက် ရှေ့ကို အဆက်မပြတ် တွန်းပြီး တက်လာကြတယ်။

သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ နေရာတစ်လျှောက် စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်တွေကလည်း တစ်စစီ ကွဲကြေကုန်တယ်။

မင်းဖေးဟန်က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးလိုက်တယ် ။

"ဟေ့.....အဲလောက်အထိ လုပ်စရာ လိုလို့လား"

"သည်နေ့ အခြေအနေက သည်လိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါလုံးဝ မထင်ထားဘူး"

သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက လူသားတစ်ယောက် ရောက်နိုင်တဲ့ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

အခုလို အခြေအနေကို ရိကျင်းကျင်း ကျမ်းကို အကျွမ်းတဝင် ကျင့်ထားတဲ့ လက်ရှိ ရှောင်လင်ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်တောင် ထိန်းထားနိုင်ဖို့ စွမ်းအားရှိနိုင်မယ် မထင်ဘူး။

မင်းဖေးဟန်က မျက်လုံးကို အသာမှိတ်လိုက်တယ်။

တန်ပြန်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေတယ်။

သူသာ ရှောင်ချင်ရင် ရှောင်လို့ရတယ်။

ထိုက်ကျိသိုင်းနဲ့ ခုခံချင်ရင်လည်း ခုခံလို့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သည်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်မျိုးကို သူ မတွေ့ရတာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။

သူ မရှောင်ချင်ဘူး။

မခုခံချင်ဘူး။

လောကမှာ သူ မကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ တကယ် ရှိသေးလားဆိုတာပဲ သိချင်တယ်။

အဲသည်စွမ်းအားက နတ်ဆိုးတွေဆီက ငှားထားတဲ့ စွမ်းအားဖြစ်နေရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။

သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ လောကမှာ ကျန်သေးလားဆိုတာကိုပဲ အတည်ပြုချင်တယ်။

" သည်တော့ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ရတော့မှာပေါ့ "

မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ မင်းဆဖးဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေခဲ့ပြီ ။ အဲဒါက သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုး တစ်ကောင် နိုးထလာသလိုပဲ ။

" လာခဲ့စမ်း"

သူက အသက် ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်တယ်။

ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ညာလက်ကို ပခုံးနောက်ထိ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရှေ့ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။

သည်တစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းဖေးဟန်ရဲ့ လက်ဝါးက တွန့်ဆုတ်နေတာမျိုး မရှိတော့ဘူး ။

လမ်းမှာ ရှိသမျှ အတားအဆီး မှန်သမျှကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးကြီးကို တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်သွားတော့တယ် ။

ဝုန်း.....

နှစ်ဖက်စွမ်းအားက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်

ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံလိုက်ကြပြန်တယ် ။

ဒါပေမယ့် သည်တစ်ကြိမ်မှာတော့ အားပြိုင်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုး မရှိတော့ဘူး ။

မြင်ကွင်းက သံလုံးပစ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလိုပဲ။

သံလုံးက လန်ကျွင်းကျူးခုံ သုံးယောက်။

သံလုံးပစ်တဲ့လူကတော့ မင်းဖေးဟန်။

သူတို့ သုံးယောက်ဟာ မင်းဖေးဟန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သံလုံးလို လေထဲကို မြှောက်တက်သွားတော့တယ် ။

သူတို့ ခံစားလိုက်ရတာက တစ်ခုပဲ ။

ကိုယ့်စွမ်းအားကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အားတစ်ခုက အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်သွားတာ။

ကလေးတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားလို အားကြီးတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ကို သွားရင်ဆိုင်နေသလိုနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားတော့ဘူး ။

တစ်ဖက်လူကတော့ ပန်းခြံထဲ လမ်းလျှောက်နေသလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေတုန်းပဲ ။

အားတောင် သိပ်စိုက်လိုက်ပုံ မပေါ်ဘူး။

သူတို့ရဲ့ လက်တွေက သစ်ကိုင်းကျိုးသလို တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ကျိုးကုန်တယ်။ ပြီးတော့ ကြိုးပြတ်သွားတဲ့ စွန်တွေလို လေထဲကို လွင့်ထွက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် အရုပ်ကြိုးပြတ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားလဲတောင် မသိဘူး ။

တစ်ကိုယ်လုံး မရပ်မနား တုနျခါနပွေိီး အသက်ရှူသံတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်တယ် ။

အတွင်းအားတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုထဲမှာ ရှိမနေတော့ဘူး ။

ဒွါရ ကိုးပေါက်ကနေပါ သွေးတွေ တရစပ် စီးကျလာတယ်။

သူတို့ ခံစားရတာက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အတွင်းအားတွေ အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေကြတာပဲ ။

သွေးကြောတွေ အကုန်လုံးက ပေါက်ကွဲတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။

ထျန်းဝမ်က အခြေအနေကို မြင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တယ်။

သူက ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဓိကသွေးကြော ခြောက်ခုကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ချလိုက်တယ်။

အဲသည်လို လုပ်လိုက်တာက အတွင်းအားတွေ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရသွားစေဖို့ပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အခြေခံကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။

ဒါက ထျန်းဝမ်အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုလို့ ဆိုရမယ် ။

သူ့အနေနဲ့ သည်လို ကိုယ့်အသက်ကို စတေးပြီး စွမ်းအားမြှင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကို အလွန်အကျွံ သုံးမိသွားရင် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းက ကိုယ့်ရဲ့ သိုင်းပညာကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ပစ်လိုက်တာပဲ။

အဲသည်လိုမှ အသက်ကို ဆက်ရှင်နိုင်မယ်။

ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာတော့ သိုင်းသမားတွေက အသက်ထက် သိုင်းပညာကို ပိုတန်ဖိုးထားကြတယ်။

အထူးသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းသားတွေထဲမှာ ကိုယ့်သိုင်းပညာကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးဖို့ ရွေးချယ်တဲ့လူက မရှိသလောက်ပဲ ။ သူတို့က အဲသည်အစား အသက်ကိုပဲ ပေးလိုက်ကြမယ့် လူတွေ ။

တစ်ဖက်မှာတော့ မင်းဖေးဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးဆာမနေတော့ဘဲ ပုံမှန် အခြေအနေကို ပြန်ပြောင်း နေခဲ့ပြီ ။

သူက ထိုက်ဟန်ယီ နဲ့ ရဲ့လျိုဆီကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ခပ်အေးအေး အမူအယာနဲ့ စစ်ဆေးလိုက်တယ် ။

ထိုက်ဟန်ယီက ဘယ်အချိန်မှာ စိတ်လျော့ချလိုက်တယ် မသိဘူး ။ အတိုင်းသား သတိ မေ့နေခဲ့ပြီ ။

မင်းဖေးဟန်က သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို အစကတည်းက ပိတ်ထားပေးခဲ့ပြီးသား ။ ဒါကြောင့်

အစောပိုင်းက ညည်းညူမှုက နာကျင်မှုကြောင့် မသိစိတ်ကနေ ညည်းလိုက်နိုင်တာ ဖြစ်တယ်။

စဥ်းစားကြည့်မယ် ဆိုရင် ဒါကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။

ထိုက်ဟန်ယီလို ဒေါင်ဒေါင်မြည်တဲ့ ယောကျ်ားသား တစ်ယောက်က သတိသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်နေပါစေ ။ ညည်းသံ တစ်ချက်ကလေးမှ ထွက်မယ့်လူမျိုး မဟုတ်ဘူး ။

ရဲ့လျိုကတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့စောစောက သူ့ကို ဖုံးထားပေးခဲ့တဲ့ ဝတ်ရုံက လေတိုက်ပြီး မြေပေါ်ကို ပုံလျက်သား လွင့်ကျသွားခဲ့ပြီ။

အဲသည်အတွက် ဆင်စွယ်လို ဖြူဖွေး၊ချောမွတ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အထင်းသား မြင်နေရတယ် ။

သည်ကြားထဲမှာမှ လေရူးကလည်း တစ်ချက်၊တစ်ချက် ဝှေ့ပြီးညတိုက်ခတ်နေတော့ ကျန်နေသေးတဲ့ အဝတ် အပိုင်းအစလေးကတောင် အချိန်မရွေး လွင့်သွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေတယ် ။

မြင်ကွင်းကတော့ ယောကျ်ားသားတိုင်း သက်ပြင်းချရလောက်မယ့် အခြေအနေပဲ ။

မင်းဖေးဟန်က မြေပေါ်ကျနေတဲ့ အဝတ်ကို ကောက်ယူပြီး ရဲ့လျိုကို သေသေချာချာ ပြန်ဖုံးပေးလိုက်တယ်။

ဟူး....

ပြီးတော့ စောစောက တိုက်ပွဲကို ပြန်စဥ်းစားရင်း သက်ပြင်း ချလိုက်မိတယ် ။

" ငါက အဲသည် ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးကို မီဖို့ လိုနေတုန်းပဲ "

မင်းရေးတဲ့ပုံစံအတိုင်း ဆက်ပြီး ဘာသာပြန်ထားပါတယ်

မင်းဖေးဟန်က ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ထိုက်ဟန်ယီနဲ့ ရဲ့လျိုကို အရင် သွားစစ်ကြည့်လိုက်တယ်။

ထိုက်ဟန်ယီက သတိလစ်နေပြီ။

မင်းဖေးဟန်က သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို အရင် ပိတ်ထားပေးခဲ့တာကြောင့် စောစောက နာကျင်မှုကြောင့်သာ ညည်းလိုက်နိုင်တာ ဖြစ်တယ်။

ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။

ထိုက်ဟန်ယီလို လူမာတစ်ယောက်က နာကျင်လွန်းလို့ သတိလစ်သွားပြီဆိုရင် ညည်းတောင် မညည်းနိုင်တော့ဘူး။

ရဲ့လျိုကတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမယ့် စောစောက သူ့ကို ဖုံးထားပေးခဲ့တဲ့ အဝတ်က လေတိုက်ပြီး မြေပေါ်ကို လွင့်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ကျောက်စိမ်းလို ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေခဲ့တယ်။

လေပြည်လေးကလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုက်ခတ်နေတော့ ကျန်နေသေးတဲ့ အဝတ်စလေးတောင် အချိန်မရွေး လွင့်သွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေ။

မြင်ကွင်းကတော့ ယောကျ်ားသားတိုင်း သက်ပြင်းချမိစေမယ့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ။

မင်းဖေးဟန်က မြေပေါ်ကျနေတဲ့ အဝတ်ကို ကောက်ယူပြီး ရဲ့လျိုကို သေသေချာချာ ပြန်ဖုံးပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ စောစောက တိုက်ပွဲကို ပြန်တွေးမိပြီး သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်တယ်။

"ငါက ရှောင်လင်ကျောင်းထိုင်ကို မီဖို့ လိုသေးတာပဲ "

မင်းဖေးဟန်ရဲ့ အသံထဲမှာက အတော်လေးအထီးကျန်ဆန်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပါနေတယ်။

ခြံဝင်းအလယ်ကို ပြန်လျှောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ လန်ကျွင်းကျူးခုံ သုံးယောက်က ကိုယ့်သိုင်းပညာကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပြီးသွားခဲ့ပြီ။

အစက အသက်သုံးဆယ်၊ လေးဆယ် ဝန်းကျင်လို့ ထင်ရတဲ့ သူတို့ သုံးယောက်က အခုတော့ ဆံပင်တွေ ဖြူဖွေးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပိန်ခြောက်နေတယ် ။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ တစ်ခါတည်း အိုစာသွားသလိုပဲ။

မင်းဖေးဟန်က သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကိုယ့်သိုင်းပညာကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာလား။ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းကောင်းပဲ"

မင်းဖေးဟန်က ပြောနေတာကို ရပ်ပြီး ဟက်ခနဲ တစ်ချက် ရယ်လိုက်တယ် ။

"အဟက်.....မင်းတို့က နတ်စန္ဒာဂိုဏ်းရဲ့ အသေးအဖွဲ အလေ့အထတွေကိုတော့ မဖျောက်နိုင်ဘူး ။ဒါပေမဲ့ တကယ့်အရေးကြီးတဲ့ အရာကိုတော့ မေ့ပစ်လိုက်ကြတာပဲ "

"နတ်စန္ဒာဂိုဏ်းသားတွေ ဆိုတာက သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးမယ့်အစား သေဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ကြတာကွ "

ထျန်းဝမ်က ပထမဆုံး သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့လူ ဖြစ်တာကြောင့် ကျန်နှစ်ယောက်ထက် နည်းနည်း ပိုသက်သာနေပြီ။

သူက ဝမ်းနည်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ငါတို့နဲ့ မင်းကြားမှာ ရန်ငြိုးရန်စ မရှိဘူး။"

"ချာယွင်ကို သတ်တာလည်း ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းရေးကိစ္စပဲ။ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား"

"မင်းလို သိုင်းပညာမြင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ငါတို့ကို အခုလို ဖိအားပေးနေရတာလဲ။"

"ငါတို့က သိုင်းလောကနဲ့ အဆက်ဖြတ်ပြီး နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ။"

"အဲဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။"

" လုံလောက်တာပေါ့ကွာ...... သေချာပေါက် လုံလောက်တာပေါ့ "

မင်းဖေးဟန်က စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ပိုလေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကနဲ့ မပတ်သက်တော့ဘူး ဆိုတိုင်း မကောင်းမှုတွေ ဆက်လုပ်နေလို့တော့ မရဘူး "

သူက သူတောင်းစားကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"လန်ကျွင်းကျူးခုံက ကျောက်ချီ "

"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်း မင်းက ဒေသခံ မိန်းကလေးတွေကို အကြိမ်ကြိမ် အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တယ် "

"မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားတဲ့ လူတိုင်းကိုလည်း သတ်ပြီး ရေကန်ထဲ ပစ်ချခဲ့တယ်။"

"ဆောင်းဦးရောက်တိုင်း ရေကန်ထဲမှာ လူနစ်သေတဲ့ သတင်း ထွက်လာတာက တကယ်တော့ မင်းလက်ချက်ပဲ "

"အချိန်တော့ ကောင်းကောင်း ရွေးတတ်သားပဲ "

ထျန်းဝမ်က မယုံနိုင်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကျောက်ချီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသမီးတွေ တောက်လောင်နေတယ်။

"ဇီးပန်းကျေးရွာကို မင်း ခဏခဏ သွားနေတာ ဒါတွေ လုပ်ဖို့ အတွက်လား "

ကျောက်ချီက သူလုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေကို မင်းဖေးဟန် ဘယ်လို သိသွားမှန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။

သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ငြိမ်နေရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ် ။

မင်းဖေးဟန်က လူရိုးကြီးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်တယ် ။

"လန်ကျွင်းကျူးခုံက ဖန်ပြန့် "

"မင်းရုပ်က ရိုးသားတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ ကျောက်ချီနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး"

"မင်းလည်း မိန်းမကိစ္စကို မထိန်းနိုင်တဲ့ကောင်ပဲ"

"သူက အကြိမ်ကြိမ် ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။"

"မင်းကတော့ တစ်ကြိမ်ပဲ ကျူးလွန်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် ရွံစရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ချင်းကတော့ အတူတူပဲ "

"ချာယွင်ရဲ့ မိန်းမ အလောင်းကို ရေကန်ထဲမှာ တွေ့တုန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဓမ္မပြုကျင့်ခံထားရတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိခဲ့တယ် "

"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အသက်ကို ယူသွားတဲ့ ဒဏ်ရာက မျောက်ဝံလက်ညှိုးသိုင်းကြောင့် ရတဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ အတူတူပဲ "

ထျန်းဝမ်က အကြီးအကျယ် ယမျက်နှာပျက်သွားတယ်။

သူ အေးအေးချမ်းချမ်း ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက သည်လို ယုတ်မာတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေကြမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"တိရစ္ဆာန်...... မင်းတို့က လူမဟုတ်ဘူး ။ ခွေးတိရစ္ဆာန်တွေ "

ဖန်ပြန့်က ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံလိုက်တယ်။

"သူရဲကောင်းကြီး... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

"အဲဒါက ကျွန်တော် ခဏ အသိလွတ်သွားလို့ လုပ်မိတာပါ"

"အခုလည်း ကျွန်တော် သိုင်းပညာမဲ့သွားပြီ။"

"အသက်လေးပဲ ချမ်းသာပေးပါ"

ကျောက်ချီကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ။

"သူက လျူရှန်းမန်က ရဲတပ်သား"

"ချီလင်အစောင့်တပ်က မဟုတ်ဘူး"

"အစီရင်ခံစာ မတင်ဘဲ ငါတို့ကို မသတ်ရဲဘူး"

"မင်း ဘာကြောက်နေတာလဲ။"

ဖန်ပြန့်က မသေချာတဲ့ အသံနဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။

"တ...တကယ်လား။"

ကျောက်ချီက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်တယ်။

"လျူရှန်းမန်ရဲ့ စည်းကမ်းက အရမ်းတင်းကျပ်တယ်"

"လက်နက်ချပြီးသား တရားခံကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် အပြစ်ပေးခွင့် မရှိဘူးလို့ စည်းကမ်းမှာ အတိအကျ ရေးထားတယ် "

"ဖောက်ဖျက်ရင် အပြင်းအထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်"

မင်းဖေးဟန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် အဲသည်အပြုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှု တစ်စ ပါနေတယ်။

"ဒါကြောင့် ငါ တရားဥပဒေကို ဆိုတာကို မုန်းတာ။"

"လူတွေက တရားဥပဒေရဲ့ အားနည်းချက်ကို အမြဲ အသုံးချနေကြတော့ တရားမျှတမှုဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ခံစားရတယ်"

ကျောက်ချီက သူ့စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတယ်။

"မ...မင်း ငါတို့ကို တကယ် သတ်ရဲလို့လား။"

"ငါ လူသတ်ရတာ မကြိုက်ဘူး။"

"ငါ အသိစိတ်လွတ်ပြီး ရူးသွားတဲ့ အချိန်ကလွဲရင် ဘယ်တော့မှ မသတ်ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုဖူးတယ်"

အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ ကျောက်ချီ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ...

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။

တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေဟာ တစ်နေရာတည်းကို စုဝေးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ကို ထိုးထွက်သွားတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့တယ်။

ဘယ်ကိုယ်အင်္ဂါကိုမှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။

သူ အသက်မပျောက်ခင် နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့...

မျက်နှာမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က လက်ဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်တာပဲ။

မင်းဖေးဟန်က လက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်တယ်။

သူ့လက်ဝါးချက်က ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားသလို အားပြင်းလွန်းတာကြောင့် မြင်တဲ့လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တယ်။

မင်းဖေးဟန်က အေးအေးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"သည်လောကမှာ ရူးနေတဲ့လူတွေ များလွန်းတယ် ။ ငါက နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူး"

"လူတစ်ယောက်က နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားရင် အဲသည်နေရာရဲ့ ချုပ်နှောင်တာကို ခံရတတ်တယ် ။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ အနားယူချင်ခဲ့တာ "

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်..."

"လူသတ်ရတာကို ငါ ပင်ပန်းနေပြီ "

Lord. Zen

group ထဲက ပရိတ်သတ်တွေရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ စာစဥ် 5 အထိ free ပေးလိုက်ပါတယ် ။

စာစဥ်၆မှာတော့ မင်းဖေးဟန်ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတိတ် တစ်ပိုင်းတစ်စ ပါလာမှာ ဖြစ်လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝယ်ယူ အားပေးကြပါဦးခင်ဗျာ ။

( အကုန်တတ် သိုင်းသခင်လေး )