အခန်း (၁၀၂၁-၁၀၂၂)

အခန်း(၁၀၂၁) ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရခြင်း

ထိုစဉ် သူတို့စီးနင်းလာသည့် ဌက်ကြီးသည် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုကို သတိပေးနေသည့်အလား ရုတ်တရက် အသံနက်ကြီးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလေသည်။

စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည့် အိုယန်ယွန်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာပြီး ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ ရွေ့လျားနေသည့် မဟူရာတောင်ကုန်းကြီးသည် အလယ်မှ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ တောင်ပတ်လည်၌ မြင့်မားလှသည့် ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများကဲ့သို့ တိုင်လုံးကြီး တစ်ဒါဇင်ခန့် ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ခဏချင်းအတွင်း ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေတော့သည်။

ယင်းကျောက်တိုင်ကြီးများထံမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပြန့်လွင့်လာပြီးနောက် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့ထားသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံ အလင်းအကာအကွယ်အဖြစ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။ ဤအချိန်၌ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိုးကြီးတစ်လုံးဖြင့် အုပ်မိုးခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူတို့အား ဖုံးအုပ်ထားသည့် အလင်းအကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသည့်အနေဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ထိုအလင်းတန်းမှာ အနည်းငယ်မျှသာ တုန်ခါသွားပြီး မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ ဖြစ်မလာချေ။

“ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိသွားပြီ ထင်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားရချေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိုးနှက်လိုက်သည့် လက်သီးချက်သည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသည်ကို သူမ အာရုံခံမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုတိုက်ကွက်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် တောင့်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာ၏ ကာကွယ်ရေးကိုမူ မဖောက်ခွဲနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤမျှကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားကို မည်သူက ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်းဟု သူမ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တွက်ဆချက်အရ ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့်ကောင်သည် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်ချေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အိုယန်ယွန်းသည် ဌက်ကြီးကို အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးကာ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဌက်ကြီးပင်လျှင် ထိုကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ဖျက်ရန် ခက်ခဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ဒါက နတ်သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ တူနေတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိသွားပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

အိုယန်ယွန်းမှာ အံ့သြသွားရပြီး “ကုဇေကြယ်ပေါ်က လူတိုင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ဒီနယ်မြေထဲမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ နတ်သားရဲတွေအကုန်လုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့တာ ကြာလှပြီပဲ။ အပြင်ဘက်မှာ ဒီလိုအရာမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေဦးမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ စိတ်ကူးထဲကထက် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးတဲ့ကောင်တွေ ရှိနေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ သူတို့က အကုန်လုံး သုတ်သင်တာ မခံလိုက်ရဘူး ထင်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

“ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ထွက်ပေါက် မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်” အိုယန်ယွန်းသည် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်လာမိသည်။ သူမသည် မူလက ကုဇေကြယ်ကို ကျူးကျော်သူများကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် ထိုအရာကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “မလောပါနဲ့ဦး။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူက ငါတို့ကို ပိတ်ရုံပဲ ပိတ်ထားသေးတာ၊ တကယ့် တိုက်ကွက် မထုတ်သေးဘူး။ တကယ်လို့ သူက တိုက်ခိုက်လာရင်တောင် ငါကတော့ သူ့ကို ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်၏။

“နင်မှာ အဲဒီလို အစွမ်းမျိုး တကယ်ရှိလို့လား” အိုယန်ယွန်းက သံသယစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ အဲဒီအစွမ်း ရှိ၊ မရှိဆိုတာ အချိန်တန်ရင် နင် မြင်ရမှာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်လက်၍ “အခု ငါတို့ ဖောက်ထွက်လို့ရမယ့် အခြားနေရာ ရှိ၊ မရှိ ထပ်ရှာကြည့်ရအောင်...” ဟု ပြောနေစဉ်မှာပင် အိုယန်ယွန်းသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကြည့်လိုက်ဦး၊ အဲဒီမှာ ပင်လယ်ရေတွေ စီးဝင်လာနေသလိုပဲ” ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ခြေရှိ ရေမျက်နှာပြင်သည် တကယ်ပင် မြင့်တက်လာနေပြီ ဖြစ်၏။ ယင်းနေရာသည် ကမ်းရိုးတန်းနှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် ပင်လယ်ရေများ စီးဝင်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် “ငါတို့ အောက်ဆင်းပြီး သွားကြည့်သင့်တယ် ထင်တယ်။ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်လို့ရရင် ရမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး “အောက်ကနေရာကနေ ထွက်လို့ရမယ်ဆိုတာ နင် ဘယ်လိုသိလဲ။ အဲဒီအောက်မှာ နတ်သားရဲက ငါတို့ကို စောင့်နေပြီး ငါတို့ ခုန်ဆင်းလာအောင် တမင် ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ နင် မစဉ်းစားမိဘူးလား” ဟု မေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့။ တကယ်လို့ သူက ကိုယ်ထင်ပြလာရင် ငါတို့လည်း သူနဲ့ တိုက်ရိုက်ပဲ ယှဉ်ပြိုင်လိုက်ရုံပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ခုန်ပျံကာ ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဆင်းသက်သွားတော့သည်။ ရေမျက်နှာပြင်မှာ ဧရာမ ရေကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သိသိသာသာ မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီးနောက် ရေသည် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် အေးစက်လှသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အစွမ်းက ဤအအေးဒဏ်ကို အပြည့်အဝ အံတုနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခုန်ဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး အိုယန်ယွန်းသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးမှ ပိတ်ဆို့ခံထားရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဌက်ကြီးကို ထိန်းကျောင်း၍ ရေထဲသို့ လိုက်လံဆင်းသက်သွားရတော့သည်။

---

ရေထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အိုယန်ယွန်းသည်လည်း ရေမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် အေးစက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် နွေးထောင်သွားချေသည်။

ရေကန်အောက်ခြေသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“အောက်မှာ ဘာရှိလဲ” သူမက အပေါ်မှနေ၍ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအချိန်တွင် ရေကန်၏ အောက်ခြေအထိ ရောက်ရှိသွားပုံရသော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ မဟူရာ အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားရပြန်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရိပ်သည် ရေထဲတွင် လူးလွန့်နေသည့် အဆိပ်နဂါးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ငါ နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ ထပ်တိုးပြန်ပြီလား။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုညဉ့်နက်အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကြီးကြောင့်ပင် သူ အတော်လေး အခြေပျက်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားပါမည်နည်း။

“အောက်မှာ အတိအကျ ဘာရှိနေတာလဲ” အိုယန်ယွန်းသည် အောက်ခြေသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော်လည်း ဤအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းက “အောက်ကအရာက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ နင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းအစ မရှိရင် အောက်ကို ဆင်းမလာတာ အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အိုယန်ယွန်းသည် အလျော့မပေးလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အစွမ်းမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်လှပေသည်။ အောက်ခြေတွင် မည်မျှပင် အန္တရာယ်များပါစေ၊ သူမအနေဖြင့် မကိုင်တွယ်နိုင်စရာ အကြောင်းရှိပါမည်လော။

ထိုသို့တွေးတောရင်း သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် အောက်ခြေမှနေ၍ အေးစက်လှသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ ဤအလင်းတန်းသည် ရေလွှာကို ဖြတ်သန်းကာ မည်သည့်ခုခံမှုမျှ မရှိသည့်အလား အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသော နှုန်းဖြင့် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရှူးခနဲ အသံနှင့်အတူ ထိုအေးစက်လှသည့် အလင်းတန်းသည် သူတို့နှင့် နီးကပ်လာချိန်တွင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး မြားမိုးရွာသွန်းသည့်အလား အောက်ဘက်မှနေ၍ သူတို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

အိုယန်ယွန်း စီးနင်းလာသည့် ဌက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ရှည်လျားသော လည်ပင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည့် ၎င်း၏ နှုတ်သီးရှည်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းများကို စဉ်ဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်ကာ ဤအန္တရာယ်ရှိသော အရာများကို ခုခံကာကွယ်ပေးလေသည်။

သို့သော်လည်း မြားမိုးကဲ့သို့သော အလင်းတန်းများ၏ အရေအတွက်မှာ လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အိုယန်ယွန်းသည်လည်း သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လင်းဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုမြားကဲ့သို့သော အရာများကို တဖျတ်ဖျတ် မြည်အောင် ခုတ်ပိုင်း နှိမ်နင်းနေရတော့သည်။

သူမမှာ အခြားသို့ ရွေ့လျားရန်ပင် အခွင့်အရေး မရှိချေ။

ထို့အပြင် ထိုအေးစက်သည့် အလင်းတန်းများ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေထုအတွင်းသို့ အေးစက်လှသော ချီစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့လာသည်ကို အိုယန်ယွန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအလင်းတန်းများ အားလုံးမှာ အမှန်စင်စစ် ရေခဲမြားများ ဖြစ်ကြပြီး အလွန်အမင်း ထက်မြက်ရုံသာမက အရိုးထဲအထိ အေးစက်လှပေသည်။ ဤအရာကို ရင်ဆိုင်ရုံမျှဖြင့် အိုယန်ယွန်းမှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားရချေသည်။

သူမအနေဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ခုခံပြီးသွားသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အောက်ခြေတွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်ရာ သူ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဟု သူမ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူမ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံမှာ အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“အဲဒီမှာပဲ နေပြီး မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး။ ငါ ဒီကောင်ကြီးကို အရင်သွားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“သူ ဘယ်အချိန်က အောက်ကို ရောက်သွားတာလဲ” အိုယန်ယွန်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ချေ။

အခန်း(၁၀၂၂)

ထိုခဏ၌ သူသည် အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ သားရဲကြီးနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားမိရာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ယင်းသားရဲကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

၎င်းမှာ မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း ရေခဲတုံးတိုင်ကြီး တစ်ခုတွင် ရစ်ပတ်ထားကာ ရေခဲပြာရောင် တောက်ပနေ၏။ ၎င်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာခြင်းကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ချက် လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြေးဝင်လာသည့်အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်ပင် ထိုပြိုင်ဘက်ကလည်း သူ့ကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြောက် မြောက် မြောက်

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အတူ သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ရေထုကြီးမှာ စတင်ခဲလာတော့သည်။ ထိုဧရာမ ရေခဲနဂါးကြီးသည် ဤနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ဧရာမ ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရပြီး အဓိကအားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယင်းအထဲ၌ ပိတ်လှောင်ထားလိုခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ပတ်ပတ်လည်၌ ဆက်တိုက် ခဲလာနေသော ရေခဲပြင်ကြီးကို အားကုန် လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်၏။ အုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံတစ်ချက်နှင့်အတူ အောက်ဘက်ရှိ ရေထုကြီးမှာ လှုပ်ခါသွားပြီး ခဲနေသော ရေခဲလွှာကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားအောက်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါနယ်ပယ်အတွင်းရှိ ရေခဲလွှာကိုသာ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ရေခဲစွမ်းအင်များ ခဲလာမှုမှာမူ ဆက်လက်၍ ပျံ့နှံ့ကျယ်ပြန့်သွားကာ အိုယန်ယွန်း ရှိရာဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ဦးတည်တိုးဝင်သွားချေသည်။

ဤအချိန်တွင် အိုယန်ယွန်းသည်လည်း အောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားပြီး လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခဲနေသော ရေခဲလွှာကို ရိုက်ခွဲရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်လင်းဓား ကျဆင်းသွားသည့်အခါတွင်မူ ဤရေခဲလွှာ၏ ရှေ့မှောက်၌ သူမ၏ ခွန်အားမှာ အရေးမပါလှကြောင်း ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားရတော့သည်။

ဤရေခဲလွှာမှာ သာမန်ရေခဲနှင့် မတူဘဲ ပတ်ပတ်လည်၌ ပျံ့နှံ့နေသော အေးစိမ့်သည့် ချီစွမ်းအင်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယင်း၏ ခဲနှုန်းမှာ လွန်စွာ မြင့်မားလှသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ဖောက်ထွင်းရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ရှိချေသည်။ တစ်ခါတည်းနှင့် အတင်းအကျပ် ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အလွန်အမင်း နိမ့်ကျလှသော အပူချိန်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်၍ ခဲသွားမည်သာ ဖြစ်၏။

"အမြန်သွားစို့"

မသေမျိုးငှက်သည်လည်း အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ကာ မြားဖြူတစ်စင်းကဲ့သို့ အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ခဲလာနေသော ရေခဲလွှာကို ဆွဲထုတ်လျက် ရေမျက်နှာပြင် အထက်သို့ အပြင်းအထန် ရုန်းထွက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မသေမျိုးငှက်က အိုယန်ယွန်းကို သယ်ဆောင်၍ ရေပေါ်သို့ ပျံတက်လာနိုင်သည့် အချိန်တွင်မူ အောက်ဘက်ရှိ ရေမျက်နှာပြင်ကြီးမှာ မမာကျောလှသော ရေခဲပြင်ကြီးအဖြစ် လုံးဝ ခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မသေမျိုးငှက်၏ အကူအညီကြောင့် အိုယန်ယွန်းမှာ အန္တရာယ်မှ ယာယီ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည့် အခါတွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သေသေသွားရတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အောက်ဘက်၌ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤရေခဲလွှာမှာ လုံးဝခဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားနှင့်ပင် ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမထက် အနည်းငယ်မျှ ပိုမို သန်မာသည်ဆိုစေဦးတော့ သူသည်လည်း ဤရေခဲလွှာကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့ဆိုလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဤရေခဲလွှာအောက်တွင် လုံးဝ ခဲပိတ်မိသွားခဲ့ပြီလား။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ ခုလေးတင်မှ ဆုံတွေ့ဖူးကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မိမိမျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် သူ အေးခဲ၍ သေဆုံးသွားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိုယန်ယွန်းသည် ခဏမျှ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

သူမကို ပို၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်မှာ ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လုံးဝ ပိတ်မိနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် အကူအညီ တောင်းရန် မတတ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။

"ဒီလူငယ်က အမှန်တကယ်ပဲ လက်ရုံးရည်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ အသက်တိုမယ့် ကံပါလာတာပဲ" ဟု မသေမျိုးငှက်၏ အသံက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

အိုယန်ယွန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။

"ငါ အစကတော့ အဲဒီကျူးကျော်သူတွေကို လိုက်ရှာပြီး သူ အလုခံလိုက်ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ တိုးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားမိဘူး၊ ဒီအတွက် ငါ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်"

မသေမျိုးငှက်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချလိုက်ရင်း ဆိုလာသည်။

"မင်းသမီးလေး၊ ကုဇေကြယ်ကို ကာကွယ်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ လူတိုင်းကို လိုက်ပြီး မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလေ၊ ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားကလည်း အတိုင်းအဆနဲ့ပဲဥစ္စာ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ကြယ်တာရာအရှင်သခင်ကို အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ရအောင်"

အိုယန်ယွန်းအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ အဖေထံမှ အကူအညီ တောင်းခံခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း သိသော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်လျှင်ပင် ခဲနေပြီဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အိုယန်ယွန်းသည် မိမိ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် အဖေဖြစ်သူကို ဆက်သွယ်ရန်အတွက် မိမိ၏ ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို ထုတ်ယူလိုက်သည့် အချိန်၌ပင်...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖြန်းခနဲ အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီးပေါ်တွင် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

အိုယန်ယွန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မိမိမျက်စိ မှားလေသလားဟု ထိုနေရာသို့ အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ နောက်ထပ် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ချက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြန်ကာ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် တုန်ခါမှုမှာ လွန်စွာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ရေခဲလွှာကြီးတစ်ခုလုံး သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

"သူ မသေသေးဘူးလား" အိုယန်ယွန်းသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ဝိုင်းစက်သွားရတော့သည်။

မသေမျိုးငှက်သည်လည်း ဤအခြေအနေကို သတိမပြုမိဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤအရာမှာ ရေခဲလွှာကြီး အလိုအလျောက် အက်ကွဲလာခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အောက်ဘက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအင်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤရေခဲလွှာကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုချင်ယွမ်ဖုန်းမှတစ်ပါး အခြား မည်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

---

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်လင်းဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မီးလျှံကောင်းကင်ခုတ်ချက် တိုက်ကွက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ထုတ်ဖော်လိုက်ချေပြီ။ ယခုအခါ သူသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

အောက်ပိုင်းနယ်ပယ်တွင်မူ သူသည် မီးလျှံကောင်းကင်ခုတ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန်အတွက် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုခဲလှပေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤရေခဲလွှာ၏ ဖိအားကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့သည့် အဆုံး၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤတိုက်ကွက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရတော့သည်။ မီးလျှံကောင်းကင်ခုတ်ချက်၏ စွမ်းအားမှာ မိမိ၏ အတိုင်းအဆကို ကျော်လွန်၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် မီးလျှံကောင်းကင်ခုတ်ချက်၏ ဓားချီမှာ ပိုမို ထူထဲသိပ်သည်းလာရုံမျှမက ထွက်ပေါ်လာသော မီးလျှံများမှာလည်း ခဲနေသော ချော်ရည်ထုကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။ ဓားချီ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အမျှ ယင်းသည် ရေခဲလွှာကြီးတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် သက်ရောက်မှု ဖြစ်စေခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရှေ့ရှိ ရေခဲလွှာကြီးမှာ အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းအတိုင်း ချက်ချင်း လိုက်ပါလျက် အောက်ဘက်သို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ချေသည်။ ခဏမျှအကြာတွင် သူသည် ရေခဲတုံးတိုင်ကြီးတွင် ရစ်ပတ်ထားသော ရေခဲနဂါးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မီးလျှံနဂါးသားရဲကြီးထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေပြီး စွမ်းအားမှာလည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပုံရ၏။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ထိုပြိုင်ဘက်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကောင်ကြီး၏ ခွန်အားမှာ မိမိထင်ထားသည်ထက် ပိုမို မြင့်မားသင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိသွားရသည်။

"ငါ့ရဲ့ ပိတ်လှောင်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ ခွန်အား မင်းမှာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ကို မထင်ထားမိဘူး" ဟု ထိုပြိုင်ဘက်က အက်ရှရှ အသံကြီးဖြင့် ပြောလာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုပြိုင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း စီနီယာမှာ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ စီနီယာ့ကြောင့် ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိသွားတော့မလို့ပဲ"

"လူငယ်လေး၊ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ငါ့လက်ကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်ဆိုတာ တကယ်ကို ရှားပါတယ်၊ ခုနက ငါကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် မင်းက နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ကျင့်စဉ်ကတော့ သိပ်မနက်ရှိုင်းသေးဘူး၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားက သာမန် နတ်ဘုရားတွေထက် နည်းနည်းလေး ပိုသန်မာရုံပဲ ရှိတာ" ဟု ထိုပြိုင်ဘက်က ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "စီနီယာက သိနေပြီးသားပဲကို ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားချင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ပေါ့" ဟု ထိုပြိုင်ဘက်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလာသည်။ "အခုဆို ငါ့ရဲ့ သေဆုံးမယ့်အချိန်က ပိုပြီးတော့ နီးကပ်လာနေပြီ၊ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်လာသရွေ့ ငါ ဘယ်တော့မှ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲပြောပြော ငါက သားရဲတစ်ကောင်ပဲလေ၊ သိုင်းပညာရှင်တွေကို ဝါးမြိုပစ်တာက ငါ့အတွက် အသက်စွမ်းအား ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တယ်၊ မင်းကိုကြည့်ရတာ တကယ်ကို စားလို့ကောင်းမယ့်ပုံပဲ"

ထိုပြိုင်ဘက်က ပြောဆိုရင်းနှင့်ပင် ၎င်း၏ ခေါင်းကြီးကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆန့်ထုတ်လာချေသည်။ ထူးဆန်း၍ ကြမ်းတမ်းလှသော ၎င်း၏ ဧရာမ ခေါင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်တာပေါ့ စီနီယာ၊ ကျွန်တော့်လို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရတာ စီနီယာ့အတွက်တော့ အလွန်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ လွတ်အောင် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ဟွန်း"

ထိုပြိုင်ဘက်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်တော့သည်။

"ငါ့ကို လာပြီး လှောင်ပြောင်နေဖို့ မလိုဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားသာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို ပြန်ရောက်မယ်ဆိုရင် မင်းကို သတ်ဖို့ဆိုတာ လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံပဲ"

"အို၊ စီနီယာ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခွန်အားက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာခဲ့လို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။