အခန်း ၄၄၉

အပိုင်း(၄၄၉)

လင်းတုန်းသည် အရိပ်ကျနေသော သစ်ပင်များကြားမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ရှိ သန့်စင်သော မာဒြာ ကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန် ဝိညာဉ် ခြုံလွှာ ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်၏။ ခရီးစဉ်မှာ မည်မျှ လွယ်ကူချောမွေ့နေသည်ကို သူ အံ့သြချီးကျူးနေမိသည်။ ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် သူသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကန်၍ ဘေးရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်မှ ကျွမ်းထိုးကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားသစ်စည်တစ်ခုပေါ်မှ လျှောဆင်းသွား၏။

သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ကာယဗလ ကျွမ်းဘားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍ အော်သို နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်များကို ပတ်ချာလည်လှည့်ကာ အပေါ်မှကျော်၍၊ ကြားမှဖြတ်၍ သွားခဲ့၏။ တစ်ကြိမ်မက ပြုတ်ကျခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်သူ အမြဲတမ်း ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အပေါ်သို့ ပြန်လည် ခုန်တက်နိုင်ခဲ့သည်။

အပြာလေးလည်း သူနှင့်အတူ ပါဝင်လာပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ သစ်ရွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားသွားလာနေ၏။ သူမသည် အပြေးကလေး လိုက်လာရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ထုတ်ကာ ကခုန်နေပြီး ဆည်းလေးသံကဲ့သို့ ရယ်မောနေသည်။ သူမ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တိုင်း လင်းတုန်းက ခေတ္တရပ်စောင့်ပေးခဲ့၏။ အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သတ္တဝါများသည်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဝိညာဉ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

အော်သိုထံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူနှင့် အပြာလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး မောပန်းနေကြပြီး ရယ်မောနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော်... အော်သိုကမူ လင်းတုန်း၏ ဝိညာဉ်အမြင်ထဲတွင် ညှိုးငယ်သော အသွင်ဖြင့် တည်ရှိနေ၏။ မဟူရာ လိပ်ကြီးသည် ညဘီးတောင်ကြား ၏ အမှောင်ထုကို နောက်ခံထား၍ တငွေ့ငွေ့ လောင်ကျွမ်းနေသော အနီရောင် ပုံရိပ်အဖြစ် ပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် သူ၏အနောက်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ စခန်းကြီးရှိသည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး တိမ်တိုက်များဆီသို့ မော့ကြည့်နေ၏။

သူသည် ညဘီးတောင်ကြား ၏ လည်ပတ်နေသော ခရမ်းရောင် အလယ်ဗဟိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေခြင်းလား ဆိုသည်ကိုတော့ လင်းတုန်း မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

အပြာလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသံပြုလိုက်ရာ လင်းတုန်းသည် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အော်သို အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်..."

လိပ်ကြီး၏ ဘေးသို့ ကပ်သွားရင်း လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

လိပ်ကြီး၏ အနက်နှင့် အနီစပ်နေသော မျက်လုံးများက တိမ်တိုက်များကို အကဲခတ်နေ၏။

"တိုတောင်းတဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လေးအတွင်းမှာပဲ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးတဲ့ နေရာကို မင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ... ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို ကောင်းချီးပေးထားတာပဲ လင်းတုန်း..."

လင်းတုန်းသည် အော်သို၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် အပြာရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးလျှံလေး တည်ငြိမ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော ဖန်စကျင်ကျောက်လုံးကို သူ ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသက်ကို ဆူရီရယ် ထံတွင် အကြွေးတင်နေခဲ့၏။ သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ ရရှိမည့်ဘဝထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ တမန်တော်ကိုချည်းပဲ ကျေးဇူးတင်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အီသန် သာမရှိရင်၊ ယီရင် သာမရှိရင်၊ ဒရော့စ် သာမရှိရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်လေ..."

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှာ သေဆုံးခဲ့ရမည်။ လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ မှာ သေဆုံးခဲ့ရမည်။ မြွေသင်္ချိုင်းမှာ သေဆုံးခဲ့ရမည်။ တစ္ဆေရေမှာ သေဆုံးခဲ့ရမည်။

"...တစ်နေရာရာမှာ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရလောက်ပါပြီ..."

သူက အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ အော်သိုက နက်ရှိုင်းစွာ ညည်းတွားသံ ပြုလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သဘောတူညီမှုလား၊ သို့မဟုတ် အမှားပြင်ဆင်မှုလား ဆိုသည်ကိုတော့ လင်းတုန်း မခွဲခြားတတ်ပေ။

"အခုတော့ မင်းတို့တွေ ရှေ့ဆက်သွားကြရပြီ... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ဒီပြိုင်ပွဲအတွက် အရွေးမခံရဘူးဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အခွံကို ငါ စွန့်ပစ်လိုက်မယ်..."

"ကျွန်တော်တို့တွေ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တွေ မဖြစ်ကြသေးပါဘူး..."

လင်းတုန်းက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေရ၏။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သည် ယခုအခါ အရင်ကထက် ပိုမိုနီးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ပြီးတော့ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ထဲက ဘယ်လူငယ် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တွေမှာ သူနဲ့ ယီရင် ရရှိထားသည့် အားသာချက်မျိုးတွေ ရှိနေလို့နည်း။

"မင်းတို့ ဖြစ်လာမှာပါ..."

အော်သိုက ပြောလိုက်သည်။

"မသိချင်ယောင် မဆောင်ပါနဲ့... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်လာဖို့ မင်းတို့တွေ မတိုက်ခိုက်၊ မကြိုးစားချင်ဘူးဆိုရင်တောင် အခုချိန်ဆို အီသန်က မင်းတို့ သဘောတူတူ၊ မတူတူ အဲဒီကို ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်သွားမှာပဲ... ကျားပေါ်ကို စီးမိပြီဆိုရင် ရပ်တန့်ဖို့က ပိုခက်ခဲသွားပြီလေ..."

အော်သို၏ လေသံနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှ လွင့်ပျံလာသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ခံစားချက်တို့ကို လင်းတုန်း မနှစ်သက်ချေ။

"ဘာလို့ ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေချည်း ပြောနေရတာလဲ... ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ ရှိနေတာပဲဟာ..."

ဒရော့စ်သည် လင်းတုန်း၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲပျံနေ၏။ သို့သော် လင်းတုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် သူ ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။ ပြူးကျယ်နေသော သူ၏ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် အော်သိုကို စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

အပြာလေးက အသံလေး ပြုလိုက်သဖြင့် လင်းတုန်းက သူမကို အော်သို၏ အနက်ရောင် သားရေခွံနံရံကြီးကို ပုတ်နိုင်သည်အထိ အနီးသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

အော်သိုသည် လေထဲသို့ မီးခိုးငွေ့ရှည်ကြီးတစ်တန်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လွင့်တက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။

"အထွတ်အမြတ် သားရဲ တွေရဲ့ အဆင့်တက်ပုံက လူသားတွေနဲ့ မတူဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်း၏ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်မှုသည် အပြည့်အဝ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"စခန်းဆီကို ပြန်ကြရအောင်လား... မာစီ ဘာဖြစ်သွားလဲ ကျွန်တော် သေချာမသိဘူး... ပြီးတော့ အခုချိန်ဆို ယီရင်လည်း ကျင့်စဉ်လည်ပတ် လို့ ပြီးလောက်ပြီ..."

"လူသားတွေက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် တွေကို လှုပ်ရှားလာအောင် ဘာက တွန်းအားပေးနေလဲဆိုတာကို ရှာဖွေရတယ်..."

အော်သိုက ဆက်ပြော၏။

"အဲဒါက သူတို့ရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို စတင်စေတဲ့ မီးပွားလေးပဲ... အထွတ်အမြတ် သားရဲ တွေကတော့ ကိုယ်ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရှာဖွေစရာ မလိုဘူး... ငါတို့က ရွေးချယ်ရတာ..."

"ခင်ဗျား နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာဖို့ ရွေးချယ်နိုင်လား... အဲဒါဆိုရင် လွယ်သွားပြီပေါ့..."

လင်းတုန်းသည် လေးလံနေသော အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

"အင်း... ဒါမှမဟုတ် လိပ်တစ်ကောင်... ဒါမှမဟုတ် လူသားတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်... ရိုးရာအစဉ်အလာအရဆိုရင် ဒါက တူညီတဲ့ ရွေးချယ်မှုမျိုး လုပ်ကြတဲ့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ ခရီးသွားရတာမျိုးပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်နေတယ်လေ..."

သူက လင်းတုန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အထိကတော့ ငါ မင်းနဲ့အတူ ဒီခရီးကို သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက သိပ်မြန်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ ငါက ဘာပဲပြောပြော... လိပ်တစ်ကောင်ပဲလေ..."

သူက ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း လင်းတုန်းက ပြန်မပြုံးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ပြိုင်ပွဲအတွက် အချိန်ရပါသေးတယ်..."

လင်းတုန်းက အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် အရွေးမခံရခင် လချီပြီး လိုပါသေးတယ်... အဲဒီလူက ကျွန်တော် မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ပြီးတော့ ပြိုင်ပွဲကလည်း တစ်နှစ်လောက် လိုသေးတာပဲကို..."

[နှုတ်ဆက်ပါတယ်... အော်သို...]

ဒရော့စ်က ပြောလိုက်၏။ လင်းတုန်း၏ လက်ဝါးထဲတွင် အပြာလေးသည် မိုးဖွဲဖွဲရွာကျသံကဲ့သို့ အသံပြုကာ ရှိုက်ငင်ငိုကြွေးနေတော့သည်။ သူမသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး အော်သို၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ကျကာ ငိုကြွေးနေ၏။

"ငါ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အော်သိုက ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်အနည်းငယ်လောက်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် မင်း ငါ့ကို အများကြီး နောက်ကောက်ချန်ထားရစ်ခဲ့မယ်လို့ ငါ ထင်ပါတယ်..."

"ခင်ဗျား ဘယ်ကို သွားမှာလဲ..."

လင်းတုန်း ပြန်ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသံများ တုန်ရီအက်ကွဲနေ၏။

"နဂါးတစ်ကောင်ကို အသုံးလိုတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး သန့်စင်သော မာဒြာ ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ အော်သိုက သူ၏ ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်လာပြီး လင်းတုန်း၏ နဖူးနှင့် လာရောက်အပ်ထားသည်။

"နဂါးတစ်ကောင်က မျက်ရည်ကျရမှာကို မရှက်တတ်ဘူး..."

အော်သိုက ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ လင်းတုန်းသည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားတော့၏။ သူသည် အော်သို၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး အပြာလေးနှင့်အတူ ရှိုက်ငင်ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။ ဒရော့စ်ကမူ သူတို့၏ အပေါ်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝဲပျံနေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ခံစားချက်တစ်ခုက ဘေးဘက်ဆီသို့ သူ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယီရင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ရှိနေ၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ထဲတွင် သူမ၏ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား ဓားလက်တံ ခြောက်ခုက တောက်ပနေသည်။ သူမသည် အမောတကော ဖြစ်နေပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံများကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ ဆံပင်များထဲတွင်လည်း သစ်ရွက်ခြောက်များ ကပ်ငြိနေ၏။

"ငါ့ကိုသာ သတ်လိုက်ပါတော့... နင်တို့က ငါမပါဘဲ ခိုးထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ပုံပဲ..."

သူမ၏ အသံများ တုန်ရီနေသည်။

အော်သိုက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ငါ မဝံ့ရဲပါဘူး..."

လင်းတုန်းက လိပ်ကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖယ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယီရင် က သူ၏နေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ မငိုခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ရီနေပြီး အော်သို က သူမကို တစ်စုံတစ်ရာ တီးတိုးရေရွတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ လင်းတုန်း မကြားခဲ့ရချေ။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အော်သို သည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွား၏။ ယီရင် သည်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လျက် ဘေးသို့ ဖယ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"နဂါးတစ်ကောင်ဆိုတာ အချိန်ဖြုန်းပြီး စောင့်မနေဘူး..."

သူ၏ အနီရောင် မျက်လုံးများက သူတို့အားလုံးကို အကဲခတ်သွားရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြ... ငါ ပြန်မတွေ့မချင်း မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်..."

"အီသန် ကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်၏။

"သူ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

အော်သို က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ငါ ထွက်သွားမယ်ဆိုတာကို ငါမသိခင်ကတည်းက သူ ကြိုသိနေမယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်... မင်းတို့အားလုံးထဲမှာ သူ့အတွက် ငါ အပူပန်ရဆုံးပဲ..."

သူသည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အပြာလေး ကို သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်၏။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကလေးတို့..."

သူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ အရိပ်များထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားတော့သည်။ လင်းတုန်းသည် အနီရောင်အလင်းတန်းလေး အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် အော်သို၏ ဝိညာဉ် သည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ခံစားရင်း သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အော်သို သည် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အင်ပါယာ သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

***