အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉) ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်း။

ချန်ဖုန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေခဲ့၏။

စောစောက အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်မှုက သူ့ကို လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ရာ ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမျိုးသမီးများ၏ ရနံ့များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သင်းပျံ့နေပေသည်။

ကျောင်းရဲ့အလှလေး လေးဦးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးကြချေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ သမီး ဝူထုံ က သူ့အပေါ် အမြင်မကြည်သဖြင့် သူ့နှင့် ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝကျပေ၏။

ယခုအချိန်အထိ ကျောင်းရဲ့အလှလေး သုံးဦး ပေါ်လာခဲ့ပြီး တတိယတစ်ဦးမှာမူ လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ ကျောင်းတွင် ရှိမနေပုံရသည်။

ကျောင်းအုပ်ဝူ သည် သူ၏ တာဟုန်ဖောင် လက်ဖက်ရည်ကို စိမ်ရင်း ဘေးရှိ ချန်ဖုန်းကို အကဲခတ်နေခဲ့၏။

ဒီကျောင်းသားကို ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ သမီးဖြစ်သူနှင့် သဘောတူပေးရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏သမီးက ချန်ဖုန်းအပေါ် ရန်လိုနေပုံရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းဖက်ရန်မှာ ရှင်းလင်းစွာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ချန်... လာ... လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီက ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု လို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်နော်..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး အကုန်လုံးကို ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု အောက်ကို သွတ်သွင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ..."

"အဲဒါ အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု ရဲ့ လက်ရှိ တန်ဖိုးက ဘီလီယံ ရာဂဏန်းလောက် ရှိနေပြီလေ..."

ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က တည်ထောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကျောင်းအုပ်ဝူ လည်း အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိ၏။

ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် မှ ဘွဲ့ရခဲ့သော ကျောင်းသား အများအပြားသည် သိသာထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ကြသည်။

တချို့ဆိုလျှင် ယွမ်သန်း ရာဂဏန်းချီ တန်ဖိုးရှိသော ပိုင်ဆိုင်မှုများပင် ရှိကြပေသည်။

သို့သော် ချန်ဖုန်းတွင် ယွမ်ဘီလီယံ ရာဂဏန်းချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေပြီး ယင်းကို ခြောက်လအတွင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီလိုလူမျိုး တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။

သူသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ချန်... ငါ အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းစရာ ရှိလို့ပါ... ငါတို့ကျောင်းက ဒီနှစ်မှာ ထိပ်တန်းအဆင့် တက္ကသိုလ်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လျှောက်ထားမှာလေ..."

ဒီနေ့အတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ...

တခြားကဏ္ဍတွေမှာ အရည်အချင်းပြည့်မီပေမဲ့ တချို့ကဏ္ဍတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်...

တကယ်လို့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုသာ လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းကို ပထမတန်းစား တက္ကသိုလ်တစ်ခုအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အရမ်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်...

ဒီနေ့ မင်း ကျောင်းလာတုန်းလေး တိုင်ပင်ချင်လို့ပါ…”

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

ပေ့ဟူ ရှိ လူများစွာက သူသည် ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု ၏ နောက်ကွယ်မှ သူဌေးဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသော်လည်း ထိုလူများမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးများသာ ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများကမူ သူတို့၏ အခြေအနေကို မသိရှိကြသေးချေ။

လူတိုင်း သိသွားစေရန် သူ အလိုမရှိပေ။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှတ်အသားကို မဖော်ပြချင်သေးဘူး... ကျောင်းကနေ ဘွဲ့ရသွားခဲ့တဲ့ စီနီယာတချို့ တော်တော်လေး အောင်မြင်နေကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူတို့ ဘွဲ့ရသွားတာ အရမ်းကြာနေပြီလေ... အဲဒါ သိပ်မသင့်တော်ဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျောင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပြသဖို့ဆိုရင် မကြာသေးခင်ကမှ ဘွဲ့ရခဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတက်နေတုန်း အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု ရရှိခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ရှာတာက အကောင်းဆုံးပဲ..."

"ရှောင်ချန်... မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... တခြားနည်းလမ်း စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်..."

ချန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်..."

"ဟင်..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

ချန်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

"စီးပွားရေးနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ရှန်ယန်းယန်း က လက်ရှိမှာ ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု ရဲ့ ရှယ်ယာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... ပြီးတော့ သူမက မကြာခင် ကုမ္ပဏီကို ဝင်တော့မှာ..."

“သူမရဲ့ ရာထူးက အနည်းဆုံး ဥက္ကဋ္ဌအဆင့်မှာ ရှိပြီး သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကလည်း အနည်းဆုံး ယွမ်ဘီလီယံချီ ရှိတယ်...

ကျောင်းအတွက် လူသိရှင်ကြား ကြေညာဖို့ ဒါက လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်…”

"တကယ်လား..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားလေ၏။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ကျောင်းအနေဖြင့် သေချာပေါက် အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ ကျောင်းက မွေးထုတ်ပေးလိုက်သော အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

‘ကြည့်လိုက်စမ်း...

ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ယွမ်ဘီလီယံချီတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနေပြီ...

ငါတို့ကျောင်းက မမိုက်ဘူးလား...

အဟမ်း... အဟမ်း...

နည်းနည်းတော့ အရှက်မရှိရာ ကျပေမဲ့ပေါ့…’

ချန်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မမျှော်လင့်ထားတာတွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် နောက်လထဲမှာ သူ ကုမ္ပဏီရဲ့ ကိစ္စတွေကို စပြီး တာဝန်ယူတော့မှာ... ဒါနဲ့ ကျောင်းမှာ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ပရောဂျက်တွေ အများကြီး ရှိတယ် မဟုတ်လား... ရန်ပုံငွေ ပြတ်လပ်နေတာလား..."

"ငါတို့ တကယ်ကို ရန်ပုံငွေ အလွန်အမင်း ပြတ်လပ်နေတာပါ..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ လည်း အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ သုတေသနလုပ်ငန်းက အကုန်အကျ အများဆုံး ကိစ္စတစ်ခုပဲလေ... ပရောဂျက် အောင်မြင်သွားသရွေ့တော့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ပြန်ကာမိနိုင်တာကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်..."

အဓိကပြဿနာက တချို့ပရောဂျက်တွေက အချိန်ကြာမြင့်စွာ ယူရပြီး ကုန်ကျစရိတ်တွေက အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်နိုင်တာပဲ...

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အတွင်း ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရတယ်... အထက်အာဏာပိုင်တွေကလည်း နောက်ထပ် ရန်ပုံငွေ ထပ်မချပေးနိုင်တော့ဘူးလေ...

ဒါကြောင့် ပရောဂျက်တော်တော်များများ ရပ်ဆိုင်းထားရတယ်…”

"ကျောင်းရဲ့ သုတေသန ပရောဂျက်တွေမှာ ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်ဆိုရင်ကော..."

ချန်ဖုန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက် လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ က ကျောင်းရဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အဖွဲ့မှာ ပါဝင်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တော်တော်လေး ပျင်းတဲ့သူပါ..."

“နေ့တိုင်း သုတေသနလုပ်ရတာကို သိပ်သဘောမကျပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့တော့ ရပါတယ်...

ကျောင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ ရှိတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဖို့အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ...

ကျောင်းအုပ်ဝူ... ဘယ်လိုထင်လဲ…”

"မင်း... မင်း သေချာရဲ့လား..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ထသွားလေ၏။

သူ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ ဖြစ်လောက်ပေသည်။

သူ ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် သူ၏ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှောက်ကျသွားခဲ့သည်။

"ဆောရီး... ဆောရီး... ငါ့ရဲ့ အနေအထိုင် မတတ်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ..."

သူ ဘောင်းဘီကို သုတ်ရန် တစ်ရှူးအချို့ကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း အနေရခက်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်များက သူ၏ ပေါင်ကြားသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားခဲ့ပေ၏။

ဝူထုံ သည် ရုံးခန်းထဲသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ဖခင် ဘောင်းဘီကို တစ်ရှူးဖြင့် သုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ အကြည့်များသည် ချန်ဖုန်းနှင့် သူမ၏ဖခင်ကြားတွင် အပြန်အလှန် ရွေ့လျားသွားခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန် ထူးဆန်းသွားပေသည်။

‘ဒီလူကြီး နှစ်ယောက် ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ…’

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပြားပြားလေး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

ပြားပြားလေး…

ဝူထုံ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်သွားခဲ့၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

‘ထိုခွေးကောင်…’

သူမနှင့် တွေ့တွေ့ချင်း ရင်သားသေးသည်ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

“ငါ့ဖင်ကြီး ပြားပြားလေးပါလား နင်မှ ပြားပြားလေး...

နင့်တစ်မိသားစုလုံးသာ ပြားပြားလေး…”

သူမ ဖခင်နှင့် စကားပြောစရာ ရှိ၍ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

တွေ့တွေ့ချင်း ရန်ဖြစ်နေကြသော သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ဝူ မှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ချေ။

သူ အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယခင်အကြောင်းအရာကို ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ချန်... မင်း တကယ်ပြောနေတာလား... ကျောင်းရဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ပရောဂျက်တွေမှာ မင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တာ သေချာရဲ့လား..."

"သေချာတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ယွမ် ဘီလီယံ တစ်ထောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်တယ်..."

“ဟူး…”

ကျောင်းအုပ်ဝူ အံ့သြတကြီး အသက်ရှိုက်လိုက်မိ၏။

‘သူက တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ယွမ် ဘီလီယံ တစ်ထောင် သုံးလိုက်တာလား...

တကယ်ကို ချမ်းသာပြီး အင်အားကြီးတာပဲ’

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတန်ဖိုးကို တွေးမိချိန်တွင် သူ ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ယွမ်ဘီလီယံ ရာဂဏန်းကို ကျော်လွန်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယွမ် ဘီလီယံ တစ်ထောင် ထုတ်ပေးခြင်းက သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူနေဆဲပင်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ လည်း မိုက်မဲသူ မဟုတ်ချေ။ တစ်ဖက်လူက ငွေထုတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ ကျောင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သေချာနေပေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... စိတ်မပူပါနဲ့..."

ချန်ဖုန်း လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျောင်းရဲ့ သုတေသန ပရောဂျက်တွေမှာ ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်... ဒီငွေတွေ အကုန်လုံးကို သုတေသန ရန်ပုံငွေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လစာပေးဖို့အတွက် သုံးနိုင်တယ်... ထပ်ပြီးတော့ ပရောဂျက် အောင်မြင်သွားရင် ပိုင်ဆိုင်မှု အခွင့်အရေး အားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်…”

"ဒါက..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ ၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

ဤသည်မှာ တက္ကသိုလ်မှ ပရော်ဖက်ဆာများက ချန်ဖုန်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

အလုပ်သွားလုပ်ရတာနဲ့ အတူတူပဲလေ...

ဤသည်မှာ သူ လက်မခံနိုင်သော အရာပင်။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... ကျွန်တော် ပြောတာ အဆုံးထိ နားထောင်ပါဦး..."

တစ်ဖက်လူ သဘောတူမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ချန်ဖုန်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ပရောဂျက်ကို ပိုင်ဆိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျောင်းကို အခမဲ့ အသုံးပြုခွင့် လိုင်စင် ပေးနိုင်ပါတယ်..."

ကျွန်တော်က မူပိုင်ခွင့်ကို ဝယ်လိုက်ပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေက ကျောင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပါ...

ကျောင်းက ဆုတွေရယူဖို့အတွက် အဟန့်အတား ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...

ထပ်ပြီးတော့ ဒီပရောဂျက်တွေကို ဈေးကွက်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အကျိုးအမြတ်ရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျောင်းအတွက် ပေးပါ့မယ်…”

"သဘောတူတယ်..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ သည် မည်သည့် ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်း သည် သိသာထင်ရှားသော အလျှော့ပေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်ပြီး ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ဖြစ်ပေသည်။

ယခု ချန်ဖုန်းကို သူ ပို၍ပင် လေးစားသွားမိတော့၏။

......