အခန်း ၄၅၁

အပိုင်း(၄၅၁)

လင်းတုန်းသည် ညဘီးတောင်ကြား ၏ တောအုပ်ကြီး အလယ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ် အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်စောင့် အော်ရာ များထံသို့ ဖြန့်ကြက်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ကြေးအဆင့် အမြင် ကို မဖွင့်နိုင်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီး၏ စွမ်းအားများက သူ့အား ဖိသိပ်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အာရုံများဖြင့် အော်ရာ၏ အရိပ်အယောင်တိုင်းကို ၎င်းတို့၏ မူလဇာစ်မြစ်ဆီသို့ ပြန်လည်ခြေရာခံနိုင်၏။

[အော်ရာ တွေရဲ့ ညီညွတ်မှုကို လိုက်နာပါ...]

ဒရော့စ် က ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူ အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေခဲ့သော ဂါထာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

[အရိပ်အယောင်တိုင်းက နောက်တစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတယ်... သက်စောင့် အော်ရာ တွေမှာ အစလည်းမရှိဘူး၊ အဆုံးလည်းမရှိဘူး... အားလုံးက တစ်သားတည်းပဲ... အော်ရာ တွေရဲ့ ညီညွတ်မှုကို လိုက်နာပါ...]

အော်သို ထွက်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်လရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ညဘီးတောင်ကြားတွင် သူတို့သည် ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုတွင် အသားကျနေပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် နေ့ဘက်အချိန်အများစုတွင် စကိုင်းဆွန်း များအတွက် ကင်းလှည့်ပေးကြပြီး တောင်ကြားအတွင်းရှိ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ၏ နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ပေးကြသည်။ နယ်စပ်တွင်ပင် သူတို့သည် ဆေရှန် တိုင်းပြည် ၏ ကျင့်ကြံသူ များကို အရိပ်အယောင်မျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရတတ်သော တောရိုင်း ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များမှလွဲ၍ မည်သည့်ရန်သူများနှင့်မျှ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အလုပ်ချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့သည် အီသန် သို့မဟုတ် မာစီ ၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ ပိုင်ရှင်မဲ့ သဘာဝရတနာ သိုက်များဆီသို့ သွားကြသည်။ ထို့နောက် ညဘက်နှင့် နံနက်ပိုင်းများတွင် အော်ရာ များ၏ ညီညွတ်မှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန်နှင့် ရတနာများကို ဝိညာဉ်မီးတောက် အဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေရန် လေ့ကျင့်ကြပြီး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ဒုတိယအဆင့်ကို ဖြတ်သန်းကြ၏။

သူတို့သည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် တစ်လတိတိ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဒရော့စ် ၏ ရွတ်ဆိုသံအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ လင်းတုန်းသည် အေးစက်သော လေပြေမှအစ သူ ထိုင်နေသော ဆွေးမြည့်နေသည့် သစ်ရွက်များအထိ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ချိတ်ဆက်မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ငါးပေခန့်အထိ သူကိုယ်သူ ဆွဲဆန့်ထားသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ လန်းဆန်းနေချိန်၌ပင် အော်ရာ များ၏ ညီညွတ်မှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန် နာရီဝက် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပို၍ အချိန်ယူရတတ်သည်။ သူ မောပန်းနေချိန်တွင်မူ ပို၍ပင် အချိန်ကြာမြင့်နိုင်၏။ ယခု ခံစားမိသွားပြီဖြစ်ရာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသော သဘာဝရတနာများ၏ စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ ခံစားသိရှိလိုက်သည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော ဝက်သစ်ချသီး တစ်လုံးက သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် မီးစွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ညာဘက်ခြမ်းရှိ လည်ပတ်နေသော ရေသီးလေးတစ်လုံးနှင့် မျှတအောင် ပြုလုပ်ထား၏။

သေမင်းတမန် ဦးခေါင်းခွံ တစ်ခုက သူ၏ရှေ့တွင် စောင့်ကြိုနေပြီး အသက်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ဖူးပွင့်နေသည့် ပန်းတစ်ပွင့်က အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။

လျင်မြန်စွာ အသက် ရှူသွင်းလိုက်မှု တစ်ချက်နှင့်အတူ သူသည် သူနှင့် ရတနာများကြားရှိ သက်စောင့် အော်ရာ ချိတ်ဆက်မှုကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ လျှော့ချပစ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲသို့ လွင့်မျောဝင်ရောက်သွားသော အရောင်အသွေးကင်းမဲ့သည့် မီးတောက် ငွေ့ငွေ့လေးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

ဒရော့စ်၏ ဂါထာမှာလည်း လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲသွား၏။

[ဝိညာဉ်မီးတောက် ဆိုတာ သက်စောင့် အော်ရာ ကို သန့်စင်ထားတာပဲ... ဒါက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို စုစည်းထားတာပဲ...]

ဤဂါထာကို ဒရော့စ် မည်သည့်နေရာမှ ရခဲ့သနည်းဟု လင်းတုန်း တစ်ခါမျှ မမေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်လေး ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်းတော့ ထင်ရှားပေသည်။ ၎င်းသည် သဘာဝကျလွန်းပြီး အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝလွန်းနေ၏။

[ဒါက သင့်ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးနဲ့ ဘယ်လို ပဲ့တင်ထပ်နေလဲဆိုတာကို ခံစားကြည့်ပါ၊ သင့်ကို သဘာဝတရားနဲ့ ပိုမို နီးကပ်လာစေပါတယ်... အခု အဲဒီခံစားချက်ကို သင့်ကိုယ်တွင်းကို၊ သင့်ဝိညာဉ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာကို ပြန်လည်စီးဆင်းသွားပါစေ... သင့်စိတ်ထဲကိုပေါ့... အခု ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ... ဘာကြောင့်လဲ... သင်တို့ ဘာကြောင့် ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ကို လိုက်ခဲ့တာလဲ...]

"လူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့..."

လင်းတုန်း နှင့် ယီရင် တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ့ကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်မီးတောက် သို့မဟုတ် အပြင်ဘက်ရှိ အော်ရာ တို့တွင် ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိ အာရုံစိုက်ကာ ကိုယ်ကို တင်းထားလိုက်၏။

တကယ်ဖြစ်လာရမည်မှာ အသွင်ပြောင်းလဲစေမည့် ပဲ့တင်ထပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း ၏ ကိုယ်ပိုင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက သူ့ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ် နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်မီးတောက် က ထိုပဲ့တင်ထပ်မှုကို အပြင်လောကသို့ သယ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သူ နားမလည်သေးသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ၎င်းက သူ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက် ကို လောင်စာဖြည့်တင်းရန် အော်ရာ ကို ဆွဲယူမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ် အဟောင်းကို လောင်ကျွမ်းစေကာ သူ့ကို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ဦးအဖြစ် အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာစေမည် ဖြစ်သည်။

သူ့အထဲတွင် ဝိညာဉ်မီးတောက် ပိုများလေလေ၊ ပဲ့တင်ထပ်မှုကို လှုံ့ဆော်ရန် ပိုလွယ်ကူလေလေ ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူ အများအပြားသည် အစစ်အမှန် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ဝိညာဉ်မီးတောက် အလုံအလောက် မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ကျရှုံးခဲ့ရကြောင်း အီသန် က သူတို့ကို ပြောပြဖူးသည်။

ထို့ပြင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အော်ရာ ၏ စွမ်းအားကလည်း အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေ၏။ သက်စောင့် အော်ရာ ပိုမို သိပ်သည်းလေလေ၊ အော်ရာ ၏ ညီညွတ်မှုနှင့် ချိတ်ဆက်ရန် ပိုမို လွယ်ကူလေလေဖြစ်ပြီး အဆင့်တက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပိုမို မြန်ဆန်စေကာ ပိုမို ဘေးကင်းစေသည်။ ဤနေရာရှိ အော်ရာသည် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ တွင်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို သန်စွမ်းသောကြောင့် ကျင့်စဉ်လည်ပတ် ရန်နှင့် အော်ရာ ၏ ညီညွတ်မှုကို ခံစားသိရှိရန် အဆတစ်ရာ ပိုမို လွယ်ကူပေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ စခန်းတွင် အဆင့်တက်မှု အများအပြား ရှိခဲ့သည်။ ရာနှင့်ချီသော သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီသော အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် များသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသူ ခြောက်ဦးခန့်၏ အကြောင်းကိုလည်း လင်းတုန်း ကြားသိခဲ့ရ၏။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် အသက်မမီကြတော့ချေ။

သို့ရာတွင်... လင်းတုန်း အတွက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုသူများထဲတွင် သူ မပါဝင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သဘာဝရတနာများမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပြာများကို နင်းချေပစ်လိုက်၏။

"ဒါက ရယ်စရာကောင်းတယ်... ငါ ဘာကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါကြောင့်ပဲ..."

သူနှင့် ယီရင် သည် အဓိပ္ပာယ်တူ စကားစု အမျိုးမျိုးကိုပင် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်-

‘ငါနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့...’

‘ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်တဲ့ သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့...’

‘သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့...’

မည်သည့်အရာကမျှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးအတွက်ပင်။ ယီရင် သည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လမ်းကြောင်းအချို့ကိုလည်း စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးသည်-

‘ငါ လိုချင်တာကို ငါ လုပ်နိုင်အောင်လို့...’

‘လက်စားချေဖို့...’

‘ဒီအရာကို ငါ နှစ်သက်လို့...’

‘ပိုသန်စွမ်းလာဖို့...’

…သို့သော် သူမ ဘာကိုမျှ မခံစားခဲ့ရချေ။ သို့တိုင် သူမသည် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုအနေဖြင့် အချိန်ယူရန် အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေပုံရ၏။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြိုးစားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ကာ အော်ဟစ်နေတတ်သူမှာ လင်းတုန်း သာ ဖြစ်ပေသည်။

[ငါ့အသံက သိပ်ပြီး နားထောင်လို့ မကောင်းလို့များလား...]

ဒရော့စ် က အကြံပြုလိုက်သည်။

[ငါက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံမျိုးနဲ့ စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လား...]

သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော မာစီ သည် အနီးအနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာ၏။

"ကျွန်မကတော့ အဲဒါကို အရမ်း နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိပ် အော်ရာ များအားလုံး၏ အကူအညီဖြင့် မာစီ သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်က အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူမနှင့်အတူ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသော်လည်း သူမ ဘာကြောင့် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် သို့ မရောက်သေးသည်ကိုတော့ လင်းတုန်း နားမလည်ခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူမ ဘာကြောင့် ကောင်းကင် ရေစက် ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူ နားမလည်သေးပေ။ သူမသည် သူမ စုဆောင်းရရှိထားသော သဘာဝရတနာ အများစုကို လင်းတုန်း နှင့် ယီရင် တို့၏ ဝိညာဉ်မီးတောက် အတွက် လောင်စာအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့ အော်ရာ ၏ ညီညွတ်မှုကို ခံစားသိရှိရန် လေ့ကျင့်နေစဉ်တွင် အစောင့်အရှောက် ပေးခဲ့ကာ သူမကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ဘာကိုမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ချေ။

ထိုအချက်က လင်းတုန်း ၏ အာရုံကြောများကို စတင် အနှောင့်အယှက် ပေးလာလေပြီ။

တစ်စုံတစ်ခုက လင်းတုန်း ၏ ပခုံးကို လာရောက်ပုတ်လိုက်သဖြင့် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ လေ အော်ရာ ပင်။

ယီရင်သည် ဆယ်ပေခန့်အကွာတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေဆဲဖြစ်၏။ သူမသည် အဆင့်မတက်သေးသရွေ့ သူမ၏ နည်းစနစ်များ ထဲသို့ ဝိညာဉ်မီးတောက် ကို ပေါင်းစပ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း အော်ရာ ကိုမူ ခြယ်လှယ်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။ အနည်းငယ်မျှပင်။ သူမသည် ထိုအရာတွင် လင်းတုန်း ထက် များစွာ ပိုမို ကျွမ်းကျင်၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ် ကို လေ့ကျင့်ခဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

"ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ယီရင် က ပြောလိုက်သည်။

"နင်ကော ထပ်ကြိုးစားချင်သေးလား..."

"အခုလောလောဆယ်တော့ မကြိုးစားချင်သေးဘူး..."

လောလောဆယ်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားသိရှိနိုင်ခြင်းထက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ရန် ပိုမို နီးစပ်နေသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

"ယီရင်... နင့်အတွက် ဒရော့စ် ကို လိုသေးလား..."

"ငါ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်…”

လင်းတုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ အနားယူရန် လိုအပ်နေ၏။ အနည်းဆုံးတော့ အနားယူခြင်းဖြင့် အော်ရာကို ကျင့်စဉ်လည်ပတ် နေချိန်တွင် ကျရှုံးနိုင်ခြေ မရှိပေ။ အဆင့်တက်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားခြင်းက တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ အန်စာတုံးလှိမ့်ပြီး အရှုံးတွေချည်း ရနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် အမောဖြေရန် တောအုပ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့၏။

***