အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄) ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီး။

လီမျိုးနွယ်စုမှ အဘွားအို၏ ဆန္ဒအရ၊ နန်လင်းရှာကို နောက်ဆုံးတွင် ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ လက်အောက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီချွမ်းတိုက်ကြီး၏ လက်ရှိ တရားစီရင်သူမှာ ဗိမာန်ဂိုဏ်းကို အလွယ်တကူ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ရုံမက၊ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီးရှိ လောဘ ကြီးသော အင်အားစုအားလုံးကိုလည်း စည်းကမ်းအတိုင်း နာခံလာစေနိုင်သည့် ကျူး မျိုးနွယ်စုမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အဘွားအို၏ အမြင်တွင်မူ ကျူးမျိုးနွယ်စုမှာ ရှေးဟောင်းနဂါးမြို့တော်အတွက် အနာဂတ်တွင် အားကိုးအားထားပြုနိုင်မည့် သူများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အဘွားအို၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျူးမင်လန်နှင့် လီယွင်ဇီတို့အကြား မြင်မြင်ချင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိတ်ဝင်စားမှုရှိပြီး အပြန်အလှန် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည် ဖြစ်ရာ၊ လက်ထပ် ထိမ်းမြားခြင်းကို တန်းတန်းမတ်မတ် အပြီးသတ်စေလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လီယွင်ဇီမှာ စစ်မြေပြင်မှ မခွာနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသဖြင့် နန်လင်းရှာက သူမ၏နေရာတွင် ခေတ္တအစားထိုး ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီမျိုးနွယ်စုနှင့် နန်မျိုးနွယ်စုတို့မှာ အစဉ်အလာအရ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဖြင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ ခြင်းကို တန်ဖိုးထားလေ့ရှိကြပြီး အဘွားအိုကိုယ်တိုင်ကလည်း ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် စစ်တပ်များ ပျက်သုဉ်းသွားပြီး မြို့တော်များ မကာကွယ် နိုင်တော့သည့် အခြေအနေ မရောက်မီအချိန်အတွင်း၊ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီးရှိ ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားသော ကျူးမျိုးနွယ်စုနှင့် လီမျိုးနွယ်စု၊ နန်မျိုးနွယ်စုတို့ကို အမြန်ဆုံး ချိတ်ဆက် ပေးလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ခရီးမထွက်ခွာမီ အချိန်လေးတွင် အဘွားအိုသည် လက်ထပ်ထိမ်းမြားရေး အတွက် ခိုင်မာပြတ်သားစွာပင် ဖိအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးမင်လန်ကမူ ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိစ္စကို ပြတ်သားစွာပင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဟန်ဆောင်သက်သက် လီယွင်ဇီ၏နေရာတွင် နန်လင်းရှာက လက်ထပ်ရမည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

အလားတူပင် နန်လင်းရှာမှာလည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ချုပ်ချယ်မှုကိုမျှ ခံယူ မည့် လူမျိုး မဟုတ်ပေ။

သူမကိုသာ ကျူးမင်လန်နှင့် ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးလုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလာ ပါက၊ သူမအနေဖြင့် အဘွားအိုအတွက် ခေါင်းတလားတစ်ခု ထပ်မံဖြည့်စွက်ကာ မြေမြှုပ် ပေးလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားစိတ်ကူးရှိမည် မဟုတ်ပေ။

နန်လင်းရှာမှာမူ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော် တစ်ခုလုံး ကျွန်ပြုခံရမည်ဆိုလျှင်ပင် အနည်းငယ် မျှ ဂရုစိုက်မည့်လူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် နန်မျိုးနွယ်စုကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုအဖြစ် သာ ရူမြင်ပြီး၊ နန်မျိုးနွယ်စုထက် အကယ်ဒမီအပေါ်တွင် ပိုမို၍ သံယောဇဉ်ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဗိမာန်ဂိုဏ်း ပျက်သုဉ်းသွားသည့်အချိန်တွင် သူမသည် မျိုးနွယ်စု အစည်း အဝေးသို့ ချက်ချင်းမလာဘဲ နဂါးထိန်းအကယ်ဒမီ၌သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် အဘွားအိုသည် လက်ထပ်ထိမ်းမြားရေး အကြံအစည်ကို နောက်ဆုံးတွင် စွန့်လွှတ်လိုက်ရသော်လည်း၊ နန်လင်းရှာ အနေဖြင့် ကျူးမင်လန်၏ နိမ့်ကျသော နဂါးထိန်းအဖွဲ့သို့ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦး အဖြစ် ပါဝင်ရန်မူ တင်းခံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့အဖွဲ့တွင် သခင်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုမြင့်သော နဂါးထိန်းများမှာ သူတို့နှင့် အတူ နတ်ဘုရားနွယ်ဝင် လူသားများကို အမြဲလိုလို ခေါ်ဆောင်ထားလေ့ရှိကြပြီး၊ အာဏာ ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ တစ်ဦးတည်းတိုက်ပွဲ မဟုတ်ပေ။ အဘွားအိုအနေဖြင့် နဂါးထိန်းအကယ်ဒမီ အပေါ် သံယောဇဉ်မရှိသဖြင့် နန်လင်းရှာကို ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီးသို့ သွားရောက်စေလိုသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

အဘွားအို၏ သက်တမ်းမှာလည်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး သူမတွင် အချိန်များစွာ ကျန်ရှိတော့ မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် နန်လင်းရှာသည် အဘွားအိုအား သူမ၏ နောက်ဆုံး အချိန်များကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးစေလိုသည့် စေတနာဖြင့် မနှစ်မြို့သော်လည်း ကျူးမင်လန်၏ အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်မြို့တော်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူတို့မြင်တွေ့ရသမျှမှာ ရှုပ်ထွေးပွက်လောရိုက် နေသည့် အပျက်စီးများသာ ဖြစ်သည်။ မြို့ပြင်ရှိ မြစ်များမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေသလောက် ရှိပြီး၊ လမ်းဘေးတွင်လည်း ရုပ်အလောင်းများကို ကောက်ရိုးပုံများကဲ့သို့ စုပုံထားကြသည်။

တောခွေးအုပ်များက လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး အသေကောင်စား ကျီးကန်းများက လည်း အထက်တွင် ဝဲပျံလျက်ရှိသည်။ လင်ရှောင်မြို့တော်မှာ ရွီနိုင်ငံ၏ စစ်တပ်ကို ခုခံနိုင် စွမ်းမရှိဘဲ ကျရှုံးသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီး၏ ဥပဒေများမှာလည်း ဤနေရာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ လူ့အသက်ကို ကောက်ရိုးမျှပင် မတန်ဖိုးထားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ ဗိမာန်ဂိုဏ်းမြို့တော်နှင့် လင်ရှောင်မြို့တော်တို့မှ လူအများအပြားမှာ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြပြီး ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်၏ နယ်မြေအတွင်း သို့ ဝင်ရောက်ကာ အကာအကွယ်ရယူရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ မေးခွန်းထုတ်စရာမှာ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်အနေဖြင့် ထိုသူတို့ကို အသက်ကယ်ဆယ်ရာ ရောက်မည့် ခိုလှုံခွင့် ပေးရန် ဆန္ဒရှိမရှိပင် ဖြစ်သည်။

ဥပဒေမဲ့နယ်မြေများတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများအတွက်မူ အဆုံးသတ်မှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲ ဖွယ်ရာပင်ဖြစ်သည် - သေခြင်း သို့မဟုတ် ကျွန်ပြုခံရခြင်းသာ ရှိတော့သည်။ လင်ရှောင် မြို့တော်ရှိ ပြည်သူများမှာ ဤကဲ့သို့သောနေ့မျိုး ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲမှာ ပင် ထင်မှတ်ခဲ့မိမည် မဟုတ်ပေ။

လင်ရှောင်မြို့တော်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် အနောက်ပိုင်းဒေသသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသမှာမူ ငရဲခန်းတစ်ခုနှင့် ပို၍ပင်တူနေသည်။ စစ်တပ်များ၏ တရားမဲ့ လုယက်မှုများ၊ ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ၊ အာဏာခွဲဝေမှုများနှင့် လူမဆန်သည့် ရက်စက်မှုများက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ကိုယ်ပိုင်မြို့တော်များမရှိသည့် အနောက်ပိုင်းဒေသမှာ ပိုမိုအင်အားကြီးမားသော နိုင်ငံတော်စစ်တပ်၏ နင်းချေမှုကို ခံနေရသည့် ရှေးဦးလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုနှင့်ပင် တူနေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ ဝေးစွ၊ အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းသည်ပင်လျှင် ကံကောင်းလွန်းလှပြီ...

ဤမြင်ကွင်းများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောအခါ တွန်ချန်ချင်း၏ အဖွဲ့ဝင်အချို့မှာ သူတို့ မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသည်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်ကြရသည်။

နတ်ဘုရားတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငရဲခန်းအကြား ခြားနားချက်မှာ လုံကျော့ တောင်တန်း ၏ ဟိုဘက်ကမ်းတွင်သာ ရှိသည်။ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်၏ ပြည်သူများမှာ ကြောက်ရွံ့မှု များကြားထဲတွင် နေထိုင်နေရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ပုံမှန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ကြ သေးသည်။ သို့သော် လင်ရှောင်မြို့တော်နှင့် အနောက်ပိုင်းဒေသကို ကြည့်လိုက်ပါဦး...

ဤသည်မှာ အားနည်း၍ နောက်ကျကျန်ရစ်သူတို့၏ ကံကြမ္မာလော။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က လူတွေဟာ ဧကရီဘုရင်မက စစ်ပွဲတွေကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးနေတဲ့အတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် သူမကို စုန်းမ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူလို့ သတ်မှတ်ပြီး ရွံမုန်းနေကြတဲ့ တောင်ပိုင်းမြို့တော်က ပြည်သူတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ လုံကျော့ တောင်တန်းကို သူမ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့အတွက် ဒူးထောက်ပြီး ကျေးဇူးတင်နေကြရမှာပဲ။ လီယွင်ဇီသာ မကာ ကွယ်ပေးခဲ့ရင် လီချွမ်းလွင်ပြင်ပေါ်က မြို့ငယ်တွေနဲ့ မြို့တော်လဲ အခုလို အဖြစ်မျိုးတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာ အသေအချာပါပဲ" ပိုင်ဟုန်ဘိုက နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက် သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်တွေက အမြဲတမ်းပဲ ရေတိမ်နစ်နေခဲ့ကြတာ။ ဝူထူနယ်မြေ ပေါ်လာ တုန်းက ခေါင်းဆောင် အတော်များများဟာ မာနထောင်လွှားခဲ့ကြပြီး ဝူထူမှာ စည်းကမ်းမဲ့ ပြုမူခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီလို ပေါ့ဆရိုင်းစိုင်းမှုတွေက ပေးတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပျော်ရွှင်မှုတွေကိုပဲ ခံစားနေခဲ့ကြတာ။ လီယွင်ဇီတစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီနေရာမှာ စည်းကမ်းစနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ..."

စည်းကမ်းစနစ်…..။

သူတို့သည် ယခုအခါ ထိုစည်းကမ်းစနစ်ကို အသည်းအသန် လိုလားတောင့်တနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

စည်းကမ်းစနစ်တစ်ခုသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက ဘဝနှင့် လုံခြုံရေးကို (၁၀၀) ရာခိုင်နှုန်း အာမ မခံနိုင်လျှင်ပင် လူသားတို့သည် တိရစ္ဆာန်များထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော ဆက်ဆံမှုမျိုးကို ခံယူရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်အနေနဲ့ စည်းကမ်းစနစ်တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်မယ့်နေ့အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ။"

"ကောင်းကင်ဘုံက ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်ကို ကောင်းချီးပေးပါစေ။"

"အခုချိန်မှာတော့ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ ကောင်းကင်ဘုံ မဟုတ်ဘူး၊ ဧကရီဘုရင်မ ဖြစ်နေပြီ။"

"ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်ရဲ့ ပြည်သူတွေကတော့ ဧကရီဘုရင်မကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို အမြဲတမ်း ကိုးကွယ် ယုံကြည်နေခဲ့ကြတာပဲ။"

စစ်ဘေးသင့် ဒေသများတွင် မရပ်နားဘဲ ဆက်လက်ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အဖွဲ့ထဲတွင် အကယ်ဒမီမှ လေးစားအပ်သော ဆရာကြီးများစွာ ပါဝင်ကြပြီး သာမန်ပြည်သူများအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသော်လည်း ထိုအချိန်တွင်မူ သူတို့အနေဖြင့် မျက်ကွယ်ပြုထားရုံ သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူတို့အနေဖြင့် လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ များများစားစားမရှိပေ။ လီချွမ်းတိုက်ကြီးအတွက် စည်းကမ်းစနစ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ရှေ့ဆက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အနောက်ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အရည်ပျော်နေသော ချော်ရည်ပူများမှ အပူချိန်များစွာကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ မီးတောက် မုန်တိုင်းများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော နီရဲသည့် မြွေကြီးများအလား ဝဲပျံနေ ကြပြီး အောက်ဘက်ရှိ အထီးကျန်ဆန်လှသော အနောက်ပိုင်းဒေသကို အထင်သေးရွံရှာစွာ ငုံ့ကြည့်နေသယောင်ပင်။

အနောက်ချောက်ကမ်းပါး စင်္ကြံလမ်းမှတစ်ဆင့် စစ်တပ်များမှာ မိမိတို့၏ အသက်ကို စတေးရမည့် အန္တရာယ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကြွင်းအကျန်ကိုသာ စားသုံးရသူများ ဖြစ်လိုပုံမပေါ်ချေ။

ထိုစင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းကာ ဤနယ်မြေသစ်ကို စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသည့် နတ်ဘုရား နွယ်ဝင်လူသားများနှင့် နဂါးထိန်းများလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။

တရားစီရင်သူများက စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ဤထူးခြားဆန်းပြားသော တောင်တန်းများနှင့် နယ်မြေဒေသများကို စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် စောင့်ကြည့်သူများအနေဖြင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံစောင့်ကြည့်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ သူတို့အနေဖြင့် ကြီးမားသော မြို့တော်နိုင်ငံများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မလုပ် ဆောင်သော်လည်း၊ မြို့ငယ်လေးများကို အမဲလိုက်လုယက်ခြင်းမှာမူ အကျိုးအမြတ် များပြားလှပေသေးသည်။

ဖြစ်ပျက်မည့် အရာများကို ကြိုတင်သိရှိနေသော်လည်း၊ လူပေါင်းများစွာတို့မှာ ခြေအောက် တွင် နင်းချေခံရလိမ့်မည်ကို သိရှိသော်လည်း၊ ထိုအဖြစ်အပျက်များစွာမှာ မည်သူမျှ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသော အခြေအနေများပင် ဖြစ်သည်။ လီယွင်ဇီကဲ့သို့ စည်းကမ်းစနစ် တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန်အတွက် စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲလိုသူမှာ လူတိုင်း မဟုတ်ချေ။

မြေပြင်မှာ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးထဲသို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ဝင်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အနောက်ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လူတစ်စုမှာ မီးလောင် ကျွမ်းထားသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ရုပ်အလောင်းများကို ရှင်းလင်းနေကြ သည်။

ထိုရုပ်အလောင်းများမှာ လူသားများသာ မဟုတ်ကြပေ၊ နဂါးအလောင်းများလည်း အမြောက်အမြားပင် ပါဝင်နေသည်။

အလောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားအချို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သေဆုံးသွား သော နဂါးထိန်းများမှာ လီချွမ်းတိုက်ကြီးမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာပြီး၊ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ များမှာ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီးမှ လူများဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

"မင်းတို့လည်း ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီးဆီ သွားချင်နေကြတာလား။"

"မင်းတို့ဘာသာ ပြန်လှည့်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာမှာပဲ အသက်ကို စတေးပြီး သူတို့လိုမျိုး ဖြစ်သွားချင်လား။"

အဝါရောင် မြွေတစ်ကောင်နှင့်အတူ လူတစ်ယောက်က ကျူးမင်လန်တို့ အဖွဲ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထိုအဝါရောင်မြွေမှာ ဦးချိုများပါရှိပြီး ခြေလက်များ မရှိပေ။ ၎င်း၏ လက်စွဲ မီးအိမ်ခန့်ရှိသော မျက်လုံးကြီးများက စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်လာသူတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နဂါးထိန်းအချို့မှာ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ သော်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပုံရသည်။

ဤစင်္ကြံလမ်းမှာ တစ်လမ်းသွားသာ ဖြစ်သည်။ ဝူထူနယ်မြေမှ လူများကို လီချွမ်းလွင်ပြင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်၊ လီချွမ်းတိုက်ကြီးမှ လူများကိုလည်း ရှန်ကုန်း တရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီး ထဲသို့ ခြေချခွင့် မပြုပေ။

အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးပမ်းသူအားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး၊ ကျူးကျော်သူ များအနက် နဂါးထိန်းများစွာ ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ကျူးမင်လန်၊ မင်းမှာ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးရဲ့ နိုင်ငံသားဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခု၊ ဥပမာ - မျိုးနွယ်စုခါးပတ်တံဆိပ်လိုမျိုး ရှိလား" အကယ်ဒမီအကြီးအကဲ တွန်ချန်ချင်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး၊ အကြီးအကဲမှာရော ရှိလို့လား" ကျူးမင်လန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်တွန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါကရော အကျုံးဝင်မလားတော့ မသိဘူး" ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်တွန်က သူ၏လက်ဝါးများကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြန့်လိုက် ၏။ ထိုအခါ အလျားပေတစ်ထောင်ခန့်ရှိသည့် လှံစွပ်များကဲ့သို့သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအလင်းတန်းများကြားမှ ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သည့် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သက်သောင့် သက်သာဖြင့် ကူးခတ်သွားလာနေပြီး၊ အထက်တွင်မူ ၎င်း၏ နဂါးတန်ခိုးအရှိန်အဝါမှာ မီးတောက်များအလား တောက်ပနေကာ ကြည့်ရှုနေသူများအား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် အရိုအသေပေးစေရန် ဖိအားပေးထားသည်။

ရောင်ခြည်တစ်ထောင် အလင်းပိုင်ရှင် ဆော်ရွန်နဂါးပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အကယ်ဒမီအကြီးအကဲ တွန်ချန်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့် နဂါးမှာ အမှန်တကယ် အစစ်မှန် နဂါးအရှင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ ရွှေရောင်အကြေးခွံများ၊ ခြေသည်းငါးချောင်း၊ နဂါးမုတ်ဆိတ်မွှေးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကပေးအပ်သော ဦးချိုတို့ နှင့်အတူ နဂါး၏အသွင်အပြင် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက မိုးပြာနဂါး၏ မြင့်မြတ်မှုနှင့် တန်ခိုး အစွမ်းတို့ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

"ဒီအရာက ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုဖို့ လုံလောက်မယ်လို့ ထင်လား" ကျောင်းအုပ် တွန်ချန်ချင်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး၊ မြွေကဲ့သို့သော နဂါးသားရဲကို ပိုင်ဆိုင်သည့် ထိုလူအား မျက်လုံးချင်းဆုံကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မြွေကဲ့သို့ နဂါးသားရဲကို ပိုင်ဆိုင်သည့် ထိုလူမှာ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အသက်ရှူမှားကာ ငြိမ်သက်သွား၏။ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်အနည်းငယ်က နဂါးသားရဲ အများ အပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သူ၏နဂါးသားရဲမှာ ယခုအခါတွင်မူ ထိုနဂါးဘုရင်၏ တန်ခိုး အရှိန်အဝါကြောင့် လုံးဝဖိနှိပ်ခံလိုက်ရကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အကွေးကွေး ဖြစ်သွာ ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ နဂါးထိန်းသူတော်စင်၊ ကျွန်တော် ခုနက ရိုင်းပြမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့က ဆရာကြီးတို့ကိုလည်း လီချွမ်းတိုက်ကြီးကပဲ လို့ ထင်မိသွားလို့ပါ" အဝါရောင်မြွေကို ပိုင်ဆိုင်သူက အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့က လီချွမ်းတိုက်ကြီးက လာတာပဲ" ကျောင်းအုပ် တွန်ချန်ချင်းက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

အဝါရောင် မြွေပိုင်ရှင်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မယုံနိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေ မိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အတင်းအဓမ္မ အပြုံးတုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး " နဂါး ထိန်း သူတော်စင်တို့ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေက နယ်နိမိတ် အကန့်သတ်မရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြု ၍... ဂုဏ်သရေရှိ နဂါးထိန်းသူတော်စင်တို့ ခရီးဆက်နိုင်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီးမှ နဂါးထိန်း များ၏ အတားအဆီးများ ထပ်မံ မရှိတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ နဂါးအရှင်အဆင့်ဆိုသည်မှာ မည်သည့် အဖွဲ့အစည်း၌မဆို အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး အထူးအခွင့်အရေး ရရှိထားသူများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျူးမင်လန်သည် ကျောင်းအုပ် တွန်ချန်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မာန်မာ နပြဖို့ မပြောနှင့် အသက်ရှူပင် မဝံ့ရဲတော့သည့် အဝါရောင်မြွေပိုင်ရှင်အား တစ်ချက်ကြည့် လိုက်သည်။

စွမ်းအားဆိုသည်မှာ အသက်ရှင်သန်ခြင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျောင်းအုပ် တွန်ချန်ချင်း၏ နဂါးအရှင်သည် မည်သည့်နေရာကိုမဆို ဖြတ်သန်းခွင့်ရစေ သည့် အာမခံချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုကြီးမားသော နယ်မြေ၏ အလွန်ပူပြင်းသည့် စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းများနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ သည်။

ထိုပင်လယ်ပြင်မှာ လေဟာနယ်နယ်မြေပင်လယ်နှင့် ချော်ရည်ပူများ ရောနှောနေသည်။ အချို့သော ချော်ရည်ပူများမှာ ချိုင့်ဝှမ်းများထဲသို့ စီးဝင်ကာ ငရဲခန်းကဲ့သို့ ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်းသော အိုင်ကြီးများအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ အချို့မှာမူ မြေပြင်နှစ်ခု တိုက်မိခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အက်ကြောင်းများနှင့် ကွဲအက်ရာများဆီသို့ စီးဆင်းသွားကာ ကြောက်စရာကောင်းသော မြေအောက် ရေတံခွန်များအဖြစ် စီးကျနေလေသည်။

ပြိုကျနေသော တောင်တန်းများကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်နေကြသည်။ လေဟာနယ်ပင်လယ်၏ သက်ရောက်မှုကို ထိန်းညှိပေးသည့် အစွမ်းရှိသော်လည်း ကမ္ဘာမြေကြီး၏ သွေးကြောများတွင် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အနှောင့်အယှက်များ ရှိနေသေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တောင်များမှာ တောင်ဟုပင် မခေါ်နိုင်တော့သလို၊ ပင်လယ်များမှာလည်း ပင်လယ်နှင့် မတူ၊ ချိုင့်ဝှမ်းများ မှာလည်း ချိုင့်ဝှမ်း မဟုတ်တော့ဘဲ ရှုခင်းများမှာ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီး ယိုယွင်းနေလေသည်။

ထိုပျက်စီးနေသော နယ်မြေကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီနိုင်ငံ၏ နယ်မြေသည် သူတို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျယ်ပြော လှသော ကုန်းမြင့်လွင်ပြင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်းမြင့်လွင်ပြင် အထက်တွင် ငှက်ကြီးများ ဝဲပျံနေကြသည်။

လွင်ပြင်အတွင်းမှာလည်း သားရဲအုပ်များ လှည့်လည် ကျက်စားနေကြသည်။

ထိုငှက်ကြီးများနှင့် သားရဲရိုင်းအများစုမှာ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သို့ပင် ရောက်ရှိနေကြပြီး ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှသာ စွမ်းအားမရှိပါက ဤနေရာတွင် လှည့်လည်သွားလာရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကုန်းမြင့် လွင်ပြင်အနီးတွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ပထမဆုံး မြို့တော်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုမြို့မှာ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်ရှိ လွင်ပြင်ရေကန်တစ်ခုကို ဝန်းရံထားပြီး၊ တကွဲတပြား ပြန့်ကျဲနေသော မြို့ငယ် ခုနစ်မြို့ သို့မဟုတ် ရှစ်မြို့ခန့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပုံရ သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်ရဲ့ မြို့ငယ်တွေနဲ့ ဘာမှ သိပ်မကွာခြားသလိုပါပဲ။ မြို့ရိုး တွေက ကောင်းကင်ထိ မြင့်မားနေမယ်၊ အဆောက်အဦးတွေကို ရွှေတွေနဲ့ ဆောက်လုပ် ထားမယ်၊ လူတိုင်းကလည်း နတ်သားနတ်သမီးတွေလို လေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေကြ မယ်လို့ ထင်ထားတာ" ဖန်နန်နန်က ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးတွင် သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့မြင်ရသည့် မြို့ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း သူမ စိတ်ပျက်မိကြောင်း ပြောဆိုလိုက် သည်။

ကျူးမင်လန်နှင့် ကျောင်းအုပ် တွန်ချန်ချင်းတို့မှာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

တကယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများမှာလည်း သာမန်အတိုင်းပင် မြို့ပြအဆောက်အအုံများတွင် နေထိုင်ကြသည် မဟုတ်လော။ ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် ဖြစ်နေပြီး မြို့ပြများမှာလည်း နတ်ဘုရားတို့၏ နန်းတော်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေရမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေကြသလော။

"ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးရဲ့ တချို့နေရာတွေက တကယ်ကို နောက်ကျ ကျန်ရစ်နေတာပဲ၊ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်နဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး" ကျူးမင်လန်က ပြောဆို လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ကျူးမင်လန်၊ မင်းမိသားစုက ဒီမြေမှာ ဘယ်လို အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိတာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်းမိသားစုထဲမှာ မင်းအနေနဲ့ ပြောခွင့်ဆိုခွင့်ရော ရှိရဲ့လား" ပိုင်ဟုန်ဘိုက စပ်စုလိုက်၏။