အခန်း ၃၅၄

အခန်း (၃၅၄) ကျွန်တော်တို့မှာ ဦးစားပေးမှုတွေ ရှိတယ်

"ဒါရိုက်တာကျန်း... ခင်ဗျားကို အပြင်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ..." စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာလဲ... ဒီရက်ပိုင်း ရုပ်ရှင်ရိုက်ရတာ အရမ်းစွဲလမ်းနေလို့ စည်းကမ်းတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့တာလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ချွေးစေးများပင် ပျံလာခဲ့ချေသည်။

"အားလုံး တောင်းပန်ကြစမ်း..." သူက ကျန်းလုံနှင့် ချိုက်ခွန်းတို့အား ပို၍ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူးလေ... ဒါရိုက်တာ... ငါက အခု အကျော်ကြားဆုံး မင်းသားလေ..."

ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင်းပန်ရမှာလဲ။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." ချိုက်ခွန်းသည် သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ချက်ချင်းပင် ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဤမျှ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် ဒါရိုက်တာကျန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤလူငယ်ကို ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ခိုင်းရသနည်း။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှပေ၏။

"ဦးလေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"ဒီကောင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ချိုးထားတာလေ... အဲဒါတောင် သူ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းနေသေးတာလား..."

"ဦးလေး မမြင်ဘူးလား... သူက Volkswagen ကားကို မောင်းနေတာ... အရမ်း ဈေးပေါတဲ့ကားပဲ... သူက သာမန် ဝင်ငွေနည်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ..." ကျန်းလုံက ဒါရိုက်တာကျန်းအား ပြောလိုက်သည်။

"ခွေးကောင်..." ဒါရိုက်တာကျန်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျန်းလုံ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်လေ၏။

"ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒါ ဘာသဘောလဲ... ကျန်းလုံက ငါတို့လူလေ... ဘာလို့ သူ့ကို ရိုက်ရတာလဲ..."

"ငါတို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေလေ... ဒီလိုဆိုရင် ငါက ရိုက်ကွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် နေရတော့မလဲ..." ချိုက်ခွန်းက အံ့သြစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ချိုက်ခွန်း... မင်းက ဒါရိုက်တာလား ဒါမှမဟုတ် ငါက ဒါရိုက်တာလား... မင်းက ပြဿနာရှာချင်နေတာလား..."

"ငါ့ရဲ့ ထောက်ပံ့မှု မပါဘဲနဲ့ မင်းက ဘာမှမဟုတ်ဘူးကွ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစုကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်စမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို ဒီလုပ်ငန်းထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်..." ဒါရိုက်တာကျန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

"ဒါရိုက်တာကျန်း... ရှင် ဘာသဘောလဲ... ငါတို့ရဲ့ ခွန်းခွန်းက လူကြိုက်အများဆုံး မင်းသားလေ... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ..."

"အဓိက အကျိုးစီးပွားတွေကို ရှင် မခွဲခြားတတ်ဘူးလား..."

"ခွန်းခွန်းက လမ်းပိတ်တာ မှန်တယ်လေ... လူတိုင်းက သဘောတူတယ်... ရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ခွန်းခွန်းဘက်က မရပ်တည်ပေးဘဲ ဒီမှာ သူ့ကို လာအပြစ်တင်နေရတာလဲ..."

"ပြီးတော့ နင်တို့ကောင်တွေ... Volkswagen ကားကို မောင်းပြီး နင်တို့ကိုယ်နင်တို့ အထက်တန်းကျတယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား..."

"နင်တို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ ခွန်းခွန်းကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်ရမယ်..."

ပရိသတ်အချို့က ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ပြန်လည်ချေပလိုက်ကြသည်။

ထိုစကားများကို ကြားပြီး ချိုက်ခွန်းအား ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဒါရိုက်တာကျန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။

“ဟေ့ကောင်...မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး...ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အင်အားကြီးတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတွေ ရှိတယ်...ငါ့ကို လူတိုင်း လာရှုပ်လို့ ရမယ်လို့တော့ မထင်နဲ့...

ဒါရိုက်တာကျန်းက သတင်းတွေ ပျံ့သွားမှာကို စိုးရိမ်နေပေမဲ့...ငါ ချိုက်ခွန်းကတော့ လုံးဝ မကြောက်ဘူး...ငါက ဒီလိုလူပဲ...လက်ခံချင်လည်း လက်ခံ... မလက်ခံချင်လည်း နေ...”

ပရိသတ်များ၏ ချီးကျူးအားပေးမှုများကို ရရှိလိုက်ပြီးနောက် ချိုက်ခွန်းသည် ပို၍ပင် မောက်မာထောင်လွှားလာခဲ့လေသည်။

"ခွေးကောင်... ခွေးကောင်..."

"မင်းက ပုန်ကန်နေတာပဲ မဟုတ်လား..."

"ဒါက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါက ဒါရိုက်တာချုပ်ပဲ... လမ်းပိတ်ဆို့မှုတွေကို အခုချက်ချင်း ဖယ်ရှားပြီး ဒီနေရာမှာ ပုံမှန် ယာဉ်ကြောအသွားအလာကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ဖို့ မင်းတို့ကို ငါ အမိန့်ပေးတယ်..."

ဒါရိုက်တာကျန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မိုက်မဲရတာလဲ... သူတို့က သာမန်လူတွေပါပဲ .. ဘာပြဿနာများရှာနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"ငါတို့ လမ်းပိတ်တာက မှန်ပါတယ်... ငါတို့က နာမည်ကြီး ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့လေ... ဒါကြောင့် ဒီလမ်းက ငါတို့အတွက် ဦးစားပေးပဲ..."

“ဒါ့အပြင် သူတို့ ဒီကိစ္စကို အွန်လိုင်းမှာ တင်လိုက်ရင်တောင် ဘာဖြစ်မှာလဲ...အင်တာနက်အသုံးပြုသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ခဏတာပဲ ရှိတာ...ငါတို့ဘက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှင်းပြချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စလည်း ပြီးသွားမှာပဲ...ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါတို့က လမ်းဖယ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်...ဒီသတင်းသာ ပျံ့သွားတာနဲ့ ငါတို့အသိုင်းအဝိုင်းက လူတွေ ငါတို့ကို အားနည်းတဲ့သူတွေလို့ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်...ဦးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေး ဖြစ်နေပြီး ဒါရိုက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့...ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဦးလေးရဲ့ စကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းလုံသည်လည်း သူ၏ ခေါင်းမာသော သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။

"မင်း... မင်း..." ဒါရိုက်တာကျန်း ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေခဲ့၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့် လက်အောက်ငယ်သားတွေက အရည်အချင်း မရှိလို့ပါ... ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်... သေချာပေါက် အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..." ဒါရိုက်တာကျန်းက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုတော့ပါဘူး..." စုယွမ်က သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..." ဒါရိုက်တာကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး စုယွမ်က သူ့အား ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလား သို့မဟုတ် မည်သို့ဆိုလိုသည်ကို မသိရှိခဲ့ချေ။

"ခင်ဗျားတို့က ရုပ်ရှင်ရိုက်နေပြီး လမ်းပိတ်ထားတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ငြင်းလို့မရတော့ဘူးလေ..."

"ရှောင်လျို... လီဟူ... ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းကြမယ်..." စုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... တကယ်လို့ ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းရင် တစ်နာရီနီးပါး နောက်ကျလိမ့်မယ်..."

“ဟိုဘက်က လူတွေ စိတ်မရှည်ဘဲ စောင့်မနေတော့မှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်...”

ရှောင်လျိုက စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဆင်ပြေပါတယ်...

ကောင်းတဲ့အရာတွေက စောင့်ဆိုင်းတတ်တဲ့သူတွေဆီကိုပဲ ရောက်လာတတ်တာပါ...”

စုယွမ်က အပြုံးဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကားဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအခါမှသာ ဒါရိုက်တာကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။

အကယ်၍ စုယွမ်သာ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ နှစ်ဖက်ကြား ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးကြောင်း ဆိုလိုသောလည်း သို့သော် စုယွမ်က အစမှအဆုံး အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုမူနေခြင်းကမူ...

ဤကိစ္စသည် ဤမျှလွယ်ကူစွာ ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုသာ ဖော်ပြနေခဲ့လေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ အချိန်တွေကို ယူလိုက်မိတယ်..."

"ကျွန်တော့် ရင်ထဲကနေ အမှန်တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်..." ဒါရိုက်တာကျန်းက အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ စုယွမ်နောက်မှ လိုက်လာရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟား.."

"ဒါရိုက်တာကျန်း..."

“ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်နေစရာ မလိုပါဘူး...

ခင်ဗျား ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး...

ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို မရောက်လာခဲ့ဘူးဆိုရင်...

ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့တောင် အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်လား...

ဒါကြောင့် အခုလို တောင်းပန်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်နောက်ကို ဆက်လိုက်လာနေစရာလည်း မလိုပါဘူး...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စုယွမ်သည် ကားပြတင်းပေါက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်လေ၏။ Volkswagen ကားလေးသည်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ ကွေ့ကာ မောင်းထွက်သွားခဲ့၏။

"ဟား... အဲဒါက ဘာလဲ..."

"ခွန်းခွန်းကိုများ ဆန့်ကျင်ရဲတယ်လား... နင်တို့က ပြဿနာရှာချင်နေတာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ခွန်းခွန်း ဒီမှာ ရုပ်ရှင်လာရိုက်တာက ဒေသခံတွေအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ... လမ်းပိတ်ရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ခံစားရစေမယ့်အစား လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ နေရာကို ဖယ်ပေးသင့်တာပေါ့..."

"ခွန်းခွန်းက ခုနက အရမ်း မိုက်တာပဲ..."

"အဲဒီဗီဒီယိုကို အွန်လိုင်းမှာသာ တင်လိုက်ရင် လူဘယ်လောက်များများကို ဆွဲဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်..." ပရိသတ်အချို့က အော်ပြောလိုက်ကြသည်။

ဤစကားများကြောင့် ချိုက်ခွန်းသည် သိသိသာသာပင် ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

အောင်မြင်မှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော သူကဲ့သို့ စူပါစတားတစ်ဦးအား ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် ဦးနှောက်မရှိသော လုပ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"တောက်..."

"သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ..."

"ငါ့လက်တွက် ကလဲ့စားမချေရသေးဘူး..." ကျန်းလုံက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး... ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ။

"သူက Volkswagen ကားမောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ... အဲဒါက တကယ်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးမို့လို့လား..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါ အခုချက်ချင်း ဆေးရုံသွားရမယ်... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်..." ကျန်းလုံက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါရိုက်တာကျန်း... ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး..."

"ငါတို့အတွက် ဦးစားပေးမှုတွေ ရှိပါတယ်..."

"ခင်ဗျား လုံးဝ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး... အခု အင်တာနက်တွေ အရမ်း ခေတ်စားနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ..."

"ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးအတွက် ပိုက်ဆံနည်းနည်း သုံးလိုက်ရင် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်... မတတ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်ပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်..." ချိုက်ခွန်းက ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးရှိ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော ပရိသတ်အချို့အား ကြည့်လိုက်၏။

"မိန်းကလေးတို့... မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ စားသောက်ဆိုင်နဲ့ ဟိုတယ် ကြိုမှာထားတယ်... ဒီည အတူတူ ဆုံကြတာပေါ့..." ချိုက်ခွန်းက ဆိုးယုတ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပရိသတ်များမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြလေ၏။ သူတို့၏ အိုင်ဒေါနှင့် အတူရှိနေခွင့် ရခြင်းသည် အလွန် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှပေသည်။

ဒါရိုက်တာကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ခုတည်းသာလျှင် အလွန်အမင်း မှုန်မှိုင်းနေခဲ့ချေသည်။

သူသည် လုပ်ငန်းတွင်းမှ နာမည်ကြီး ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်ကာ လူကုံထံကြီးအချို့နှင့် တွေ့ဆုံဖူးပြီး စုယွမ်နှင့် အဘိုးစုတို့အကြား ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်ဟူသော ကောလာဟလများကို ကြားဖူးထားလေ၏။

"အခု ငါ လုပ်နိုင်တာက ဒါတွေ အမှန်မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်..."

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ၏ ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့တော့သည်။