အခန်း ၃၄၆

အခန်း (၃၄၆) ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များ ရောက်ရှိလာခြင်း

"အဘိုးကျောက်က ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာလို့များ ဝင်ကူညီပေးခဲ့ရတာလဲ…"

"ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် နားမလည်တာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ…" စုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား… မင်းက ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေးလို့ ထင်မိလို့ သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်တာပါ… အောက်ကလူတွေက ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်သွားကြတာပါပဲ…" အဘိုးကျောက်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်စူး… ဒီည ညစာလာစားဖို့ မမေ့နဲ့နော်…"

"စိတ်မပူပါနဲ့… မင်းကို လာကြိုဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်…" အဘိုးကျောက်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အမိန့်ပေးသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

"တီ တီ တီ…" ဖုန်းကျသွားခဲ့ပြီး စုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အဘိုးကျောက်၏ အိမ်သို့ သူ တကယ် သွားရတော့မည် ထင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤအဘိုးကျောက်သည် သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။

သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ အဘိုးစုနှင့်ပင် သိပ်ပင်ကွာလှမည်မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို ခန့်မှန်းရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

သူနှင့် ရင်းနှီးချင်ရုံ သက်သက်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထောင်ချောက်တစ်ခု ခင်းကျင်းထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

စုယွမ် အနေဖြင့် သေချာစွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ယခု မွန်းလွဲ ၃ နာရီ ရှိပြီဖြစ်ကာ ည ၇ နာရီခန့်တွင် သူတို့ ထွက်ခွာကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စုယွမ်က သက်တော်စောင့် သုံးဦး ခေါ်သွားရန် စီစဉ်ထားလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုယွမ်က Lithography သုတေသနဖွဲ့စည်း တည်ထောင်လိုက်သည့် သတင်းသည် ဝေးပေါ် တွင် လျင်မြန်စွာ ရေပန်းစားလာခဲ့ပေသည်။

ဤအရာက ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု တစ်ခုကို ဖြစ်စေခဲ့၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု က Lithography ဈေးကွက်ထဲ ဝင်တော့မှာလား…"

"ဒါက တော်တော်လေး မိုက်တာပဲ…"

"သောက်ကျိုးနည်း… Lithographyတွေကို သုတေသန လုပ်တယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကုန်ကျစရိတ် များတဲ့ အလုပ်ပဲ… ဥက္ကဋ္ဌစု တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တာလား…"

"ငါတို့ မဟာရှား နိုင်ငံက လက်ရှိမှာ 14-nanometer ချစ်ပ်တွေကိုပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်သေးတာ… တကယ်လို့ 7 nanometers အထိ ထိုးဖောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် မဟာရှား နိုင်ငံအတွက် နည်းပညာ ပိတ်ဆို့မှုတွေကို ဖြိုခွင်းရာမှာ အလုံးစုံ အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…"

"ရလဒ် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဥက္ကဋ္ဌစု ကို ငါ ထောက်ခံတယ်… ဒီအချိန်မှာ Lithographyတွေကို သုတေသန လုပ်ဖို့ တိုက်ရိုက် အဆိုပြု ရပ်တည်ရတာ သတ္တိလိုတယ်… ရလဒ် ဘယ်လိုပဲထွက်ထွက် လေးစားမှု ခံထိုက်ပါတယ်…"

"ငါလည်း ထောက်ခံတယ်…"

"ရှေ့ဆက်ထား ဥက္ကဋ္ဌစု…"

အွန်လိုင်းပေါ်တွင် သဘောထားကွဲလွဲသည့် အသံများစွာ ရှိနေသော်လည်း လူအများစုမှာ အားပေးစကားများ ဆိုနေကြပေသည်။

ဤလုပ်ရပ်က စုယွမ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို အခြားအဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။

စုယွမ်သည်လည်း စနစ်၏ ဂုဏ်သတင်း အမှတ် ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်မှု နှစ်ခုက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာစေခဲ့ပေ၏။

"မနက်ဖြန် မနက်လောက်ဆို 7nm Lithography နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရလာနိုင်လောက်ပြီ ထင်တယ်…" စုယွမ်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ညနေခင်း အချိန်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော စုန့်လင်းနှင့် စုန့်မင်တို့သည် အလွန် လေးနက်သည့် ပုံပေါက်နေခဲ့လေ၏။

"ငါ့မြေးလေး… မင်းကို အဘိုးကျောက် ဆီ ခေါ်သွားဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ အလုပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး…"

"ဒီကိစ္စက မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူး ကြီးမားလိမ့်မယ်…"

"ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းထဲ ရောက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အပြောအဆိုနဲ့ အပြုအမူတွေကို အထူး သတိထားရမယ်…"

"ကျောက်မိသားစုက ကျိုတိုမြို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုကြီး လေးခုထဲက တစ်ခုပဲ…"

"တကယ်လို့ အဘိုးကျောက် ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုသာ ရခဲ့ရင် မင်းက မိုးပျံအောင် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်…"

"အဲဒီတုန်းက မစ္စတာကျောက် ရဲ့ အကြံပေးစကား တစ်ခွန်းကြောင့် ငါက ပညာရှင် တစ်ယောက်အဖြစ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့တာ…"

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမယ်…" စုန့်လင်းက ပြောလိုက်သည်။

သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသည် ရှင်းလင်း ကုမ္ပဏီ၏ ထုတ်ကုန်များကို စတင် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးကျောက်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသာ ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်ချေ၏။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ…"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက အဘိုးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သလိုပဲ မစ္စတာကျောက် က ကျွန်တော့်ကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ…" စုန့်မင်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကျောက် ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် စုယွမ် က ငါ့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…

သူတို့သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်း အများအပြားပါသော ကုန်တင်ကားကြီး တစ်စီးကို ပြင်ဆင်ကာ အဘိုးကျောက် ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားကြလေ၏။

စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် ကားကို လျင်မြန်စွာ တားဆီးခံလိုက်ရပေသည်။

"ဒါတွေက အဘိုးကျောက် အတွက် လက်ဆောင်တွေပါ… ဒါကြောင့် စစ်ဆေးဖို့ မလိုဘူး မဟုတ်လား…" ကားများကို စစ်ဆေးနေသူကို မြင်ချိန်တွင် စုန့်မင်က ပြောလိုက်၏။

"မရပါဘူး… ကျေးဇူးပြုပြီး စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ…" အရပ်ဝတ် အရာရှိက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့…" စုန့်မင် ကျိန်ဆဲတော့မည် ပြုသော်လည်း စုန့်လင်းက သူ့ကို အလျင်အမြန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း ရိုင်းစိုင်းသော စကားများ သုံးရန် ရဲတင်းသူ မည်သူမဆို ဤအရပ်ဝတ် အရာရှိများ၏ လျင်မြန် ပြင်းထန်သော အရေးယူမှုကို ခံရပေမည်။

"မင်းတို့ ဝင်သွားလို့ရပြီ… ဒါပေမဲ့ လက်ဆောင်တွေကတော့ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး…" စစ်ဆေးပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ… ဒီမှာ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေချည်းပဲ… ဘာလို့ ယူသွားခွင့် မရှိရတာလဲ…" စုန့်မင်က တောင်းဆိုလိုက်၏။

"ဟမ်… အဘိုးကျောက် က ဒီပစ္စည်းတွေကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား…"

"အဘိုးကျောက် က ဒါတွေကို လက်ခံမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား…"

"မင်း ကားထဲမှာ ရွှေတွေ အပြည့်ပါလာရင်တောင် ယူသွားခွင့် မရှိဘူး…" အရပ်ဝတ် အရာရှိက ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း…" စုန့်မင် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက အစောင့်ခွေး တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ မောက်မာနေသည်ကား အံ့ဩစရာပင်။

"အမ်း… ချွင်းချက်အနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးလို့ ရမလား… ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကြီး ကို ကျွန်တော် အသိပေးထားပြီးသားပါ… ဒါတွေကို ယူဝင်သွားလို့ ရလောက်ပါတယ်… ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခုပါပဲ…" စုန့်လင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ လာလို့ရတယ်လို့ အဘိုးကျောက် ညွှန်ကြားထားပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ယူဆောင်လာလို့ မရပါဘူး…" အရပ်ဝတ် အရာရှိက သဘောမတူသေးချေ။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ…" စုန့်လင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စုန့်မင်ကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။

"အဘိုး… သူက အစောင့်ခွေး သက်သက်ပါ…" စုန့်မင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း…"

"ဒါက ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းပဲ…"

"အဲဒါတွေက အဘိုးကျောက် ရဲ့ အစောင့်တွေ… သူတို့အကုန်လုံးက ယုံကြည်ရတဲ့ လူယုံတွေချည်းပဲ… ဒီနေရာက ကျောက်မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိတယ်… ဒါကြောင့် အရမ်းကာရော မပြောစမ်းနဲ့…" စုန့်လင်းက စုန့်မင်ကို ရှားရှားပါးပါး ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

"ကျွန်တော်…"

သူတို့၏ အဆင့်အတန်းသည် အဘိုးကျောက် နှင့် ကမ္ဘာတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ကွာခြားနေကြောင်းကိုလည်း စုန့်မင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုပင် သူတို့ ပြစ်မှားရန် မတတ်နိုင်ချေ။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်သွားကာ ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။

၎င်းသည် ရိုးရာ အိမ်ဝင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခင်းကျင်းထားသော စတုရန်းမီတာ ၂၀၀ မှ ၃၀၀ ခန့်ရှိသည့် ခြံဝင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလယ်ဗဟို၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် မဏ္ဍပ်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းအတွင်း၌ စားပွဲတစ်လုံး ရှိနေပေ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကြီး… ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ…" စုန့်လင်းက အလျင်အမြန် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ မဏ္ဍပ်ထဲမှ အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကျောက် သည် စစ်တုရင် ကစားနေသဖြင့် သူတို့ကို အနီးသို့ လာရန် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။

"စုန့်လင်း… ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ရောက်လာရတာလဲ…" အဘိုးကျောက်က စစ်တုရင် ကစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကြီး ကို မတွေ့ရတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီပဲ… လူကြီးမင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို တွေးပူနေမိလို့ လာကြည့်တာပါ… ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကြီး ကျန်းမာရေး ကောင်းရဲ့လား…" စုန့်လင်းက ရိုသေလေးစားစွာ မေးလိုက်၏။

သူက ယခုနှစ်တွင် အသက် ခုနစ်ဆယ် ရှိပြီဖြစ်ကာ အဘိုးကျောက် မှာမူ သူ့ထက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် တိတိ ပိုကြီးပေသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်… လောလောဆယ်တော့ သေမှာ မဟုတ်သေးဘူး…" အဘိုးကျောက်က ပြောလိုက်၏။

"အဘိုး… ဒါက ဘယ်သူလဲ…" သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် စစ်တုရင် ကစားနေသော လူငယ်လေးက မေးလိုက်သည်။

"စုန့်လင်းလေ သူ ကလည်း ပညာရှင် တစ်ယောက်ပါပဲ…" အဘိုးကျောက်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အိုး… သူကိုး…" လူငယ်လေးသည် သူ၏အကြောင်းကို ယခင်က ကြားဖူးပုံရပေသည်။

"ဒါက သခင်လေး လား…"

"တကယ့်ကို လူတွေထဲက နဂါးတစ်ကောင်ပါပဲ…" စုန့်လင်းက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်၏။

"စုန့်လင်း… အချိန်တိုင်း သခင်လေး လို့ ခေါ်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့… ငါတို့က ဘယ်ခေတ်မှာ နေနေတာလဲ… အဲဒီလိုမျိုးက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ…" ၎င်းကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ… ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်…" စုန့်လင်းက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"မင်းနောက်က တစ်ယောက်က မင်းမြေးလား…" အဘိုးကျောက်က စုန့်မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်… ဒါက ကျွန်တော့်မြေး စုန့်မင် ပါ… သူက အခုဆိုရင် အောင်မြင်မှု တချို့တောင် ရနေပါပြီ…" စုန့်လင်းက စုန့်မင်၏ ပခုံးကို အလျင်အမြန် ပုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါ ကျောက်အဘိုး…" စုန့်မင်က စကားပြောရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ကို အဘိုးကျောက် လို့ပဲ ခေါ်ပါ…" အဘိုးကျောက်သည် ဤအရာကို ရှင်းလင်းစွာ သဘောကျဟန် မရှိချေ။

"ချီလင်… ငါ့ဆီ ဧည့်သည်တစ်ယောက် မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်… အပြင်သွားပြီး သူ့ကို သွားကြိုလိုက်ဦး…" အဘိုးကျောက်က သူ၏ ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့…" ကျောက်ချီလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

စုန့်လင်း လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။ အဘိုးကျောက် ကိုယ်တိုင် ကြိုဆိုခိုင်းရလောက်အောင် ဤသူက ဘယ်သူများ ဖြစ်နေသနည်း။

သူက ထူးခြားထက်မြက်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။

"မင်မင်… မင်းရဲ့ အစ်ကိုကျောက် နဲ့ အတူ ဧည့်သည်တွေကို သွားကြိုဖို့ မြန်မြန် သွားလိုက်…" စုန့်လင်းက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့…" စုန့်မင် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ဤအရာက ကျိုတိုမြို့မှ ဤမွန်မြတ်သော သခင်လေးထံမှ မျက်နှာသာပေးမှု ရယူရန် သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထို့နောက် သူသည် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်အား ကြိုဆိုရန် ကျောက်ချီလင်၏ နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့လေတော့၏။