အခန်း ၁၅၃
Vol. 16 Ch. 153
🍄 Chapter 153
ချန်မေ့လန် တွေးထားခဲ့သည်မှာ ကျိုးရွှယ်ချင်း ရုတ်တရက်ချမ်းသာသွားသည့် သတင်းများကိုသာ ထာဝရကြားနေရမည်ဖြစ်ပြီး လုကျင်းယွီမှာ သတ်မှတ်ချိန်ထက်စော၍ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရမည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် မမျှော်လင့်ထားသော သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ညသန်းခေါင်ယံတွင် ဖုန်းမြည်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် ယန်ကျောက်သည် ပြတင်းပေါက်ကို လာခေါက်လေသည်။ ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ အချုပ်မှလွတ်မြောက်ရေးကတ်ပြားကို ကိုင်ဆွဲထားရင်း ပြောလိုက်၏။
“ရှောင်လန်က ကျွန်မကို သွားခွင့်မပေးဘူး၊ လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ငိုတော့တာပဲ”
ယန်ကျောက်က သတင်းဆိုးကို ပြောပြလိုက်သည်။
“ကျိုးရွှယ်ချင်း ဓားထိုးခံရလို့တဲ့၊ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
ချန်မေ့လန်ထက် အဆပေါင်းထောင်ချီ၍ ပိုမို သန်မာသော ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် ယခုအခါ သေလုမျောပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း သတင်းပို့လာလေပြီ။
ချန်မေ့လန်သည် အိပ်ရာမှ လူးလဲထကာ မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်ကား နံနက် ၄ နာရီ ၄၄ မိနစ်ကို ပြသနေပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ရာ နိမိတ်မကောင်းသော အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။
ချန်မေ့လန်က မေးလိုက်သည်။
“သူ တကယ်ပဲ သေတော့မှာလား၊ သူဘယ်မှာလဲ”
ရှောင်လန်လေးမှာ အိပ်မောကျနေစဉ် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရာ သူ၏ လက်ကလေးများကို ညင်သာစွာ ဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။
မကြာသေးမီကစ၍ ဤကလေးငယ်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရကာ ညဘက်တွင် သူမကို နွေးထွေးစေရန် ကြိုးပမ်းတတ်သောအကျင့်တစ်ခု ရလာခဲ့သည်။
သူသည် အပူပေးစက်ငယ်လေး တစ်လုံးပမာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံဖက်တွယ်ထားတတ်သည်။
ရာသီဥတုမှာ အရိုးခိုက်မတတ် အေးခဲနေပြီး သူတို့၏ ကွန်ကရစ်အိမ်လေးထဲတွင် ပို၍ပင် အေးစက်နေသည်။ ချန်မေ့လန်၏အခန်းမှာမူ မီးလင်းဖိုရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ် သက်သာလှသည်။
ယန်ကျောက်၏အခန်းတွင် မီးလင်းဖို မရှိချေ။ ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းရန် သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော စိတ်စွမ်းအားကိုသာ အားကိုးရသည်။
သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အေးစက်ခဲကပ်နေသော လေပြင်းများက အခန်းတွင်းသို့ ဒလဟောတိုးဝင်လာတော့သည်။
ယန်ကျောက်သည် မီးမွှေးရန် မီးလင်းဖိုကို ထိုးဆွရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူ ခရိုင်ဆေးရုံမှာ ရှိတယ်၊ အခု ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ရောက်နေတယ်လို့ ပြောတယ်”
ယခုအချိန်သည် ပြက္ခဒိန်အရ နှစ်သစ်ကူးနေ့အလွန် ၁၂ လပိုင်း ဖြစ်ပြီး နွေဦးပွဲတော်လည်း မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် လုကျင်းယွီတို့သည် ပြည်နယ်များဖြတ်ကျော်ကာ အစိုးရငွေတိုက်စာချုပ်များကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရင်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်များနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့ အတော်လေး အမြတ်အစွန်း ရခဲ့သည်ဟုလည်း သတင်းထွက်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် မည်သို့များ ရုတ်တရက် သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။
ချန်မေ့လန်၏ရင်ထဲတွင် သနားဂရုဏာသက်မိခြင်း သိပ်မရှိလှချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအပေါ် မနာလို ဝန်တိုဖြစ်နေခဲ့သော ယန်ရှီရှန်းသာ ဤသတင်းကို ကြားပါက မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သူမ သိချင်မိသည်။
သူကိုယ်တိုင် ဓားထိုးမခံခဲ့ရသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ထိုသတင်းကို သူကြိုဆိုနေမည်ဟုပင် ချန်မေ့လန် တွေးထင်မိသည်။
ထိုအတွေးကြောင့် ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်၏။
အခြားသော အချိန်ခရီးသွားတစ်ဦး သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမ၏ရင်ထဲတွင် စာနာမှုတစ်ချက်တော့ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
သူမက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကလေးတွေကို လာတွေ့ဖို့ သူ တောင်းဆိုသေးလား”
ယန်ကျောက်က အမြင်ကို တောင်းခံလိုက်သည်။
“ကလေးတွေကို တွေ့ချင်တယ်လို့တော့ သူပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ကလေးတွေကို သွားစေချင်လား”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် အခြေအနေကောင်းနေချိန်တွင် ကလေးများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။
ယခု သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှသာ သူမ မွေးဖွားခဲ့သော ကလေးနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက်တွေ့မြင်လိုနေသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင် ချန်မေ့လန်သည် ထိုကလေးများ၏ မိခင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယန်ကျောက်သည် သူမ၏သဘောတူညီချက်ကို လိုအပ်နေ၏။
ချန်မေ့လန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ “သွားကြတာပေါ့၊ ကလေးတွေ သူ့ကို သွားတွေ့ရမယ်”
လုတာ့ပေါင်နှင့် လွီအာနျိုတို့ကို နှစ်စဉ် သူတို့၏မိခင်အရင်းထံသို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုရန် သူမ ကူညီပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤကိစ္စမှာလည်း အရေးကြီးကြောင်း သူမ သိရှိနားလည်ထားသည်။
အကယ်၍ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော မိခင်အရင်းကို ကလေးများအား သွားရောက်တွေ့ဆုံခွင့် မပြုပါက ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့ ကြီးပြင်းလာသောအခါ သူမကို အငြိုးထားကြပေလိမ့်မည်။
ယွမ်ယွမ်လည်း နိုးလာပြီး မီးရောင်ကြောင့် မျက်စိကို မှေးထားသည်။
သူမသည် ယန်ကျောက်ကို သတိထားကာ ကြည့်လိုက်၏။
သူသည် ဖခင်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကလေးအတွေးထဲတွင် ညဘက်၌ ဤအိပ်ခန်းထဲသို့ သူ ဘယ်သောအခါမျှ ဝင်လာလေ့မရှိချေ။
ယွမ်ယွမ်က သူ ထွက်သွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဖေဖေ၊ မနက်မိုးလင်းနေပြီလား၊ ဖေဖေ အလုပ်သွားသင့်ပြီလေ၊ တာ့တာ”
ယန်ကျောက်က ဖြေလိုက်သည်။
“မလင်းသေးပါဘူး”
ချန်မေ့လန်သည် သမီးဖြစ်သူကို ထိုင်စေပြီး အဝတ်အစားအချို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ရှောင်လန်နဲ့ ရှောင်ဝမ်တို့ရဲ့ အမေလေ၊ သူ့ကို သွားကြည့်ကြမလို့၊ သမီး လိုက်ချင်လား”
ယွမ်ယွမ်တစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင် ထားခဲ့၍မဖြစ်နိုင်ပေ။
ချန်မေ့လန် ကလေးများကို အဝတ်အစားလဲပေးနေစဉ် ယန်ကျောက်က အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။
အဝတ်အစားလဲပေးပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျောက်က ရှောင်ဝမ်အား မေးနေသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းက လူအကြီးကြီး ဖြစ်နေပြီလား”
ရှောင်ဝမ်က အိပ်ချင်မူးတူး အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူသည် မတ်မတ်ထိုင်ကာ လက်ကိုမြှောက်လျက် မေးလိုက်သည်။
“ဖေဖေ၊ သားတို့ ဒိုက်ထိုးကြမလို့လား”
တစ်ခါတစ်ရံ ဒိုက်ထိုးရခြင်းမှာ သိပ်တော့မဆိုးလှပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့လုပ်ရပါက ဖခင်ဖြစ်သူသည် ထိုညတွင် သူ့အခန်း၌ လာအိပ်မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဝမ်သည် ထိုအခွင့်အရေးမျိုးမရရှိခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဖခင်ဖြစ်သူသည် အခြားအခန်းတွင် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းအိပ်လေ့ရှိသည်။
ယန်ကျောက်သည် ရှောင်၀မ်မျက်ရည်ကျမည်ကို ကြိုတင်တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက လူကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုရင် မငိုရဘူးနော်၊ မင်းကို ပြောပြစရာ သတင်းဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်”
သို့သော် သူ့စကားများက ကလေးငယ်ကို ပို၍သာ ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
မီးလင်းဖို ငြိမ်းသွားသဖြင့် အေးစက်နေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ဝမ်၏ ပိန်ပါးသောပခုံးလေးများမှာ တုန်ယင်လာတော့သည်။
ချန်မေ့လန်သည် သူ့ကို အနီးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“သားကို ပြောပြစရာ ရှိတယ်၊ သားရဲ့ အမေအရင်းက အရမ်း နေမကောင်းဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ် ရှိနေတယ်၊
သူ့ကို သွားတွေ့ဖို့ အမေတို့ ဆေးရုံသွားရမယ်၊ ငိုချင်ရင်လည်း ရပါတယ်၊ မကြောက်နဲ့နော်၊”
ဖခင်ဖြစ်သူက စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ရှောင်ဝမ် မငိုရဲချေ။
ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ သူ့မိခင်အရင်းဖြစ်ပြီး သူမက သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ ထိုနာကျင်မှုများကို မေ့လျော့နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမ သူ့ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားလေ့ရှိပုံများနှင့် ထိုနေရာများတွင် လူရမ်းကားများ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို မကြာခဏခံခဲ့ရပုံများကိုသာ သူ မှတ်မိနေသည်။
ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းအထိုးခံရခြင်း၊ လက်ဖျောက်တီးကာ လှောင်ပြောင်ခံရခြင်း၊ သူ့ညီလေးကို ဆွဲဆိတ်ခံရခြင်း စသည့်အဖြစ်အပျက်များဖြစ်သည်။
ရှောင်ဝမ်သည် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိုကိစ္စအတွက် ကျိုးရွှယ်ချင်းကို မမုန်းတီးခဲ့ချေ။
သူ ကြီးပြင်းလာပြီး လက်စားချေရန် အင်အားရှိလာချိန်တွင်ပင် ကျိုးရွှယ်ချင်းအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ လက်စားချေမည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဝမ်၏အမြင်တွင် သူ့မိခင်အရင်းသာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို လိုချင်ပါက သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်သာ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်မည်ဖြစ်ပြီး သူမကို ဘယ်သောအခါမျှ အနှောင့်အယှက် ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
သူမက သူ့ကို မချစ်ဘဲ ငွေကြေးနှင့် သူတစ်ပါး၏ကလေးများကိုသာ ပို၍သဘောကျကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။