အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးဆုံးတပည့်မ။

"ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ကောင်းလိုက်၊ ဆိုးလိုက်နဲ့ အမြဲပြောင်းလဲနေတတ်တယ်။"

"နတ်ဆေးတောင်ပေါ်က ရွေ့လျားနေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို မြင်ရတာရယ်၊ အရုဏ်ဦး တောင်ပေါ်က စိမ်းလန်းတဲ့ အရုဏ်ဦးကို တွေ့ရတာရယ်က ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်စေတယ်။"

"ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးပေါ်က တောက်ပတဲ့ လမင်းကြီးကို ငေးမောရတာရယ်၊ နဂါးငွေ့တန်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ ကြယ်တွေကို ကြည့်ရတာရယ်ကလည်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ရွှင်လန်းစေတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အဆိုးရွားဆုံး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာကတော့... အကြောင်း မဆိုင်ဘဲ စပ်စုမေးမြန်းတာတွေနဲ့ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါနေတာတွေပဲ"

နန်လင်းရှာ၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များက ကျူးမင်လန် ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူမ၏ စကားများက သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ရည်ရွယ်ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင် နေသည်။

ကျူးမင်လန်မှာ အတင်းအကြပ် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ဖန်တီးပြလိုက်ရတော့သည်။

သူမအနေနဲ့ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် အတိုချုပ် တည့်တည့် ပြောလိုက်ပါတော့လား... စကားလုံးတွေ ပဟေဠိတွေနဲ့ ပြောနေစရာ လိုလို့လား။

သူမစိတ်နေစိတ်ထားမှာ ခြောက်လပိုင်း မိုးလိုပင် ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။ တကယ်တမ်း ဆိုလျှင်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်နေတတ်သူ မဟုတ်ပါလော။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းကြားက ပတ်သက်မှုတွေက သခင်မလေးနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ဘူးပေါ့..."

"ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ အစ်မကို ပြောပြလိုက်တယ်လေ... ရှင်က ကျွန်မတို့အဘွားကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး၊ အစ်မနေရာမှာ ကျွန်မကို အစားထိုးပြီး လက်ထပ်ခိုင်းဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေတာလို့လေ" နန်လင်းရှားက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးချိုင့် လေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးပမာ လှပနေခဲ့သည်။

"ငါနဲ့ ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းကြားက ဆက်သွယ်မှုကတော့ အတော်လေးကို နက်ရှိုင်းပါ တယ်။ ငါ ငယ်စဉ်ကတည်းက အချိန်တော်တော်များများကို ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းမှာ ဓားပညာ လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီဂိုဏ်းက ဓားသခင်တွေထဲမှာ တစ်ယောက်က ငါ့အဘိုးပဲ" ကျူးမင်လန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားသမားတစ်ယောက်ဖြစ်သလို နဂါးထိန်းလဲ ဖြစ်နေရတာ လဲ" နန်လင်းရှာက မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ကျူးမင်လန်က နန်လင်းရှာကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူများတွေကိုကျတော့ အမေးအမြန်းထူတယ်ဆိုပြီး အပြစ်တင်နေပါလျက်နှင့်၊ ကိုယ်တိုင် ကျတော့ သိချင်စိတ်တဖွားဖွားနဲ့ စပ်စုနေတတ်သူပဲ မဟုတ်ပါလား……။

"ကျင့်စဉ်ခြင်းလမ်းစဉ် အမျိုးစားက နိမ့်ကြပြီး နဂါးထိန်းလမ်းစဉ်ကသာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်တယ်။ ဓားလမ်းစဉ်သက်သက်နဲ့ ဒီရှေးဦးစကြဝဠာကို မကယ်တင်နိုင်သလို၊ မေတ္တာ ကင်းမဲ့တဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကိုလည်း ပြုပြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက နဂါးထိန်းလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ပြီး၊ လောကသားတွေအတွက် ပိုမို အကျိုးပြုနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်မိခဲ့တာ။" ကျူးမင်လန်က ခန့်ညားကြီးကျယ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက် သည်။

"သစ်သီးတွေ ရောင်းမကောင်းတဲ့အခါ ပျားရည်ရောင်းတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲလား" ဖန်နန်နန်က ကျူးမင်လန်၏ အမြင်သဘောထားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံလျက် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

နန်လင်းရှာ၏ ရယ်မောသံများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှကာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာလည်း ပေါ့ပါးစွာ တုန်ခါသွားရသည်အထိပင်။

ထိုအဖြစ်အပျက်နောက်တွင် ဖန်နန်နန်ပါ လိုက်ပါရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် နန်လင်းရှာကို ဖက်တွယ်ထားရင်း ပျော်ရွှင်နေသော စာကလေးနှစ်ကောင်ပမာ တဝါးဝါး ဖြင့် ရယ်မောနေကြသည်။

ကျူးမင်လန်မှာမူ မျက်နှာပျက်သွားရလေသည်။

ဖန်နန်နန်သည် သူ၏ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေများကို မြင်ဖူးသူဖြစ်ကြောင်း သူ ဘယ်လို များ မေ့လျော့သွားရပါလိမ့်။

သူ၏ အတိတ်ဆိုးများကို အလုံးစုံ သိရှိထားသူကိုမှ အစားအသောက် စီမံခန့်ခွဲသူ အဖြစ် ရွေးချယ်မိခဲ့သည်မှာ သူ၏အမှားပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ကျွန်တော် အပြစ်မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ ယောင်ရှန်း ဓားဂိုဏ်းကို အရင်သွားရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေလို့ပဲ။ ကျူးမျိုးနွယ်စုဆီကို ပြန်ဖို့ဆိုတာက အလွန်တရာ ဝေးကွာလွန်းနေပြီး၊ တခြားလူတွေက လျှို့ဝှက် ပရိယာယ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ပွဲဝင်သူတွေထဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တွေ ထိုးသွင်းလာမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်..." ကျူးမင်လန်က ဆက်လက် ပြောပြလိုက် သည်။

"ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းက ဝေးလား" နန်လင်းရှာက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကနေဆိုရင်တော့ နောက်ထပ်နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ နယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်သွားရမယ်၊ အဲဒီလို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင်တော့ ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ တောအုပ်နယ်နိမိတ်ကို ရောက်နိုင် ပါလိမ့်မယ်" ကျူးမင်လန်က ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်" နန်လင်းရှာက ပြောလိုက်သည်။ သူမ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ဝင်စား ဟန်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ထိုဂိုဏ်းအကြောင်းကို အတော်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရ သည်။

အဓိကကျသော ဂိုဏ်းကြီးများအပြင်၊ အပြစ်သားမြို့တော် ကဲ့သို့ပင် စည်းကမ်းဥပဒေမဲ့စွာ ဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ အနိုင်ကျင့်စော်ကားနေသည့် အခြားသော အင်အားစုများစွာ ရှိနေသေး ကြောင်း ကျူးမင်လန် တွေးတောမိလိုက်သည်။

ထိုအစွမ်းထက်သည့် အင်အားစုများကို ဟန့်တားထားရန်အတွက် ကျူးရွှဲ့ဟန်၏ အာဏာ ကိုသာ အားကိုးနေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားကို ပိုမို ခိုင်မာစေရန်အတွက် အမှန်တကယ် စွမ်းအားကြီးမားသည့် နောက်ခံအင်အားတစ်ခု မဖြစ် မနေ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျူးမင်လန်... ခုနက လူအနည်းငယ် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တရား စီရင်သူအမျိုးသမီးရဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ တူနေတယ်။ သူမကလည်း ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်း ကပဲလား" ဖန်နန်နန်က ရုတ်တရက် သတိရမိပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူမကလဲ ငါ့လိုပဲ ဓားသမားတစ်ယောက်ပါ။ ငါ ငယ်စဉ်ကတည်းက ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းမှာပဲ အတူတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတာလေ" ကျူးမင်လန်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နိုင်ငံများ၏ မြေပုံအချို့ကို ဝယ်ယူပြီးမှသာ ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းသည် အနောက်ဘက် ချောက်ကမ်းပါးနှင့် အလွန်အမင်း မဝေးကွာကြောင်း ကျူးမင်လန် သဘောပေါက်သွားခဲ့ သည်။ ထိုအချက်က ကျူးရွှဲ့ဟန်သည် မည်သည့် အကြောင်းရင်းကြောင့် နယ်မြေသစ်များ ၏ တရားစီရင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို ရှင်းပြနေသယောင် ရှိသည်။

သူမသည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်း၌သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေ မည်။

သူတို့၏ ခရီးစဉ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် မြို့များနှင့် နိုင်ငံတော် မြို့တော်များတွင် ကြာရှည်စွာ ရပ်နားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူရရှိပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ခရီးကို ဆက်လက်နှင်ခဲ့ကြသည်။

"နီးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေး တိုက်ကြီးသည် လီချွမ်းတိုက်ကြီး ထက် ပိုမိုကျယ်ပြောသည်။ ထို့ပြင် တောင်တန်းမြင့်များ၊ ရှေးဟောင်းသစ်တောများနှင့် တိုက်ရိုက်ပျံသန်း၍ မရနိုင်သော နေရာများစွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ရွာငယ်များ၊ ဈေးမြို့များ၊ မြို့ငယ်များ၊ မြို့ကြီးများနှင့် နိုင်ငံတော် မြို့တော်များအဖြစ် ရှန်ကုန်းတရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီး ပေါ်ရှိ နေရာများကို စနစ်တကျ ခွဲခြား သတ်မှတ်ထား သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဒေသသည် လီချွမ်းတိုက်ကြီးကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းခြင်းမရှိဘဲ စစ်ပွဲများ ဖြင့်သာ အဆုံးမရှိ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။"

ထို့အပြင် သေးငယ်သော ဂိုဏ်းပေါင်းစုံများ၊ မျိုးနွယ်စုများ၊ ဘုရားကျောင်းများ၊ နန်းတော် များနှင့် အကယ်ဒမီများစသည့် အင်အားစုများစွာတို့မှာလည်း ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေပြီး၊ အဖွဲ့အစည်း အချင်းချင်း အားပြိုင်မှုများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

တိုက်ကြီးများကို ပြိုကွဲစေပြီး ထိုသို့သောပုံစံဖြင့် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်စေရန် မည်ကဲ့သို့သော မူလစွမ်းအင်မျိုးက တွန်းအားပေးခဲ့ပါသနည်း။ လီချွမ်းတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရ သည့် သူ့ဘဝမှာ ယခုတိုက်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတော်ပင် သက်သာချောင်ချိပြီး စိတ်အေးချမ်းသာဖွယ် ရှိလှသည်ဟု ကျူးမင်လန် တွေးမိလိုက်သည်။

အဖြူလေး အရွယ်ရောက်သည်အထိ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဗိမာန်ဂိုဏ်းဟူသော ကင်ဆာရောဂါကဲ့သို့ ဆိုးရွားသည့် အဖွဲ့အစည်းကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရန် သူ ကြံစည်ထားသည်။ နောင်တချိန်တွင် သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ လီချွမ်း တိုက်ကြီးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာကာ ကျော်ကြားလှသော မြစ်ချောင်းတောင်တန်း များကို ပျော်ရွှင်စွာ လည်ပတ်ရင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ သည်။

သို့သော်လည်း... လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသော ထိုအိပ်မက်မှာ ရှန်ကုန်း တရားစီရင်ရေးတိုက်ကြီး၏ မမျှော်လင့်ထားသော ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် နောက် ဆုတ်သွားရပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေများဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ရသည်။

တောင်တန်းများကို ဝိုင်းရံထားသော ရှုခင်းပန်းချီကား တစ်ချပ်ပမာ၊ အလွှာလိုက် အလွှာ လိုက်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးနက်နဲနေသည်။

နတ်ဆေးတောင်၏ ရှုခင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း တိမ်တိုက်များ၊ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်စွယ်တောင်တန်းများသာ မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုတောင်တန်းများ ကြားသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၌မူ တောင်ထိပ်များစွာမှာ တိမ်တိုက်များကို ကျော်လွန်၍ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်များဆီသို့ တက်လှမ်းသွားပါက ကောင်းကင်ဘုံတရားစီရင်ရေးခန်းမကို လက်ဖြင့်ပင် ထိတွေ့နိုင် တော့မည်လောဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင်ပင် ခမ်းနားလှပေသည်။

တောင်တန်းများအကြားတွင် မြို့တစ်မြို့ တည်ရှိနေပြီး၊ ထိုမြို့ကို ပတ်လည်ဝိုင်းရံထား သော တောင်တန်းများမှာလည်း ရေပြင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ ကွေ့ကောက် ယှက်နွယ် နေ၏။ ညအချိန်ရောက်သော် ကြယ်တာရာတို့၏ အရောင်အလင်းက မြို့ပြမှ မီးရောင်များ နှင့် ရောယှက်သွားကာ အလွန်တရာ ခမ်းနားတင့်တယ်သော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးထား သည်။ နန်လင်းရှာသည် ဤထူးခြားလှပသည့် မြင်ကွင်းကို စွဲလမ်းလွန်းလှသဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးယံတစ်ခုတွင် အချိန်ယူရပ်နားကာ ထိုတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး ခန့်ညား နက်နဲသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် သူမ၏ ကင်းဗတ်စပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက် သည်။

နတ်ဆေးတောင်တွင် ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တောအုပ်နှင့် ဆက်စပ်နေသော မြူခိုးမြို့ တစ်မြို့ ရှိသည်။ ကျူးမင်လန်သည် မြူခိုးနိုင်ငံ၏ မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် မသွားဘဲ မြို့၏ အစွန်အဖျားလမ်းကြောင်းအတိုင်း တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းကာ ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းတောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျူးမင်လန်သည် ထိုဒေသ၏ ပထဝီဝင်အနေအထား ကို အထူးပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများကို ခွဲခြားသိမြင်ရန်အတွက် မြေပုံကိုပင် အားကိုးစရာ မလိုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ၊ တောင်ထိပ်များ ပေါ်ရှိ ငှက်မများ၏ အရေအတွက်ကိုပင် သူ အသေးစိတ် အမှတ်သားပြုထားနိုင်သော ကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျူးမင်လန် လာရောက်လည်ပတ်ကြောင်း ဂျူနီယာညီမ မြူကျူးထံ အကြောင်းကြားပေးပါ" ကျူးမင်လန်က တောင်ပေါ်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် တပည့်များ အား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ သက်သေခံ အမှတ်သား တံဆိပ်တစ်ခုခု ရှိလား" မျက်ခုံးမွှေးရှည်နှင့် တပည့်ဖြစ် သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါတော့..." ကျူးမင်လန်မှာ တကယ်ပင် သက်သေခံ အမှတ်သား တံဆိပ်တစ်ခုမျှ ပါမလာ ခဲ့ပေ။ သူ၏ကျူးမျိုးနွယ်စုမှ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားဖြစ်သည့် ခါးပတ်ချိတ် တံဆိပ်ကိုပင် သူ မကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားဂိုဏ်းမှ သူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ယခု တောင်စောင့်တပည့်များက သူ့ကို မသိရှိခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အဘယ် ကြောင့်ဆိုသော် တောင်စောင့် တာဝန်ယူထားသူများမှာ များသောအားဖြင့် မျိုးဆက်သစ် တပည့်ငယ်များသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အယ်... သူမနေထိုင်တဲ့ တောင်ထိပ်ရှေ့မှာ ဖီးနစ်ထင်းရှူးပင်တစ်ပင် ရှိတယ်လေ။ အဲဒီ အပင်မှာ အရွက်ပုံစံ ခေါင်းလောင်းလေးတွေ ဆွဲထားတယ်... အဲဒါကို သက်သေခံအဖြစ် သုံးလို့ရမလား" ကျူးမင်လန်က မေးလိုက်သည်။

မျက်ခုံးရှည်နှင့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီးနောက် အနီးရှိ တပည့်များကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဂျူနီယာညီမ မြူကျူးသည် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းကို အလွန်ပင် မုန်းတီးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမနေထိုင်သည့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးရှိ ထိုထင်းရှူးပင်အကြောင်းကို သိရှိသူ ဟူသမျှသည် သူမ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခံရသူများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိ ထားသည်။

သတင်းစကားကို တောင်ပေါ်ငှက်များမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ပေးပို့လိုက်သည်။ ကျူးမင်လန်၊ နန်လင်းရှာနှင့် ဖန်နန်နန် တိုသည် ဓားဂိုဏ်းတောအုပ်၏ တံခါးဝရှေ့တွင် စိတ်ရှည်စွာဖြင့်သာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။

"တကယ်လို့ နင်က ဒီဓားဂိုဏ်းက အမှန်ဆိုရင် ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မသိကြတာလဲ။ ဒါမှ မဟုတ် နင့်မှာ ဘာနာမည်ဂုဏ်သတင်းမှ မရှိခဲ့လို့လား... အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖို့ အတွက် ဓားဂိုဏ်းကနေ ပြောင်းလိုက်ရတာလား" ဖန်နန်နန်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားတုန်းက အသက် ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နှစ်တွေ အကြာကြီး လွန်သွားပြီဆိုတော့ အခုလို နောက်မှရောက်လာတဲ့ တပည့်သစ်တွေက ငါ့ကို မသိကြတာ သဘာဝပဲလေ" ကျူးမင်လန်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီဂျူနီယာညီမ မြူကျူးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ သူမကရော ဘာလို့ နင့်ကို မှတ်မိနေ ရတာလဲ" ဖန်နန်နန်က စူးစမ်းမေးမြန်းမှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်သည်။

"ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အတူတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတာပါ။ သူမက နည်းနည်းလေး ဉာဏ်လေး ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ သင်ယူလေ့ရှိတယ်၊ ငါကတော့ ထက်မြက်ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်တာပေါ့။ အဲဒီတုန်းကဆို ငါတောင် သူမကို နည်းနည်းပါးပါး လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ဖူး တယ်" ကျူးမင်လန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျူးမင်လန်သည် ဤစကားများကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မျက်ခုံးရှည်နှင့် တပည့်ဖြစ်သူမှာ သူ့စကားကို ကြားဖြစ်အောင် ကြားလိုက် သေးသည်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရှည်လျားသော မျက်ခုံးမွှေးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ် စွာ တွန့်လိုက်ပြီး ကျူးမင်လန်အား မကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ -

"စီနယာအစ်မ မြူကျူးဟာ အခုဆိုရင် ငါတို့ သူတော်စင်ခန်းမရဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ စီနီယာ အစ်မတော် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းက သူမကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တာ ဟုတ်လား။ မင်းမှာ ဓားသမား တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက် တစ်စက်လေးတောင်မှ မရှိဘူး၊ ဒီဓားဂိုဏ်းတောအုပ်ရဲ့ တံခါးဝမှာ အရူးစကားတွေ လာမပြောနဲ့" ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ဤမျက်ခုံးရှည်တပည့်မှာ အတော်အတန် ယဉ်ကျေးသူဖြစ်ပြီး ကျူးမင်လန်ကို နှုတ်ဖြင့်သာ သတိပေးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

"သူက ဘယ်သွားရမှန်းမသိလို့ ခိုလှုံရာရှာနေတဲ့ အဝေးရောက် ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတို့ ဓားဂိုဏ်းက ဒီလို အလုပ်သမားမျိုးတွေ မလိုပါဘူး" အခြား တပည့်ငယ် အချို့က ရယ်မောပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"စီနီယာ အစ်မတော် ကြွလာပြီ၊ အားလုံး သိက္ခာရှိရှိ နေကြစမ်း"

"သိက္ခာရှိရှိ နေကြ"

မကြာမီပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော တောင်စောင့်တပည့် အုပ်စု သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ခါးကိုမတ်ကာ သေသပ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ မျက်နှာများမှာလည်း လေးနက်တည်ငြိမ်သွား၏။ အဖြူရောင် ကျောက်တောင် တံခါးအောက်တွင် ရုပ်တုများပမာ ခန့်ညားပြီး တည်ကြည်နေကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲ ထားသည့် ဓားများမှာ တုန်ခါနေကြပြီး၊ သတ္တုသံ တဝီဝီမြည်ဟီးနေသည့် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

"စီနီယာအစ်မတော်…."

"စီနီယာအစ်မတော်…."

"စီနီယာအစ်မတော်…."

တပည့်များ၏ လေးစားသမှု ခေါ်နေသည့် အသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ သည်။ သူတို့သည် မည်သည့် ပေါ့ဆမှုမျှမရှိဘဲ အလွန်ပင် စည်းကမ်းတကျ နှုတ်ဆက်နေ ကြသည်။

ကျူးမင်လန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားလှပသည့် ပင်ကိုယ်အရည်အသွေးရှိ သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေ သည့် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ကျီးကန်းတောင်ပံကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော ဆံပင်များကိုမူ မည်သည့်ဆံစမျှ မလွတ်စေဘဲ သေသပ်လှပစွာ စုစည်း ဆည်းနှောင်ထားသည်။

သူမ၏ ချောမွေ့သော နဖူးပြင်တွင် စိန်စီရတနာတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားရာ၊ ထိုငွေရောင် နဖူးပတ် ကျောက်မျက်၏ အရောင်အဝါကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်အသားအရေမှာ ပို၍ ပန်းရောင်သန်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ ထိမိလိုက်လျှင်ပင် ကွဲအက်သွားနိုင်လောက် အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး၊ တောက်ပကာ ကျက်သရေရှိ လှပနေသည်။

"ကျူးမင်လန်"

"စီနီယာညီမ..." ကျူးမင်လန်က နွေးထွေးပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ပေါ်လွင်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြုံးလိုက်သည်။

"သူမက ဘယ်သူလဲ" ဇီမြူကျူးက နန်လင်းရှာကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူမ စကားသံများတွင် စူးစမ်းမေးခွန်းထုတ်သည့် အသံနေအသံထားများ စူးရှစွာ ပါဝင်နေ သည်။

ဇီမြူကျူး၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျူးမင်လန်၏ အတွေးများပင် လုံးဝ ဝေဝါးသွားရသည်။

ကျူးမင်လန် သူပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည့် နှစ်များစွာအတွက် အကြောင်းပြချက်ကောင်း တစ်ခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းပြချက်က သူ့ဂျူနီယာညီမကို ထိခိုက်ခံစားရစေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်ထားသည်။

သူမ စီနီယာအစ်ကိုကို ပြန်တွေ့သည့်အခါ သူမအနေဖြင့် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျ သင့်သည် မဟုတ်လော။

"သူမက ငါ့ရဲ့နဂါးထိန်းအဖွဲ့ထဲက နတ်ဘုရားနွယ်ဝင်လူသားတစ်ဦး၊ ခရီးဖော် နန်လင်းရှာ ပါ။ သူမဘေးကတော့ ငါတို့ရဲ့ အစားအသောက်စီမံခန့်ခွဲသူလေး ဖန်နန်နန်တဲ့" ကျူးမင်လန်က စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ခရီးဖော်တွေ ဟုတ်လား။ ဘာလို့ အတူတူ ခရီးသွားနေကြတာလဲ။" ဇီမြူကျူးက ထပ်မံ၍ စူးစမ်းမေးခွန်း ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျူးမင်လန် ခေါင်းပင် မူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုလျှင်၊ သူ့ဂျူနီယာညီမအနေဖြင့် သူ အဘယ်ကြောင့် နဂါးထိန်း တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရလဲဆိုသည်ကို စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ကျူးမင်လန်၊ ဘာတွေ လျှို့ဝှက်နေဖို့ လိုသေးလို့လဲ။ လီချွမ်းတိုက်ကြီး တစ်ခွင်လုံးမှာ ကျော်ကြားလှတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမှုနဲ့ အပြန်အလှန် ချစ်ခင်မှုအကြောင်းက ပြောစရာ တောင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ" နန်လင်းရှာက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ သူမ၏ ကျက်သရေရှိလှသော ပုံပန်း သွင်ပြင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရိပ်အယောင်များ လှိုင်းထနေသည်ကိုပင် ခံစားမိနိုင်သည်။

"ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ" ဇီမြူကျူးက ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေ ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ "ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံးမှာ အဘိုးက ကျွန်မကို လိမ်ညာပြီး၊ အစ်ကို သေသွားပြီလို့ ပြောနေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကိုက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ကျွန်မကို ထပ်ပြီး မတွေ့ချင်တော့တာပဲ"

ကျူးမင်လန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး အသည်းနှလုံးထဲမှ သွေးများပင် လည်ချောင်းထဲသို့ ဆို့တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဓားကျင့်ကြံသူအားလုံးရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ သံချေးတက်ပြီး ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေကြ တာလား"

သူသည် သေဆုံးသွားရမည့်လူ ဖြစ်သည်...

အား... အား... အား... ဒါကို ရှင်းပြဖို့က အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်လျက်၊ ကျန်းမာလျက် ရပ်တည်နေခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် ရှင်းပြရ ခက်ခဲနေသည်။

နန်လင်းရှာ…..။

နန်လင်းရှာ……။

ဘာကြောင့်များ သူမကရော အခြေအနေတစ်ခုခုကို စတင်လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်းမှာ ပုံမှန် ရှိနေကျဖြစ်တဲ့ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်လို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လောကကြီး မရှုပ်ထွေးမှာကို စိုးရိမ်နေသလိုမျိုး လူတိုင်းကို ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေရတာလဲ…..။