အခန်း ၁၅၅
Vol. 16 Ch. 155
အခန်း ၁၅၅
ကျန်းဟန်သည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင်မူ ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ လူမှာ ဝါရင့်မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ၏ အမှိုက်အဆင့် အရည်အချင်းများကို အထင်သေးမိသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။
“အစ်မရှောင်ယွဲ့... အဲဒါက ဘာသားရဲအမျိုးအစားလဲ။”
ကျန်းဟန်သည် ဝါရင့်မွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ ယခုလေးတင် အသုံးပြုသွားသော သားရဲကို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်မိသွားခဲ့သည်။ ထိုသားရဲမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။
“ဒါက ကျောက်စိမ်းလေပြေသားရဲပဲ။ အရမ်း ရှားပါးတဲ့ သားရဲအမျိုးအစားပဲ။ မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ယောက် သုံးဖို့အတွက် အရမ်းကို ကိုက်ညီပြီး ဒြပ်စင်အဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိတယ်။”
လျိုယွဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေ ထားလိုက်တော့။ နင်တို့လည်း ဘာမှမစားရသေးဘူးမလား။ အစ်မ စားစရာတစ်ခုခု သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်။”
လျိုယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဟန်က ဝင်ရောက်ကူညီချင်သော်လည်း လျိုယွဲ့က ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။ သူမကမူ သူ့အား လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများကိုသာ ဧည့်ခံရန် ပြောထားခဲ့သည်။
“ကျန်းဟန်... နင့်မှာ ဝါရင့်မွေးမြူရေးပညာရှင် အစ်မတစ်ယောက် တကယ်ကြီး ရှိနေတာလား။ ဒါက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။”
လျိုယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် လီဇီဝေက ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ငါ အစ်မရှောင်ယွဲ့နဲ့ ဆရာမ ဝမ်ယိကတစ်ဆင့် သိခဲ့တာပါ။ နင်တို့ ထင်သလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျန်းဟန်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုံးရွှမ်းမှာ ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်သွားရတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်းဟန်ကို ဤမျှအစွမ်းထက်သော မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် အမှန်တကယ် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
“ဆရာမ ဝမ်ယိလား...။ ဆရာမက အခု ဘယ်မှာလဲ။ သူမ ဘယ်လိုနေလဲ။”
လီဇီဝေသည် ဆရာမ ဝမ်ယိကို အလွန်ပင် စိတ်ပူနေပုံရသည်။
“ဆရာမ ဘယ်ကို သွားလိုက်လဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
မကြာမီပင် ထမင်းဟင်းများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ညစာစားပြီးနောက် လီဇီဝေတို့သူငယ်ချင်း သုံးဦးစလုံးမှာ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် သွားရောက်တည်းခိုရန်အတွက် ထွက်ခွာရန် ဇွတ်အတင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လျိုယွဲ့ကို ထပ်မံ၍ ဒုက္ခမပေးလိုကြတော့ချေ။ သူမက သူတို့အတွက် ဆေးရည်များကို အခမဲ့ ဖော်စပ်ပေးခဲ့ခြင်းနှင့်ပင် သူတို့ အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်သည် သူတို့ကို နေရာချထားပေးရန်အတွက် အတူတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လာကာ အိမ်နောက်ဖေးမှ ပေါင်းပင်များကို စနှုတ်လိုက်တော့သည်။ သူ ပေါင်းပင်နှုတ်၍ မကြာသေးမီမှာပင် ရေမိုးချိုးသန့်စင်ပြီးသွားသော လျိုယွဲ့တစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ဆရာမ ဝမ်ယိ ဝယ်ပေးထားခဲ့သည့် ရွှေရောင်စာကလေးပုံဖော်ထားသော အနက်ရောင် ချီပေါင်းဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ စံပြကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်၊ ကျော့ရှင်းမှုတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရသည်။
ကျန်းဟန် ပေါင်းပင်နှုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးလိုက်၏။
“မောင်လေး... မင်းက တကယ် ကတိတည်တာပဲ။ ဒါနဲ့ ဒီနေ့ မင်းသုံးတဲ့ သမင်ဦးချိုမြက်ဆေးနည်း ကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ။ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေက နည်းလမ်းဟောင်းကြီးပဲ။ အဲဒီ ဖြည့်စွက်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို အခုနောက်ဆုံးပေါ် ဆေးနည်းတွေမှာ မသုံးကြတော့ဘူး။”
ကျန်းဟန် မော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုယွဲ့၏ အလှကြောင့် သူ လုံးဝ မှင်တက်သွားရတော့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သိပ်ပြီး ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် မနေတတ်သော အစ်မရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အလှအပမှာ ဆရာမ ဝမ်ယိနှင့်ပင် အပြိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။
သို့သော် သူမ၏ အလှအပထက်စာလျှင် ကျန်းဟန်သည် လျိုယွဲ့၏ အသိပညာကို ပို၍ တန်ဖိုးထားမိသည်။ ဝါရင့်မွေးမြူရေးပညာရှင်ပီပီ သူမ ယနေ့ ထုတ်ပြသွားသော နည်းစနစ်များက သူ့ကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒီဆေးနည်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေက မွေးမြူရေးပညာရှင် လက်စွဲစာအုပ်ထဲက သိလာခဲ့တာပါ။ အမွေအနှစ်တစ်ခုလို့ ယူဆလို့ရတယ်။”
ကျန်းဟန်သည် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်ခုံတန်းလျားသို့ သွားကာ တင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါ ထင်တာ မှန်နေတာပဲ။ တကယ်ကို အတိတ်က မွေးမြူရေးပညာရှင် အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ။”
လျိုယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ မင်း မွေးမြူရေးပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသိပညာတွေကို သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေး လာခဲ့လို့ရပါတယ်။ ဝါရင့်မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေတာတောင် မင်းလို လူလေးတစ်ယောက်ကို ငါ မသင်ပေးနိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား။”
“ဟားဟား... အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အစ်မရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော် အစ်မကို ဒုက္ခမပေးချင်ရုံပါပဲ။ ဘာပဲပြောပြော အစ်မမှာလည်း လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိနေမှာပဲလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကြောင့်လည်း အချိန်တွေအများကြီး ဖြုန်းတီးခဲ့ရပြီးပြီ။”
ကျန်းဟန်က ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းသဘောပါ။ တကယ်လို့ မင်းမှာ မေးစရာရှိရင်လည်း ငါ့ကို အချိန်မရွေး လာမေးလို့ရတယ်။ ပေါင်းပင်တွေ ဆက်နှုတ်မနေနဲ့တော့။ မြန်မြန် အခန်းပြန်ပြီး အနားယူတော့။”
လျိုယွဲ့က သူမ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ အစ်မရှောင်ယွဲ့။ ဒါဆို ကျွန်တော် သွားနားပါတော့မယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ အိပ်စက်ရန်အတွက် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
တကယ်တော့ စောစောက သူသည် မိမိရရှိထားသော ဝါရင့်မွေးမြူရေးပညာရှင် အမွေအနှစ်ကို အစ်မရှောင်ယွဲ့နှင့် မျှဝေရန် သင့်၊ မသင့်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်၍ သူမနှင့်သာ ပူးပေါင်းမည်ဆိုပါက ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အလားအလာရှိသော နတ်ဘုရားသတ်ပုစဥ်းရင်ကွဲကို ကယ်တင်နိုင်မည့် အခြားနည်းလမ်းများကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် အခြားအစွမ်းထက်သည့် နတ်ဘုရားအဆင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် လောလောဆယ်တွင် ထိုအစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူသည် အစ်မရှောင်ယွဲ့၏ အခြေခံယုံကြည်မှုကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်း သို့မဟုတ် မူလဇာစ်မြစ်ကိုမူ ဘာမှမသိရှိရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဤအမွေအနှစ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး သူမက ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နတ်ဘုရားသတ်ပုစဉ်းရင်ကွဲအကြောင်း သိသွားပါက မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် အစ်မရှောင်ယွဲ့အပေါ် ရာနှုန်းပြည့် လုံးဝမယုံကြည်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင်သာ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူလေ့လာခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အား အနည်းငယ် ပိုမိုတောင့်တင်းလာမည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။
အဆုံးသတ်တွင်မူ ဤသည်မှာ လူ့သဘာဝအပေါ် သူ၏မယုံကြည်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် မိဘမဲ့တစ်ဦးအဖြစ် ရှင်သန်ခဲ့ရသဖြင့် ယုံကြည်မှုကို အခြားသူများအပေါ် အပြည့်အဝ မှုပုံအပ်ရမည်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မိမိလက်ထဲတွင်သာ ဆုပ်ကိုင်ထားရခြင်းကိုသာ ပို၍ အသားကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကာ ခေါင်းနှင့် ခေါင်းအုံး ထိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်မောကျသွားခဲ့တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျန်းဟန်သည် စောစောထကာ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လီဇီဝေနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
“ကျန်းဟန်... နောက်အပတ်က ခရိုင်လေးခုပူးပေါင်းပြိုင်ပွဲ ကျင်းပမယ့် အချိန်ပဲ။ နင် ဝင်ပြိုင်မှာလား။”
လီဇီဝေက မထွက်ခွာမီ မေးလိုက်သည်။
“ငါမသွားတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစားထိုးကစားသမားတွေ စီစဉ်ထားပြီးသားပဲ။ နင်ပဲ ငါ့ကိုယ်စား အခြေအနေကို ရှင်းပြပေးလိုက်ပါ။ ငါ မိုးကြိုးတောင်က ကိစ္စတွေကြောင့် ကြန့်ကြာနေလို့ လောလောဆယ် မပြန်နိုင်သေးဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ ငါ့နေရာကို အစားထိုးလူတစ်ယောက်ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ။”
ကျန်းဟန်က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ခရိုင်လေးခုပူးပေါင်းပြိုင်ပွဲမှ ရရှိမည့် ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ထိုငွေပမာဏမှာ သူ မိုးကြိုးသံလက်ဖက် နှစ်ရက်လောက်ခူးရုံဖြင့် ရရှိသည့် ဝင်ငွေလောက်ပင် မရှိချေ။
ကျော်ကြားမှုလား။
ကျန်းဟန်က ၎င်းကို ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်သေးသည်။ သူ ကနဦးက ပြိုင်ပွဲဝင်ခဲ့သည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ငွေကြေးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုငွေပမာဏက သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိတော့သဖြင့် မည်သည့်ပြိုင်ပွဲမျိုးကိုမဆို သွားရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ထို့အပြင် ပိုင်လင်းတွင်လည်း လေ့ကျင့်ရေးတာဝန်များ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းသည် အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် မိုးကြိုးတောင်တွင် ရက်ပေါင်း ၃၀ တိတိ လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော သာမန်ကိစ္စငယ်လေးတစ်ခုကြောင့်နှင့် သူ၏ အရေးကြီးသောအလုပ်ကို အပျက်ခံ၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။
သူသည် လလယ်ပိုင်းတွင် ကျင်းပမည့် နိုင်ငံတော်အဆင့် ၂ ယဉ်ပါးထိန်းချုပ်ခြင်းဥယျာဉ်သို့ သွားရောက်ကာ သားရဲအသစ်ရှာဖွေမည့် ပြိုင်ပွဲကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟုတ်ဟုတ်၏ အံ့ဖွယ်အသွင်ပြောင်းလဲမှု လေ့ကျင့်ရေးကိုသာ အရင်ဆုံး အပြီးသတ်မည် ဖြစ်သည်။
သူ မပါဝင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ရှန်းဟွာမြို့နယ် အဖွဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း သို့မဟုတ် မြို့နယ်ခေါင်းဆောင်များ စိတ်ပျက်သွားခြင်း စသည့် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များမှာ သူနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။
လောကကြီးက ကျယ်ပြောလှသော်လည်း မိမိ၏ ကိစ္စကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အခြားသူများအတွက်ကြောင့် မိမိ၏ လမ်းခရီးကို နှောင့်နှေးစေခြင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ မိုးကြိုးတောင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။”
လီဇီဝေသည် ကျန်းဟန်၏ အဖြေကြောင့် အံ့သြမသွားခဲ့ပေ။ ကျန်းဟန် ထိုပြိုင်ပွဲကို ဘာကြောင့် ဝင်ပြိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သူမ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါ ဂရုစိုက်မှာပါ။”
ကျန်းဟန်က သူမ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြရင်း လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများ ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲများကို စီးနင်း၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ မိုးကြိုးတောင်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ ပထမဦးဆုံးအလုပ်အနေဖြင့် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အေးချမ်းလှသည့် ဘဝထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်းဟန်တစ်ယောက် အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ထာဝရ ဆက်လက်ကျင့်ကြံသွားနိုင်ရန် အမှန်တကယ် မျှော်လင့်မိသည်။
သို့သော် ယင်းက မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ အခြားအရာများကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် သားရဲများ၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုတစ်ခုတည်းအတွက်တင် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းမျိုးစုံ လိုအပ်ပြီး အချို့မှာမူ လက်ဝါးကြီးအုပ်ခံထားရရာ ထိုအရာများအားလုံးမှာ လုယူယှဉ်ပြိုင်ရမည့် အရာများ ဖြစ်ကြသည်။
သူ၏ အားလပ်ချိန်များတွင် ကျန်းဟန်သည် သူတည်းခိုနေသည့် ကျောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် အခြေခံအဆင့် မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက် လယ်ကွက်အချို့ကို စိုက်ပျိုးလိုက်၏။ ပြီးနောက် အမွေအနှစ်ထဲမှ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးနည်းလမ်းများကို စတင်လေ့လာကာ ၎င်းတို့၏ အမြစ်များကို အတူတကွ ချိတ်ဆက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်သည် ဝိညာဉ်အပင်များ စိုက်ပျိုးရသည်ကိုလည်း အလွန်ဝါသနာပါသူဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အပင်များ တစ်စစချင်း ကြီးထွားလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရခြင်းက သူ့ကို အလွန် ပျော်ရွှင်စေသည်။
သူသည် တကယ်၍သာ ဤနည်းလမ်းကို သေချာပေါက် သုတေသနပြုနိုင်မည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အလွန်အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်အများစုမှာ စိတ်စွမ်းအင်၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်သည်။ အမြစ်များကို ကူးဆက်စိုက်ပျိုးသောအခါတွင် အလွန်သေးငယ်သော တစ်သျှူးအချို့ကို အဝေးမှနေ၍ ချိတ်ဆက်နိုင်ရန်အတွက် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်သည်။
ကျန်းဟန်မှာ အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ အရာဝတ္ထုများကို လှုပ်ရှားထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ လုံးဝမရောက်ရှိသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ ကြိုးပမ်းမှုများ ပြုလုပ်ရာတွင် သူသည် အခက်အခဲများနှင့် ရုန်းကန်မှုများကို ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် ရှေ့ဆက်ရန် အလွန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
မိုးကြိုးတောင်၏ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းမှာမူ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီတိုင်အောင် မည်သည့်အခါမျှ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ကျန်းဟန်ကမူ ဤနေရာသည် နေရာကောင်းတစ်ခုဟု ခံစားမိသည်။ ဤဧရာမ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကြီးသည် အာဟာရဓာတ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး သူ့အား သန်မာအားကောင်းစွာဖြင့် ကြီးထွားလာစေရန် ပံ့ပိုးပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။