အခန်း ၃၄၄
Vol. 31 Ch. 344
အခန်း (၃၄၄) စကားပြောကြရအောင်
ကျင်းချန် သည် ကျောက်ထျဲ့ ကို အလျင်အမြန် ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး ထိုသူနှစ်ဦး ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေသည်။
"မစ္စတာ ကျောက် ဟုတ်တယ်မလား... ဗီဒီယိုကို ချက်ချင်းဖျက်ဖို့ ငါ တိုက်တွန်းချင်တယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကုမ္ပဏီက တရားဥပဒေအရ အရေးယူဆောင်ရွက်သွားလိမ့်မယ်..."
ကျင်းချန် က ဖြောင့်မတ်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
"ဟမ်..."
"မင်းက လင်းလက် ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ကျင်း ဖြစ်ရမယ်..."
"ငါ့ကို ဥပဒေအကြောင်းတွေ လာမပြောနဲ့... ငါက ထောင်ထဲ သုံးကြိမ်တောင် ရောက်ဖူးတာ... မင်းက ငါ့ကို ငါတို့ရဲ့ ဥပဒေအကြောင်း လာပြောနေတာလား... ငါက မင်းထက်ပိုသိတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."
"မင်းတို့ ကုမ္ပဏီက ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားတာပဲ အဲဒါ အမှန်တရားပဲ... မင်းတို့ရဲ့ လိမ်လည်မှုတွေကို ငါ ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့..."
"မင်း သိရဲ့လား..."
ကျောက်ထျဲ့ က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း... မင်းက အထောက်အထား တစ်ခုမှမရှိဘဲ ငါ့ကို အသရေဖျက်နေတာလား..."
ကျင်းချန် က ချက်ချင်း ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
"အသရေဖျက်တာ ဟုတ်လား... အထွေထွေမန်နေဂျာ ကျင်း... မင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်ရုံနဲ့ အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့... ငါ့မှာ ဗီဒီယိုပလက်ဖောင်းတွေပေါ်မှာ ဖော်လိုဝါ သန်းချီပြီး ရှိတယ်... တကယ်လို့ မင်းက သဘောထား တစ်ခုခု မပြဘူးဆိုရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."
ကျောက်ထျဲ့ က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား... ပြောစမ်း မင်း ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ..."
ကျင်းချန် က မေးလိုက်သည်။
"ဟီးဟီး... ယွမ် နှစ်သန်း... လှည့်စားတာတွေ မလိုဘူး ယွမ် နှစ်သန်း ပေးရင် ဗီဒီယိုကို ဖျက်ပေးမယ်..."
ကျောက်ထျဲ့ က အလွန်အမင်း ဈေးတင်တောင်းလိုက်လေ၏။
ယွမ် နှစ်သန်း... ဒီမနက် သွားမတိုက်ခဲ့ဘူးလား... ဒါက လုံးဝ လွန်ကဲလွန်းသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း အများကြီး တွေးနေပြီ... ငါ့ဆီကနေ ပြားတစ်စေ့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက ထိန်းချုပ်သူက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ ရဲ့ သူဌေး စုယွမ် ပဲ... တကယ်လို့ မင်းက ငါတို့ကို ဒီလို အသရေဖျက်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့သူဌေးက မင်းကို ဘယ်လို ဆက်ဆံမလဲဆိုတာ မင်း စိတ်ကူးကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်..."
ကျင်းချန် က ပြောလိုက်သည်။
"စုယွမ် ဆိုတာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ... သူက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."
"မင်းက ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူးဆိုတော့ မင်းသူဌေးရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ပေးမလား... သူနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် စကားပြောမယ်..."
"မင်းရဲ့ သူဌေးက အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."
ကျောက်ထျဲ့ က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ..."
ကျင်းချန် က ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော လူမိုက်မျိုးကို မကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ သူဌေးကမူ ကွဲပြားပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အရေးယူလိုက်ပါက ဤကောင်သည် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ချက်ချင်းပင် ကျင်းချန် သည် ကျောက်ထျဲ့ အား စုယွမ် ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလိုက်လေ၏။
အဝေးရှိ ကျိုတိုမြို့မှ ကျောက်ထျဲ့ သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုန်းချလိုက်သည်။
ဤဗီဒီယိုဖြင့် ယွမ် သန်းပေါင်းများစွာကို ခြိမ်းခြောက်ငွေတောင်းပြီးနောက် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပုန်းအောင်းနေခြင်းက သူ၏အတွက် အကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ပထမဆုံး စုန့်မင် ဆီကနေ ကျန်နေတဲ့ ယွမ် ရှစ်သိန်းကို ရယူဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့မှ အဲဒီ စုယွမ် ဆီကနေ ငွေတချို့ကို ခြိမ်းခြောက်တောင်းရမယ်...
ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ယွမ် သုံးသန်းအထိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်... ဒါက အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ငါ့ကိုယ်ငါ ပျော်ရွှင်အောင် ထားဖို့ လုံလောက်တယ်...
"ဟယ်လို... အထွေထွေမန်နေဂျာ ဆုန့် လား..."
"အွန်လိုင်းက ဗီဒီယိုကို မြင်တယ်မလား... တုံ့ပြန်မှုတွေက တကယ်ကို ကြီးမားတယ်..."
"မင်း ကျေနပ်သလားဆိုတာ ငါမသိဘူး... တကယ်လို့ ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် ကျန်နေတဲ့ ပမာဏကို ပေးချေလိုက်တော့..."
ကျောက်ထျဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား ငါ အရမ်း ကျေနပ်တယ်... မင်း အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံ အခုပေးမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ..."
စုန့်မင် သည်လည်း လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူလာခဲ့ပေ၏။
ကျောက်ထျဲ့ သည် ဤအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်၏။
"အထွေထွေမန်နေဂျာ ဆုန့်... ငါက လူတွေကို အများကြီး ပြစ်မှားထားတာ... ငါ့အိမ်မှာ ၃၆၀ ဒီဂရီ ကင်မရာတွေ တပ်ထားတယ်... ဒီနေ့ မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေနဲ့ ပြောခဲ့တာတွေကို အဲဒါတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်..."
"မင်းရဲ့ ဗီဒီယိုတွေ အင်တာနက်ပေါ် တက်လာတာကို မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား..."
ကျောက်ထျဲ့ က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
"မင်း..."
စုန့်မင် သည် အောက်ခြေလူတန်းစားဟု သူ သတ်မှတ်ထားသော ဤသူက ဤမျှ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
"မင်း စောင့်နေ... မင်းရဲ့ ဘဏ်အကောင့်နံပါတ်ကို ပေး ငါ မင်းဆီ ပိုက်ဆံ လွှဲပေးမယ်... တကယ်လို့ မင်းသာ အဲဒါကို ဖြန့်ရဲဖြန့်ကြည့် ငါက ရက်စက်တယ်လို့ လာအပြစ်မတင်နဲ့..."
စုန့်မင် က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်ထျဲ့ သည် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် စုယွမ် ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။
"ဒါက သူဌေးစု လား..."
ကျောက်ထျဲ့ က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါပဲ... မင်းက ကျောက်ထျဲ့ ဖြစ်ရမယ်..."
စုယွမ် က သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အို... သူဌေးစု က တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."
"ဒါဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... ယွမ် နှစ်သန်း..."
"ဗီဒီယိုကို ငါ ဖျက်ပေးမယ်..."
ကျောက်ထျဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
"စကားပြောဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြရအောင်..."
စုယွမ် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အိုး... ငါတို့ ဒါကို လူချင်းတွေ့ပြီး စကားပြောဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား..."
"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းလို လူကြီးတစ်ယောက်က ငါနဲ့ လူချင်းတွေ့ပြီး စကားပြောဖို့က မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား..."
ကျောက်ထျဲ့ သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားကာ စုယွမ် က သူ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားရန် တစ်စုံတစ်ဦးအား စေခိုင်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
"ဘာလဲ... ဖော်လိုဝါ သန်းချီရှိတဲ့ ဘလော့ဂါတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ မင်းက ငါ့လို လုပ်ငန်းရှင်ငယ်လေးကို ကြောက်နေတာလား..."
"ဒါမှမဟုတ် မင်း ပိုက်ဆံ မလိုချင်တော့ဘူးလား..."
စုယွမ် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဟီးဟီး... ဥက္ကဋ္ဌစု မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."
"ငါ အပြင်ကို မထွက်ဘူး... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းက လူလွှတ်ပြီး ငါ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး ရိုက်နှက်မှာကို တကယ် ကြောက်မိတယ်..."
"ငါ မင်းကို ဘဏ်အကောင့်နံပါတ် တစ်ခုပေးမယ်... ယွမ် နှစ်သန်းကို ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်... ဒါဆိုရင် ဗီဒီယိုကို ငါ ဖျက်ပေးမယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါက ပိုပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်လာမယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."
ကျောက်ထျဲ့ က ဆက်လက် ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။
"ဟက်... ဒါက ခြိမ်းခြောက်တာလား..."
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ယွမ် နှစ်သန်းက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းလို လူမျိုးအတွက်ကတော့ ပြားတစ်စေ့တောင် မတန်ဘူး..."
"မင်း အိမ်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား..."
"ကျောက်ထျဲ့... မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်လာဖို့ မျှော်လင့်တယ်..."
စုယွမ် က ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေ၏။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မင်းက ဘာတွေ အရမ်း မောက်မာနေရတာလဲ..."
ရေငှားနေသော အခန်းတွင်း၌ ကျောက်ထျဲ့ သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာကာ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ပေသည်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
"ကျောက်ထျဲ့ အိမ်မှာ ရှိလား..."
တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဟင်..."
ကျောက်ထျဲ့ ၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ပြီး ဆိုးရွားသော တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာတော့မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေ၏။
"မင်းတို့ နေရာမှားလာပြီ... ဒါ ကျောက်ထျဲ့ ရဲ့ အိမ်မဟုတ်ဘူး..."
ကျောက်ထျဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
"ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဖွင့်ပေးပါ..."
အပြင်တွင် စောင့်နေသောသူက ဆက်ပြောလေ၏။
"ဒါ ကျောက်ထျဲ့ အိမ် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောပြီးပြီလေ..."
ကျောက်ထျဲ့ သည် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ သူ့အား ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးကို သူ မြင်လိုက်ရပေ၏။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."
ကျောက်ထျဲ့ က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"မင်း အွန်လိုင်းမှာ ဗီဒီယိုတစ်ခု တင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."
"ညီအစ်ကို... မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ ငါတို့ သူဌေးက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာ..."
အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အညိုရင့်ရောင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။
ဒီနှစ်ယောက်ကို ငါ့ကို ပညာပေးဖို့ စုယွမ် က လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်...
"မင်းတို့..."
ကျောက်ထျဲ့ သည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားပြီး တံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပေ၏။
သို့သော် ထိုသူက သူ့ကို ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အခြား သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက ကျောက်ထျဲ့ အား ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆိုဖာပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပေ၏။
"ကင်မရာ လေးလုံး..."
အခြားသူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကင်မရာများကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်။
ကျောက်ထျဲ့ မှာမူ သူမြင်နေရသော အရာများကြောင့် လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပေ၏။
ဒီနှစ်ယောက်က လူကောင်းတွေနဲ့ မတူဘူး...
"ညီအစ်ကိုတို့... စကားနဲ့ ပြောကြရအောင်... မရိုက်ကြပါနဲ့..."
ကျောက်ထျဲ့ က ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ပထမအချက် တောင်းပန်ပြီး ရှင်းလင်းချက်ထုတ်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို တင်ပေးရမယ်..."
"ဒုတိယအချက် မူရင်းဗီဒီယိုကို ဖျက်ပစ်ရမယ်..."
"တတိယအချက် ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းစေခဲ့တာလဲဆိုတာကို ဗီဒီယိုထဲမှာ ရှင်းပြရမယ်..."
"အချက်သုံးချက်... တစ်ခုမှ လိုနေလို့ မရဘူး..."
လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက... ငါက ဗီဒီယိုထဲမှာ အမှန်တရားကို အတိအကျ ပြောပြနေခဲ့တာ... မင်းတို့က ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာပဲ... မင်းတို့က ကျူးကျော်နေတာကို သိရဲ့လား..."
"ငါ ရဲခေါ်လိုက်မယ်ဆိုတာကို ယုံလား..."
ကျောက်ထျဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ..."
ထိုနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကီလို ၁၀၀ အလေးချိန်ရှိသော လက်မောင်းလေ့ကျင့်ရေး သံချောင်းကို ကောက်ယူကာ အားဖြင့် လိမ်ချိုးလိုက်ရာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ သံချောင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေ၏။
ကျောက်ထျဲ့ မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေကျသွားခဲ့ပေသည်။
"ငါ လုပ်ပါ့မယ်... ငါ လုပ်ပါ့မယ်..."
"ငါ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."
ကျောက်ထျဲ့ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ချွေးအေးများ ပြန်နေခဲ့လေတော့၏။