အခန်း ၃၄၉

အခန်း (၃၄၉) သူက ဘယ်သူနဲ့ တူလို့လဲ

"ဘာ..."

"သူက ဘယ်လိုလုပ် အဘိုးကျောက် ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ..."

"ငါ မယုံဘူး..." စုန့်မင်၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

အဘိုးကျောက်၏ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်မှာ မည်သူမဆို ဖြစ်နိုင်သော်လည်း စုယွမ်ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူ့လို စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်က ဘာကြောင့်များ အဘိုးကျောက်၏ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် ဖြစ်ရမည်နည်း။

ထိုအရာက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်... သူက အဘိုးကျောက် ရဲ့ ဧည့်သည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ... သူက ဘာလို့ အဘိုးကျောက် ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် ဖြစ်လာရတာလဲ..." စုန့်မင်က မကျေမချမ်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက တကယ်ကို ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူး..." ကျောက်ချီလင်က ခေါင်းခါလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

စုန့်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့ပေ၏။

စုယွမ်သည် အဘိုးကျောက် ပြောခဲ့သော ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ချေမည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီမှာ အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး စုယွမ်မှာမူ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေလေ၏။

အကယ်၍ သူသာ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောလိုက်ပါက အဘိုးကျောက်၏ အမြင်ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤအရာက ကုမ္ပဏီကို ဒေဝါလီခံရစေနိုင်ပြီး သူတို့ကို တရားစွဲခံရမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရစေနိုင်ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူရှာဖွေခဲ့သော ငွေများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက သူ၏ ယခင်စုဆောင်းငွေများ အားလုံးကိုပါ ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်ချေ၏။

ခဏတာမျှ စုန့်မင်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

စုယွမ်၏ နောက်ခံက အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားလွန်းလှရာ သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤအမှန်တရားသည် စုန့်မင်အတွက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှ၏။

အိပ်မက်တစ်ခုမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသကဲ့သို့ သူသည် ဤအရာအားလုံးမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

"အခွင့်အရေး နည်းနည်းလေး ရှိနေနိုင်သေးတယ်..."

"အဘိုးကျောက် က ငါတို့ ဒီနေ့ရောက်နေမှန်း သိသိရက်နဲ့ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာက ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုကို ပြန်လည် သင့်မြတ်စေချင်လို့ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးကျောက် နဲ့ ငါ့အဘိုး က တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတာပဲ... သူ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်လို့ ဒီနေ့ ငါသာ စုယွမ် အပေါ် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံလိုက်ရင် ဒီကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားမှာပဲ..."

ဤသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် စုန့်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထကာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

ကျောက်မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူအနည်းငယ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

စုန့်မင်သည် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘိုးကျောက် သို့မဟုတ် သူ၏အဘိုးကို မတွေ့ရချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကစားသွားပြီး စုယွမ်၏ ဘေးသို့ သွားလိုက်ပေ၏။

"အစ်ကိုစု... တီဗီထဲက ဇာတ်ကောင်တွေလို ပြိုင်ဘက်တွေလို ပုံပေါက်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးစားနေကြတယ်လို့ ခံစားရလား..."

"ငါ ထင်တာတော့ တော်တော်လေး တူတယ်လို့ ထင်တယ်..." စုန့်မင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုစု... မင်းကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်... လူကြီးတွေ ပြောသလို ရန်မဖြစ်ရင် သူငယ်ချင်း မဖြစ်ဘူးတဲ့... ငါတို့က တကယ်ကို ရေစက်ပါလို့ ဆုံကြတာပဲ..." စုန့်မင်က ဆက်လက်၍ ပြန်လည် သင့်မြတ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။

သို့သော် စုယွမ်မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှေ့သို့သာ ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

ဤအရာက စုန့်မင်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်ရန် သူ မရဲခဲ့ချေ။

ခဏအကြာတွင် အဘိုးကျောက်နှင့် စုန့်လင်းတို့ အနောက်မှ ထွက်လာကြပြီး စုန့်လင်းသည် အဘိုးကျောက်၏ နောက်မှ ရိုသေစွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေ၏။

" အို... ဟွေ့ဟွမ် မင်း ရောက်နေတာပဲ..." စုန့်လင်းသည် ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်ကို မြင်ချိန်တွင် ပြောလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် စူယွန်း တို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ချက်ချင်းပင် စုန့်လင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားရလေ၏။

အကြောင်းမှာ သူ၏ မြေး စုန့်မင်သည် စုယွမ်အား နှိမ့်ချစွာဖြင့် စကားပြောဆိုနေသောကြောင့်ပင်။

ခဏတာမျှ စုန့်လင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားခဲ့ပေ၏။

"အဟမ်း... မင်မင်... အဘိုး မင်းကို အမြဲ သင်ပေးထားတယ်လေ..."

"မင်းရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေထဲမှာ ပညာတတ်တွေပဲ ရှိရမယ်... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပါစေရဘူး... ဒီစကားကို မင်း သေသေချာချာ နားလည်ထားရမယ်..."

"မင်း စကားပြောရမယ့်သူတွေက ဝန်ကြီးကျောက် သခင်လေးကျောက် နဲ့ ဒီနေ့အတွက် ငါတို့ မစ္စတာကျောက် ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ..."

"ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါကို မှတ်ထား... ဒီနေ့ အဘိုး မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမယ်... တောသားဆိုတာ တောသားပဲ အဲဒါက ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပဲ..."

"ကုမ္ပဏီ နှစ်ခု သုံးခုလောက် ထောင်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားပေမဲ့ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စီမံကိန်းတချို့ ရေးဆွဲလိုက်ရုံနဲ့ တကယ့် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပြီလို့ မထင်နဲ့..."

"ငါတို့လို လူမျိုးတွေမှသာ အထက်တန်းလွှာလို့ သတ်မှတ်ခံရတာ..."

"တချို့လူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." စုန့်လင်းက စုန့်မင်ကို ဆုံးမလိုက်သည်။

"ဝန်ကြီးကျောက် မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..." စုန့်လင်းက သရော်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

"အင်း..."

"ငါတို့ တွေ့တွေ့ မတွေ့တွေ့ အရေးမကြီးပါဘူး..." ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်၏ လက်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် စုန့်လင်းအပေါ် အမြင်ကောင်း မရှိချေ။

စုန့်လင်း၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်မှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ပေသည်။

ဒီ ဝန်ကြီးကျောက် က ငါ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားတာပဲ...

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ရာထူးမြင့်မားပြီး အာဏာကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပါက၊ သူတို့ကို မပြစ်မှားဘဲ နေဖို့က ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"ဟားဟားဟား..." စုန့်လင်းက အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"အမ်း... အဘိုးကျောက် ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်က ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ..." စုန့်လင်းက ရယ်မောပြီးနောက် အနေရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုစု က ဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော့်အဘိုး ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်ပဲ..."

"ဘာလဲ ခုနလေးတင် မမြင်လိုက်ဘူးလား..."

"ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က သိနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ကျောက်ချီလင်က ပြောလိုက်၏။

"စူး... စုယွမ်..."

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"သခင်လေးကျောက် မင်း မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်... ငါ့ကို နောက်နေတာလား... စုယွမ် မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှိပေမဲ့ သူက အခြေခံလူတန်းစားတစ်ယောက်ပဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အဘိုးကျောက် ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." စုန့်လင်းမှာ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး ရလဒ်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဒါမှမဟုတ် ၎င်းသည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိခြင်းပင်။

ဒါမှမဟုတ် ၎င်းသည် ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်နေခြင်းပင်။

"အဘိုး... ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

"အစ်ကိုစု က အဘိုးကျောက် ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်ပဲ... ဘာလို့ သူ့ကို သံသယဝင်နေရတာလဲ..." စုန့်မင်က သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် စုန့်လင်းအား အချက်ပြရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဘာ..." စုန့်မင်က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်လင်းသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေ၏။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်မှုများနှင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိချေ။

စုယွမ်တွင်လည်း ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော နောက်ခံရှိနေခဲ့၏။

အဘိုးကျောက်က စောစောက အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြောခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ အဘိုးကျောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စုယွမ်က ပို၍ပင် အလေးသာနေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ခဏတာမျှ စုန့်လင်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကျောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်မငယ်တော့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ အတွင်းစိတ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အလားပင်။

"ဟူး..."

"သိပ်တူတာပဲ... အရမ်းတူတယ်..." အဘိုးကျောက်သည် စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အတိတ်အမှတ်တရများထဲတွင် နစ်မြောသွားသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"ရှောင်စူး..."

"မင်းနဲ့ တူတယ်လို့ ငါ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..." အဘိုးကျောက်က စုယွမ်ထံသို့ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

"မလှမ်းမကမ်းမှာ နေတဲ့ အဘိုးစု ဖြစ်ရမယ် မလား..."

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်း ရင်းနှီးကြတာပဲ ဖြစ်မယ်..." စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးစု... အဘိုးစု..." စုယွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုန့်လင်းနှင့် စုန့်မင်တို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့၏။