အခန်း ၂၁၇

အခန်း (၂၁၇) ကြီးမားတဲ့ အပေးအယူတစ်ခု

ထို့အပြင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။

ဆေးရည်က အမာရွတ်တွေအတွက် အရမ်းထိရောက်ပေမဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကလည်း အတော်လေး သိသာထင်ရှားနေတယ်လေ။

တစ်ကြိမ်သုံးပြီးတိုင်း…

"အို ဘုရားရေ"

"တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"တကယ်လို့ ငါက တစ်နေ့ကို လေးငါးကြိမ် လိမ်းရမယ်ဆိုရင် ကုတင်ပေါ်ကတောင် ဆင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

"ဒီဆေးရည်ကို ဆက်သုံးသင့်သလား"

မသုံးဘူးဆိုရင် သူမကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်တွေက ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

တကယ်လို့ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က နောက်တစ်ကြိမ် မူမမှန်မှုတွေ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူမ အကျပ်ရိုက်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်လန်က သူမ၏ လက်ထဲတွင် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့၏။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့ ဟွမ်ဇီ က အခုလေးတင် ပါဆယ်တစ်ခု လာပို့သွားတယ်... အဲဒါက ချန်ဖုန်းက အစ်မအတွက် ဖော်စပ်ပေးလိုက်တဲ့ အမာရွတ်တွေကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်တဲ့ ဆေးရည်တဲ့"

"ဟင်"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ကို ပြစမ်း"

သူမက ရှောင်လန်၏ လက်ထဲမှ ပါဆယ်ထုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ အထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပုလင်းငယ်လေးလုံး ရှိနေပေ၏။

ပုလင်းထဲတွင် မည်းမှောင်ပြီး စေးကပ်သော ဆေးရည်များ ပါဝင်နေသည်။

၎င်းက ယခင်က သူမကိုယ်တိုင် လိမ်းခဲ့သော ဆေးရည်နှင့် အလွန်တူနေပေ၏။

"ဟွန့် အနည်းဆုံးတော့ သူမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ရှိသေးတာပဲ"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းက ဆေးရည်ကို ပြန်လည်ဖော်စပ်ထားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... ချန်ဖုန်းက အစ်မကို ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်လဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး"

ရှောင်လန်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက် နယ်စပ်မှာတုန်းက ချန်ဖုန်းက အစ်မကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်တွေကို မြင်သွားတော့ အစ်မအတွက် ဆေးရည်ဖော်စပ်ပေးဖို့ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက နောက်ပြောင်နေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို တကယ် မှတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒီလို လူကောင်းမျိုးကို အစ်မ တန်ဖိုးထားသင့်တယ်နော်"

"ဟုတ်လား"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ အနည်းငယ် တွေဝေငေးမောသွားခဲ့၏။

ရှောင်လန်က ရုတ်တရက် အနီးသို့ ကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... အဇူရာနန်းတော်မှာ လဲ့ယန် ဆိုတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ် မဟုတ်လား... အစ်မ ချန်ဖုန်းနဲ့ စကားပြောပြီး လဲ့ယန်နဲ့ ညီမကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ သူ့ကို တောင်းဆိုပေးလို့ ရမလား"

"ဒီအကြောင်း အရင်တစ်ခေါက်က သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူ မေ့သွားလောက်ပြီ"

"လဲ့ယန်"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင် ကောင်မလေး... နင်က ရမ္မက်ကြွနေတာလား"

"ဟွန့် အစ်မကတော့ ယောကျ်ားရှာခွင့်ရှိပြီး ညီမကတော့ မရှာရဘူးလား"

ရှောင်လန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"လဲ့ယန်က အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး ထဲက တစ်ယောက်လေ... နင်နဲ့ သူက ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေပဲ... နင် အမြန်ဆုံး လက်လျှော့လိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်"

"ညီမ..."

ရှောင်လန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ တစ်ခုခုပြောချင်နေသော်လည်း ရပ်တန့်သွား၏။

တကယ်တော့ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သူမကို မကယ်တင်မီကပင် သူမသည် လဲ့ယန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပေသည်။

တစ်ဖက်လူကလည်း တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် သူမကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူး၏။

ထို့ကြောင့် ရှောင်လန်သည် လဲ့ယန်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ဇွဲကြီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... အစ်မရယ် လဲ့ယန်ရယ် ဘယ်သူက ပိုအစွမ်းထက်လဲ"

"သေချာပေါက် ငါပေါ့"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မောက်မာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ စစ်သေနာပတိလေ... ငါက လဲ့ယန်တစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်ရင် ဟွာရှနိုင်ငံကို ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ"

"ကောင်းပြီ အခု လဲ့ယန် အကြောင်းကို ဆက်မတွေးနဲ့တော့... နင့်ရဲ့ ခွန်အားတွေကို တိုးတက်အောင် အရင် အာရုံစိုက်လိုက်"

"အို"

ရှောင်လန်က ဝန်လေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမလက်ထဲရှိ အသစ်ဖော်စပ်ထားသော ဆေးရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ထို့နောက် သူမက ပြုံးလျက် ရှောင်လန်အား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက နင့်လက်မောင်းမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အမာရွတ်က အခုထိ မပျောက်သေးဘူးဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်... ဒီမှာ ဆေးရည်ရှိတယ် အဲဒါလေး စမ်းသုံးကြည့်ပြီး အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် ကြည့်ပါလား"

"ညီမ တကယ် စမ်းသုံးကြည့်လို့ရလား"

ရှောင်လန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

သူမ လက်မောင်းပေါ်က အမာရွတ်တွေကြောင့် နွေရာသီမှာ လက်ပြတ်အင်္ကျီတွေ ဝတ်ဖို့ မရဲခဲ့ချေ။

တခြားအမျိုးသမီးတွေက လှပနေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ လက်ရှည်အင်္ကျီကိုပဲ ဝတ်ဆင်နေရတုန်းပဲလေ။

"ဆေးရည် အပိုပါလာတယ်... အရင် စမ်းသုံးကြည့်လိုက်... အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် တစ်ပုလင်းလုံးယူပြီး သုံးလိုက်ပေါ့"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က အပြင်ပန်းတွင် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲတွင်တော့ တိတ်တဆိတ်တော့ ဝမ်းသာနေခဲ့တယ်။

‘ရှောင်လန်ကို ငါ့အတွက် ဆေးစမ်းခိုင်းတာက အကောင်းဆုံးပဲ

တကယ်လို့ ဒီဆေးရည်မှာ ပြဿနာရှိနေသေးရင် ရှောင်လန်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတိလစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်လို့ရတယ်’

‘တကယ်လို့ ကိုယ်တိုင် စမ်းသုံးကြည့်မယ်ဆိုရင်

တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ရှောင်လန်က ငါ့ကို နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေဆီကို ဦးတည်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား…’ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ရှောင်လန်က ဆေးရည်ကို ဝမ်းသာအားရ ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းတွင် လိမ်းလိုက်ရာ အေးမြသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

ငါးမိနစ်။

ဆယ်မိနစ်။

......

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ရှောင်လန်ကို သတိလစ်အောင် လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ရှောင်လန်တွင် မည်သည့် မူမမှန်သည့် လက္ခဏာမျှ မပြသခဲ့ချေ။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့လေသည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့ ဒီဆေးက တကယ် ညီမအတွက်လား"

ရှောင်လန်က သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးရည်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ယူပြီး သုံးလိုက်ပါ... ဆိုးရွားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို ပြောဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"နင့်လက်မောင်းပေါ်က အမာရွတ်က သေးငယ်ပါတယ်... တစ်ပတ်လောက်ဆိုရင် ပျောက်ကင်းသွားသင့်တယ်"

"ဒီလောက်တောင် ထိရောက်တာလား"

ရှောင်လန်က အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်၏။

"ဒါ... ဒါဆိုရင် ဒီဆေးရည်က ဈေးကွက်တန်ဖိုး အများကြီး ရှိရမှာပဲ... တကယ်လို့ ဈေးကွက်ထဲမှာ ရောင်းမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် အရောင်းရဆုံး ဖြစ်မှာပဲ"

"အစ်မရှောင်ယွဲ့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်း တစ်ခုကို ညီမ တွေ့ပြီ တကယ်လို့ ဒီဖော်စပ်နည်းကို ငါတို့ ဖော်ထုတ်နိုင်ရင် အချိန်တိုအတွင်း ဘီလီယံနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"အစ်မ မသိပါဘူး ဒီခေတ်မှာ အမာရွတ်မရှိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ ဟွာရှနိုင်ငံမှာ လူဦးရေ တစ်ဘီလီယံကျော် ရှိတယ်... လူတိုင်းနီးပါးမှာ ဒီဆေးရည် တစ်ပုလင်းတော့ ရှိကြမှာပဲ ငါတို့က တစ်ပုလင်းကို ယွမ်တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းမယ် အချိန်တိုအတွင်း အမြတ်ရလိမ့်မယ်..."

ရှောင်လန်သည် ပြောရင်း ဂဏန်းတွက်စက်ဖြင့် တွက်ချက်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူမက ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘုရားရေ ဘုရားရေ... ဒီဆေးက တစ်မိနစ်အတွင်း ယွမ်တစ်ထရီလီယံတောင် ရှာနိုင်တာပဲ... ပြီးတော့ တချို့လူတွေက ဆေးရည်တစ်ပုလင်းထက် ပိုသုံးကြဦးမှာ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် အမြတ်အစွန်းတွေက ပိုတောင် ကြီးမားလာဦးမှာပဲ"

ရှောင်လန်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဟထားရသည်အထိ အံ့သြနေတော့သည်။

"ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အမာရွတ်ပျောက်ဆေး ပုလင်းလေးက ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့"

"နင် နင်"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီဆေးရည်ကို ချန်ဖုန်း ဖော်စပ်ထားတာလေ... ဒါက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ပိုက်ဆံရှာမယ်ဆိုရင်တောင် သူကပဲ ရှာမှာပေါ့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိမ်မက်မက်မနေနဲ့... တစ်လကြာရင် ငါနဲ့အတူ နယ်စပ်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်သားပဲ"

ရှောင်လန် ချက်ချင်းပင် လေထွက်သွားသော ဘောလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ လျော့ရဲသွားလေ၏။

ဒါပေမဲ့ သူမက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့ ချန်ဖုန်းကို ကြည့်ရတာ တကယ့် သူဌေးကြီးနဲ့ တူတယ်... အခုကစပြီး အစ်မနဲ့အတူတူ ဘဝကို အဆင့်မြင့်မြင့် နေသွားမယ်"

တကယ်တော့ သူမ ခုနက တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယွမ် တစ်ထရီလီယံ ဆိုသည်မှာ ရောင်းရငွေ ဖြစ်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်များကို နုတ်ပြီးပါက အမြတ်ငွေမှာ ယွမ် ဘီလီယံ ၅၀၀ ခန့် ရှိပေမည်။

ပြီးတော့ ပုလင်းပေါင်း တစ်ဘီလီယံကျော် ထုတ်လုပ်ရန် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ မမှားယွင်းခဲ့သော အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

တကယ်လို့ အလုံးအရင်းနဲ့ ထုတ်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဆေးရည်များမှ အမြတ်အစွန်းများသည် တစ်နှစ်လျှင် ယွမ် ဘီလီယံရာချီအထိ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

......

ရှောင်လန်က ဆေးရည်ကို ရယူရန် အကြံအစည်ထုတ်နေစဉ်မှာပင် ချန်ဖုန်းက ဆေးရည်၏ ဖော်စပ်နည်းအတွက် မူပိုင်ခွင့် လျှောက်ထားပြီးဖြစ်လေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

ဆေးကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ယွင်ထင် ကို သူ စီစဉ်ခိုင်းခဲ့၏။

၎င်းတို့သည် ဆေးရည်များ ထုတ်လုပ်ရောင်းချခြင်းကို အထူးပြုပြီး ဟွာရှန်းဆေးရုံသို့ ဆေးရည်များ မိတ်ဆက်ရန်လည်း စီစဉ်နေကြသည်။

ဤအရာက ဟွာရှန်းဆေးရုံ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှတ်တံဆိပ် လူသိများမှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေ၏။

ဤအချိန်တွင် ချန်ဖုန်းသည် ပေ့ဟူသို့ ပြန်မသွားသေးဘဲ ကျိုတိုရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရုံးချုပ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့အတွက် သူ ပြန်လည်ဖော်စပ်ပေးခဲ့သော ဆေးရည်ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ဖော်စပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စက်ပစ္စည်းများနှင့် ကိရိယာများ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

"နည်းပြချန် ပစ္စည်းတွေ ပို့ပြီးသွားပါပြီ"

ဟွမ်ဇီ မှာ ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူ ချန်ဖုန်းနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က တစ်ဖက်လူမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ နည်းပြချုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ သတိရနေခဲ့၏။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အထက်လူကြီးပဲလေ။

"နားလည်ပြီ"

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ဒါက ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ကို ငြိမ်ကျသွားစေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်’

ဤအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲသို့ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး နှစ်နာရီကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကိုယ်ဝန်ရသွားမည်လားဟု သူ တွေးမိနေသည်။

‘ဘုရားရေ တကယ်လို့ ကိုယ်ဝန်ရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’

ချန်ဖုန်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။