အခန်း ၄၉၈

အခန်း။ ၄၉၈

မကြာမီပင် အဘိုးအို၏ လက်ထဲရှိ မုန့်ကို အခြားသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် သူတောင်းစားတစ်ဦးက လုယူသွားသည်။ သူတောင်းစားများမှာ မုန့်များကို အငမ်းမရ စားသောက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

"သေပါပြီ"

သူတောင်းစားကလေးငယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြုသည်။ သို့သော် အဘိုးအိုက သူ့လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်ချီလိုက်သည်။

"ငါက သူများ ဒုက္ခရောက်တာကို မကြည့်ရက်တဲ့သူဆိုတော့ သူတို့ကို ချမ်းသာရာပေးလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကံပါတဲ့သူပါကွယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ မင်းအတွက် အကျိုးအမြတ်ကြီးတွေ စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်"

မျက်စိတစ်ဖက်ပါသော အဘိုးအိုက ကလေးငယ်ကို ဝေးလံသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ပေးကာ နွေးထွေးသော ထမင်းဟင်းများ ကျွေးမွေးသည်။

ကလေးငယ်မှာလည်း ဆာလောင်လွန်းလှသဖြင့် စားသောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်မူ အဘိုးအိုက အဆိပ်မခတ်ပေ။ ထိုခြံဝင်းထဲတွင် သူနှင့် အရွယ်တူ ကလေးငယ်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့အားလုံးမှာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိကြတယ်။ အခု ငါပုံတစ်ပုံ ပြမယ်။ သေချာမှတ်ထားကြ။ ဒါက မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးပဲ"

အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပုံတစ်ပုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူတောင်းစားကလေးငယ်မှာ ထိုပုံကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်စိထဲတွင် ကြယ်စင်များကြား၌ မမြင်နိုင်သော အစင်းကြောင်းများဖြင့် ချိတ်ဆက်နေသည့် အစက်အလင်းတန်းလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအစက်ကလေးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီးကို မြင်သည့်အမြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အရာဝတ္ထုအချို့မှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး အချို့မှာမူ ဝိုးတဝါး ဖြစ်သွားသည်။

မှတ်ဉာဏ်မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လုံယီမှာ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းစွမ်းရည်၏ ဖော်ပြချက်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

[ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းက အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိခြင်းနှင့် အာရုံခံခြင်းကို တိုးမြှင့်ပေးကာ သတ္တဝါ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုကို ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း ပြုလုပ်သည်။ ရလဒ်အချို့ကို ရရှိနိုင်သလို ဘာမျှမရရှိဘဲလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အချိန်တိုအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ သုံးနိုင်သည်]

ဒီစွမ်းရည်က တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးတာပဲ။

မှတ်ဉာဏ်အရ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သူမဆို လေ့လာနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ရှားပါးသော ထူးခြားသည့် အရည်အချင်း တစ်ခုခု လိုအပ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ လူသားတစ်ဦးထံမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ရရှိလိုက်သည့် စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ထပ်မံရရှိရန်မှာလည်း မသေချာပေ။

လုံယီသည် ဤစွမ်းရည်၏ အဆင့်ကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

လက်ရှိတွင် သူအသိချင်ဆုံးမှာ လိုအပ်နေသည့် ပစ္စည်းများ၏ တည်နေရာ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အဝါရောင် အသက်ရှူခြင်း နည်းစနစ်အတွက် လိုအပ်သည့် နှလုံးသုံးခုပါသော ပုလဲပုလဲ၏ တည်နေရာကို သိရှိရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။

နှလုံးသုံးခုပါသော ပုလဲပုလဲရဲ့ တည်နေရာကို ဟောကိန်းထုတ်ကြည့်ရင်ရော…..

လုံယီက စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် အလင်းစက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြယ်စင်လေးများ လည်ပတ်နေသည်။

ငါးကြိမ် သို့မဟုတ် ခြောက်ကြိမ်မျှ အသက်ရှူပြီးနောက် လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းဟူသော စကားလုံး ပေါ်လာသည်။

အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းဟုတ်လား။ အဲဒီပုလဲက အဲဒီဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေတာလား။

သူသည် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးခန်းမသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ရှားပါးသော ပစ္စည်းကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းထဲမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဦးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလား။

ဤဟောကိန်းကြောင့် လုံယီမှာ စိတ်ဖိစီးမှုများလာပြီး စွမ်းရည်မှာလည်း အသုံးပြု၍ မရတော့ဘဲ သတ်မှတ်ထားချိန်သို့ ရောက်သွားသည်။

ငါးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားချိန် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လုံယီ ထပ်မံ ဟောကိန်းထုတ်ကြည့်သည်။

အချိန် ဆယ်ကြိမ်မျှ အသက်ရှူပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် စကားလုံး ပေါ်လာသည်။

“သေးငယ်သော ကမ္ဘာ”

ရလဒ်မှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။

နှလုံးသုံးခုပါသော ပုလဲပုလဲမှာ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း၏ သေးငယ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေခြင်းပင်။ မည်သည့် ကမ္ဘာ ဖြစ်သည်ကို သိရှိရန် နောက်ထပ် ဟောကိန်းထုတ်ရန် လိုအပ်နိုင်သော်လည်း လုံယီမှာမူ ဆက်လက် မပြုလုပ်တော့ပေ။

ယခုချက်ချင်း ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ယာယီအသုံးမလိုသေးသော အရာများ၏ တည်နေရာကို ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတို့က မြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းအား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှာဖွေခြင်းပင်။

လက်ရှိတွင် ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းမှာ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ရောက်ရှိနေသည်။

လုံယီသည် အခြားရရှိထားသော အကျိုးအမြတ်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးလိုက်ရာ စွမ်းအင် ၅၀,၀၀၀ ကျော်အထိ စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင် ၆၀,၀၀၀ ရောက်ရှိပါက အရည်အသွေးပြမျက်နှာပြင်က အစွန်းရောက်လက်သီးချက်ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်ကာ ဖန်တီးပေးနိုင်မည်ပင်။ ထိုသို့ ပေါင်းစပ်ပြီးပါက မည်သည့် ကိုယ်ခံပညာရပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို သူသိချင်မိသည်။

စွမ်းအင်ကို ၈၀,၀၀၀ အထိ စုဆောင်းကာ လုံ၏ ပုဆိန်အတတ်ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်နိုင်သေးသော်လည်း ၎င်းမှာ နောက်ဆုံးမှသာ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်တွင် ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သဖြင့် စွမ်းအားကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် တိုးမြှင့်ထားမှ ဖြစ်မည်ပင်။

...

ဘုန်း

ဘုန်း

ဘုန်း

ဟွိုင်မြို့ထဲမှ အရပ် ၇၀ သို့မဟုတ် ၈၀ ပေမြင့်သော ဆင်နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ သူ၏ အရေပြားမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး နှာမောင်းရှည်ကြီးမှာ လေထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားကာ အသက်ရှူတိုင်း အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုဆင်နတ်ဆိုးမှာ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်အဆင့် ရှိပြီး သူ၏ ခုခံကာကွယ်မှုမှာ အလွန်အားကောင်းသဖြင့် အဆင့်တူ နတ်ဆိုးများကြားတွင်ပင် အင်အားကြီးမားသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ဆင်နတ်ဆိုး မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးငယ်များမှာ တံတွေးမျိုချကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"နတ်ဆိုးဆင်သခင် လူသားတွေရဲ့ အသားက ဘယ်လိုအရသာ ရှိသလဲဗျ။ ဒဏ္ဍာရီထဲကလိုပဲ နူးညံ့ရဲ့လား"

လျှာနီရဲရဲနှင့် ခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်က မေးလိုက်သည်။

"ဟွန်း မင်းတို့ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ငါပြောမယ် မင်းတို့ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အရသာရှိသေးတယ်"

ဆင်နတ်ဆိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သဖြင့် အနီးအနား ပေပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နတ်ဆိုးများမှာ တံတွေးများ တမြားမြားကျကာ လိုချင်တပ်မက်နေကြသည်။

"နတ်ဆိုးဆင်သခင် ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲကို ဘယ်တော့ ဝင်ခွင့်ရမှာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဘာမှမစားရလို့ သစ်ခေါက်တွေတောင် ကုန်အောင် ဝါးစားထားရပြီ"

နတ်ဆိုးများမှာ မြို့ထဲသို့ဝင်၍ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ အစားအစာများကို စားသုံးရန် အော်ဟစ်ကာ တောင်းဆိုကြသည်။

"ဒီလောက်စားနေရတာ ကျွန်တော်တို့လို အသေးလေးတွေကိုလည်း ထည့်တွက်ပေးဦးလေ"

အသံတစ်ခုက ဝင်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အရပ် ၇-၈ ပေရှိ မြင်းနတ်ဆိုးဖြစ်သည်။

သူက ဆင်နတ်ဆိုးကို မကျေမနပ်နှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟင်"

ဆင်နတ်ဆိုးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ၏ နှာမောင်းရှည်ကြီးဖြင့် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဖြတ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုမြင်းနတ်ဆိုးကို ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးများမှာ ထပ်မံမပြောရဲတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

"မင်းတို့ အလှည့်ကျရင် အလိုလို ဝင်ခွင့်ရမှာပါ"

ဆင်နတ်ဆိုးက ဒေါသတကြီး ပြောကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

လမ်းတွင် ရှောင်တိမ်းချိန်မရသည့် နတ်ဆိုးငယ်အချို့ကိုလည်း နင်းခြေကာ သတ်ဖြတ်သွားသည်။ ဆင်နတ်ဆိုးမှာ သူ၏ အာဏာကို စိန်ခေါ်သည်ဟု ယူဆကာ ဒေါသထွက်နေခြင်းပင်။

နတ်ဆိုးလောကတွင် အဆင့်အတန်းမှာ တင်းကျပ်လှသည်။ နတ်ဆိုးငယ်များမှာ အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ခံပြင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆင်နတ်ဆိုးမှာမူ ဟွိုင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးသော်လည်း အနီရောင် သူရဲကောင်းကြောင့် လူသားအမြောက်အမြား လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသည်။

"အဲဒီ အနီရောင် သူရဲကောင်းကိုသာ တွေ့ရင် ငါ သူ့ကို တစ်ခါတည်း မျိုချပစ်မယ်"

ဆင်နတ်ဆိုး မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အနီးအနားရှိ ရေကန်တစ်ခုဘေးတွင် လျှို့ဝှက်စွာ အညောင်းဖြေရန် ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူ၏ အစာခြေစနစ်မှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးသော်လည်း တိရစ္ဆာန်အကျင့်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးပေ။

ဆင်နတ်ဆိုးသည် လှပသော ရေကန်ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အလွန်စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလှပဆုံး နေရာကို ရှာတွေ့ထားသည်ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကျေနပ်နေသည်။

ထို့နောက် ရေကန်ကို ကျောပေးပြီး အညောင်းဖြေရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အနီးအနားမှ ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိ မီးခိုးရောင် လုံးကြီးများမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဝူး၊ ဝူး၊ ဝူးဟူသောအသံနှင့်အတူ ထိုလုံးကြီးများမှာ ဆင်နတ်ဆိုး၏ အညောင်းဖြေရာ နေရာသို့ တည့်တည့်ဝင်သွားသည်။ ဆင်နတ်ဆိုးမှာ အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အား"

"အား"

အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဆင်နတ်ဆိုးမှာ စိတ်နှလုံးကိုပင် ခွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။