အခန်း ၄၆၂

အပိုင်း(၄၆၂)

မဟူရာ မီးတောက် မြို့တော်၏ တံတိုင်းများ အပြင်ဘက်၌ ဆေးကုသရေး တဲအလုံးရာပေါင်းများစွာကို အတန်းလိုက် ရှည်လျားစွာ ထိုးထားလေသည်။ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ဒဏ်ရာရသူများသည် လူဆယ်ဂဏန်းပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ဧရာမ တဲကြီးများကို မျှဝေသုံးစွဲကြရသည်။ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် များနှင့် အရေးပါသော မိသားစုဝင်များကမူ လူအနည်းငယ်သာရှိသော တဲများကို ရရှိကြသည်။ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များနှင့် ကလန်ကြီးများမှ သားသမီးများကိုမူ လူပြည့်ကျပ်နေသော မြို့တော်အတွင်းရှိ ဆေးရုံများသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုထားလေသည်။

မူလက ထိုသို့ ဖြစ်သင့်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်ကား ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ဆေရှန်တိုင်းပြည်သည် ဝင်ပေါက်၏ အစွန်အဖျားအထိ ဆက်လက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက်မှာ သူတို့ လက်ခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ တဲများအတွင်း၌ ကုတင်များဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ကုတင်များ ကုန်သွားသောအခါ ဖျာများကို အသုံးပြုခဲ့ကြရသည်။

ဒဏ်ရာရသူများကို အဆင့်အတန်း မခွဲခြားတော့ဘဲ နေရာလွတ်ရှိသမျှ နေရာများသို့ ထိုးသိပ်ထည့်ထားရသည်။ အလင်းသရဖူ မိသားစုမှ ကုသသူများသည်လည်း ဒဏ်ရာရ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်နေကြရပြီး သူတို့၏ မာဒြာ များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချွေတာနေကြရသည်။

ဒဏ်ရာရသူများထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံး သူများကိုမူ အထူး ဂရုစိုက်မှု ပေးထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် သူတို့သည် မြို့တော်အတွင်း၌ အခန်းများ ရရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တံတိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ တိမ်ပျံသင်္ဘော အများအပြား စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းကာ အရေးပေါ် ဆင်းသက်ခဲ့ရပြီးနောက် တံတိုင်းများ အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ရလေသည်။

လင်းတုန်း ကြားသိရသလောက်တော့ ဤတိုက်ပွဲများ၏ သဘာဝအရ ဆေရှန်တိုင်းပြည်၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် အသက်အန္တရာယ် ဆုံးရှုံးမှု သိပ်မများလှပေ။ သို့သော် နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ညည်းတွားနေကြသော ဒဏ်ရာရသူများ၏ အသံများကို ကြားရသောအခါ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာကြီး တစ်ခုလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် လင်းတုန်းသည် ထိုဝေဒနာခံစားနေရသော လူနာများကို မမြင်တွေ့ရပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် သီးသန့်တဲ တစ်လုံးကို ရရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကုတင်တစ်လုံးလည်း ပါဝင်လေသည်။ သူ့ဘေးရှိ စားပွဲခုံပေါ်တွင် အဝါရောင် အစင်းကျား ပန်းစည်း တစ်စည်းက ရှိနေပြီး ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အိပ်မက် အော်ရာ များက သူ၏ ဝိညာဉ် ကိုပင် ငြိမ်းချမ်းမှု ပေးစွမ်းနေသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာသွန်းနေသော်လည်း တဲ၏ အမိုးအကာများမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေလေသည်။

အလင်းသရဖူ မိသားစုမှ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကူတစ်ဦးသည် သူ၏ တဲအတွင်း၌ ရပ်နေလေသည်။ သူသည် လင်းတုန်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ရပ်စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း သည် ထိုမိသားစုကို မမြင်တွေ့ရခင်ကတည်းက သူတို့၏ နာမည်နှင့် ပတ်သက်၍ သိချင်နေခဲ့ဖူးသည်။ မိသားစုဝင် တစ်ဦးစီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် သရဖူတစ်ခုစီ လွင့်မျောနေတတ်သည်။ အာရီလီယပ် မိသားစု သည် အင်ပါယာ တစ်ဝှမ်းလုံးရှိ သန့်ရှင်းရေးနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အလုပ်သမားများကို ကွပ်ကဲသကဲ့သို့ အလင်းသရဖူ မိသားစုသည်လည်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများကို ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

လင်းတုန်း သည် သူ၏ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဆေးလူးပြလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာများမှာ မကျက်သေးသော်လည်း တိုက်ပွဲအပြီး ဆယ့်နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သေးရည်ကြို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်က အဆိုးရွားဆုံး ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးပြီး ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော် တကယ်ကို သက်သာနေပါပြီ..."

လင်းတုန်း က သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို လှည့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ နာကျင်မှု ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မပေါ်လွင်စေရန် ထိန်းထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်... ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်များနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

အနီးအနား တစ်နေရာမှ လူကြီးတစ်ယောက်၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အလင်းသရဖူ ကုသသူသည် လင်းတုန်း ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် နားထင်၌ ဆံပင်ဖြူအချို့ ရှိနေပြီး သေသပ်ရပ်ယဉ်သော အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကို ဖြေကြားရမယ်ဆိုရင်... ကုသမှု မပြီးဆုံးခင်မှာ လူကြီးမင်းကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... အထူးသဖြင့် ဒီလို မိုးရွာနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့... ကျွန်တော့် မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေပါတယ်..."

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လင်းတုန်း ထံသို့ ရွှေရောင် မာဒြာ တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို သက်သာစေရုံသာမက တစ်ညတာလုံး အိပ်မက်လှလှ မက်ခဲ့ရသကဲ့သို့ သာယာငြိမ်းချမ်းသော ခံစားချက်ကိုပါ ပေးစွမ်းလေသည်။

ညတစ်ညလုံးတွင် သူတို့ နှစ်ဦး ဤသို့ အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းသည် ယီရင် ကို ပွေ့ချီကာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သွေးများဖြင့် ပေကျံနေခဲ့ပြီး မာစီ မှာလည်း သူတို့နောက်မှ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မာစီ ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို လင်းတုန်း မသိတော့ပေ။ သို့သော် သူမတွင် ဒဏ်ရာရထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ် အာရုံကို ကိုက်နှစ်ရာခန့် အကွာရှိ သီးသန့်တဲ တစ်လုံးထဲတွင် ရှိနေသော ယီရင် ထံသို့သာ အမြဲတစေ ပို့လွှတ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ဂရုစိုက်မှု လိုအပ်နေလေသည်။

သို့သော် အလင်းသရဖူ များက သူ့ကို စစ်ဆေးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ပိုင် အကူတစ်ဦးနှင့်အတူ ဤတဲအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်တော် ဒါတွေ အကုန်လုံး မလိုပါဘူး..."

လင်းတုန်း က ပြတ်သားစွာ ပြောခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ပွန်းပဲ့ရုံမျှသာဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ညဘက်ရောက်လာသောအခါ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဒဏ်ရာ အရေအတွက်ကလည်း ပိုများနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် နှစ်နာရီခန့်အတွင်း ကုသမှု ခံယူပြီး ထွက်သွားသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

"လူကြီးမင်းက ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ရာစာရင်းဝင် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ပါ... လူကြီးမင်းကို စစ်မြေပြင်ဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ရောက်ရှိအောင် လုပ်ပေးဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ..."

၎င်းသည် သတင်းအသစ် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ထိပ်တန်း တစ်ရာစာရင်း ဟုတ်လား..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။ ထိုသူသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ အတည်ပြုချက် ရရှိခဲ့တာပါ... နတ်ဆရာတွေက မနေ့ညက စုဝေးပြီး တိုက်ပွဲရဲ့ အခြေအနေတွေကို တတ်နိုင်သမျှ စစ်ဆေးခဲ့ကြပါတယ်..."

သူသည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး မိုးရေစက်များ စွန်းထင်းနေသော စက္ကူကို လင်းတုန်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နာမည် တစ်ရာကို အစဉ်လိုက် ရေးသားထားသော စာရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိပ်ဆုံးတွင် "အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ၁-၁၀၀" ဟူသော စာသားကို ရေးသားထားလေသည်။

"လူကြီးမင်း သိပြီးသားဆိုရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ တစ်ခုပါပဲ... အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တွေထက် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တွေက ပိုနည်းတာ မှန်ပေမယ့် ထိပ်တန်း တစ်ရာစာရင်းက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် စာရင်းထက် အများကြီး ပိုပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြင်းထန်ပါတယ်... တကယ့် ပါရမီရှင်တွေက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် မှာ ကြာကြာ မနေကြပါဘူး... သူတို့ရဲ့ ဘဝ အချိန်အများစုကို အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် မှာပဲ ကုန်ဆုံးကြတာပါ... ပြီးတော့ ဒီစာရင်းက အသက်အရွယ်ကို ခွဲခြားထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်ကတော့ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တချို့နဲ့တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတွေချည်းပါပဲ..."

စာရင်း၏ အောက်ခြေနားတွင် လင်းတုန်း သူ၏ နာမည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေ့ရှီလင်းတုန်း အာရီလီယပ်၊ မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ်

အသက် - ဆယ့်ရှစ်နှစ်

နောက်ခံ - အာရီလီယပ် မိသားစု။

အမှတ် - ကိုးဆယ့်ခြောက်။

[အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ဟုတ်လား...]

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

[တောင်းပန်ပါတယ်... ငါက မင်းရဲ့ အဆင့်ကို အာရုံစိုက်ရမှာမှန်း သိပေမယ့်... သူတို့ သေချာရဲ့လား... အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် လူသားတွေဆိုတာ နုပျိုပြီး လန်းဆန်းနေရမယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ...]

လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ အသက်ကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၏ စံနှုန်းများအရ ဆိုလျှင် သူသည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤ မဟူရာ မီးတောက် နတ်ဆရာများသည် သူ၏ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အသက်ကို စစ်ဆေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် ဆောင်းဦးရာသီသည် တစ္ဆေရေတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုအချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် သူမျှော်မှန်းထားသည်ထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုးဆယ့်ခြောက်...

၎င်းသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် ခရီးရှည်ကြီး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ မည်မျှအထိ ခရီးရောက်လာခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လည်ပင်းရှိ အရိပ်ပိုးချည်ကြိုးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရွှေရောင် တူ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ထိုအရာကို သူ လဲလှယ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကို ကိုယ်စားပြုသော တံဆိပ်ပြား၏ အရောင်မှာ မည်သည့်အရောင် ဖြစ်သနည်း။ သူ စစ်ဆေးကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

[အို... ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်နေရာမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး...]

ဒရော့စ် ၏ စကားကြောင့် လင်းတုန်း သည် အခြားနာမည် တစ်ခုကို မတွေ့မချင်း စာရင်းကို အပေါ်သို့ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ယီရင် အာရီလီယပ်၊ အဆုံးမဲ့ ဓား လမ်းစဉ်။

အသက် - ဆယ့်ကိုးနှစ်။

နောက်ခံ - အာရီလီယပ် မိသားစု။

အမှတ် - ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်။

သူ့ထက် ကိုးဆင့် ပို၍ မြင့်မားနေလေသည်။

[မင်း သူနဲ့ နီးလာပြီပဲ...]

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

[မင်း စတင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ရင် မင်း ဒီလောက်တောင် ခရီးရောက်လာခဲ့ပြီပဲ... ငါ ထင်တာတော့လေ...]

လင်းတုန်းသည် ယီရင် ၏ နာမည်ဘေးရှိ ဂဏန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ ခံစားနေရသည်မှာ မနာလိုဝန်တိုမှုမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စွမ်းအားများသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ယီရင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမ၏ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ စက္ကူပေါ်မှ ရေးသားချက်များကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုခံစားချက်ကို နာမည်တစ်ခု ပေးရမည် ဆိုလျှင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းဟုသာ သူ ခေါ်ဆိုမိမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တန်းတူ ဖြစ်နေပြီဟု သူ မိုက်မဲစွာ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

သူမ၏ သွေးအရိပ်ဖြင့် သူမသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် နှစ်ဦးကို အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ အရိပ်နှင့် အချိတ်အဆက်မိမိ လှည့်ပတ် ကခုန်နေသော သူမ၏ ပုံရိပ်က တစ်ညလုံး သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမထံမှ သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အထူးကဲဆုံး အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် တူညီသော အဆင့်တစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ့် တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြောင်း သိရှိထားပြီး ယခုအခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုလုံးကို သူမအပေါ်သို့ ပုံချလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ယီရင် ၏ မာဒြာ များ ထကြွလာသောအခါ သူ၏ မှောင်မိုက်သော အတွေးများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာပြီ ဖြစ်သည်။

အလင်းသရဖူ လူငယ်သည် တဲအဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်..."

လင်းတုန်းသည် သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

သူသည် ဘေးဘက်များ ဖွင့်ထားသော တဲတစ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ထိုတဲအတွင်း၌ သွေးထွက်နေသူများနှင့် ညည်းတွားနေသူများအပြင် ဆေးရည်များ ရောစပ်နေသော၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ မာဒြာ များကို အားယူ ထုတ်လွှတ်နေရသော မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ကုသသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ တဲအောက်ရှိ နေရာလွတ်မှာ ပြည့်ကျပ်နေသဖြင့် ကုတင်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် နေရာမရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။ အစွန်ဘက်ရှိ အမိုးအောက်သို့ အပြည့်အဝ မဝင်ဆံ့သူများ၏ ခြေထောက်များသည် မိုးရေများကြောင့် စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

ယီရင် ရှိရာသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားသော လင်းတုန်း နောက်သို့ အလင်းသရဖူ လူငယ်က ယိုင်တိယိုင်တိုင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သရဖူဆောင်း ဝက်သစ်ချပင် အမှတ်တံဆိပ်များကို အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသော အခြား အလင်းသရဖူ များနှင့် သူတို့၏ လက်ထောက်အချို့သည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလျင်စလို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ အာရီလီယပ်၏ ရေပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံ အချို့က သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အထည်များကို ဆွဲယူသွားသည်ကိုပင် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းတုန်း၏ ကုသသူသည် သူ့ကို မထိမိစေဘဲ တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေပါလိမ့်မယ်... လူကြီးမင်းရဲ့ တဲကို ပြန်သွားဖို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော့် တဲထဲကို တခြားတစ်ယောက်ယောက် ထည့်လိုက်ပါ..."

လင်းတုန်း က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အခြားအရာတစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် ပိုမို ပြတ်သားဖို့၊ အားမနာတတ်ဖို့ လွယ်ကူကြောင်း သူ တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။

"လူသုံးလေးယောက်လောက်ကို မိုးထဲကနေ ခေါ်သွားလိုက်ပါ..."

"လူကြီးမင်း ပြန်လာတဲ့ အချိန်အတွက် တဲကို အလွတ်ထားပြီး စောင့်နေရမှာပါ..."

လင်းတုန်းသည် ထိုလူကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏တဲနှင့် ပုံစံတူသော်လည်း အဆုံးမဲ့ ဓား မာဒြာ များကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်နေသော တဲတစ်လုံးကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

"ကျုပ် ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီတဲ လွတ်နေတာကို တွေ့ရင် တာဝန်ခံ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် ရှာပြီး ခင်ဗျားကို အပြစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမယ်..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မနေနိုင်သည့်အဆုံး "တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟု ထပ်မံ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဗလုံးဗထွေး ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လင်းတုန်း ကို အသာတကြည် လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

လင်းတုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် ပတ်သက်သော အမှန်တရား အသစ်တစ်ခုကို ကျင့်သားရအောင် လုပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က လူမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကာ အဆင့်မြင့်မားသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ သွားလိုရာကို သွားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အညိုရောင် အစေခံ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမငယ် တစ်ဦးသည် ယီရင် ၏ တဲရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် နောက်သို့ စည်းနှောင်ထားပြီး မိုးရေများကြောင့် စိုထိုင်းနေလေသည်။ လင်းတုန်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တားပြလိုက်သော်လည်း လင်းတုန်း က သူမကို ပွတ်တိုက် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်း အသစ်နှင့် အသားကျအောင် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူ သွားလိုသည့် နေရာကို သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမက ဆုံးဖြတ်ရမည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် တဲအတွင်းသို့ ငုံ့ဝင်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ယီရင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်ဖက်သို့ ငေးကြည့်နေလေသည်။ တဲအတွင်း၌ အခြား အလင်းသရဖူ သုံးဦးဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တောက်ပနေသော ရွှေအဆင့် သင်္ကေတများကို ပြသထားကြပြီး အမျိုးသမီးများချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ လင်းတုန်းသည် သူတို့ကြားမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယီရင်ကို တစ်စွန်းတစ်စ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ စုတ်ပြဲနေသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခေါက်တင်ထားသည်။ သူမ၏ သံချပ်ကာများကိုလည်း တစ်ပုံတည်း ပုံထားလေသည်။

သူမသည် စောင်များကို ခါးအထိ ဆွဲခြုံထားသည်။ သို့သော် ထိုမှလွဲ၍ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အဝတ်အစားမျှ မရှိပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွယ်လျနေသည်။ ရွှေရောင် သရဖူများ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေက ဖြူလျော့နေပြီး ပါးလျသော အမာရွတ်များက အလင်းပြန်ကာ တောက်ပနေခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး တဲအပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သင်ခန်းစာ ရလိုက်လေပြီ။ သူ သွားချင်သည့် နေရာတိုင်းကို သွား၍ မရနိုင်သေးပေ။

တဲအပြင်ဘက်ရှိ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အစေခံ အမျိုးသမီးက သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ဦးကို မည်သို့မျှ ပြောဆိုပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ သို့သော် သူမ ပြောချင်နေသည်ကတော့ သိသာလှသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

သူက ပူထူနေသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... အာ... နားထောင်သင့်တာ..."

[ဘာဖြစ်လို့လဲ...]

ဒရော့စ်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းတုန်းက ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

***