အခန်း ၇၄

အခန်း - (၇၄) တုန့်ဆိုင်းနေသော ခေါင်းဆောင်

လီထုန်ယာသည် စီရင်စုထဲတွင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်ထန်ဂိတ်၏ ဆုတ်ခွာမှုသတင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ လီထုန်ယာသည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်မိသားစုကို အလျှင်အမြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လှည်းကိုပြင်ဆင်ကာ ကုလီလမ်းတစ်လျှောက် မှိုတောလွင်ပြင်ကိုဖြတ်၍ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

လီထုန်ယာတွင် မြင်းလှည်းမောင်းသမား မရှိသလို လယ်သမားမိသားစုမှ ဖြစ်သောကြောင့် မြင်းစီးကျွမ်းကျင်မှုလည်း မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် နွားလှည်းကိုတော့ မောင်းနှင်နိုင်ပေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူသည် နွားလှည်းတစ်စီးကိုသာ ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ကုလီလမ်းပေါ်တွင် တစ်နာရီကြာမျှ သွားလာပြီးနောက် နှာခေါင်းမပိတ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အလောင်းတွေကထွက်တဲ့ အနံဆိုးတွေက ပြင်းလိုက်တာ”

ယမန်နေ့ကမိုးသည် လမ်းဘေးရှိ ပုံထပ်နေသောအလောင်းများကို စိုစွတ်သွားစေပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းစွာ ပုပ်ပွသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့၏အရေပြားများက ပူပေါင်းကဲ့သို့ ဖောင်းကာလာခဲ့ကာ အစိမ်းပုတ်ရောင်နှင့် အနက်ရောင်သမ်းနေခဲ့ပြီး အတွင်းသားများကလည်း ပုပ်သိုးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အပုတ်နံ့များကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့ပြီး နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် အနံ့ဆိုးသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

“အဖြစ်ဆိုးလိုက်တာ”

လီထုန်ယာသည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်နေရင်း လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသောအလောင်းများကို ရှင်းလင်းရန် မကြာခဏ ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။ လမ်းမထက်တွင် ပြန့်ကျဲစုပုံနေသော ခြေ၊ လက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများကြောင့် နွားလှည်းကို စနစ်တကျ ထိန်းကျောင်းမောင်းနှင်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှပြီး လှည်းဘီးများကလည်း လမ်းကြောင်းမှ မကြာခဏ တိမ်းစောင်းချော်ထွက်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဆိုးရွားလွန်းသော အပုပ်နံ့များကြောင့် နွားများသည်ပင် ရှေ့သို့ဆက်မတိုးတော့ ဇွတ်တင်းခံနေကြတော့သည်။ ထို့ကြောင့် လီထုန်ယာသည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လှည်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကာ ခြေကျင် ခရီးနှင်လာခဲ့ရတော့သည်။

လီထုန်ယာသည် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ရင်း စူးရှသောအငွေ့အသက်များကြောင့် ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များကိုသုတ်ရန် မကြာခဏ ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော၊ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်နေ့နှင့်တစ်ညလုံး အစာမစားဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

“ရေကန်ပြာဂိုဏ်းက ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုများ မှတ်တမ်းတင်လိမ့်မလဲ”

ထိုအတွေးက လီထုန်ယာ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ထိုမေးခွန်းကို လှောင်ပြောင်သောအသံဖြင့် သူ့ဘာသာသူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နွေရာသီ စတုတ္ထလမှာ ရွှေရောင်ထန်ဂိတ်က မှိုတောလွင်ပြင်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တယ်”

သူသည် ပုံထပ်နေသော အလောင်းပုံတစ်ပုံကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

လီထုန်ယာသည် ခရီးစဉ်အတွင်း အသက်ရှင်နေသောလူများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အလောင်းပုံကြားမှ တွားသွားထွက်လာခဲ့သော ရွာသားများသည် စကားပြောနိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားကြပုံရသည်။ သူတို့အချင်းချင်း ကြုံတွေ့သောအခါ သူတို့သည် အချင်းချင်းပွေ့ဖက်ပြီး ငိုယိုကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏မျက်ရည်များ ခြောက်သွေ့သွားပြီးနောက် အပျက်အစီးများကြားတွင် စားစရာတစ်ခုခုများ တွေ့လေမလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အသည်းအသန် ရှာဖွေကြပေလိမ့်မည်။

လီထုန်ယာ၏ ဝတ်အစားများသည် အတော်လေးသန့်ရှင်းနေခဲ့ပြီး ခါးတွင် ဆေဘာရှည်တစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း သွေးကွက်များ အနည်းငယ်သာရှိသည်။ သူ၏ပုံစံသည် မှိုတောလွင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။

မကြာမီပင် အသက် ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည်ထင်ရသော ကလေး ၂ ယောက်၊​ ၃ ယောက် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြခဲ့ပြီး သူရှိရာဆီသို့ သနားစရာကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လီထုန်ယာသည် တောင်ပေါ်လမ်းများတစ်လျှောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ရံဖန်ရံခါ တောဝက် သို့မဟုတ် ဝံပုလွေများကို ဖမ်းဆီးကာ သူတို့ဘာသာ မကျက်တကျက်ကင်ပြီး စားနိုင်ရန်အတွက် ကလေးများထံသို့ ပစ်ပေးတတ်သည်။ သူ၏ခရီးစဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝမ့်မိသားစု၏ နယ်မြေအစွန်အဖျားဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က ဝမ့်မိသားစုဝင်များ နေထိုင်ခဲ့သော ရွာအနည်းငယ်သည် ယခုအခါ လုံးဝဥဿုံ လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ ထိုရွာများတွင် နေထိုင်သူ မရှိသကဲ့သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသူလည်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းများနှင့် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ရွှမ်ဖုန်းလား”

လီထုန်ယာသည် လမ်းလျှောက်နေရင်း အလောင်းပုံကြီးတစ်ပုံပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေသော ပုံရိပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် လီရှန်းဖျင်၏အကြီးဆုံးသား လီရွှမ်ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ပုံစံသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းအဖေကရော ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ ဒီအလောင်းတွေကြားထဲမှာ မွှေနှောက်ရှာဖွေနေရတာလဲ။ ရောဂါတစ်ခုခု ကူးစက်သွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

လီထုန်ယာသည် သူ့စိတ်ထဲ တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ခြောက်သွေ့ပြီး ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကိုကြည့်ရင်း သူသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုစိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

လီရွှမ်ဖုန်းသည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ပြတ်တောက်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ကာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အဖေ့ကို ရှာနေတာ”

မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက လီထုန်ယာကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“ရှန်ဖျင်လား… မင်းအဖေ အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူးလား”

“အစ်ကိုရွှမ်က ကျွန်တော့်ကို မပြောပြဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အဖေက ဝမ့်မိသားစုကို သွားကူညီရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူ အခုဘယ်မှာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး”

လီထုန်ယာသည် လီရွှမ်ဖုန်း၏အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ခဏတာမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး ငါနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့”

“ကောင်းပါပြီ…”

လီရွှမ်ဖုန်းက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျီမိသားစုက တကယ်ပဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တာပဲ။ သူတို့က ဝမ့်မိသားစုရဲ့ ရွာငါးရွာလုံးက လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရတာလဲ”

သူက မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ကို ရွှေရောင်ထန်ဂိတ်နဲ့ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းက သတ်ပစ်ခဲ့တာ”

လီထုန်ယာက ရုတ်တရက် လွှတ်ခနဲ ဖြေလိုက်မိရာ လီရွှမ်ဖုန်းကို ခဏတာမျှ ကြောင်အသွားစေခဲ့သည်။ သူက စိတ်ထဲမှနေ၍ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အဲဒီရွှေရောင်ထန်ဂိတ်နဲ့ သူတို့ရဲ့သခင်လေးက တကယ်ပဲ နှလုံးသားမရှိဘူး။ ငါကြီးလာတဲ့အခါကျရင် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ပြီး အဲဒီသခင်လေးရဲ့ခေါင်းကို ဘောလုံးတစ်လုံးလိုမျိုး ကန်ပစ်ဦးမယ်”

xxxxxxxxxxx

လီရွှမ်ရွှမ်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးလံနေခဲ့သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီတောက်ခိုရွာတစ်ခုလုံးကို ပတ်ရှာခဲ့သော်လည်း သူ၏ဦးလေး လီရှန်းဖျင်၏ ခြေရာတစ်စကို မဆိုထားနှင့် မည်သည့် တိုက်ပွဲဖြစ်ထားသည့် လက္ခဏာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

“ဖုန်အာ ဘယ်ကိုသွားလဲ ဆိုတာကိုလည်း ငါမသိဘူး… တစ်နေ့လုံး လူတွေလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး”

လီရွှမ်ရွှမ်သည် ဆိုးဆိုးရွားရွား ခေါင်းကိုက်နေခဲ့သည်။ လီရွှမ်ဖုန်းသည် အဆောင်မျိုးစေ့ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီးသည်နှင့် ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် လီရှန်းဖျင်ကို ရှာဖွေရန် အော်ပြောတော့သည်။ လီရွှမ်ရွှမ်သည် တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ရာ သူ့ကို စိတ်အေးသွားစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ရသည်။

သို့သော် လီရွှမ်ဖုန်းသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူကြီးများ စကားပြောနေသည်ကို မကြာခဏ ချောင်းနားထောင်လေ့ရှိပြီး ဝမ့်မိသားစု၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သိရှိခဲ့ကာ ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ကောက်ချက်ချပြီး အလန့်တကြားဖြင့် အိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လီရွှမ်ရွှမ်သည် သူ၏မျိုးဆက်တွင် အကြီးဆုံးသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် လီရွှမ်ဖုန်းကဲ့သို့ ကျီမိသားစု၏ နယ်မြေထဲသို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဝင်ရောက်စွန့်စား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော်လည်း အပြင်အပန်းတွင်မူ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးကာ ရွာ၏ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲနေခဲ့ပြီး လီထုန်ယာ ပြန်မလာမီ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့သည်။ ဤသည်က သူ့ကို အတော်လေး စိတ်ပင်ပန်းစေခဲ့သည်။

“မိသားစုခေါင်းဆောင်ငယ်”

လီရွှမ်ရွှမ်သည် သူ၏အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာသောခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လီယဲ့ရှန့်သည် ပြုံးရင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အသိပေးလိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်ဆရာ ပြန်ရောက်လာပြီ”

လီရွှမ်ရွှမ်သည် ခဏတာမျှ နေရာတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေမိသည်။ သူ၏ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျဆင်းသွားပြီး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီထုန်ယာကို နှုတ်ဆက်ရန် တောင်အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားခဲ့သည်။

လီထုန်ယာသည် တောင်ပေါ်သို့မတက်မီ သူနှင့်အတူ တစ်လမ်းလုံး လိုက်ပါလာခဲ့သော ကလေးများအတွက် အစီအစဉ်အချို့ကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် လီယဲ့ရှန့်နှင့် လီရွှမ်ရွှမ်တို့ကို တွေ့ဆုံသောအခါ ခရီးသွားရာမှ ကပ်ပါလာခဲ့သော ဖုန်များပေနေသေးသည်။ လီထုန်ယာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မပြသထားပေ။

သူသည် လီရွှမ်ဖုန်း၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သွား ရေချိုးပြီး အနားယူလိုက်တော့”

လီရွှမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီထုန်ယာသည် လီရွှမ်ရွှမ်နှင့်အတူ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လီယဲ့ရှန့်ကို လက်ဝေ့ယမ်းပြကာ ထွက်ခွာခွင့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ငါ့ကိုပြော”

လီရွှမ်ရွှမ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ရပ်များကို တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် တစ်ခုချင်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ လီထုန်ယာက အရာအားလုံးကို ကြားသိရပြီးနောက် အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဝမ့်မိသားစုရဲ့ နယ်မြေအခြေအနေကို တစ်ယောက်ယောက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းခဲ့သေးလား”

လီရွှမ်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် လီတောက်ခိုရွာက လူတွေကို သူတို့ရဲ့တည်နေရာကို အရှေ့ဘက်ဆီ မထုတ်ဖော်ပြဖို့ပဲ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်ခဲ့ပါဘူး”

လီထုန်ယာက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ့်မိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်လောက်ကတည်းက အကုန်လုံး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးပြီ။ ဒါတောင် မင်းက ဟွာချန်တောင် ဗလာကျင်းနေတာကို အခုထိ မသိသေးဘူး။ မင်းရဲ့ဦးလေးက တစ်လကျော်ကြာအောင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ အဲဒါတောင် မင်းက ဒီမှာ အဲဒီတာဝန်ခံတွေနဲ့အတူ ဘာသဲလွန်စမှမရှိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေတုန်းပဲ။ မင်းက ဘာအချက်အလက်မှ ရအောင်မရှာနိုင်သလို ဖုန်းအာကိုတောင် ကျီမိသားစုရဲ့နယ်မြေထဲကို တစ်ယောက်တည်း ခိုးဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သေးတယ်။ လီရွှမ်ရွှမ်၊ မင်းလုပ်တာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ!”

လီရွှမ်ရွှမ်သည် လျှပ်စီးပစ်ချခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ဒူးထောက်ကျသွားကာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ သူက စကားပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးမှ မထွက်လာခဲ့ပေ။

“ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ”

လီထုန်ယာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လီရှန်းဖျင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ဒုတိယဦးလေး ငါက အပြင်မှာရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တတိယဦးလေးက ဂိုဏ်းထဲမှာ ကျင့်ကြံနေတုန်းပဲ။ ဘယ်သူကများ မင်းပေါ် နည်းနည်းလေးတောင် မကောင်းကြံရဲမှာလဲ။ မင်းရဲ့တတိယဦးလေး တစ်ညလုံး ပြန်မလာတာနဲ့ မင်းက ရွာစစ်သည်တွေကို တောအုပ်ထဲမှာ ချက်ချင်း ကင်းလှည့်ဖို့ စေလွှတ်သင့်တယ်။ လီချုံယန်ကို လီတောက်ခိုရွာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ စေလွှတ်ပြီးတော့ မင်းက လီမိသားစုရဲ့အာဏာကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားခဲ့ရင် ဘယ်သူက မင်းကို ဆန့်ကျင်ရဲမှာလဲ။ လီရှန်းဖျင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီလို့ တစ်ချို့က သံသယ ရှိခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူက အသံထွက်ပြောရဲမှာလဲ”

လီထုန်ယာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆက်ပြောသည်။

“တာဝန်ခံတွေကို စမ်းသပ်ပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန်တွေ ဖြုန်းနေဖို့ မလိုဘူး။ သူတို့က ငါတို့လီမိသားစုရဲ့ ခြံစောင့်ခွေးတွေ သက်သက်ပဲ။ မင်းရက်ရောရင် သူတို့ကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ အရိုးတချို့ကို ပစ်ပေးလို့ရတယ်။ သူတို့က မင်းကို ဆန့်ကျင်ရဲတယ်ဆိုရင် သူတို့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်ရုံပေါ့”

“ငါတို့လီမိသားစုရဲ့အာဏာက ငါတို့ရဲ့ဓားနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်မှာ အခြေခံတယ်။ ငါတို့က ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားရမယ်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရမယ်။ အသက်တွေကို နှုတ်ယူရမှာကို မကြောက်ရဘူး။ လီမိသားစုက တွန့်ဆိုင်းနေတဲ့၊ မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို မလိုအပ်ဘူး။ ငါတို့က ဝံပုလွေတစ်ကောင်ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနဲ့ ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိမျိုးနဲ့ အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ လိုအပ်တယ်”