အခန်း ၃၄၈

အခန်း (၃၄၈) ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များ မရောက်သေးပါ

မကြာမီ ဗော့စ်ဝက်ဂွန် ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းဝင်လာခဲ့သည်။ ကားရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် စုန့်မင်သည် လျင်မြန်စွာ မတ်မတ် ရပ်လိုက်လေ၏။

သူသည် အလွန် လေးနက်သည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး သတိအပြည့် ရှိနေခဲ့ပေသည်။ ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်နှင့် ကျောက်ချီလင်တို့လည်း ရှေ့သို့ တက်သွားကြ၏။

စုယွမ်၊ လီဟူနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် တံခါးဖွင့်ပြီးနောက် ကားပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစု၏ နေရာနှင့် ဆင်တူကြောင်း စုယွမ် သဘောပေါက်လိုက်ပေ၏။

ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်သည် ကားတံခါး ရှေ့ပိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး စုယွမ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။

ရောက်လာသူမှာ စုယွမ် ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်မင်သည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တက်သွားကာ စုယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက်

"စုယွမ်… ဒါက မင်းလာရမယ့် နေရာလား…"

"ဒီကိုလာဖို့ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ…"

"ငါ ပြောမယ်… မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း…"

"ဒီနေရာမှာ မင်းကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား…"

စုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်မင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။ ဤလူက သူ့ကို ထောင့်ကျဉ်းလေးထဲ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့သူဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို ယုတ်မာလှပေသည်။

"ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖိတ်ထားလို့လာတာ… မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား…" စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်… မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား… ဒါက ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းကွ… မင်း လာထိလို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး…"

"ငါ ပြောမယ်… အခြေအနေကို နားလည်ရင် ထွက်သွားလိုက်… မင်းကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး… တကယ်လို့ မင်းက ဒီမှာ ဆက်ပြီး ပွစိပွစိ လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ဒီက အရပ်ဝတ် အရာရှိတွေကို မြင်တယ်မလား…" စုန့်မင်က မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။

သူ၏ အဘိုးက အဘိုးကျောက်ကို သိထားပေသည်။ စုယွမ် က တောသားတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

"စုယွမ်… ငါ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်…"

"ဒါက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ မင်း ကြိုးစားနေတာလား…"

"ဆောရီးပဲ… ငါ့မှာ ကျောထောက်နောက်ခံရှိတယ်…" စုန့်မင်က ကျေနပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပေ၏။

စုယွမ်က နှစ်ချက်ခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရှင်းလင်း ကုမ္ပဏီကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သူမှာ ဤအဘိုးကျောက်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ဤကောင် သိရှိပုံ မရချေ။

"အခုချက်ချင်း ငါ့ရှေ့ကနေ ထွက်သွားစမ်း…" စုန့်မင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"စုန့်မင်… ငါ မင်းကို သည်းခံနေတာ တော်တော်ကြာပြီ… မင်းက ဧည့်သည်တွေကို ဒီလို စကားပြောရတာလား…" ကျောက်ချီလင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပေသည်။

"သခင်လေးကျောက်… သခင်လေးကျောက်… ဒါက ဘာသဘောလဲ…"

"ဧည့်သည်တွေက ဘယ်မှာလဲ… ဒီကောင်က ကျွန်တော်နဲ့ လူဟောင်းတွေပါ… သူ့ကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းလောက် ဆဲဆိုလိုက်ရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…"

ကျောက်ချီလင်၏ ကြိမ်းမောင်းမှုကို ကြားသော်လည်း စုန့်မင်မှာ လုံးဝ ဒေါသမထွက်ဘဲ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုစု… ရောက်လာပြီပဲ…" ကျောက်ချီလင်က ရိုသေယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။

ဤအသံက စုန့်မင်ကို လုံးဝ ဆွံ့အသွားစေခဲ့တော့၏။

အစ်ကိုစု ဟုတ်လား…

မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်လေးကျောက် က စုယွမ် ကို 'အစ်ကိုစု' လို့ တကယ် ခေါ်လိုက်တာလား…

ကမ္ဘာကြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ… ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရော ရှိရဲ့လား…

စုန့်မင်၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နွားခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေ၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ…" စုယွမ်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ လူကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မှတ်မိဟန် မပေါ်ချေ။

"အဘိုးကျောက် က ကျွန်တော့်အဘိုးပါ…" ကျောက်ချီလင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး…" စုယွမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

အဘိုးကျောက် က ငါ့ကို ညစာဖိတ်ရုံတင်မကဘဲ သူ့မြေးကိုပါ လာကြိုခိုင်းတယ်ဆိုတော့ သူ ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးထားလဲဆိုတာ ပြသနေတာပဲ…

"သခင်လေးကျောက်… လူကြီးမင်းက ဘယ်လိုလုပ် စည်းကမ်းတွေကို ကျော်လွန်ပြီး ဒီလို ပြုမူရဲတာလဲ…"

"သူက သာမန် စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပါ… လူကြီးမင်းက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို 'အစ်ကို' လို့ ခေါ်နိုင်ရတာလဲ… အဲဒါက အဲဒီ လူယုတ်မာကို အတင့်ရဲသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား…" စုန့်မင်က ဘေးမှနေ၍ မယုံနိုင်စွာဖြင့် စကားများ ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေခဲ့ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု…" ထိုစဉ် သတိပြန်ဝင်လာသော ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စုယွမ်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲ…" စုယွမ်သည် ထိုသူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မမှတ်မိနိုင်ချေ။

"ဒါက သိပ္ပံနဲ့ နည်းပညာဌာန အကြီးအကဲ လေ…" လီဟူက သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သိပ္ပံနဲ့ နည်းပညာဌာန အကြီးအကဲ ကျောက်ဟွေ့ဟွမ် ပဲ…" စုယွမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဝန်ကြီး…" စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး… ငါ့ကို ဝန်ကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့… ဦးလေးကျောက် လို့ပဲ ခေါ်ပါ…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က သဘောကောင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က စုယွမ်အပေါ် ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုန့်မင် ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားရပေသည်။

ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်သည် သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာဌာန၏ ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤသာမန် စီးပွားရေးသမားလေး အပေါ် ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေရသနည်း။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရော ရှိရဲ့လား…

"ဝန်ကြီးကျောက်… သူက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် ဘာညာ မဟုတ်ပါဘူး… သာမန် စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပါ… သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ပရောက်လာလဲ မသိပေမဲ့…"

"လူကြီးမင်း အနေနဲ့ သူ့အပေါ် ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ပါတယ်…" စုန့်မင်က ဘေးမှနေ၍ အလျင်အမြန် အကြံပေးလိုက်၏။

ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘယ်သူလဲ…" ဟု ကျောက်ချီလင်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူက စုန့်လင်း ရဲ့ မြေး စုန့်မင် ပါ… ဒီနေ့ သူ့အဘိုးဆီ လာလည်တာပါ…" ကျောက်ချီလင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်… ကျွန်တော့်အဘိုးက စုန့်လင်း လေ… လေးစားရတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ… လူကြီးမင်း သူ့ကို သိမှာပါ…" စုန့်မင်က ရင်းနှီးမှု ရယူရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်သည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု… ဒီည ညစာကို ကောင်းကောင်း စားကြရအောင်…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က စုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်မင်သည် အလွန်အမင်း နေရခက်သွားပြီး ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရပေ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စုန့်လင်း၏ မြေးဖြစ်ပြီး ကျောက်မိသားစုနှင့်လည်း ဆက်နွှယ်မှု ရှိပေသည်။ သို့တိုင် သူတို့က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး စုယွမ်ကိုမူ အပြုံးကြီးများဖြင့် ကြိုဆိုနေကြ၏။

ဒါက ဘာလို့ ဖြစ်ရတာလဲ…

"ကျွန်တော် အဘိုးကျောက် အတွက် လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ယူလာပါတယ်… လက်ဖက်ခြောက်လေးပါပဲ… ဒါပေမဲ့ အထဲကို ယူသွားလို့ရမယ် မထင်ဘူး…" စုယွမ်က လက်ဖက်ခြောက် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ခြောက် ဟုတ်လား… ပြဿနာမရှိဘူး အထဲကို ယူလာခဲ့… ငါတို့ဆီမှာလည်း လက်ဖက်ခြောက် ပြတ်နေတာပဲ… သောက်ကြတာပေါ့…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့…" စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့တစ်အုပ်စုလုံး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းက စုန့်မင်ကို ပို၍ပင် နာကြည်းသွားစေခဲ့ပေ၏။

သူတို့က တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ ကားတစ်စီးလုံး ယူလာတာတောင် အထဲကို သွင်းခွင့်မပေးဘဲ စုယွမ်က လက်ဖက်ခြောက် တစ်ထုပ် ယူလာတာကိုတော့ သွင်းခွင့်ပြုတယ်ပေါ့လေ…

ဒါက ဘယ်လို အခြေခံကြောင့်လဲ…

"ဦးလေးကျောက်… အစ်ကိုချီလင်… လက်ဖက်ခြောက်ကိုတော့ အထဲ သွင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့် ကားထဲမှာလည်း ဝိုင်ကောင်းကောင်းတချို့ ပါတယ်… အဲဒါတွေကိုရော သွင်းလိုက်ရမလား… ဒီည သေချာ သောက်ကြတာပေါ့…" စုန့်မင်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"မရဘူး…"

"ငါတို့ ဒီည မသောက်ဘူး…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါက…" စုန့်မင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ စုယွမ်က သူ့ထက် မည်သို့ မည်ပုံ ပို၍ မွန်မြတ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။

သူက စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက် သက်သက်ပဲလေ…

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် စုယွမ်နှင့် ကျောက်မိသားစု သားအဖတို့ ခြံဝင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေ၏။

ဤအရာက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သူ့ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"ဦးလေးကျောက်… အစ်ကိုချီလင်… ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ကျန်သေးတယ်လေ…" စုန့်မင်က အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်၏။

"ဟင်… အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ဟုတ်လား… ဘာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလဲ…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က လှည့်ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကျောက် က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုဖို့ ညွှန်ကြားထားတာလေ… ဧည့်သည်တွေ မရောက်လာခင် ငါတို့ အထဲဝင်သွားရင် ငါတို့တာဝန် မပြီးမြောက်ဘူး ဆိုတဲ့သဘော မဟုတ်ဘူးလား…" စုန့်မင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က ကျောက်ချီလင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ချီလင်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက်ပြောလိုက်ပေ၏။ "စုယွမ်… အစ်ကိုစု… ဥက္ကဋ္ဌစု က ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အဘိုး ဖိတ်ထားတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်လေ…"

"မင်း နားလည်လား…”