အခန်း ၂၂၀

အခန်း (၂၂၀) အဘိုးကြီးကျန်း

လှုပ်ရှားလာပြီ

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

အဝေးကြီးဖြစ်သော ကျိုတိုရှိ ကျန်းမိသားစုတွင်။

မိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော အဘိုးကြီးကျန်းသည် လူအုပ်ကြီးတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဟွာအန်းဗျူရို သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အပေါက်ဝကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေ၏။

သတင်းရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွာအန်းဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှို သည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီးကျန်း... ခင်ဗျား ဒါက ဘာသဘောလဲ"

"ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခုပေးပါ"

အဘိုးကြီးကျန်းက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ့သား ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း နဲ့ မြေးဖြစ်သူ ကျန်းကျိုး တို့က ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့ရတာလဲ"

"ပြီးတော့ အခု သူတို့ကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်ပေါ့... ညွှန်ကြားရေးမှူးယန် မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်"

ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှို ၏ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုဝင် အများအပြားသည် အစိုးရဌာနများတွင် ရာထူးကြီးများ ရယူထားကြပြီး အဘိုးကြီးကျန်းတွင် ကျယ်ပြန့်သော အဆက်အသွယ်များ ရှိပေ၏။ အကယ်၍ ဤကိစ္စကို ကောင်းစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက တစ်ဖက်လူက လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့မည် မဟုတ်ချေ။

အဘိုးအို၏ ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုကြွေးနေခဲ့ပြီး သူမက ကျန်းကျိုး၏ မိခင်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

"အဘိုးကြီး... ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း နဲ့ ကျန်းကျိုး တို့က တကယ်ပဲ ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့တာပါ... ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်း အလကားပါပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန နဲ့ ပတ်သက်နေပြီလေ"

“သူတို့ သားအဖနှစ်ဦးက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ နည်းပြချုပ်ကို စော်ကားခဲ့ရုံသာမကဘဲ…”

ထိုအကြောင်းကို ပြောနေစဉ်မှာပင်...

ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှို ရုတ်တရက် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့၏။

ယခင် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက သတင်းအချက်အလက်များကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပြီး ချန်ဖုန်း၏ အမှတ်အသားအစစ်အမှန်နှင့် အဇူရာနန်းတော် နိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။ သတင်းများကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့လေ၏။

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန"

အဘိုးကြီးကျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ရီသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုသာဆိုလျှင် သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြု၍ ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှိုကို လူလွှတ်ပေးရန် အလွယ်တကူ ဖိအားပေးနိုင်ပေသည်။

သို့သော် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ပါဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိစ္စများက ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားတော့၏။

"ကောင်းပြီလေ"

ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှို လည်း ယုံကြည်မှု ရရှိသွားပုံရပေသည်။

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးကျန်း... ကျွန်တော် ပြောမယ် ဒီကိစ္စမှာ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ကြိုးစားကြိုးစား အလကားပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ စစ်သေနာပတိ ပါဝင်ပတ်သက်နေလို့ပဲ"

"စစ်သေနာပတိကို ခင်ဗျား ဖြောင်းဖျနိုင်ရင်တော့ သူတို့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် လွှတ်ပေးပါ့မယ်"

"စစ်သေနာပတိ ပြန်ရောက်နေပြီလား"

အဘိုးကြီးကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ပြန်ရောက်နေပါပြီ"

ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အဘိုးကြီးကျန်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဤကိစ္စ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်း အချို့ကို သူ သိထားခဲ့ပေ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်းနှင့် ကျန်းကျိုးတို့က အရင် အမှားလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှိုထံမှ လူတောင်းရဲသော်လည်း စစ်သေနာပတိထံမှ လူတောင်းရန် မရဲဝံ့ချေ။

သူ၏ နှလုံးသား ယိမ်းယိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက ငိုကြွေးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျန်းကျိုးက အဖေ့ရဲ့ မြေးအရင်းလေးပါ... သူက အသက်သုံးဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ် မိန်းမလည်း မရသေးဘူး သားသမီးလည်း မရှိသေးဘူးလေ"

"သူ အဖမ်းခံရတာကို ဒီတိုင်း ရပ်ကြည့်နေတော့မလို့လား... ပြီးတော့ အဖေ့သား ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း လည်း ပါသေးတယ်"

"တကယ်လို့ အထဲမှာ သူတို့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး"

"ကောင်းပြီလေ"

အဘိုးကြီးကျန်းမှာလည်း အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။

သူက ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှိုကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်... ခြွင်းချက်တစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးလား"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ရီရှိုက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ"

အဘိုးကြီးကျန်း လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"အဖေ..."

အမျိုးသမီးက ရှိုက်ငိုရင်း သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့၏။ သူမက အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရပေသည်။

"တိတ်စမ်း... သူတို့ မသေသေးဘူး"

အဘိုးကြီးကျန်းက အံကြိတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်ပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

သူသည် စစ်သေနာပတိနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း ဤကိစ္စက သူ၏သားနှင့် မြေးဖြစ်သူ၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် သက်ဆိုင်နေပေရာ သူတို့ သေဆုံးသွားသည်ကို သူ ဒီတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်ချေ။

မကြာမီမှာပင် သူတို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည်လည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေခဲ့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ဖုန်းက သူမကို အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ တစ်စုံ ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာမှ တစ်စုံတည်းသာ ရှိတာလေ။

ဤဝတ်စုံက သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့၏။

သို့သော် အဘိုးကြီးကျန်းနှင့် အခြားသူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့ သူတို့က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ... ဘာလို့ အပေါက်ဝကို ပိတ်ထားကြတာလဲ"

"ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း နဲ့ ကျန်းကျိုး တို့အတွက် လာတောင်းပန်တာကလွဲရင် သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ညင်သာစွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ လူယုတ်မာနှစ်ယောက်က မကောင်းမှုမျိုးစုံကို လုပ်ခဲ့ကြတာ... ဒါက ချန်ဖုန်းကို စော်ကားမိတာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး... သူတို့လက်ထဲမှာ လူသတ်မှုတောင် ရှိနေပုံရတယ်... ငါတို့ သူတို့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး" ရှောင်လန်သည်လည်း အလွန် ရွံရှာနေခဲ့၏။

ထိုအချိန်၌ အဘိုးကြီးကျန်းသည်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

သူက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"စစ်သေနာပတိ... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်က နယ်စပ်မှာဖြစ်ပြီး ဟွာရှနိုင်ငံတွင်းက တခြားဌာနတွေရဲ့ အလုပ်တွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတယ်"

"ဒီတစ်ခါကျတော့ ဟွာအန်းဗျူရို ကို ဘာလို့ ဝင်စွက်ဖက်ရတာလဲ... ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း နဲ့ ကျန်းကျိုး တို့ရဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး ဖိအားပေးနေရတာလဲ"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။

"ရှင်က ကျွန်မကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား... ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ"

"ကျွန်တော်..."

အဘိုးကြီးကျန်းမှာ သူမ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အငွေ့အသက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း သူက ရှေ့သို့ မတိုးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"စစ်သေနာပတိ ရှန်ကွမ်... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ အရည်အချင်း မမီတာ မှန်ပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကတိဖျက်တော့မလို့လား"

"ခင်ဗျားက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ စစ်သေနာပတိလေ ဘယ်လိုလုပ် ကတိဖျက်နိုင်မှာလဲ"

"အဘိုးကြီး"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့ပေ၏။

ကျန်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲလေး တစ်ယောက်က သူမကို ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုရဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ အသံမှာ အလွန် အေးစက်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်ကိုပင် ကျဆင်းသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"အဲဒီတုန်းက တခြားဌာနတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာက ဒီကိစ္စတွေက အသေးအဖွဲလေးတွေဖြစ်ပြီး ကျွန်မ အာရုံစိုက်ဖို့ မတန်လို့ပဲ"

"ကျွန်မရဲ့ တာဝန်က နယ်စပ်လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့ပဲ"

"စစ်သေနာပတိက ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးတွေကို အရေးကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်တာလဲ... ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးတွေက ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံစိုက်မှုနဲ့ ထိုက်တန်လို့လဲ"

အဘိုးကြီးကျန်းက သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌ အဘိုးကြီးကျန်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန အပေါက်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ဝန်ထမ်းများ သိရှိသွားသောအခါ ၎င်းတို့အားလုံး အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

ကျန်းထျန်ရှန်း ပင် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းနေပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကျန်းတာတန်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ... ဒါက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကွ ခင်ဗျား ဒါကို ဘာလို့ထင်နေတာလဲ... ပုန်ကန်ချင်နေတာလား"

"ဟေ့လူတွေ... သူတို့ကို ဒီကနေ မောင်းထုတ်လိုက်... ပြန်ခုခံရဲတဲ့သူကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်"

တခြားနေရာတွေမှာ စည်းကမ်းမရှိရင် နေလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ စည်းကမ်းမရှိလို့ မရဘူး။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ အဖွဲ့ဝင်များ လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဘိုးကြီးကျန်းနှင့် အခြားသူများထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကြလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်သေနာပတိ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့ သတိလက်လွတ် မနေရဲကြချေ။

"စစ်သေနာပတိအပေါ် သေချာပေါက် အထင်ကြီးစေရမယ်"

"ငါ..."

အဘိုးကြီးကျန်း၏ နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့၏။

ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ရဲကြချေ။ အကယ်၍ ဝန်ကြီးကျန်းက ၎င်းတို့ကို အရမ်းဖိအားပေးလာပါက သူက ၎င်းတို့ကို နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုဖြင့် စွပ်စွဲနိုင်ပြီး ကျန်းမိသားစု တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ကျစ်"

သူက ဘေးရှိ ချွေးမဖြစ်သူ ဝမ်တန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမတွေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အရာတွေပဲ။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန အဖွဲ့ဝင်များက ၎င်းတို့ကို နှင်ထုတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။ လူတိုင်း သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"စစ်သေနာပတိ..."

အဘိုးကြီးကျန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

"ရှင်က အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စဆိုတာ ဘာလဲလို့ ခုနက ကျွန်မကို မေးခဲ့တယ်နော်"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး အလွန် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှင့်သား ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း က အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာက အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပါ"

"ရှင့်မြေး ကျန်းကျိုး က စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အရာရှိတွေကို လာဘ်ထိုးခဲ့တာကလည်း အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပဲ... သားအဖနှစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ ဓနဥစ္စာတွေ စုဆောင်းပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့ရင်တောင် အဲဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပဲ"

"ဒါပေမဲ့…”

ထိုအကြောင်းကို ပြောနေစဉ်မှာပင်...

သူမက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"သူတို့က ငါ့ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန နည်းပြချုပ် နဲ့ ငါ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ရဲ့ လူတွေကို သတ်ချင်နေကြတာ"

"အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ... ပြောစမ်း ကျွန်မ ဝင်စွက်ဖက်သင့်သလား မစွက်ဖက်သင့်ဘူးလား"

သူမ၏ အသံမှာ အားကောင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေခဲ့ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွား၏။

ထိုအသံက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန တစ်ခုလုံးတွင် အချိန်အကြာကြီး ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပေသည်။

အဘိုးကြီးကျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားလေ၏။ ခဏတာမျှ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။