အခန်း ၅၀၁

အခန်း (၅၀၁)

ရှောင်မို ဘေးဒဏ်ခံယူပြီးနောက် တစ်လတိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤကာလအတွင်း ဘိုင်ရုရွှယ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူမနှင့် ချင်စီယောင်တို့က ရှောင်မိုကို တစ်လှည့်စီ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြ၏။

ကျန်းချင်ရီကလည်း ရှောင်မိုထံသို့ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိပေသည်။

လာရောက်သည့်အချိန်တိုင်း ကျန်းချင်ရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေတတ်သော်ငြားလည်း သူမသည် အမြဲတမ်း အချိန်အတော်ကြာအောင် နေထိုင်သွားလေ့ရှိလေ၏။

တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် အနားယူပြုစုခံရပြီးနောက်တွင်တော့ ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နာလန်ထလာလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပတ်တီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အောက်ဘက်တွင် အသားသစ်များ အပြည့်အဝ အစားထိုးပေါက်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေ၏။

ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ရုပ်ရည်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုဖြူစင်လာကာ ပို၍ချောမောလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် သာမန်လူသားများထက် ယေဘုယျအားဖြင့် များစွာသာလွန်နေတတ်သည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အသားအရေ ဖြူဝင်းနေခြင်းက အပြစ်အနာအဆာ ရာပေါင်းများစွာကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ လူတစ်ယောက်၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက အလွန်အမင်း အကျည်းတန်မနေသရွေ့ ယေဘုယျအားဖြင့် အရုပ်ဆိုးနေမည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်မိုသည် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ကာယစွမ်းရည်မှာလည်း များစွာ ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာခဲ့ပေသည်။

၎င်းမျှသာ မကသေးပေ။

ရှောင်မိုက ကွန်ဖြူးရှပ် ဂန္ထဝင်ကျမ်းစာများကို တစ်လတိတိ ဆက်တိုက် ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့သောကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌ ဟောင်ရန် ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီ စွမ်းအင်တစ်မျှင်ကို အမှန်တကယ်ပင် စုစည်းနိုင်ခဲ့လေ၏။

လတ်တလောတွင် ရှောင်မိုက ဓားသိုင်းပညာကို အဓိကကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို ဒုတိယအနေဖြင့် ကျင့်ကြံကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် လက်သီးသိုင်းပညာရပ်များကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးသည် ကျင့်ကြံသူအများစု၏ အမြင်တွင် ပညာရှိရာကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဟု ယူဆမည်မဟုတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတစ်ယောက်၏ စွမ်းအင်ဆိုသည်မှာ အတိုင်းအတာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်သာဖြစ်ပေ၏။

ကျင့်ကြံသူအများစု၏ အမြင်တွင်တော့ အရာအားလုံးကို တီးမိခေါက်မိ ရှိနေခြင်းထက် ပညာရပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ အဆုံးစွန်ထိ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်သည်ဟု ရှုမြင်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မိုသည် သူတော်စင်နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် ဘဝတစ်ရာကျမ်းထံမှ ဆုလာဘ်အချို့ကိုပါ ရရှိထားသောကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်အရိုးမှာ များစွာတိုးတက်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက ထိုပညာရပ်များအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားခဲ့ရပေသည်။

ဒဏ်ရာများ အကြွင်းမဲ့ ပျောက်ကင်းသွားပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်တွင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းချင်ရီကလည်း ရှောင်မိုအား ဓားသိုင်းပညာကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်သင်ကြားပေးခဲ့၏။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ရှောင်မို၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ရာ ကျန်းချင်ရီပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရလေတော့သည်။

မွေးရာပါ ဓားအရိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော သူမနှင့်ပင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လောက်သည်အထိ ရှောင်မို၏ ပါရမီက မြင့်မားနေသည်ဟု ကျန်းချင်ရီ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မိုသည် ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသည့်အပြင် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကိုပါ အချိန်ပေး၍ လေ့လာကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး မှော်ဝင်္ကပါ အစီအရင်များကိုပင် လေ့လာစူးစမ်းနေသေးရာ သူ၏ ဓားတာအိုတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့ရလေ၏။

ရှောင်မို ဘေးဒဏ်ခံယူစဉ်က ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော အိမ်ထောင်စုသောင်းချီမီးအိမ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ...

ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ကျန်နှစ်ယောက်တို့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေကြသော်ငြားလည်း သူတို့သည် များများစားစား မေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ကြချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မေးမြန်းနေလျှင်လည်း အကျိုးထူးမည်မဟုတ်ဟု သူတို့ ခံစားမိကြပေသည်။

ရှောင်မိုသည် နန်းတော်အနက်ပိုင်းတွင်သာ အချိန်ပြည့်နေထိုင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့မျှ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိရာ သူ့ဘာသာသူပင်လျှင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ တွေးတောမိကြလေ၏။

ဘိုင်ရုရွှယ် ခံစားမိသော တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်မှာ ရှောင်မို၏ အတိတ်ဘဝများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော ကံတရားအကျိုးဆက်များသည် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိသေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ခံယူစဉ်အတွင်း အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသောအခါ ထိုအိမ်ထောင်စုသောင်းချီမီးအိမ်များ၏ ကံတရားအကျိုးဆက်က သူ့အား အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ကံတရားအကျိုးဆက်၏ ပုံစံတစ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

နောက်ထပ်တစ်လ ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို ခိုင်မာတည်ငြိမ်စေခဲ့ပြီး အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ဆီသို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေလေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင် လျန်တိုင်းပြည်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့တွင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာကာ မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေလေ၏။

နွေရာသီလေပြေက ထိုအမျိုးသား၏ နောက်ကျောဘက်မှ တိုက်ခတ်လာပြီး အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းများအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်များနှင့် လမ်းဘေးဈေးသည်များ ရောင်းချနေသော လေတိုက်ခေါင်းလောင်းလေးများကို ယိမ်းနွဲ့သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မူလက စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတတ်သော ဈေးတန်းလေးမှာမူ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ၏။

ကြွက်များသည် သေရည်ဆိုင်များ၏ စားပွဲများပေါ်သို့ ဗြောင်ကျကျ တက်လာကြပြီးနောက် ပြန်လည်ခုန်ဆင်းကာ အပေါက်များထဲသို့ အလျင်စလို ပြေးဝင်သွားကြပေသည်။

မြို့အတွင်းရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များဆီမှ သီချင်းဆိုသံများနှင့် ပရောပရည်လုပ်သံများသည်လည်း ပဲ့တင်ထပ်မနေတော့ဘဲ အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပိုးဖဲကြိုးများသာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကြလေတော့သည်။

တစ်ညတည်းနှင့်ပင် ထိုမြို့ငယ်လေးအတွင်းရှိ သာမန်ပြည်သူ နှစ်သောင်းလုံးမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြလေပြီ။

ဤမြို့လေးသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော တစ္ဆေမြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

မြို့ငယ်လေးအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

တောင်ခြေရှိ တောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော တပည့်နှစ်ဦးသည် ဂိုဏ်းချုပ်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်စလို အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပေသည်။

“အင်း”

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဓိကတောင်ထွတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် ဂူဗိမာန်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း၏ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက တစ်လှမ်းချင်း အောက်ဘက်သို့ လျှောက်ဆင်းသွားလေတော့သည်။

အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အမျိုးသားသည် သူ၏ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်ပြီး သူ၏ပတ်လည်ရှိ မီးတိုင်များအားလုံးကို ထွန်းညှိလိုက်လေ၏။

ထိုအမျိုးသား၏ တည့်တည့်တွင်တော့ ကျန်းသုံးဆယ်ခန့် မြင့်မားသော ဧရာမကျောက်ဆင်းတုကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဧရိယာတွင် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ထွင်းထုရေးဆွဲထားပြီး ဝင်္ကပါအစီအရင်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် သံချေးတက်နေသော ဓားရှည်များကို စိုက်ထူထားကာ ထိုအရာများက ဝင်္ကပါအတွင်း၌ ရှိနေသည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို နေရောင်ခြည်နှင့် ထပ်မံမထိတွေ့နိုင်စေရန် တားဆီးပေးနေသည့် သက်တမ်းရင့် အစောင့်အကြပ်များနှင့်ပင် တူနေလေတော့သည်။

“သခင်ကြီး”

ထိုအမျိုးသားသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ကျောက်ဆင်းတုကြီးကို အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ မျက်လုံးများက မှေးမှိန်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ အရောင်အဆင်းများ ကွဲအက်နေသော အက်ကြောင်းများက ထိုအထဲတွင် အစိမ်းရောင်သွေးများ စီးဆင်းနေသည်နှင့်ပင် ပို၍တူနေလေ၏။

“ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့သလား” ကျောက်ဆင်းတုကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်ပေသည်။

“ယူလာခဲ့ပါတယ် သခင်ကြီး” အမျိုးသားက သူ၏ဝတ်ရုံထဲမှ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပုလဲလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ဒီအထဲမှာ ကျောက်တုံးမြို့လေးက လူနှစ်သောင်းလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ သခင်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံတော်မူပါ”

“ကောင်းတယ်”

စကားသံအဆုံးတွင် ကျောက်ဆင်းတုကြီးသည် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားလေတော့သည်။

သွေးရောင်ပုလဲလုံးလေးသည် ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ အထက်တွင် လွင့်မျောသွားလေ၏။

သွေးပုလဲလုံးလေးအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်နှစ်သောင်းသည် မရပ်မနား ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေကြသော်ငြားလည်း အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဧရာမ စုပ်ယူအားတစ်ခု၏အောက်တွင် ထိုဝိညာဉ်နှစ်သောင်းသည် မြစ်တစ်စင်းအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ ကျောက်ခန်းမအတွင်းရှိ ကလဲ့စားချေလိုသော ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုပုလဲလုံးလေးသည် ၎င်း၏မူလ သွေးနီရောင်မှသည် တောက်ပသော မြစိမ်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်လွင့်မျောလာခဲ့ပေသည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များက အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့တုန်ခါသွားလေ၏။

ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာ ပိုမိုများပြားလာခဲ့ပြီး မှော်ဝင်္ကပါအတွင်း စိုက်ထူထားသော ဓားရှည်များပေါ်ရှိ သံချေးများမှာလည်း ပို၍နက်ရှိုင်းလာကာ ခပ်ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ဤဓားများသည် သံပြာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

“ဆက်လုပ်ချေ” ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရမ္မက်များ တောက်ပသွားလေသည်။ “ငါက ဝိညာဉ်တွေ ပိုလိုချင်သေးတယ်။ အဲ့ဒီသာမန်ပြည်သူတွေအပြင် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်က ပိုများလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ အထူးသဖြင့် နဂါးတံခါးအဆင့်နဲ့အထက် ကျင့်ကြံသူတွေဆို ပိုကောင်းတယ်။ နားလည်လား”

“နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး” အမျိုးသားက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်ငြား သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ တွေဝေသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

အမျိုးသားက သူ၏စကားလုံးများကို စုစည်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး... သခင်ကြီးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို မျှဝေခံစားပြီး သခင်ကြီးအတွက် ကျင့်ကြံသူတွေကို ပိုဖမ်းပေးချင်ပေမဲ့ တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာက တွေ့ရဖို့ သိပ်မလွယ်ကူသလို သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေကလည်း ယေဘုယျအားဖြင့် အတော်လေး နိမ့်ကျလွန်းပါတယ်”

“တကယ်လို့များ ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်ဂိုဏ်းတွေက တပည့်တွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီဂိုဏ်းချုပ်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေ သိသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြပါလိမ့်မယ်”

“ကျွန်တော်က သေရမှာကို မကြောက်ပေမဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီး ထိခိုက်နစ်နာသွားမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိပါတယ်”

“ဟီး... ဟီး... ဟီး...”

ကျောက်ဆင်းတုကြီးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ဤလူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူက ဘာတွေတွေးတောနေသည်ကို သူက မည်သို့လုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

ကျောက်ဆင်းတုကြီးက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်နှင့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

နှစ်ပေါင်းငါးရာတိုင်တိုင် ထိုအမျိုးသားအား သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ တစ်ဆို့ပိတ်မိနေစေခဲ့သော တိုးတက်မှုပိတ်ဆို့ခြင်း အတားအဆီးမှာ ဤအချိန်လေးတွင် အမှန်တကယ်ပင် လျော့ရဲလာသည့် လက္ခဏာများကို ပြသလာခဲ့ချေပြီ။

အမျိုးသားသည် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားခဲ့ပြီး ကျောက်ဆင်းတုကြီးကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။ “ဆုချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး”

“စိတ်ချနေစမ်းပါ... ငါ လွတ်မြောက်လာတဲ့အခါ မင်းအတွက် အကျိုးအမြတ်တွေဆိုတာ လိုလေသေးမရှိ ဖြစ်လာစေရမယ်။ ငါ့အတွက် အလုပ်ကိုသာ သေသေချာချာ လုပ်ပေးစမ်းပါ... နားလည်လား” ကျောက်ဆင်းတုကြီးက သွေးဆောင်ဖြားယောင်းလိုက်လေ၏။

“နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး” ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အမျိုးသား၏ စကားလုံးများမှာ ယခင်ကထက် များစွာပို၍ ရိုးသားဖြူစင်လာခဲ့လေပြီ။

“ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ရပြီ။ ဝိညာဉ်တွေကို အစာအဖြစ် စုဆောင်းပေးရမယ့်အပြင် ငါ မင်းကို လုပ်ခိုင်းချင်တဲ့ ကိစ္စ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်” ကျောက်ဆင်းတုကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသားက သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်လေ၏။ “ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ပေးတော်မူပါ သခင်ကြီး”

“မကြာသေးခင်က ငါ အလွန်အမင်း ရွံရှာစက်ဆုပ်မိတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက မြောက်ဘက်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်”

ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားကာ ကျောက်စလစ်ခဲလေးများ ကွာကျလာခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စလစ်ခဲလေးများက ဆက်တိုက်ဆိုသလို စုစည်းသွားကြပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် အစိမ်းရောင်သွေးတစ်စက်ကို ရစ်ပတ်ဖုံးအုပ်သွားကြလေတော့သည်။

“ဒီကျောက်တုံးကို ယူပြီး မြောက်ဘက်ကို သွားချေ။ မင်းက သူ့အနားကို ပိုကပ်သွားလေလေ ဒီကျောက်တုံးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ပိုပြီးအားကောင်းလာလေလေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“မင်းကို အဲ့ဒီလူကို ရှာစေချင်တယ်”

“ပြီးတော့”

ကျောက်ဆင်းတုကြီး၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော အမုန်းတရားများက နှစ်ပေါင်းကုဋေတစ်သောင်းကျော်မျှ စုဆောင်းထားခဲ့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

“သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း”