အခန်း (၁၀၀၉-၁၀၁၀)

အခန်း(၁၀၀၉)

ကောင်းကင်ထက်မှ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းကျလာသော မီးမိုးများကြောင့် ဤနေရာ၏ အပူချိန်မှာ ချက်ချင်းပင် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာခပ်သိမ်းတို့သည် အရည်ပျော်လုမတတ် ဖြစ်လာချေသည်။

"မြန်မြန်... မှော်ရတနာကို သုံးလိုက်တော့"

ကျွမ်ယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားချေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ မှော်ရတနာတစ်ခုသည် အစွမ်းထက်လှသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး အရည်အသွေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ရွေ့လျားနေသည့်တိုင် ပြင်ပမှ ဖြစ်စဉ်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတွဲခေါ်လာသည့် ထူးဆန်းသောလူကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာသည် လူလေးယောက်ကို အလွယ်တကူ ဆန့်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤလူကို လွှတ်မပေးချင်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ အကြောင်းမူကား ဤလူသည် ဤနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထက် ပိုမိုသိရှိထားမည်မှာ သေချာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုပါ တစ်ပါးတည်း ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း ပြဿနာမှာ မှော်ရတနာ၏ ဆန့်ဝင်နိုင်စွမ်းက မလုံလောက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ့ကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"မင်း ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေမှာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသောလူသည် ငိုမတတ်မျက်နှာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလေသည်။

"အခုက ဘယ်လိုအချိန် ရောက်နေပြီလဲ... မင်းကြောင့် ငါပုန်းရမယ့် အကောင်းဆုံးအချိန်ကို လွတ်သွားပြီ"

"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ... ငါ့ကို မြန်မြန်လွှတ်ပေးစမ်းပါ၊ အခုသွားရင် ပုန်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်"

တစ်ဖက်လူက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကျွမ်ယွမ်က ဝင်ပြောလေသည်။

"သူ့ကို ပုန်းခိုင်းဖို့ မလိုသေးပါဘူး... ငါတို့ မှော်ရတနာရဲ့ နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့ခိုင်းလိုက်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီး မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်လဲဆိုသည်ကို မသိ ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရချေသည်။ မှော်ရတနာ အလုပ်လုပ်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကို သက်ရောက်မှုရှိစေမည် ဖြစ်ပြီး မှော်ရတနာ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နောက်ကွယ်မှ ဟင်းလင်းပြင်သည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ သက်ရောက်မှု ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤလူသည် မှော်ရတနာ၏ နောက်ကွယ်မှသာ လိုက်ပါလာပါက ဘေးကင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသည်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူပေလိမ့်မည်။

---

ဤအချိန်တွင် စီးဆင်းနေသော မီးလျှံများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ မီးလျှံများနှင့် မြေပြင်မှ ချော်ရည်များသည် စတင်ပေါင်းစပ်သွားပြီး မြင့်တက်လာသော မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဝါးမြိုသွားချေသည်။

၎င်းတို့ ရပ်တည်ရန် နေရာပင် မကျန်တော့ပေ။ အကြောင်းမူကား တျန်ကျောက်ကြယ်သည် ဧရာမ မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မှော်ရတနာကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ထူးဆန်းသောလူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ငါတို့နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့... ပုန်းစရာနေရာ ရှာမနေနဲ့တော့၊ ငါတို့ မှော်ရတနာရဲ့ နောက်ကွယ်မှာဆိုရင် မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကလည်း စိတ်ချရလိမ့်မယ်"

တစ်ဖက်လူက သူ့စကားကို သံသယဝင်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် မှော်ရတနာကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားစေကာ ပျံသန်းစေခဲ့သည်။

ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ထူးဆန်းသောလူသည် မှော်ရတနာ၏ နောက်ကွယ်၌ မီးလျှံများပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိသော အမြီးတန်းကဲ့သို့သော လေဟာနယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းသည် ထိုနယ်ပယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ပြင်ပရှုခင်းကို မြင်တွေ့နိုင်ရာ ထူးဆန်းသောလူသည် မှော်ရတနာနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

တောက်ပသော ရောင်ဝါများ စတင်လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်သည် လေဟာနယ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး မီးလျှံများသည် ပြင်ပသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေသည်။

လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ စတင်ပျံတက်သွားကြရာ တစ်ကိုယ်လုံး တျန်ကျောက်ကြယ်ကြီးသည် စတင်လောင်ကျွမ်းကာ ဆူပွက်နေပြီး အတိုင်းအဆမဲ့သော မီးပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တဖြည်းဖြည်း မြင်တွေ့လာရသည်။ မီးလှိုင်းများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေလျက် ရှိချေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပြင်ပရှိ ထူးဆန်းသောလူသည် နောက်ကွယ်မှနေ၍ မှော်ရတနာကို ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်ကာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ပြင်ပမှ အချက်အလက် စီးဆင်းမှုများကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် သူ့အသံကို မကြားရဘဲ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ပိတ်ဆို့ထားမှုကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသောလူ အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရချေသည်။

"အပေါ်ကို ထပ်မပျံနဲ့တော့... အကယ်လို့ ငါတို့ ဒီကြယ်ရဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သွားရင် ချက်ချင်း ခန္ဓာကိုယ် စုတ်ပြတ်သွားလိမ့်မယ်"

သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်းသည် ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ထက်တွင် မည်သည့်အချိန်က ပေါ်ပေါက်လာမှန်းမသိသော ကောင်းကင်၌ ဆွဲချိတ်ထားသည့် မျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ တျန်ကျောက်ကြယ်သည် ဤမျက်လုံးထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်နေချေသည်။

ဤမျက်လုံးကဲ့သို့သော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ အပူချိန်မှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေပြီး အရာခပ်သိမ်းတို့သည် အရည်ပျော်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအရာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပေါ်လာသည်ကို မသိပေ။ သူ စတင်ရောက်ရှိစဥ်က ယခုကဲ့သို့သော ဖြစ်စဉ်မျိုး မရှိခဲ့သော်လည်း တျန်ကျောက်ကြယ်သည် ၎င်း၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဤအခြေအနေ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အထင် မမှားဘူးဆိုရင် နတ်ဘုရားနယ်မြေကို တက်လှမ်းမယ့် သော့ချက်က တျန်ကျောက်ကြယ်ပေါ်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ ဒီဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက နတ်ဘုရားလမ်းကြောင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျွမ်ယွမ်လည်း ရေရေရာရာ မသေချာနိုင်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒါကြောင့် အခု ငါတို့ အတွင်းထဲကို ဝင်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်"

ကျွမ်ယွမ်နှင့် တောက်ကျန့်ရန်တို့၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာများ ပေါ်လာကြပြီး ၎င်းတို့သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းမှားသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြကာ အကယ်၍ မမျှော်လင့်သော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက မည်မျှ ဆိုးရွားသော နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို မသိနိုင်ကြပေ။

သို့သော် နတ်ဘုရားနယ်မြေကို စုံစမ်းရှာဖွေခြင်းသည် ၎င်းတို့အား ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော စိတ်ဓာတ်ကို ပေးစွမ်းထားချေသည်။ မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့် ရှိနေသည့်တိုင် နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် အနာကျင်ရဆုံး အရာပင် ဖြစ်သည်။

ဤစုံစမ်းရှာဖွေမှုအတွင်း မမျှော်လင့်သော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင် မည်သို့သော ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာပါစေ ၎င်းတို့သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ လှမ်း တက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဤသည်ကို တွေးတောမိရင်း လူတိုင်းသည် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ချီတက်သွားကြတော့သည်။

---

ထိုအချိန်တွင် အောက်ခြေရှိ တျန်ကျောက်ကြယ်သည် ဧရာမ မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး လမ်းကြောင်း၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားအောက်တွင် စတင်လည်ပတ်နေချေသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် စုပ်ခွက်တစ်ခုကဲ့သို့ တျန်ကျောက်ကြယ်၏ မျက်နှာပြင်မှ မီးလျှံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုပ်ယူကာ အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း သွားရောက်စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ တျန်ကျောက်ကြယ် စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါရင်း အဆက်မပြတ် နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ပြင်ပရှိ ထူးဆန်းသောလူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို အတွင်းသို့ ဆက်သွားလျှင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း သတိပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူ့စကားကို မကြားရသကဲ့သို့ အတွင်းသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသောလူသည် ရှေ့ရှိ မျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရပ်တော့... ရပ်ကြပါတော့"

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် သွားရောက်စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ရပ်တန့်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ထူးဆန်းသောလူသည် ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ မှော်ရတနာ အတိုင်းအတာအတွင်းမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်ရွေ့လျားနိုင်တော့သည်။

သူသည် ရှေ့တွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်ကို မသိပေ။ အကြောင်းမူကား သူသည် ယခင်က ဤနေရာအထိသာ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးပြီးနောက် တျန်ကျောက်ကြယ် ဝါးမြိုခံရသည်နှင့်အမျှ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကူးပြောင်းမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အတွင်းသို့ ပိုမိုတိုးဝင်သွားပါက သူသည် အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ထဲသို့ ထာဝရ ကျဆင်းသွားပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ထွက်လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် သူသည် အတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မတိုးဝင်ရဲခဲ့ပေ။

ယခုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသက်ပျောက်ရတော့မည်ကို သိလိုက်ရချေသည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကံကောင်းလွန်းလှသဖြင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ သော့ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအရာသည် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပြီး မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

မှော်ရတနာသည် အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ပြင်ပသို့ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ကြရာ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး မည်သည့်ရှုခင်းမျှ မမြင်ရသည့်ပြင် အဆုံးသတ်ကိုပင် မမြင်တွေ့ရဘဲ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေခြင်းသာ ရှိချေသည်။

အခန်း(၁၀၁၀) ဝိညာဉ်စွမ်းအား

“ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေတော့မှာလား”

မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးက စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် စွဲကပ်နေသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း

“ငါလည်း သေသေချာချာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းသာ အဆုံးမရှိ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်စဉ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ပြီး ဖြစ်ချေသည်။

လူတိုင်းက ယင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မအောင့်အီးနိုင် ဖြစ်ကြရလေသည်။ အကြောင်းမူကား အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိမည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ ထူးဆန်းသော လူပိန်လေးပင်လျှင် မှော်ရတနာ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ မြဲမြံစွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး မလှုပ်မရဲဘဲ မှော်ရတနာ၏ အမြီးပိုင်းနောက်မှသာ ကပ်ပါလိုက်ရဲရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပြင်သို့ထွက်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်ရာ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။ ယင်းက ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်ဂါထာတော်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ပြီးဆုံးသည်နှင့် နောက်ထပ် ဂါထာတစ်ခုကိုပါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လိုက်ချေသည်။ ဤဂါထာမှာ မှော်ရတနာအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန်အတွက် ဖြစ်ပေရာ အကယ်၍ အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေမှာ အဆင်မပြေကြောင်း တွေ့ရှိပါက ချက်ချင်း ပြန်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လင်းလက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသက်ရှူကျပ် သွားရလေသည်။ ဤနေရာမှာ လုံးဝလေဟာနယ် ဖြစ်နေချေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယင်း၏ လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်အရ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်းပင်။ သို့ရာတွင် ထို့နောက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲဖြဲအားတစ်ရပ် ကျရောက်လာရာ ထူးဆန်းသော လူပိန်လေး ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤနေရာတွင် အမိအရ ဖမ်းဆွဲခံရပါက ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ယင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော လက်ဝါးများက မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ မတူညီသော ဘက်ပေါင်းစုံသို့ ပြိုင်တူ ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ သွေးသားများ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြွက်သားအကြောများနှင့် အရိုးအဆစ်များမှာလည်း ဆွဲဆန့်ဖဲ့ထုတ်ခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

အကယ်၍ ဤဖိအားမျိုးသာ သာမန်လူ သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ပါးသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်ပါက ချက်ချင်းပင် အစအနမကျန် ကြေမွသွားနိုင်ချေသည်။ သာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဤစွမ်းအားသည် မမြင်နိုင်၊ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘဲ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် ပုန်းကွယ်လျက် အသက်ဝိညာဉ်များကို ရိတ်သိမ်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့သော သူပင်လျှင် အပြင်ဘက်တွင် အသက်ရှူအနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ယင်းက ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်ဂါထာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မှော်ရတနာအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့ချေသည်။ မှော်ရတနာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိမှသာ ယင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရလေသည်။ ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ မိမိ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသဖြင့် အသက်မရှူနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ချေသည်။ မှော်ရတနာအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမှသာ ထိုဖိနှိပ်အားကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံးက ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

---

“အပြင်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ကျွမ်ယွမ်နှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း—

“အပြင်ကို ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ အပြင်က ဖိအားက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ခန္ဓာကိုယ် တစ်စစီ အဖြဲခံရနိုင်တာ တကယ့်ကို အမှန်ပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဖော်ပြချက်ကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်းက အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှား သွားကြရလေသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသော စွမ်းအားရှင်များပင်လျှင် ချက်ချင်း တစ်စစီ ဆွဲဖြဲခြင်း ခံရမည်ဆိုပါက ဤစွမ်းအားက မမည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် သော့ချက်ကို မည်သို့ ရှာဖွေရပါအံ့နည်း။ သာ၍ ဆိုးသည်မှာ ဤအတိုင်း အတွင်းသို့ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ အကြောင်းမူကား မှော်ရတနာ၏ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ကို သူတို့ မသိရှိကြချေ။ အကယ်၍ မှော်ရတနာပင်လျှင် တောင့်မခံနိုင်တော့ပါက မည်သူမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။

မှော်ရတနာ၏ အပြင်ဘက်သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်က အမြဲမပြတ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေချေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ယင်းက ပဲနောက်စေ့ခန့်သာရှိသော သေးငယ်သော ဝဲကရက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သေသေချာချာ မကြည့်ပါက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“ဟိုမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် မှော်ရတနာ၏ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားချေသည်။ လူတိုင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မူလက ပဲနောက်စေ့ခန့်သာ ရှိသော ဝဲကရက်ကြီးမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်တာရာနယ်ပယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှကာ ယင်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများ လင်းလက်လျက် ဝေ့ဝဲလည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

“ဒီကနေ ကြည့်ရင် ဒီဝဲကရက်က ပြတင်းပေါက်တစ်ခုလိုပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က တခြားကမ္ဘာတစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်”

ကျွမ်ယွမ်က မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင် ရေရွတ်လိုက်မိချေသည်။

“ငါတို့ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ကမ္ဘာက နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖြစ်နိုင်တယ်”

တောက်ကျန့်ရန်က ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်း စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ဆွံ့အသွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာထက်ရှိ အမူအရာများမှာ ထိုခဏ၌ ဝင်းပသွားကြလေသည်။

“သွားပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မှော်ရတနာကို ထိုဝဲကရက်ဆီသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်လိုက်ချေသည်။ သို့ရာတွင် မှော်ရတနာက နီးကပ်လုဆဲဆဲ အချိန်မှာပင် ယင်းထံမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး မှော်ရတနာကို လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ထို့နောက်တွင် တောက်ကျန့်ရန်က ချက်ချင်းပင်

“မှော်ရတနာရဲ့ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားပြီနဲ့ တူတယ်။ အဲဒီနေရာနဲ့ နီးကပ်သွားတာနဲ့ မှော်ရတနာက ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ရပ်ထားကြရအောင်”

“ဒီဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာတောင်မှ အဲဒီက စွမ်းအားကို တောင့်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ကိုယ်တိုင်သွားရင် သာလို့တောင် တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။ ဤစကားမှာ အမှန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ကဲ့သို့သော သူများက မှော်ရတနာပင် တောင့်မခံနိုင်သော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက ပျက်စီးသွားရန်သာ ရှိချေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော လူပိန်လေးက အပြင်ဘက်မှနေ၍ မှော်ရတနာကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ပြေးသွားကြရာ ထူးဆန်းသော လူပိန်လေး၏ ပြောစကားကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်က နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ကြယ်တာရာနယ်ပယ် အစစ်အမှန်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကြယ်တာရာအိမ်မြှောင်ထဲမှာ ဒီကြယ်တာရာနယ်ပယ်ရဲ့ မြေပုံ ရှိတယ်”

“တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုခဏ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်သွားရလေသည်။ အကယ်၍ ထူးဆန်းသော လူပိန်လေးက လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပါက သူတို့ ရှာဖွေနေသော နေရာမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

သို့သော် ယခု သော့ချက်ကျသော မေးခွန်းမှာ ထိုနေရာသို့ မမည်သို့ သွားရမည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ဤဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာပင်လျှင် ထိုဖိအားကို တောင့်ခံရန် ရုန်းကန်နေရချေသည်။

“အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထူးဆန်းသော လူပိန်လေးက သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ခု အကြံပြုနိုင်ကောင်း ပါလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားရပြီးနောက် ထူးဆန်းသော လူပိန်လေးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ

“ငါလည်း အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ တည်ရှိမှုကြောင့် ငါတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်”

“ဆွဲခေါ်သွားမယ် ဟုတ်လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားဟန် တူချေသည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ၎င်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်မှာ—

“ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ဖြတ်သန်းသွားလို့ မရဘူးဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေကကော ဖြတ်သန်းသွားလို့ ရမလား မသိဘူး”

ယင်း၏ စကားက ထူးဆန်းသော လူပိန်လေးကို ချက်ချင်းပင် အသိပွင့်သွားစေပြီး ယင်းက

“မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်နဲ့ အထဲကို ဝင်ပြီး စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရတာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မှော်ရတနာအတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ချေသည်။ ထို့နောက်တွင် ယင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မှော်ရတနာကို ဖြတ်သန်းကာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ယင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိအားများမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းငယ်မျှသော ဖိနှိပ်အားကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တစ်ခုအတွက်မူ ဤဖိအားမှာ မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှသော ခုခံမှုသာ ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ယင်းမှာ မိမိအနေဖြင့် အစကတည်းက မှားယွင်းစွာ တွေးတောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဤနေရာသည် ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုသော်လည်း နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားအပေါ်တွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော အကန့်အသတ်မျိုး မရှိချေ။

ဤသို့ တွေးတောရင်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ကြယ်တာရာနယ်ပယ်နှင့် တူသော ဝဲကရက်ကြီးအတွင်းသို့ ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းချီသွားခြင်းပင်။