အခန်း ၃၅၅

အခန်း (၃၅၅) လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေး သဘောတူညီချက်

"မင်းတို့ကောင်တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ… ဘယ်သူက လမ်းကို ကြိုပိတ်ထားဖို့ ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်တာလဲ…" ဖုန်းတစ်ဖက်မှ လူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အခု အထက်လူကြီးတွေက မေးနေပြီ… မင်း သိရဲ့လား… ငါ ပြောမယ်… မင်းရဲ့ စာရွက်စာတမ်းကို အတည်ပြုပေးလို့ မရဘူး… မင်းတို့ ထွက်သွားဖို့ ငါးမိနစ် အချိန်ပေးမယ်… မင်းတို့ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ အထက်က လူတွေ လွှတ်လိုက်ပြီ…" ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချသွားခဲ့ပေသည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ… ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်… ခင်ဗျားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…" ဒါရိုက်တာကျန်း၏ အဆိုးရွားဆုံး စိုးရိမ်မှုများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် အလွန်အမင်း အနေရခက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး သူနှင့် ချက်ချင်းပင် အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါရိုက်တာကျန်း… ဘာဖြစ်လို့လဲ… ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ…" ချိုက်ခွန်းက လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ချေသည်။

"မင်း ဘာသိလို့လဲ…"

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် အခြားဖုန်းတစ်ကော ဝင်လာခဲ့၏။ ဒါရိုက်တာကျန်းသည် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ရာ ရုပ်ရှင်ဗျူရိုမှ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်… ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား…" ဒါရိုက်တာကျန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ဒါရိုက်တာကျန်း… ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်ရှင်ကို ရုံတင်ခွင့်မပြုဖို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်… ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ဆက်ရိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး… ဒီလောက်ပါပဲ… ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်… အစကတည်းက ငါတို့က သိပ်ရင်းနှီးခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ… နောက်ကိုလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖုန်းမဆက်ကြတာပေါ့…" ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်က ဖုန်းမချမီ ပြောလိုက်၏။

"ဒါရိုက်တာကျန်း… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…" ယခုလေးတင် ပြောသွားသော စကားများကို ကြားပြီးနောက် ချိုက်ခွန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဖြန်း

ဒါရိုက်တာကျန်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ချိုက်ခွန်း၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း… ဘာလုပ်တာလဲ… လူအများရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်… ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေးတောင် မလေးစားဘူးလား…" ချိုက်ခွန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

ဖြန်း

ဒါရိုက်တာကျန်းသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေခဲ့၏။ ဤရုပ်ရှင်ကို ပြင်ဆင်ရန် သူ တစ်နှစ်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရရှိရန် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင် ဤကောင်၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။

"ဘာလို့လဲ ဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်… ဘာလို့လဲ ဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်… ခုနက လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား… အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရောသိရဲ့လား… အဲဒီလူက ဥက္ကဋ္ဌစုပဲကွ…" ဒါရိုက်တာကျန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"သူက Ar လုပ်ငန်းစုရဲ့ သူဌေးကြီး… ပြီးတော့ ယွန်းရှန်း အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ… ရှန်းရှီ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီအပြင် တခြား နာမည်ကြီး ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတွေ အားလုံးမှာ သူ့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေ ပါဝင်နေတယ်… ပြီးတော့ ကျိုတိုမှာလည်း သူက အရမ်း အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံရှိတယ်… မင်း သိလား… မင်းကြောင့် ငါ သူ့ကို လုံးဝ စော်ကားမိသွားပြီ…" ဒါရိုက်တာကျန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… သူ စီးလာတဲ့ကားက သာမန်ကားလေးပဲလေ…" ဒါရိုက်တာကျန်း၏ ဒေါသကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချိုက်ခွန်းလည်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

"သူက စုယွမ်များ ဖြစ်နေမလား…"

ချိုက်ခွန်းသည် စုယွမ်အား သိရှိထားပေ၏။ ဝူချန်ဆိုလျှင် စုယွမ်၏ နာမည်ပျက်စာရင်း သွင်းခံခဲ့ရပြီး လုပ်ငန်းတွင်းရှိ အနုပညာရှင်များအားလုံးသည် စုယွမ်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြချေသည်။

သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရကြောင်း သူ အမှတ်ရသွား၏။ သို့သော် ဤမျှ အရေးပါသော လူတစ်ဦးသည် Volkswagen ကားကို စီးနင်းလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အခု သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဌာနနဲ့ ရုပ်ရှင်ဌာန နှစ်ခုလုံးက ဖုန်းဆက်လာတယ်… ငါ့ရဲ့ ဒါရိုက်တာဘဝကတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ… ဒါပေမဲ့ ချိုက်ခွန်း… ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်… ငါ့အတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် မင်းအတွက်လည်း အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားလိုက်…" ဒါရိုက်တာကျန်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း… ဒါရိုက်တာကျန်း… အစက သူက ဥက္ကဋ္ဌစုမှန်း ကျွန်တော် မသိလိုက်လို့ပါ… တကယ်လို့ သူ ဥက္ကဋ္ဌစုမှန်းသာ သိခဲ့ရင် ကျွန်တော် သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောရဲပါ့မလဲ…"

ချိုက်ခွန်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ လုပ်ငန်းတွင်းတွင် နတ်နှင့်နဂါးကို စော်ကားမိလျှင်ပင် စုယွမ်ကို စော်ကားမိသည်ထက် ပိုကောင်းသေးသည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိပေသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် စုယွမ်ကို အမှန်တကယ်ပင် စော်ကားမိသွားခဲ့ချေပြီ။ ထို့အပြင် ကျိုတိုရှိ စုယွမ်၏ နောက်ခံအင်အားမှာလည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပေ၏။ အချိန် ငါးမိနစ်အတွင်းမှာပင် ဤမျှ ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ… ဘာလုပ်နေကြတာလဲ… ဒီမှာရှိတဲ့ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုချက်ပေးလို့လဲ…" ကျန်းလုံ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကားအချို့သည် ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဝန်ထမ်းအချို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ပိတ်ဆို့နေသော လမ်းဆုံကို ရှင်းလင်းနေကြ၏။ ကျန်းလုံသည် ဝန်ထမ်းအချို့အား ဆဲဆိုနေခဲ့ပေသည်။

"ငါ ဆေးရုံသွားဖို့ အလျင်လိုနေတယ်… မင်းတို့ လုပ်ရပ်က သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား…" ကျန်းလုံက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျန်းလုံ မဟုတ်လား… မင်းက အခု တုန်းယန် ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်မြင်သံကြား ကုမ္ပဏီရဲ့ တရားဝင် ကိုယ်စားလှယ်ပဲ… မင်း အခွန်ရှောင်ထားတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တိုင်ကြားထားတယ်… ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း…" အမျိုးသားနှစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ကျန်းလုံအား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… ဦးလေး… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…"

ကျန်းလုံသည် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ခေါ်ဆောင်သွားခံလိုက်ရချေသည်။ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ချိုက်ခွန်းမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပေ၏။ သူ၏ ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျများ ဆက်တိုက် ဝင်လာသဖြင့် ချိုက်ခွန်းသည် ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ချိုက်ခွန်း ပိတ်ပင်ခံလိုက်ရလေပြီ။ သူ့ကို နာမည်ပျက်စာရင်း သွင်းလိုက်ခြင်းပင်။ ချိုက်ခွန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"ဒါရိုက်တာ… ခင်ဗျားက ဒီလုပ်ငန်းမှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်… ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး… ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး…" ချိုက်ခွန်းသည် ဒါရိုက်တာကျန်း၏ ခြေထောက်ကို အလျင်အမြန် ဖက်တွယ်လိုက်၏။

ဒါရိုက်တာကျန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချိုက်ခွန်းအား ကန်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

“ဘာလို့ အစကတည်းက ဒီလို မလုပ်ခဲ့တာလဲ...

မင်းသာ ဒီလောက် မောက်မာမနေခဲ့ရင် ငါလည်း ဒီလို ဒုက္ခရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဒါရိုက်တာကျန်းက ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

“ငါတော့ ပြီးသွားပြီ...

အကုန် ပြီးသွားပြီ...

ငါ နာမည်ပျက်စာရင်းထဲ မရောက်ချင်ဘူး...

ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဖိနှိပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရေးပါတဲ့သူတစ်ယောက်လို ခံစားချင်ရုံပဲ...

ဒီလို သြဇာအာဏာကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ သွားတိုးမိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ...”ချိုက်ခွန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ငိုကြွေးတော့လေ၏။

ဗဟို သုတေသနဌာန။

အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် လူများ အတော်လေး ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူများအားလုံးသည် နည်းပညာနယ်ပယ်မှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြပြီး တကယ့်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြပေ၏။

"ဝန်ကြီးကျောက်… ခင်ဗျား ဖိတ်ထားတဲ့သူက ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲ… ဒီနေ့ ငါတို့ ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးကြမှာလဲ… ဟုတ်တယ်… ခင်ဗျားက ဘာမှမပြောဘဲ ငါတို့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာပဲ… အခုချိန်မှာ ငါတို့က သုတေသနတွေလုပ်ဖို့ အရမ်း အလုပ်များနေတယ်…"

သဘောတူညီထားသော နံနက် ၉ နာရီခွဲအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ထိုသူ ရောက်မလာသေးသဖြင့် လူအချို့ စတင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြချေသည်။

"လမ်းမှာ မတော်တဆမှုလေး နည်းနည်းဖြစ်သွားလို့ အချိန်နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာပါ… သည်းခံပေးကြပါဦး… ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ဒီခေါ်လိုက်တာက Lithographyရဲ့ တိုးတက်မှု အခြေအနေကို ဆွေးနွေးဖို့ပါပဲ…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က လူတိုင်းကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် ပြောလိုက်၏။

"ဝန်ကြီးကျောက်… Lithography အကြောင်းကို ငါတို့ မနေ့ကမှ အစီရင်ခံစာ တင်ထားတယ် မဟုတ်လား… ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှု ဘာမှ မရှိသေးပါဘူး…" သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ပြုလုပ်မယ့် အစီရင်ခံတင်ပြမှုက ခင်ဗျားတို့အတွက် မဟုတ်ဘူး...တခြားအရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ဦးအတွက်ပဲ...

ဒီနေ့စည်းဝေးအတွက် ဌာနအသီးသီးက အဓိက တာဝန်ရှိသူတွေကိုလည်း ဖိတ်ကြားထားတယ်...ဒီကိစ္စကို လူတိုင်း အတင်းကျပ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ထားပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...

ဒီအစီရင်ခံတင်ပြမှုဟာ 7nmLithography ရဲ့ သုတေသနတိုးတက်မှုနဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေတာကြောင့် အရမ်းအရေးကြီးတယ်...ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းက ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲဆိုတော့...ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာကိုလည်း ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်ကြမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...”ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က လေးနက်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"အခု လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေး သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပေးကြပါ…" ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေး အဆင့်အတန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတစ်ဦးက မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပဲ…"