အခန်း ၃၅၀

အခန်း (၃၅၀) သနားညှာတာမှု ပြသခြင်း

"မင်းက အဘိုးစု ကို သိနေတာလား..." စုန့်လင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဒီလူငယ်လေးက တကယ့်ကို သြဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ပင် ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ ရာထူးမြင့်မားပြီး အာဏာဩဇာ ကြီးမားသူများဖြစ်ကာ တိုင်းပြည်၏ အထွတ်အထိပ်၌ ရပ်တည်နေကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်ကြ၏။

ထိုအဖြစ်မှန်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူ့မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

"ဟားဟားဟား..." အဘိုးကျောက်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤအရာကို စုယွမ် သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"အဘိုးစု နဲ့ ငါက အချိန်အကြာကြီး လက်တွဲဖော်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ..." အဘိုးကျောက်၏ မျက်လုံးများတွင် အတိတ်အမှတ်တရများ တောက်ပလာပြီး အခြားသူများ လုံးဝ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော အရာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာခဲ့ပေ၏။

"အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော် ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတဲ့ ကိစ္စက... လူကြီးမင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..." စုန့်လင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

“စုန့်လင်း...

ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် မင်း ဘယ်လောက်အထိ ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ အားလုံး မြင်ခဲ့တယ်...

ဒါပေမဲ့ မင်းက အကျိုးအမြတ် နည်းနည်းလေး ရဖို့အတွက် ငါ့နာမည်ကို လူရှေ့မှာရော နောက်ကွယ်မှာပါ အကြိမ်ကြိမ် အသုံးချခဲ့တယ်...

ငါက အဲဒီကိစ္စတွေကို အရေးမယူခဲ့ပေမဲ့ မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့တယ်... မဟုတ်လား...

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းက ပိုပိုပြီး အတင့်ရဲလာပြီ...

လူတွေ အသုံးပြုဖို့ ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ ထုတ်ကုန်တွေထဲမှာ တိရစ္ဆာန်သုံး ဟော်မုန်းတွေကို အမြောက်အမြား ထည့်သုံးဖို့တောင် ရဲတင်းလာခဲ့တယ်...

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိုင်ကြားမှုတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရောက်လာခဲ့တယ်...

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက မင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်...

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက မိမိတို့ရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ မင်းကို တိုင်ကြားခဲ့ကြတယ်...

ပြီးတော့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက မင်းတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီး အဖြေထုတ်ထားကြပြီးသား...

ဒီအချိန်မှာ မင်း စဉ်းစားသင့်တာက လူထုကို ဘယ်လိုတောင်းပန်မလဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လို ပြန်လည်တည်ဆောက်မလဲ ဆိုတာပဲ...

ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီကိစ္စကို ဖုံးဖိဖို့ ငါ့ဆီ လာအကူအညီတောင်းနေတယ်...

မင်းက အရာအားလုံးကို အရမ်းလွယ်လွယ်ကူကူ တွေးနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား...

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်...

မင်းရဲ့ ကိစ္စကို အပြည့်အဝ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ငါကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့တာ...

ဒါကြောင့် မင်း ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး...”

အဘိုးကျောက်က အေးစက်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာ... လူကြီးမင်း ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာလား..." စုန့်လင်း၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ဤအမိန့်ကို ပေးခဲ့သူမှာ အဘိုးကျောက် အမှန်တကယ် ဖြစ်နေပါက သူ ဒုက္ခရောက်ပြီ ဖြစ်ချေ၏။

သူ၏ ငွေများအားလုံး ဆုံးရှုံးရုံသာမက ထောင်ထဲသို့လည်း ရောက်သွားနိုင်ပေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဆုန့်မိသားစုသည် အခြေအနေများကို ပြန်လည်လှည့်စားရန် အခွင့်အရေး ရရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ... ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..." စုန့်လင်းသည် ခြေထောက်များ ခွေယိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့လေ၏။

"စုန့်လင်း... ငါလည်း အမှားတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်... ပြီးတော့ အတိတ်က အမှားတွေအတွက် နောင်တရမိတယ်..."

"မင်းက အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပြီဆိုတော့ အကျိုးဆက်တွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခံယူရမှာပဲ..." အဘိုးကျောက်က ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ..." စုန့်လင်းသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးဆိုး မဲ့ရွဲ့သွားခဲ့ပေ၏။

"ဘာလို့လဲ..."

"အဘိုးကျောက် အရင်က တစ်ခါ ကူညီခဲ့ဖူးသားပဲ ဘာလို့ ထပ်မကူညီနိုင်ရတာလဲ... ဘာကြောင့်လဲ..."

"လူကြီးမင်းတို့လို ရာထူးနေရာမှာ ရှိတဲ့သူတွေက အေးစက်ပြီး ရက်စက်တယ်လို့ လူတွေ ပြောကြတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး... အဲဒါ အမှန်ပဲ ဖြစ်မယ်..." စုန့်လင်း၏ လေသံတွင် သရော်သံများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"အဘိုး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်မပြောပါနဲ့တော့... အဘိုးကျောက် ကို ဒေါသမထွက်စေပါနဲ့..."

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ..."

"မစ္စတာကျောက် ဒီတစ်ကြိမ် ဥက္ကဋ္ဌ စုယွမ် နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သင့်ဘူး ဆိုတာ သိပါတယ်..."

"သူ့လို ထုတ်ကုန်မျိုး ကျွန်တော်တို့ မထုတ်ခဲ့သင့်ဘူး... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒါမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... လူကြီးမင်းက ဥက္ကဋ္ဌစု ကို သဘောကျနေတယ် ဆိုတာ သိပါတယ်... ပြီးတော့ လူကြီးမင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး လမ်းဖွင့်ပေးချင်တယ် ဆိုတာကိုလည်း နားလည်ပါတယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလောက် ရက်စက်မနေပါနဲ့... ဥက္ကဋ္ဌစု ကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ ထပ်မဆန့်ကျင်တော့ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ကြိမ်လောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို သနားပါ..." စုန့်မင်က အခြေအနေကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားသည့်အလား ပြောလိုက်၏။

သို့သော် အဘိုးကျောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤစိတ်ထိခိုက်စရာ ကောင်းပုံရသော စကားများမှာ မိကျောင်းမျက်ရည်ကျခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးကျောက် သဘောမတူသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်မင်သည် သူ၏ အကြည့်များကို စုယွမ်ထံသို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော ထိုးဖောက်နိုင်မည့် အချက်ပင်။

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ စုယွမ်အား သူတို့အတွက် တောင်းပန်ခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် အဘိုးကျောက်အား သူ ဖျောင်းဖျနိုင်ပေမည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့မိတာ အားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ... အားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ... လူကြီးမင်းကို မဆန့်ကျင်ခဲ့သင့်ဘူး... လူကြီးမင်းကို မဆန့်ကျင်ခဲ့သင့်ဘူး..."

"တကယ်လို့ လူကြီးမင်းရဲ့ နောက်ခံကိုသာ ကျွန်တော် စောစော သိခဲ့ရင် လူကြီးမင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ခဲ့မှာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး..."

"လူကြီးမင်းက အဘိုးကျောက် နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်လေ... ကျွန်တော် ဒီလုပ်ငန်းကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ဒီတစ်ကြိမ် လွှတ်ပေးဖို့ အဘိုးကျောက် ကို တောင်းပန်ပေးပါ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ရနိုင်မလား..." စုန့်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကာ အလွန် သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မင်း လုံးဝ သိပုံမရဘူးပဲ..."

"အဘိုးကျောက် ဘာလို့ လှုပ်ရှားခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို မင်း နားမလည်သေးဘူး..."

"မင်းကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အဘိုးကျောက် အမိန့်ပေးခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေက ငါ့ဟာနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေက လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဒုက္ခပေးနေလို့ပဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်ကို သုံးဖူးတဲ့ လူတွေထဲမှာ အကောင်းပြောတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်နိုင်ပါတယ်... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေက လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ကြီးမားတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေ ပေးနေပြီ..."

"အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လုပ်နေတာပဲ..."

"တကယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မင်းတို့သာ ထုတ်ကုန်ကောင်းတွေ ထုတ်ဖို့ အာရုံစိုက်ခဲ့ရင် ဒီနေ့ ဒါတွေ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စုယွမ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဤစကားများက စုန့်မင်ကို တိုက်ရိုက် ဒေါသထွက်သွားစေမည်ဟု မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

"မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ..."

"အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး..."

"ငါတို့ထုတ်တဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို မင်း သုံးဖူးလို့လား... ငါတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို သာမန်လူတွေ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အောက်ခြေက လူတွေဆီ ရောင်းတာ..."

"သူတို့က ဝယ်တယ်လေ... ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး နည်းနည်းပါးပါး ရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ..."

"အဲဒီ အောက်တန်းစားတွေက သူတို့မှာရှိတဲ့ အရာလေးပဲ လိုအပ်တာ... ဘာလို့ အများကြီး တောင်းဆိုနေရတာလဲ... ဘာကများ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိလို့လဲ..."

"သူတို့က ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ သုံးတာလေ... ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေးနဲ့ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ဖို့ ဘာလို့ မျှော်လင့်နေရမှာလဲ..."

"ငါက ဘာလို့ လုပ်ပေးရမှာလဲ..."

"သူတို့က အမှိုက်တွေနဲ့ အောက်တန်းစားတွေ သက်သက်ပဲ... သူတို့အတွက် စကားပြောပေးဖို့ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"သူတို့ သေသွားရင်တောင် ငါတို့လို အထက်တန်းလွှာတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..." စုန့်မင်က ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကုသလို့ မရတော့ဘူးပဲ..." စုယွမ်က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

မင်းတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်က အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်လာရမှာလဲ။

"ကောင်းပြီ..."

"ရှောင်စူး... ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ အကြောင်းပြချက် ပေးနေလို့ မင်း ဘာမှ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လောဘတွေကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေကြတာ... ငါပြောတာ ဘာတစ်ခုမှ သူတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"စုန့်လင်း... ပညာရှင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ မင်းရဲ့ အသိဉာဏ်က အရမ်းကို နိမ့်ကျလွန်းတယ်..."

"မင်းကို ဒီရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ ဖွဲ့စည်းကို ငါ အကြံပြုသွားမယ်..."

"ဒါ့အပြင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေကို ဒီည လူသိရှင်ကြား ကြေညာသွားမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ အခု ထောင်ဒဏ်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ လျော်ကြေးငွေတွေကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

“ထုတ်ကုန်ကို ခွင့်ပြုချက်ရအောင် မင်းကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ ငါ အရေးမယူဘဲ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး...

ဒါကြောင့် စိတ်မပူနဲ့...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဘိုးကျောက်က လက်ကို အသာယမ်းပြလိုက်ရာ လူအချို့ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြလေ၏။

“အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ...

ကျွန်တော်က လူယုတ်မာပါ...

ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ကြိမ်လောက် သနားပေးပါ...”

စုန့်လင်းက အသည်းအသန် အော်ဟစ်တောင်းပန်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။