အခန်း ၁၅၄
Vol. 16 Ch. 154
🍄 Chapter 154
သူမအတွက်မူ သူသည် မလိုလားအပ်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ငိုသင့်သလား၊ မငိုသင့်ဘူးလား။
မိဘတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“မငိုနဲ့”
အခြားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“ငိုချင်ရင် ငိုလို့ရတယ်”
လူကြီးများကြား အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြသည်။
ယွမ်ယွမ် တစ်ယောက်တည်းကသာ အခြားအရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး လက်အိတ်ကျန်ခဲ့ပြီ”
ထို့နောက် သူမသည် လက်အိတ်များကို ရှာဖွေရန် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားလေသည်။
ကလေးများအားလုံးတွင် သားရေလက်အိတ်များ ရှိကြပြီး ကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားချိန်တွင် နွေးထွေးနေစေရန် ညဘက်၌ ထိုလက်အိတ်များကို အပူပေးထားသော ကန်ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ကာ နွေးအောင်လုပ်ထားလေ့ရှိသည်။
ရှောင်ဝမ်သည် သူ့လက်အိတ်များကို မကြာခဏ မေ့ကျန်ခဲ့တတ်သဖြင့် ယွမ်ယွမ်က သူ့ကိုယ်စား အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းပေးလေ့ရှိသည်။
ဤကိစ္စတွင် သူမက ပို၍ စာနာနားလည်တတ်ပြီး လက်အိတ် စွပ်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး နည်းနည်းပါးပါး ငိုချင်ရင် ရပါတယ်၊ သမီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး”
အရိုးခိုက်မတတ် အေးခဲနေသော လေထုထဲတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် လက်များနာကျင်နေသော်လည်း ယွမ်ယွမ်သည် သူ့အား လက်အိတ်ငယ်လေးများ စွပ်ပေးရန် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးရှာသည်။
လက်အိတ် စွပ်ပြီးသွားသောအခါ သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ နွေးထွေးမှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။
သူမသည် သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပေးသည်။
ခရိုင်ဆေးရုံမှာ အတော်လေးအလှမ်းဝေးသဖြင့် ယန်ကျောက်သည် ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူရှောင်လျိုကို လာကြိုရန် အရေးပေါ် ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်သည်။
ကားပေါ်တွင် ချန်မေ့လန်နှင့် ယန်ကျောက်တို့သည် မည်သည့်အကြောင်းကိုမျှ မဆွေးနွေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှောင်လွှဲနေခဲ့ကြ၏။
အစောကြီးထရသည့်အကျင့်မရှိသော ရှောင်လန်တစ်ယောက်တည်းကသာ ချန်မေ့လန်၏ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သားကြောဖြတ်မယ်၊ သားကြောဖြတ်မယ်”
မကြာသေးမီက ရွာရှိအမျိုးသမီးများသည် သားဆက်ခြား စီမံကိန်း အရာရှိများနှင့် သားကြောဖြတ်ခြင်း ကိစ္စအတွက် အငြင်းပွားနေခဲ့ကြပြီး ကြားဝင်ဖြေရှင်းပေးရန် ရဲကို မကြာခဏ ခေါ်လေ့ရှိသောကြောင့် ထိုသို့အော်နေခြင်းဖြစ်၏။
ဤကိစ္စက ယန်ကွမ်ရွာတစ်ရွာတည်းတွင်သာ မဟုတ်ပေ။
ရွာများစွာရှိ အမျိုးသမီးများသည် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ငြင်းဆန်နေကြပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူတိုင်းပြောဆိုနေကြသည့် တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းအရာလည်း ဖြစ်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှောင်ဝမ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော်လည်း အံ့သြခြင်းတော့မရှိခဲ့ချေ။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် စားသောက်ဆိုင်များနှင့် နိုက်ကလပ်များတွင် အရက်မူးပြီး ရန်ဖြစ်တတ်သော လူအုပ်စုနှင့်အတူ သွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူမ ဤကဲ့သို့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ သဘာဝကျသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
ကလေးငယ်သည် အရာအားလုံးကို ရင်တွင်း၌သာမျိုသိပ်ထားပြီး မည်သည့်အခါမျှ ဖွင့်ဟပြောဆိုလေ့မရှိချေ။
သူသည် မကြာမီရောက်ရှိလာတော့မည့် ကျောင်းစာမေးပွဲကာလအတွက်လည်း စိုးရိမ်နေသည်။
သူ့ဆရာမက ရှောင်ဝမ်သည် စာရေးနှေးသော်လည်း သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော လက်ရေးရှိသည်ဟု ချီးကျူးခဲ့ပြီး သူ၏အိမ်စာများကို စံပြအဖြစ် မကြာခဏ ပြသလေ့ရှိသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူသည် တကယ့်ကို ယန်ကျောက်၏သားပီသကြောင်း၊ အစပိုင်းတွင် အတော်ဆုံးမဟုတ်လျှင်တောင်မှ ဆက်လက်ကြိုးစားနေသရွေ့ အမီလိုက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ချီးကျူးစကားဆိုခဲ့သည်။
ယခုအချိန်မှ ကျိုးရွှယ်ချင်း၏သတင်းက သူ့ဘဝထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ရသနည်း။
သူမ သေဆုံးရန် သူ ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သူမက သူ၏ ငြိမ်းချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသောဘဝလေးအား နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးမည်ကိုမူ သူ မနှစ်သက်ချေ။
သူမ၏သတင်းများကို နောက်ထပ်တစ်ခါမျှ မကြားရတော့ရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။
……
သို့သော် အချို့ကိစ္စများကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
လူသူကင်းမဲ့ပြီး အေးစက်နေသော အရေးပေါ်ဌာန စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပိုးသတ်ဆေးနံ့များက လွှမ်းခြုံပျံ့နှံ့နေသည်။
မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှည်လျားသောခြေတံများက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။
ရှောင်လန်မှာ ဖခင်၏ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိသဖြင့် အဆင်ပြေနေသော်လည်း ရှောင်ဝမ်နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့မှာမူ အမီလိုက်နိုင်ရန် တတ်နိုင်သမျှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါနေကြရသည်။
ရုတ်တရက် ချန်မေ့လန် ရပ်တန့်သွားပြီး ယန်ကျောက်ကိုစောင့်ရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဗိုလ်ကြီးယန်၊ ကျွန်မတို့ အရင်သွားကြည့်နေတုန်း ကလေးတွေကို ဒီမှာပဲစောင့်ခိုင်းထားရအောင်”
အကယ်၍ ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည်ဆိုလျှင် ကလေးများအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်သည်။
သေခါနီးလူတစ်ဦး၏မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနိုင်ပေသည်။
ယန်ကျောက်သည် ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းမစဉ်းစားခဲ့မိသော်လည်း ရှောင်ဝမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မေမေ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်”
သူသည် အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ကျိုးရွှယ်ချင်းကို ဤမျှမြန်မြန်တွေ့ဆုံရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဟု ခံစားနေရသည်။
ယန်ကျောက်က သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့သုံးယောက် ဒီမှာစောင့်နေကြ၊ ငါတို့ အရင်သွားကြည့်လိုက်မယ်”
စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးရဲအရာရှိတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ ပြေးလာသည်။
“ဗိုလ်ကြီးယန်”
ယန်ကျောက်က မေးလိုက်လေ၏။ “မာပေါ်၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ၊ ဖြစ်စဉ်အသေးစိတ်ကို သိရပြီလား”
အဆိုပါအမှုမှာ ကျင်းတုန်းလမ်း ရဲစခန်းသို့ တိုင်ကြားထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် မာပေါ် တာဝန်ကျနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ခေါင်းခါပြရင်း ဖြေလိုက်သည်။
“ကျိုးရွှယ်ချင်းက ကျွန်တော်တို့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတာ မလုပ်စေချင်ဘူး၊ သူက ပူးပေါင်းဖို့ငြင်းဆန်နေတယ်၊ သူ ထွက်လာမှပဲ ကျွန်တော်တို့ သေချာထပ်မေးရလိမ့်မယ်”
သူတို့သည် ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ထိုစဉ် သူနာပြုတစ်ဦးက လူနာကိုရွှေ့ပြောင်းရန် ကူညီပေးဖို့ လုကျင်းယွီအား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူတို့ အချိန်မရွေး ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
မာပေါ် စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးများ ပွင့်လာလေသည်။
လုကျင်းယွီသည် လူနာတင်လှည်းကို တွန်းလာပြီး ထိုခုတင်ပေါ်တွင် ကျိုးရွှယ်ချင်းက သွေးများစွန်းထင်းနေသော လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လျက် လှဲလျောင်းနေသည်။
ဆရာဝန်က ကျိုးရွှယ်ချင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်၏။
“အသည်းကို ၃ မီလီမီတာလေးပဲ လွဲသွားတာ၊ ခင်ဗျား အရမ်းကံကောင်းတာပဲ ရွှယ်ချင်း၊ ချုပ်ပေးထားပြီးပြီ၊ ပုလင်းချိတ်တာ နှစ်ရက်လောက်လုပ်ပြီးရင် ဆေးရုံဆင်းလို့ရပြီ”
လုကျင်းယွီက ဆက်တိုက်ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်ကြီး၊ ဆရာက ကျွန်တော်အချစ်ရဆုံးသူကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ၊ နောက်တစ်နေ့ကျရင် ကျေးဇူးတင်လွှာ ဂုဏ်ပြုပိုစတာတစ်ခု သေချာပေါက်ပို့ပေးရမယ်”
ဆရာဝန်က ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အသက်ကယ်တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ၊ အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”
ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် ယန်ကွမ်ရွာရှိ သူမ၏အိမ်အနီးတွင် ငွေသွားရောက်အပ်နှံရန် အပြင်ထွက်စဉ် ဓားထိုးခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ကနဦး စစ်ဆေးမှုများအရ သူမ၏အသည်း ဖောက်ထွင်းခံရနိုင်ဖွယ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် သူမ သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
ခွဲစိတ်မှုအတွက် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကြီးကို ခေါ်ယူနိုင်ရန် လုကျင်းယွီအား ယွမ် ၃၀၀ ကို အရေးပေါ် ပေးချေစေခဲ့သည်။
အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူမရော လုကျင်းယွီပါ ဤဖြစ်စဉ်ကို ရဲထံတိုင်ကြားရန် မရွေးချယ်ခဲ့ကြပေ။
ဆေးရုံက အမှုကိုတိုင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ မဝင်မီလေးတွင် အကယ်၍ သူမ သေဆုံးသွားပါက မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်းဟု ရုတ်တရက် တွေးတောမိသွားသည်။
ယခုအခါ အပြင်တွင် ငွေရှာရန်ရုန်းကန်နေရသော်လည်း အကယ်၍ သူမ သေဆုံးသွားပါက သူမ၏ငွေကြေးအများစုကို သူမ၏မိခင်အရင်းနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ ပေးအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးမည်ဖြစ်သည်။