အခန်း ၅၀၉

အခန်း (၅၀၉)

"ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်သွားကြစမ်း"

ထူရှန်းအိမ်တော်၏ တံခါးဝ၌ ရပ်နေရင်း ခွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မိုတို့အား အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သူတို့အား လိုက်ပါသွားရင်း ထူရှန်းအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သော လှေကားထစ်များကို တက်လှမ်းသွားရလေတော့သည်။

"အစ်ကိုတို့ရေ... ကျုပ်တို့ ရောက်နေကြောင်း သတင်းပို့ပေးပါဦး။ ဂေါ်ယားဇီ ရောက်လာတယ်လို့ ပြောပေးပါ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံဆီကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ လာတာပါ"

ခွေးမိစ္ဆာက အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုကာ သူ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ အမည်ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ငွေစနှစ်ခုကို တံခါးစောင့် ခွေးမိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ လက်ဝါးထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဪ... သူဌေးဂေါ်၊ ကျုပ်တို့က အမျိုးတူတွေပဲဟာ အဲ့လောက် အားနာစရာမလိုပါဘူး" တံခါးစောင့် ခွေးမိစ္ဆာနှစ်ကောင်က ချက်ချင်းပင် ရွှင်မြူးစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ကြပေသည်။ "ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး သူဌေးဂေါ်၊ ကျုပ် အခုချက်ချင်းပဲ သတင်းပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုတို့၊ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူဌေးဂေါ်က အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာပြီး သူဌေးဂေါ်ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သူဌေးဂေါ်က ရှောင်မိုအပါအဝင် လူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ် ငါးဦးကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

ရှောင်မိုက ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံဝင်းကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်အပင်များနှင့် ဝိညာဉ်ပန်းများ ပေါက်ရောက်နေကြပြီး လေပြေညင်းတိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း လေထုထဲ၌ သင်းပျံ့သော မွှေးရနံ့လေးများ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

ကျောက်ခဲများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည်ဟု ထင်ရသော လမ်းငယ်လေးမှာ အမှန်တကယ်၌ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အမည်နှင့်လိုက်ဖက်စွာပင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ကျောက်တုံးများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းပေးနိုင်သော အာနိသင်ရှိပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် မှော်ဝင်္ကပါများ တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထို့အပြင် ဤဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ကျောက်တုံးများ၏ အရည်အသွေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းလှရာ တစ်တုံးချင်းစီတိုင်းမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် ကြီးမားလှပေ၏။

ထိုမျှမကသေးဘဲ သေသေသပ်သပ် ပြုပြင်ထားသော ပန်းပင်များအကြား၌ ကျောက်တောင်တုလေးများ ရှိနေသေးလေသည်။

အချို့သော ကျောက်တောင်တုများကို ကျောက်သားအရောင်ရှိသော သံမည်းများဖြင့် ပုံဖော်ထားပေသည်။

အချို့မှာမူ ထူးချွန်သော ပန်းပုသခင်လေးကြီးများ ထွင်းထုထားသည့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ အသက်ဝင်လှလွန်းလှပေ၏။

လူသားတို့၏ နန်းတွင်းဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော ကြောင်မိစ္ဆာ အစေခံမလေးများသည် သစ်သီးဗန်းများ၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် ခြင်းတောင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်း လျှောက်သွားနေကြလေသည်။

ဤမိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များသည် ရှောင်မို ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဝက်မိစ္ဆာ၊ ခွေးမိစ္ဆာများနှင့် များစွာ ကွာခြားလှပေ၏။

သူတို့၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး လူသားများနှင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ ထိန်းသိမ်းထားသည့် တစ်ခုတည်းသော မိစ္ဆာလက္ခဏာမှာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်မှ တိရစ္ဆာန်နားရွက်တစ်စုံနှင့် အနောက်ဘက်မှ အမြီးများသာ ဖြစ်လေ၏။

ဤကြောင်မိစ္ဆာများသည် လူသားတို့၏ အလှအပ စံနှုန်းအရ ကြည့်လျှင် ကြောင်နားရွက်နှင့် အမြီးပိုင်ရှင်များထက် မည်သို့မျှ မကွာခြားချေ။

သူတို့မှာ လှပရုံသာမက သူတို့၏ နားရွက်နှင့် အမြီးများတွင်လည်း ထူးခြားဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျက်သရေရှိနေပေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုတို့အဖွဲ့ကို ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

ထူရှန်းအိမ်တော်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ ထိုခြံဝင်းအတွင်း၌ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

"သေလိုက်ပါတော့ဗျာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံ၊ ကျုပ် အချိန်ကြာအောင် စောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တကယ့်ကို အပြစ်ရှိပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ခွေးမိစ္ဆာက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ၏ ခွေးလက်ဝါးများဖြင့် ထူရှန်းအိမ်တော် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဝက်ဝံလက်ဝါးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

"တော်ပြီ... တော်ပြီ၊ ငါတို့လည်း ရင်းနှီးပြီးသားပဲဟာ ငါ့ရှေ့မှာ မျက်နှာချိုသွေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ ထူရှန်းအိမ်တော်က မှာထားတဲ့ အစေခံတွေကို ရွေးချယ်ပြီးပြီလား" အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံက ခွေးမိစ္ဆာ၏ လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိသော်ငြား အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကွာအဝေး ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။

"ရွေးပြီးပြီ... ရွေးပြီးပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရွေးဘဲ နေပါ့မလဲ"

ခွေးမိစ္ဆာက အလောတကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံကို ရှောင်မိုတို့အဖွဲ့၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်စေရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ဒီလူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ်တွေကိုတော့ မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်တစ်ခွင်လုံး ရှာဖွေခဲ့ရတာဗျ။ ရွေးပြီးရင်း ရွေးကာမှ အကောင်းဆုံးတွေကို ရွေးထုတ်လာခဲ့တာ။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ကျန်းမာကြံ့ခိုင်ပြီး နောက်ခံရာဇဝင်လည်း ရှင်းလင်းတယ်။ အစ်ကိုကြီး စိတ်ချနိုင်ပါတယ်"

"အင်း..." အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံက ရှောင်မိုအပါအဝင် ကလေးငယ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "သူတို့ရဲ့ အနံ့က တကယ်ကို သန့်ရှင်းနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ အလုပ်ကို ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီလူသားကလေး ငါးယောက်လုံးကို ငါယူမယ်။ ငွေရှင်းဖို့အတွက် စာရင်းကိုင်ရုံးကို သွားလိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ အခုချက်ချင်းပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်" ခွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်ပြီး အစေခံမလေးတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ခွေးမိစ္ဆာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံက ရှေ့သို့တိုးလာကာ ရှောင်မိုတို့အား ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့နာမည်က ရှုံတာ လို့ခေါ်တယ်။ ငါက ထူရှန်းအိမ်တော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပဲ။ တခြားသူတွေကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံ လို့ ရိုသေလေးစားစွာ ခေါ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံ လို့ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့က ထူရှန်းအိမ်တော်ရဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ထူရှန်းအိမ်တော်က မင်းတို့ကို အစားအသောက်၊ နေထိုင်စရာနဲ့ လစဉ် လစာငွေကိုပါ ပေးအပ်သွားမှာပါ"

"ဒီ မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ မင်းတို့ကို ပန်းကန်ထဲက ဟင်းလျာတစ်ခုအဖြစ် မချက်ပြုတ်ခင် ဒီလိုကောင်းတဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်ရတာကိုက ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုးပဲလို့ သဘောထားလိုက်တော့"

"မင်းတို့က ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ရမယ်။ ဒီတစ်သက်လုံး ထူရှန်းအိမ်တော်မှာရှိတဲ့ သခင်မကြီးနဲ့ သခင်မလေးငယ်ကို သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေးပြုရမယ်၊ တစ်စက်ကလေးမှ သစ္စာမဖောက်ရဘူး။ နားလည်လား"

ရှောင်မိုအပါအဝင် ကလေးငယ်များမှာ တုန်ရီလျက် အားမရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်" ဟု တုန်လှုပ်စွာ ဖြေကြားလိုက်ပေ၏။

"ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် သူတို့က မင်းတို့ကို အဝတ်အစားတွေ သွားယူဖို့ ဂိုဒေါင်ဆီ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့..."

"အဘိုးရှုံ"

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အနီးအနားမှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ကြည်လင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်လေ၏။

ထိုမိန်းကလေး၏ အသံမှာ တောင်ပေါ်မှ စီးဆင်းလာသော စမ်းရေသံအလား၊ နွေဦးရာသီ၌ တေးဆိုနေသော ငှက်ဝါလေးများ၏ အသံအလား၊ သို့မဟုတ် အမိုးစွန်းအောက်ရှိ လေတိုက်ခေါင်းလောင်းလေးများ၏ ကြည်လင်သော အသံအလား လွန်စွာသာယာလှပပေသည်။

ရှောင်မို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး သူတို့ရှိရာသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုမိန်းကလေးမှာ သလဲသီးရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနားကွပ်များတွင် နွယ်ပင်ပုံစံ အပွင့်များကို ထွင်းထုထားပေသည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံမှာ ပေါ့ပါးနူးညံ့သည့် ပိုးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသည့်အခါ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်အနီရောင်လေးအလား ထင်မှတ်ရလေ၏။

မိန်းကလေး၏ ဝတ်ရုံမှာ ခြေကျင်းဝတ်ထိ ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးတွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ လက်ဖဝါးလောက်သာရှိသည့် ပန်းထိုးဖိနပ်လေးတစ်စုံကို စီးထားပေသည်။

နီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းနေသော မုန့်လုံးလေးနှင့် တူညီနေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နွေဦးမိုးရွာပြီးနောက် ပွင့်လန်းလာသော မက်မွန်ပန်းများအလား နူးညံ့စိုပြေနေလေ၏။

သူမ၏ နဖူးအလယ်ဗဟိုတွင် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်နေသော အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခုက သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအသားအရေကို ပို၍ပင် လှပသွားစေလေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လုံးဝန်းကာ တောက်ပနေပြီး ထောင့်စွန်းများမှာ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်နေကာ သဘာဝအတိုင်း လှပသော မြေခွေးမျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူမ၏ မျက်ဆံများမှာ အလွန်ပင် နက်မှောင်နေပြီး မာကျူရီရည်စက်များအလား ကလေးငယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာကို ပရိယာယ်ဆင်တတ်သည့် အရိပ်အယောင်လေးများပါ ရောယှက်နေလေ၏။

သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ ဖြူဖွေးသော အမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ချွန်မြနေသော တိရစ္ဆာန်နားရွက်တစ်စုံက ထောင်မတ်နေလေ၏။ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ လေတိုက်ခတ်သံများကို နားစွင့်နေသကဲ့သို့ ရံဖန်ရံခါတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားတတ်ပေသည်။

သူမ၏ နောက်ကျောတွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြူဖွေးသည့် အမြီးတစ်ခုက လွင့်မျောနေလေသည်။

သူမ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်းတွင် အမြီးမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး မြေပြင်ကို ပွတ်သပ်နေသည့် ဖြူဖွေးသော ကျူပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

"သခင်မလေးငယ်... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ၊ မလဲမိစေနဲ့ဦး"

သူမ၏ သခင်မလေးငယ် ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစေခံမလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မတိုက်မိစေရန်အတွက် အလျင်အမြန်ပင် လိုက်ပါသွားလေ၏။

"သခင်မလေးငယ်ကို ကျွန်တော်မျိုး ဂါရဝပြုပါတယ်"

မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံ၏ မျက်နှာမှာလည်း တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အဘိုးရှုံ... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

မိန်းကလေးငယ်က လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်လျက် သူမ၏ အရပ်နှင့် တူညီနေသော လူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ်များကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ငေးကြည့်နေပေသည်။

"သခင်မလေးငယ်ကို တင်ပြရရင်... သူတို့က ငါတို့ ထူရှန်းအိမ်တော်ရဲ့ အစေခံတွေပါ"

"အစေခံတွေ ဟုတ်လား" မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အဘိုးရှုံ... အစေခံတွေဆိုတာ အစ်မလူးလူးနဲ့ တခြားလူတွေလိုပဲလား၊ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ အတူတူ ကစားကြမှာလား"

"အဲ့ဒါက..." အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံက ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်လေ၏။ လူသားမျိုးနွယ်များသည် သခင်မလေးငယ်နှင့်အတူ ကစားရန် အရည်အချင်း မရှိကြောင်းကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင်။ မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးက လူအုပ်ကြားထဲတွင် အချောမောဆုံး ဖြစ်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့လေသည်။

မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးက သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ထိုကောင်လေးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

အစေခံမလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်ကာ သခင်မလေးငယ်က ထိုကောင်လေးကို သွားထိမိသွားမည်ကို စိုးရွံ့နေလေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးက ကောင်လေး၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ကောင်လေးက သူ့ရှေ့ရှိ မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "ရှောင်မို"

"ရှောင်မို... နာမည်လေးက လှလိုက်တာ။ ငါနဲ့ အတူတူ ကစားမလား" မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..." ရှောင်မိုက သူမနှင့်အတူ ကစားရန် သဘာဝအတိုင်းပင် သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောင်းပါပြီ ဟူသော စကားလုံးက သူ၏လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "သခင်မလေးငယ်... သူတို့က လူသားမျိုးနွယ်တွေပါ။ သူတို့က သခင်မလေးငယ်နဲ့ အတူတူ ကစားဖို့ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး"

"အဘိုးရှုံ... ဘာလို့လဲ" မြေခွေးနားရွက်နှင့် မိန်းကလေးက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"သခင်မလေးငယ်ရယ်... အထူးအကြောင်းပြချက်တော့ မရှိပါဘူး" အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရှုံက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "သခင်မလေးငယ်က ဂုဏ်သရေရှိ အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေးပါ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူသားတွေလေ။ သူတို့က သခင်မလေးငယ်ကို အစေခံဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး"