အခန်း ၂၃၀

အခန်း (၂၃၀) မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး ထွက်ခွာသွားပြီ

ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် မှ ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီများ တည်ထောင်ကာ သူဌေးများဖြစ်လာပြီး စီးပွားရေးနှင့် လုပ်ငန်းခွင်တွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သည့် ကျောင်းသား အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း…

ချန်ဖုန်းကဲ့သို့ ကျောင်း၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် စဉ်းစားပေးသူမှာ များများစားစား မရှိခဲ့ချေ။

ကျောင်းအုပ်ဝူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း သည် ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို သိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းသားမျိုး ရှိနေခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူ အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိဆဲပင်။

ဤမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်ထားချိန်တွင်…

ချန်ဖုန်းက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို လွတ်လပ်တဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးတွေ လုပ်ဆောင်ဖို့ အားပေးတဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ် ယွမ် သန်း ၁၀၀ ကို ကျောင်းရဲ့ သုတေသန ရန်ပုံငွေအဖြစ် ကျွန်တော် ထပ်မံခွဲဝေပေးပါ့မယ်..."

“ကျောင်းအုပ်ဝူ... ဒီအသုံးစရိတ်အတွက် အသေးစိတ် အစီအစဉ်ကို နောက်မှ ရေးဆွဲလို့ ရပါတယ်...

ဘယ်လိုသုံးမလဲ ဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်…”

"ဒါက..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ ထပ်မံ၍ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြန်၏။

အကယ်၍ အစပိုင်းက သုတေသန ပရောဂျက်များမှာ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အခုကတော့ ဒါက တကယ့် လက်ဆောင်အစစ်ပဲလေ။

ယွမ် သန်း ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ ကိန်းဂဏန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးတော့ အကျိုးအမြတ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ဘူးတဲ့။

ဤမျှ သဘောထားကြီးမှုမျိုး။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော အမြင်မျိုး။

ကျောင်းအုပ်ဝူ တွေ့ဖူးသမျှ လူများအားလုံးထဲတွင် မည်သူနှင့်မျှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ဖုန်းကို ဦးညွှတ်ကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ချန်... ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် ရဲ့ ဘွဲ့ကြိုကျောင်းသား ၃၀,၀⁠၀၀ နဲ့ ဆရာရာပေါင်းများစွာ ကိုယ်စား မင်းရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စိတ်မပူပါနဲ့... ကျောင်းမှာ သုတေသန ပရောဂျက်တစ်ခု အောင်မြင်တာနဲ့...

မင်းအတွက် အကုန်လုံးကို ဦးစားပေးပါ့မယ်…”

"ရပါတယ်... ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ..."

ချန်ဖုန်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

စနစ်မှတစ်ဆင့် စွမ်းရည်အချို့ကို ရယူနိုင်သော်လည်း စွမ်းရည်တိုင်းကို စနစ်မှ ရယူနိုင်မည်တော့ မဟုတ်ချေ။

အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တချို့စွမ်းရည်များက ကျပန်းပွင့်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့အပြင် ချန်ဖုန်းတွင် သုတေသနအတွက် အချိန်များများစားစား မရှိသဖြင့် ကျောင်း၏ သုတေသန ပရောဂျက်များတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းက တန်ဖိုးရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

အခြားသူတွေကို ကိုယ့်အတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့။

ကျောင်းရှိ ပရော်ဖက်ဆာများအားလုံးမှာ အလွန် စွမ်းဆောင်နိုင်သူများဖြစ်ကြပြီး ပရောဂျက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ပါက ငွေအများကြီး ရှာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအတွက် ယွမ် သန်း ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်ရခြင်းက သူ၏အတွက် အရှုံးမဟုတ်ချေ။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... ခင်ဗျားရဲ့ ဘဏ်ကတ်နံပါတ် အရင်ပေးပါ... ငွေလွှဲပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

"အခုချက်ချင်း လွှဲတော့မလို့လား..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့၏။

‘အဲဒါက ယွမ် ဘီလီယံ ၁,၁၀၀ တောင်နော်...

အချိန်မရွေး လွှဲချင်သလို လွှဲလို့ရနေတာလား’

သူသည် ဘဏ်ကတ်တစ်ကတ်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ခဏတာ ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကတ်ထဲကို အရင်လွှဲလိုက်ပါ... နောက်မှ ငွေသိမ်းထားဖို့ သီးသန့် ဘဏ်ကတ်တစ်ခု ထပ်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်...စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီယွမ် ဘီလီယံ ၁,၁၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ဆိုရင် ဒီနှစ်ကုန်မတိုင်ခင် ရလဒ်တွေကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့ရမှာပါ…”

"အိုကေ..."

ချန်ဖုန်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ငွေများကို တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်၏။

ကျောင်းအုပ်ဝူ သည် ငွေလွှဲလက်ခံရရှိကြောင်း အတည်ပြုချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယွမ် ဘီလီယံ ၁,၁၀၀…

ဤကဲ့သို့သော ငွေကြေးအမြောက်အမြားနှင့် သူ မစိမ်းသက်လှချေ။ ယခင်က ကျောင်းဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်စဉ် အစိုးရထောက်ပံ့ကြေး အများအပြား ရရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအရာများမှာ အများပြည်သူပိုင် ရန်ပုံငွေများသာ ဖြစ်သည်။

ကြည့်လို့ပဲ ရတယ် ထိလို့မရဘူး။

ယခုမူ ဤငွေများကို သူ သင့်တော်သလို အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ဝူ... အနာဂတ်မှာ ကျောင်းကိုလာဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ဘွဲ့လွန်သင်တန်း ကိစ္စတွေကို ခင်ဗျားဘာသာပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ပါတော့..."

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... မင်းက ဘွဲ့လွန်အတွက် ထောက်ခံချက်ရပြီးသားဆိုတော့ နောက်နှစ်နှစ်နေမှ ဘွဲ့လာယူလိုက်ရုံပဲ... ဒါက နာမည်ခံသက်သက်ပါပဲ... ကျန်တာ ငါတို့ကိစ္စပါ..."

ကျောင်းအုပ်ဝူ မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ အမှတ်အသားကို ဖော်ထုတ်သည်ဖြစ်စေ သူသည် ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် မှ ဘွဲ့ရကျောင်းသား ဖြစ်ပေသည်။

ကျောင်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြော်ငြာတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်လေ၏။

ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင်။

ကျောင်းရဲ့အလှလေး ဝူထုံ တံခါးအပြင်ဘက်မှ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်နေသည်ကို ချန်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ချန်ဖုန်း ထွက်လာသောအခါ ဝူထုံ သည် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အမြန်ဆုတ်သွားခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေပေသည်။

"ပြားပြားလေး... သူများစကား ခိုးနားထောင်တဲ့ အကျင့်က မကောင်းဘူးနော်... မင်း အဲဒါကို ပြင်သင့်တယ်..."

"နင်... နင်... နင်..."

ဝူထုံ က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ပြန်လည်အော်ဟစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားဝိုင်းကို တွေးမိသောအခါ ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့၏။

‘ကျောင်းရဲ့ သုတေသနနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အဖွဲ့မှာ ငါ လက်ထောက်လုပ်ရင် ဒီကောင်က ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မလား မသိဘူး…’ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဖုန်း... အရင်က နင့်ကို ငါ နားလည်မှုလွဲခဲ့တာပါ... နင်က မိန်းမရှုပ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို... ငါ့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်နေတာလေး ရပ်ပေးလို့ ရမလား…”

“နင့်ရဲ့ စိတ်သဘောထား မဆိုးဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ကျောင်းကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးတဲ့အပြင် သုတေသန ရန်ပုံငွေတောင် မတည်ပေးခဲ့သေးတာပဲ...

နင့်ရဲ့ လူရှုပ်လူပွေ အပြုအမူတွေကလည်း တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား…”

ထိုသို့ ပြောနေချိန်မှာပင်…

ဝူထုံ သည် ကိစ္စများစွာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပုံရပေ၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီလို ဖြစ်ရမယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက တော်တော်လေး ထူးခြားပြီး နင့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကလည်း များလွန်းလို့လေ...

နင်က ဆင်ခြေအမျိုးမျိုးနဲ့ ကောင်မလေး အများကြီးကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်မှာပဲ...

ဒါကြောင့် နင်က သူတို့ စိတ်ပျက်သွားအောင် တမင်သက်သက် လူရှုပ်ကြီးလို ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်လား…”

"အာ..."

ချန်ဖုန်း စကားပြောစရာပင် မရှိတော့ချေ။

‘မင်းရဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ ကွက်လပ်ဖြည့်တွေးနိုင်စွမ်းက တကယ် အံ့သြစရာပဲ…’ သူတွေးသည်။

ချန်ဖုန်းသည် ဝူထုံ၏ ရင်ဘတ်နေရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်... ငါ မင်းကို A ကနေ B ဖြစ်အောင်... ပြီးတော့ B ကနေ C ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

တကယ်လို့ မင်း ဆန္ဒရှိရင် C ကနေ D ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလို့လည်း ရပါတယ်…”

"ဟင်..."

ဝူထုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းရဲ့အလှလေး လေးဦးထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သဖြင့် သူမတွင် လှပသော ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ရှိသော်လည်း ရင်သား အနည်းငယ် သေးငယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

‘မိန်းမတွေလေ... သိတယ် မဟုတ်လား...

ဘယ်သူကများ ပိုမကြီးချင်ဘဲ နေမှာလဲ...

ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ချင်ကြတာချည်းပဲ’

ဝူထုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်တောင့်တသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမ အမှတ်တမဲ့ မေးလိုက်မိသည်။

"တကယ်... တကယ် ရလို့လား..."

"ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက လေးလေးနက်နက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ တတ်တယ်ဆိုတာ မင်း ကြားဖူးမှာပေါ့... အပ်စိုက်ကုထုံး အကြိမ်အနည်းငယ် လုပ်လိုက်ရင် လုံလောက်ပြီ... အဓိကကတော့ အဲဒီနေရာက သွေးကြောဆုံမှတ်တွေကို ငွေအပ်တွေနဲ့ လှုံ့ဆော်ပေးရမှာ...

ဒုတိယအကြိမ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ အာနိသင် ရဖို့အတွက်ပေါ့…”

ဝူထုံ အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ လည်ပင်းအထိ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

"မရပါဘူး... လူယုတ်မာကြီး..."

သူမ ချန်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သူမ နားလည်သွားလေပြီ။

သွေးကြောဆုံမှတ်တွေကို ငွေအပ်တွေနဲ့ လှုံ့ဆော်ပေးရမယ် ဆိုတာက ‘အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ...

ပြီးတော့ အဲဒါကို လက်နဲ့ ကိုင်ရဦးမှာ…’

ဘုရားရေ...

တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် အရမ်း ရှက်စရာကောင်းနေပြီ...

သူမ ဒေါသထွက်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

ချန်ဖုန်း ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အပ်စိုက်ကုထုံးက ဒုတိယအကြိမ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေတဲ့ အာနိသင်ကို တကယ်ပဲ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။

‘ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တာပါ... သူမကို တကယ် အပ်စိုက်ကုသပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး…အဲဒီလောက် အချိန်မှ မရှိတာ’

အတိုင်ပင်ခံရုံးခန်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး သည် နည်းပြဆရာမ ကျင်းထျန် နှင့် စကားပြောနေသည်ကို သူ တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး သည် ဆရာမကု အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဟန်တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမက အလွန် မိန်းမဆန်လှပေ၏။

ချန်ဖုန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး က အတိုင်ပင်ခံဆရာမ ကျင်းထျန် ကို စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အမြန်ထွက်လာကာ ချန်ဖုန်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"ဆရာမကု... လူတွေ မြင်သွားရင် နားလည်မှုလွဲကုန်လိမ့်မယ်..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွား၏။

သူတို့နှစ်ဦး အပြုအမူက သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။ မသိသူဆိုလျှင် သူတို့ ဖောက်ပြန်နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး က ရယ်မောလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးနဲ့ သတင်းထွက်ရတာက ကျွန်မအတွက် အပျော်ဆုံးပါပဲ..."

"..."ချန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ကောင်းပြီ... လိုရင်းကိုသာ ပြောစမ်းပါ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး က လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သခင်လေး... ကျွန်မ နိုင်ငံခြားကို ခဏလောက် သွားရလိမ့်မယ်... သခင်လေး စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တိုးတက်မှု အနည်းငယ် ရထားပြီ... လက်ရှိမှာ ရုပ်ဖျက်စွမ်းရည် ကို သိတဲ့လူတချို့ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ရှိနေတယ်..."

“အဲဒါကို အတည်ပြုဖို့အတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင် သွားမှရမယ်... သုံးရက်ကနေ ငါးရက်အတွင်း သတင်းရပါလိမ့်မယ်…”

“ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ဖို့ လိုသေးလား…”

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ခံနှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲချေ။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး က ပြုံးလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ကျွန်မက သွားစစ်ဆေးရုံ သက်သက်ပါပဲ... ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး... ပြီးတော့ အဇူရာနန်းတော် က နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ လျှို့ဝှက်ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတွေ ရှိနေပါတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ချန်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ပါ... ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ကျုပ်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။