အခန်း ၃၅၆

အခန်း (၃၅၆) အရုပ်စစ်ပွဲ - ၉

ဇိုရို၏ ဗီဇသိစိတ်က ဖုန်းပုကြွယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဇိုရိုသည် ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ ခုခံရေးဟာကီကို ကြိုတင်အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို မမြင်နိုင်သော ခဲရောင်သံချပ်ကာအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

'ဓားနှစ်လက်စတိုင် - ကြံ့ဂျိုတုံ့ပြန်ချက်...'

ဇိုရိုသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ဆုတ်၍ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ သူ၏ ဓားနှစ်လက်ကို ကြံ့ဂျိုပုံသဏ္ဍာန် မြှောက်လျက် တိုက်ခိုက်မှုကို ဆီးကြိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ထားသည်က မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုံးကျည်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဇိုရိုထံသို့ ဦးတည်ထိုးဆင်းလာသော ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဇိုရိုနှင့် မထိမိခင် အခိုက်အတန့်လေးတွင် မွန်းဝေါ့ခ်နည်းစနစ်ကို ရုတ်တရက် အသုံးပြုကာ ဘေးဘက်သို့ စောင်းသွားပြီး အနောက်၌ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"ဘာလဲဟ..."

ဇိုရို စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ စောစောက အနေအထားအရ သေချာပေါက် တစ်ခုခု ထုတ်သုံးတော့မယ့်ပုံပဲ... ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့တာ ဒါမှမဟုတ် တွေဝေတာမျိုးတွေ တစ်စက်လေးမှ မရှိဘူး... သူက ဘာလို့ ရှောင်သွားတာလဲ"

သူ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွား၏။

"သူ့မှာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုသိနိုင်တဲ့စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေလို့ တိုက်ပွဲရလဒ်ကို ကြိုတင်တွက်ဆမိသွားတာများလား..."

ဇိုရို၏ ခန့်မှန်းချက်က တစ်ဝက်တော့ မှန်ပေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ တိုက်ပွဲရလဒ်အပေါ် သူကိုယ်တိုင် အကောင်းမမြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်၏ တွက်ချက်မှုများအရ ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုထားလျှင်ပင် ဤထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက အများဆုံးရှိလှ ရန်သူ့ကို တစ်ထောင်ထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်ပြီး မိမိဘက်က ရှစ်ရာခန့် ပြန်လည်ဆုံးရှုံးမည့် ရလဒ်မျိုးသာ ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်ကို ရှောင်တိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်စေခဲ့သည့် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာမူ... ဤကဲ့သို့ တင်းမာလှသော တိုက်ပွဲအတွင်း စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာရှိသော အချိန်တိုလေးအတွင်း၌ ဗျူဟာတစ်ခုကို သူကြိုတင်တွက်ချက် စဉ်းစားမိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟမ့်... ဟီးဟီး... ဟားဟားဟားဟား..."

ဖုန်းပုကြွယ် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာတွင် အလွန် ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် သူ့စိတ်ကူးအပေါ် အလွန် ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။

"ဟေး၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ကောင်လေး၊ စိတ်လွတ်သွားတာလား"

ဇိုရိုလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကြက်သွေးရောင်အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဇိုရိုက လှည့်ကြည့်လာကာ သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး ဓားဖျားဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်ကို ချိန်ရွယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းအသိဝင်လာပြီး အရှုံးပေး အသေခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ထွက်ပြေးမလို့ပါ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါကြောင့် မင်းနောက်ကို ရောက်လာတာပေါ့"

"မင်းအဖော်တွေကို ပစ်ထားခဲ့မလို့ပေါ့ ဟုတ်လား၊ ဟမ့်..."

ဇိုရိုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက နည်းနည်းအရိုးမာတဲ့ကောင်လို့ ငါထင်ထားခဲ့တာ"

ထို့သို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက်‌ သူ့မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ မကြာခင် ငါ ပြန်လာခဲ့မှာပါ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆွဲငင်အားဆန့်ကျင်ရေးလက်နက်ကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟမ်၊ မင်း အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ကိရိယာနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဇိုရို၏ စကားသံမှာ ပါးစပ်မှ ထွက်ရုံရှိသေးသည် ‘ခွပ်’ ဟူသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပုပ်စော်နံနေသော ကြက်ဥပုပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်...။

‘ကြက်ဥပုပ်ဗုံး ဆိုသည်မှာ အိုင်တမ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပစ်ခတ်ရေးလက်နက်တစ်ခု ရှိရန်လိုအပ်သော တစ်ခါသုံးစကေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျကျပင် ဤစကေးကို အသက်သွင်းလိုက်ပါက လေထုထဲတွင် ကြက်ဥတစ်လုံး အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစကေးသည် သက်လုံအမှတ် ၁ မှတ်သာ ကုန်ဆုံးပြီး ထိခိုက်မှုမရှိသလောက် နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းတွင် ထူးခြားသော အာနိသင်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ "ရန်သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း။ ပစ်မှတ်များက သင့်ကိုသာ လာရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း။"

"ဒါက ဘာကြီးလဲ... နံစော်နေတာပဲ"

ဇိုရိုသည် သူ့လက်မောင်းဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလျက် ဖုန်းပုကြွယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာနဲ့ပစ်လိုက်တာလဲ ကောင်လေး"

"အင်း... သေမင်းဖဲချပ်ကိုတောင် အချိန်မီခန့်မှန်းနိုင်တဲ့သူက ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကိုကျတော့ မရှောင်နိုင်ဘူးပဲ..."

ဖုန်းပုကြွယ် ရေရွတ်သည်။

"ဒါက ငါ လောက်လွှဲကိုသုံးပြီး ထူးခြားတဲ့ပစ်လွှတ်မှုနည်းလမ်းနဲ့ ပစ်လိုက်လို့လား... ဒါမှမဟုတ် ဒီစကေးကနေ ထွက်လာတဲ့ပစ်မှတ်က လုံးဝ ရှောင်လို့မရတဲ့အရာမို့လို့လား..."

"အား... တကယ်ကြီး နံစော်နေတာပဲ၊ မင်း... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

အကြောင်းပြချက်မရှိသော ဒေါသတရားများက ဦးနှောက်ထဲသို့ ဆူတက်လာပြီး ဇိုရိုသည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာကာ အစ်ကိုကြွယ်အပေါ် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်တော့သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်မှာ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးတော့သည်။

အစ်ကိုကြွယ်သည် သူ၏ အမြင့်မားဆုံးပြေးနှုန်းကို အလွန်တိကျစွာ သိရှိထားသည်။ ယခုအခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင့်ခြင်းအတတ်ကိုကို မသုံးထားလျှင်ပင် သူ့အရှိန်က အလွန်မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ "မုဆိုးကျွန်း"ပေါ်တွင်သာ ဤသို့ အမြန်နူန်းရှိခဲ့ပါက ဖိုဒ့်စ်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

'တကယ်လို့ ဒါက အပြေးပြိုင်ပွဲတစ်ခုသာဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သက်လုံတွေက အများကြီးကျန်သေးတာမို့ အချိန်တိုအတွင်း သူငါ့ကို မှီလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'

ဖုန်းပုကြွယ်က တွေးလိုက်သည်။

'ဇိုရိုရဲ့ တာဝေးတိုက်ခိုက်မှုတွေက ဓားစွမ်းအင်လှိုင်းတွေပဲ ရှိတာ၊ ခြေရာခံဒုံးကျည်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ငါသာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားပြီး ဆက်တိုက်ရွှေ့လျားနေသရွေ့၊ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ရပ်မနေသရွေ့ အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်ရတာ သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်တဲ့အရာကတော့...'

"မပြေးနဲ့၊ လူယုတ်မာကောင်"

ဇိုရိုက အနောက်မှနေ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ကြက်ဥတွေနဲ့ ပစ်ရဲတယ်ပေါ့၊ မင်း မနက်ဖြန်ရဲ့ နေမင်းကြီးကို မမြင်ချင်တော့ဘူးလား"

"ဟားဟားဟားဟား..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့စကေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှောင်ပြောင်မှုအာနိသင် မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို ပိုမို ဒေါသထွက်စေရန် ပြေးနေရင်းမှပင် ထူးထူးခြားခြား မာနထောင်လွှားသော ရယ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

"ကြက်ဥမဟုတ်ဘူး၊ ကြက်ဥပုပ်တွေဟ"

"ကောင်လေး... မင်း အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း"

ဇိုရိုမှာ ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထနေတော့သည်။

"ဟား၊ ‘ရပ်’ လို့ လှမ်းအော်ရုံနဲ့ ပြေးနေရာက ရပ်ပေးတဲ့လူမျိုး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်းမြင်ဖူးလို့လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်လက်၍ စကားနာထိုးသည်။

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ စကားအသုံးအနှုန်းကိုလည်း ဆင်ခြင်ဦးနော် ကောင်လေး၊ မင်းအသက်က ၂၁ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို ငါ့ကို ‘ကောင်လေး’ လို့ အလွယ်တကူ ခေါ်နေတယ်ပေါ့၊ ငါက ဒီနှစ်မှာ အနည်းဆုံး ၂၄ နှစ် ရှိပြီကွ၊ မင်းကိုယ်မင်း အသက် ၁၅၀ ရှိတဲ့ ရူကီယာလို မိန်းကလေးမျိုး ထင်နေတာလား"

"ဟား၊ မင်းက တော်တော်လေး သိတာပဲ... မင်းရဲ့ဝိညာဉ်က လူ့လောကကြီးကနေ ထွက်ခွာဖို့ ခေါ်သံတွေ ကြားနေရပြီ ထင်တယ်၊ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဆန်ဇုမြစ်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးရမှာပေါ့"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကရှေ့ကပြေး တစ်ဦးက လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်းဖြင့် ထိုနေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကန်ရှင်းကမူ ဘာမှမပြောဘဲ မျက်စိမှိတ်လက်ပိုက်ကာ အေးအေးလူလူ အနားယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးစောင်း လှဲအိပ်နေသော ဆိုဂိုက သူ၏ မျက်စိကာကို အနည်းငယ် ပင့်တင်ကာ မျက်စိမှိတ်လျက်သားဖြင့် အဝေးရှိ ကန်ရှင်းကို အားနည်းသော လေသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဟီမူရာဆန်၊ ဇိုရိုဆန်ကတော့ ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်"

"အာ... အဲဒီအရူးက ဇိုရိုကို နည်းနည်းဝေးတဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားပြီးမှ ‘ကြုံသလို လမ်းနည်းနည်းချိုးကွေ့’ ပြီး သူ့ကို လမ်းပျောက်အောင် လုပ်ထားခဲ့ပြီးမှ ပြန်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

ကန်ရှင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း အကူညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဲဒီအရူးက ဇိုရိုဆန်ကို လမ်းပျောက်အောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ သူ့အဖော်ကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဆိုဂိုက ထပ်မံ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် သူက စစ်ကူတွေ အရင်သွားခေါ်ပြီးမှ..."

"စစ်ကူတွေ..."

ကန်ရှင်းသည် ဆိုဂို၏ စကားကို ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ကာ သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"...သူတို့က ရောက်နေပြီလေ"

"အိုး"

ဆိုဂိုမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ကန်ရှင်းပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ကျစ်... တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ"

ဆိုဂိုက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကိုတွန်းကာ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟီမူရာဆန်က ဒါကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက သတိထားမိတာလဲ"

"ငါက အစကတည်းက သတိပြုမိတာပါ"

ကန်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါကြောင့် မင်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီတိုင်း မတ်တပ်ရပ်နေတာလား"

ဆိုဂိုက မေးလိုက်သည်။

ကန်ရှင်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါက အဲဒီလူတွေ ဘာလုပ်မလို့လဲဆိုတာကို မသိသေးလို့၊ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်တာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လောလောဆယ် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပါ"

"မင်းတို့ ကြားတယ်မလား၊ CLS သီးသန့်ကလပ်က လူတွေ"

ဆိုဂိုက လေသံကို အနည်းငယ် မြှင့်ကာ စကားလုံးများကို ဆွဲပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရှာတွေ့ခံလိုက်ရပြီ"

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကန်ရှင်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ စင်များပေါ်မှ သန်မာထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်လေးခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ထိုးဆင်းလာကြတော့သည်...။

...

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရှောင်တန်ရှိရာဘက်တွင်လည်း တိုက်ပွဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြင်းထန်နေလေသည်။

ဂိုရီ၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်ပြောင်မြောက်လှပြီး တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံမှာလည်း အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ သူသည် ဓားပြများ၊ မှော်ဆရာများ၊ သူရဲကောင်းများ၊ မှော်ဓားသမားများ၊ မိစ္ဆာများ၊ ဘီလူးများနှင့် နဂါးများအပါအဝင် ပုံစံမျိုးစုံနှင့် အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ထရန်စဖော်မာနှစ်ကောင်နှင့် ကစားသမားတစ်ဦးတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် သူသည် သူ၏ အလင်းဓားစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

ဂျက်ဇ်နှင့် နိုက်ပတ်ထရိုးတို့မှာမူ အကြပ်ရိုက်နေကြသည်။ ထရန်စဖော်မာနှစ်ကောင်လုံးတွင် အဝေးပစ်လက်နက်များ ရှိကြသော်လည်း အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင်မူ ဂိုရီကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားနှင့် ခွန်အားအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနိုင်ကြသည်။ အကယ်၍ ဟာကွက်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသွားပါက ဂိုရီသည် အလင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းအမြှောက်ကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ သူ တိုက်ခိုက်မှုကို မပြင်ဆင်နိုင်စေရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ပြုလုပ်နေကြရသည်။

ရှောင်တန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူက ပိုတောင် စိတ်ပျက်နေသေးသည်။ တိုက်ပွဲအစတွင် သူသည် ဝင်ချက်စတာသေနတ်ကို ထုတ်ယူပြီး အနီးကပ်နှင့် အလယ်အလတ်အကွာအဝေးမှ ဂိုရီကို ပစ်ခတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။ သို့သော်လည်း ဂိုရီ၏ အလွန်မြင့်မားသော အမြန်နူန်းနှင့် ရှောင်တန်၏ ပစ်ခတ်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုမှာ E အဆင့်သာ ရှိခြင်းကြောင့် သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် လွဲချော်ခဲ့ရသည်။ ပြိုင်ဘက်ကို ကျည်ဆန်တစ်ချက်ပင် မထိမှန်ခဲ့ရုံသာမက ကျည်ဆန်အစအနအချို့က သူ့အဖော်များကိုပင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဂျက်ဇ်နှင့် နိုက်ပတ်ထရိုးတို့မှာ မြင့်မားသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိကြသဖြင့် ဤမျှလောက်သော ထိခိုက်မှုကို စိတ်ထဲမထားကြပေ။

သူသည် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားအောင် ပြုလုပ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်တန်သည် သေနတ်အသုံးပြုခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အားသွင်းသုံးမြှောင့်ဓားမြောင်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ရှောင်တန်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ပြီး အရူးလုပ်မခံပါနဲ့။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှုမှာ ဖုန်းပုကြွယ်ထက် အလွန်စောစောကတည်းက C အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် မတူဘဲ ဝမ်တန်ကျိ၏ ဂိမ်းအတွေ့အကြုံမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် ပို၍ နီးစပ်ပေသည်...။ ပုံမှန်ဂိမ်းတိုးတက်မှု အဆင့်အရ ကစားသမားတစ်ဦး၏ အဓိက ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သည် အဆင့် ၁၀ တွင် အဆင့် E ၊ အဆင့် ၂၀ တွင် အဆင့် D ၊ အဆင့် ၃၀ တွင်မူ သဘာဝကျကျပင် အဆင့် C သို့ ရောက်ရှိရန် သေချာပေါက် ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်သူများ သို့မဟုတ် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားများအတွက်မူ ၎င်းတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မြှင့်တင်မှုအရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လေ့ရှိပြီး ပျမ်းမျှအဆင့်ထက် အဆင့်အနည်းငယ် စောစီးစွာ ရောက်ရှိတတ်ကြသည်။ အလွန်ထူးခြားသော ပါရမီရှင်အချို့မှာမူ မိမိတို့၏အဆင့်ထက် တစ်ဆင့် ပိုမိုသာလွန်သော ကျွမ်းကျင်မှုကို ရရှိနိုင်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အဆင့် ၃၀ တွင် အဆင့် B ဆင့်ခေါ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှု ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သော ကျောက်ရင်းဝမ်နှင့် အဆင့် ၁၀ ကျော်ဖြင့် D အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ရီရူလီတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် အထွေထွေကျွမ်းကျင်မှုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက ပုံမှန်အားဖြင့် အများဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုသုံးခုသာ ရှိတတ်ကြသည်။ အဓိကတစ်ခုနှင့် ဒုတိယ အဓိကနှစ်ခုတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်ကစားသမားများတွင်မူ နှစ်ခုသာ ရှိတတ်သည်။ အဓိက တစ်ခုနှင့် အတော်အတန် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာမူ အလွန်ရှားပါးလှပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်တန်သည် ပုံမှန်ကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ့ခွန်အားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသိအမှတ်ပြုလောက်သည်။ အဆင့် ၃၀ သို့ ရောက်ရှိပြီးသည်နှင့် အဆင့် C ကျွမ်းကျင်မှုနှစ်ခု ရှိနေခြင်းက သူသည် ထိုအဆင့်ရှိ အခြားကစားသမားအများစုထက် သာလွန်နေကြောင်း ပြသနေလေသည်။

ဤဇာတ်လမ်းသည် ကစားသမားများ၏ အလုံးစုံခွန်အားအပေါ် အခြေခံ၍ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဂိုရီသည်လည်း နောက်ဆုံးဘော့စ် မဟုတ်သောကြောင့် ရှောင်တန်ကဲ့သို့ အလတ်စားနှင့် အထက်တန်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေး ကစားသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤရန်သူ့ရှေ့တွင် အကူအညီမဲ့နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ရှောင်တန်သည် မလိုအပ်သော အတွေးများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဂျက်ဇ်၊ နိုက်ပတ်ထရိုးတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းကာ သူ၏ အပြောင်မြောက်ဆုံးသော ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးပြု၍ ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

အဆင့်မြင့်ဓားသမားဖြစ်သည့် ဂိုရီနှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့်ရခြင်းမှာ ရှောင်တန်အတွက် သေချာပေါက် တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သည်းထိတ်ရင်ဖို သုခဘုံသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက သူသည် အခြားကစားသမားများနှင့် တိုက်ပွဲများစွာ မကြုံခဲ့ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးကိုမူ ဖုန်းပုကြွယ်ထက် ပိုမို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

လက်နက်မှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာသော ခွန်အားကို အစစ်အမှန် ခံစားသိရှိနိုင်ရန်၊ ပြိုင်ဘက်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်စောင့်ကြည့်ရန်၊ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းက စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ လိုတော့သော တိုက်ပွဲအတွင်း တိုက်ကွက်များကို အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နိုင်ရန်... တိုက်ပွဲ စွမ်းရည်ဟူသည် ဤကဲ့သို့သော မရေမတွက်နိုင်သည့် တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်မြှင့်တင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု ပါရမီပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် သင်ယူနိုင်သောအရာကို သာမန်လူတစ်ယောက်ကမူ တိုက်ပွဲဆယ်ကြိမ်ခန့် တိုက်ခိုက်ရမှသာ နားလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟူး... တော်သေးတာပေါ့ အစ်ကိုကြွယ်ဆီကနေ စစ်တပ်သုံးဓားမြှောင်ကို ရထားလို့၊ တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ ဒမတ်စကတ် ဓားတိုနဲ့ဆို ဒီအလင်းဓားကို ထိပ်တိုက်သွားတွေ့ရင်တော့ အဲဒီဆိုင်က ပစ္စည်းကတော့ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ..."

အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ရှောင်တန်သည် သုံးယောက်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲတွင်ပင် သိသာထင်ရှားသော အားသာချက်မျိုးကို မခံစားရသေးပေ။ အာရုံစိုက်မှု အနည်းငယ် လွဲချော်သွားသည်နှင့် အခြေအနေက ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။ ဂျက်ဇ်နှင့် နိုက်ပတ်ထရိုးတို့၏ အကူအညီသာ မရှိပါက ဂိုရီသည် သူ၏ သာမန်သံဓားတစ်ချောင်းဖြင့်ပင် ရှောင်တန်ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့ဖြစ်၍ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြရသဖြင့် အခြားအရာများကို ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရှိပေ။ ရှောင်တန်က အခြားတစ်ဖက်တွင် အစ်ကိုကြွယ်နှင့် ဇိုရိုတို့ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းကို နောက်ဆုံး သတိပြုမိသွားချိန်တွင် ဆိုဂိုနှင့်ကန်ရှင်းတို့ စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂျက်ဇ်နှင့် နိုက်ပတ်ထရိုးတို့သည် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ခုန်ဆင်းလာသော ပုံရိပ်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဂိုရီကမူ အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီး ပြိုင်ဘက်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီးမှသာ "ဟင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ မေးကာ ထရန်စဖော်မာနှစ်ကောင်၏ ဘေးမှနေ၍ ခေါင်းပြူထွက်လျက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်လေးခုက တန်းစီလျက် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မတူညီသော အရောင်လေးမျိုးရှိသည့် မျက်စိပိတ်ပုဝါများကို စည်းထားကြပြီး တစ်ယောက်စီတွင် ဓားတစ်စုံ၊ သုံးခွမှိန်း၊ နံချပ်ကူနှင့် တုတ်ရှည်တို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ ၎င်းတို့၏ နောက်ကျောတွင်မူ ကြီးမားသော ဘဲဥပုံစံ လိပ်ခွံကြီးများကိုယ်စီ လွယ်ထားကြလေသည်။

၎င်းတို့မှာ...။