အခန်း ၂၃၆

အခန်း (၂၃၆) အရပ်ရပ်မှ အတားအဆီးများ

"သွားကြစို့... ရှေ့တန်းကို..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်စုသည် အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သည် နယ်နိမိတ်မျဉ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အကြည့်သည် အဝေးမှ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ စူးစိုက်နေပြီး ထိုနေရာမှ ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း သူမ ကြားနိုင်ပေသည်။

“အဲဒါက ဒုံးကျည်သံ ဖြစ်ရမယ်…”

ဟွာရှနိုင်ငံ၏ စစ်သေနာပတိအနေဖြင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းသို့ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်၍မရနိုင်ချေ။

သို့သော် နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး နယ်စပ်အနီးတွင် ပေါ်လာပါက သူမအနေဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အနောက်တွင်

သောင်းနှင့်ချီသော ဟွာရှ တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း လက်နက်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားကြ၏။

ရဟတ်ယာဉ်များကလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေကြသည်။

လေထုမှာ အလွန် တင်းမာနေခဲ့ပေ၏။

သူမ၏ဘေးတွင် စစ်သေနာပတိ ကျီဝူက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်သကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "နင် ဘာမေးချင်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်... တချို့ကိစ္စတွေက တခြားသူတွေရှေ့မှာ ပြောရခက်ပေမယ့် တချို့အရာတွေကိုတော့ နင့်ကို ငါပြောပြနိုင်ပါတယ်..."

"ပြောပါ စစ်သေနာပတိ..."

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူသိထားသည့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အကြောင်းများအရ တစ်ဖက်လူသည် ပြဿနာစတင်တတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။ ဒီတစ်ခါ သူမ

လှုပ်ရှားတော့မယ်ဆိုတာက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိစေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "နင် ကြားဖူး၊ မကြားဖူးတော့ ငါမသိဘူး... မကြာသေးခင်က ငါတို့ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှာ စစ်ရေးနည်းပြချုပ်တစ်ယောက် ရှိလာတယ်... သူက ငါ့ထက်တောင် ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဟင်..."

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ တကယ်ကို များများစားစား မသိခဲ့ချေ။

‘စစ်ရေးနည်းပြချုပ်လား...

သူ့ရဲ့ ခွန်အားက စစ်သေနာပတိထက် ပိုကြီးမားနေတာလား...

ဟွာရှနိုင်ငံက ဘယ်တုန်းက ဒီလို ဆရာသခင်တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်လိုက်တာလဲ…’ဟု သူတွေး၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ "သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ စစ်ရေးနည်းပြချုပ် ဖြစ်ရုံသာမကဘဲ အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေးလည်း ဖြစ်တယ်လေ... အခု အဇူရာနန်းတော်က ဒုက္ခရောက်နေပြီဆိုတော့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက ဝင်ပါသင့်တယ်လို့ နင် ထင်လား..."

"ဘာ..."

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်နဲသော တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

‘အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေး…’

မကြာသေးမီက နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ထင်ကြေးပေးမှုများစွာ ခံနေရသော အဇူရာနန်းတော်၏ သခင်လေးမှာ တကယ်တော့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ စစ်ရေးနည်းပြချုပ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

‘အို ဘုရားရေ…’

သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေလေပြီ။ ထို့နောက်

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူသည် မတ်မတ် ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

‘ဒီလိုဆိုမှတော့ အဇူရာနန်းတော်က လူတွေကို ကယ်ရမှာပဲ…’

ထိုအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ကောင်းကင်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ စစ်သေနာပတိ..."

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း သူမ မျက်ခုံးများ ကြုတ်ချိုးသွား၏။ အထက်အမြင့်ကနေ တစ်ခုခု ဖြတ်ပျံသွားသလို သူမ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

စီရိုနိုင်ငံအနီးရှိ နိုင်ငံရပ်ခြား စစ်မြေပြင်အထက်တွင် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

ပင်မနတ်ဘုရား ယိုးဟွန်း သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြုတ်ချိုးသွား၏။

“ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ…”

"သခင်... ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို နာရီဝက်အတွင်း ရောက်ပါမယ်..."

လေယာဉ်မှူးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာက စီရိုနိုင်ငံတွင်းမှာ ရှိနေတာ... တကယ်လို့ ရဟတ်ယာဉ်သာ ပစ်မှတ်ထားခံရရင် တိုက်ခိုက်ခံရဖို့ အရမ်းများတယ်..."

"သခင်... အချိန်ကျရင် အောက်ဆင်းဖို့ လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရှာရပါမယ်..."

"သိပြီ..."

ယိုးဟွန်းသည် ရန်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

နိုင်ငံဆယ်ခု၏ အင်အားစုများသည် အဇူရာနန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပူးပေါင်းရဲလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"သူတို့ သေဖို့ ကောင်းတယ်..." ဟု

သူက တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ယိုးဟွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

"သတိထား... ရန်သူတွေ..."

သူ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် အောက်ဘက်မှ ဒုံးကျည်များ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း..."

“လေယာဉ်မှူး အပေါ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲတင်…”

သို့သော် အရမ်း နောက်ကျသွားလေပြီ။

ဒုံးကျည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သူတို့ဆီ တည့်တည့်လာနေတာဆိုတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ဒီလောက် ထူထပ်တဲ့ ပစ်ခတ်မှုကြီးကို ရှောင်တိမ်းဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မည်သာဖြစ်သည်။

"ချီးပဲ..."

အမြီးပိုင်း လေယာဉ်တောင်ပံ အထိခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့သောအခါ

ယိုးဟွန်းသည် မီတာ ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာခန့် အမြင့်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်၏။

"သခင်..."

လေယာဉ်မှူးက အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် လေထီးပင် မပါလာချေ။ အကယ်၍ ထိုသို့ ခုန်ချလိုက်ပါက သူ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဘုန်း..."

ကြီးမားသော မြေငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွား၏။

ယိုးဟွန်းသည် လူတိုင်း၏ မှင်သက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူ့ပတ်လည်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို သူ နင်းခြေလိုက်၏။

ယိုးဟွန်း ဆင်းသက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပုံရိပ်များက သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာလည်း ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

"ဆမ်... မင်းက ငါ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ယိုးဟွန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သူက ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း မြင့်တက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးအလား ဖြစ်သွားစေသည်။

ဆမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ငါက မင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းကို အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ငါ စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်..."

“ယိုးဟွန်း... ကိုယ့်အသက်ကိုသာ ကယ်ဖို့ ထွက်ပြေးဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်…”

"မင်းက မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဇူရာနန်းတော်ကလည်း ဒီတစ်ခါ ပျက်စီးသွားမှာပဲ..."

"ဟမ့်... ဦးနှောက်မရှိတဲ့ကောင်... ငါ့ အဇူရာနန်းတော်ကို မင်းက စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့..."

ယိုးဟွန်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူက ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး မကြာခင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

စီရိုနိုင်ငံသည် နယ်စပ်၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ဧရိယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုယ်ပေါ်တွင် လွယ်ထားသော လဲ့ယန်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေပြီး မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး၏ တည်နေရာနှင့် ပိုပို၍ နီးကပ်လာခဲ့ပေ၏။

မဝေးလှသော နေရာမှ ရဟတ်ယာဉ်သံများကို သူ ကြားနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လဲ့ယန်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်... သူ၏ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပင်…

"ဒီလမ်းက ပိတ်ထားတယ်..."

"သေချင်နေတာလား..."

လဲ့ယန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

သူက သူ၏ ဓားကြီးကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

ဤလူများသည် သူ့ကို လူကယ်ရန် မသွားစေရန် တားဆီးနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အဇူရာနန်းတော်မှ လူများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ သတ်ဖြတ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အပြေးအလွှား လာရောက်ကြသော အစွမ်းထက်သူတိုင်းနီးပါးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဟန့်တားခြင်းကို ခံနေကြရသည်။

၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသူများမှာ ၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်သူများ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့က အနည်းဆုံးတော့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တောင့်ခံထားနိုင်သည်။

သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားတွေကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါက ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်တာပဲ။

နိုင်ငံဆယ်ခုထဲက ဘယ်အင်ပါယာ တစ်ခုကမှ အဇူရာနန်းတော်ကို မအနိုင်ယူနိုင်ပေမယ့် သူတို့ ပူးပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ဟာ အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာတုန်းပဲ။

နိုင်ငံတစ်ခုတည်းမှ ပင်မနတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် အဇူရာနန်းတော်၏ အစွမ်းထက်သူများကို တားဆီးရန် လုံလောက်ပေသည်။

တကယ်တော့ လဲ့ယန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို စိုးရိမ်စေခဲ့သည်မှာ မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး၏ ဘေးကင်းရေး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ချေ။

အဇူရာနန်းတော်၏ သခင်လေးအတွက် ပို၍ပင် စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် ခုနစ်နာရီ သို့မဟုတ် ရှစ်နာရီကြာ ဝိုင်းရံခံထားရသော်လည်း ဤရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များသည် နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကို မစတင်ကြသေးချေ။

သူတို့ စောင့်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေး ပေါ်လာဖို့ စောင့်နေတာ။ အဇူရာနန်းတော်၏ သခင်လေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် သူ့ကို သတ်ရန် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကြပေလိမ့်မည်။

အဇူရာနန်းတော် သခင်လေး သေဆုံးသွားတာနဲ့ အဇူရာနန်းတော်က ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားလိမ့်မည်။

အဲဒါက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ပိုလွယ်သွားစေတယ်။

တကယ်တော့ လူတိုင်း အတားအဆီး ခံရသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး ပြဿနာဖြစ်ပွားချိန်တွင် ယန်ရီသည်

ဟွာရှနိုင်ငံတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကို တားဆီးသောသူများမှာ သိပ်မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြချေ။

သူက ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝိုင်းရံမှု၏ ဗဟိုချက်ရှိ တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင်။

အဇူရာနန်းတော်မှ လူတိုင်းသည် ရန်သူ့အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမလက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်သည် လူတစ်ရာနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဒုံးကျည်များကဲ့သို့သော ရန်သူ၏ လက်နက်ကြီး အများစုကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လေသည်။အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူမတို့ ဘက်ကလည်း လူလေးယောက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။

သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယန်ရီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး ရောက်နေသင့်ပြီ... သူ အခုထိ ကိုယ်ထင်မပြသေးတာက အခွင့်အရေးကို စောင့်နေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်…အခြားသူတွေကတော့ အများစုက တားဆီး ခံရဖို့များတယ်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက်သာ ငါတို့ တောင့်ခံနိုင်ရင် သူတို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်…”

"နာရီဝက်..."

မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်သာ တိုက်ခိုက်ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သည်။ သခင်လေး ပေါ်လာမည်ကို သူမ မလိုလားခဲ့ချေ။