အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀) သူက ငါ့လူပဲ

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ချေ။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ တင့်ကားများနှင့် သံချပ်ကာကားများ အားလုံးသည် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေပြီ။

အထူးသဖြင့် အဲဒီ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုပဲ သူက တင့်ကားကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားစေကာ အထဲက လူတွေကို ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားမျိုးလဲ…”

ထိုအချိန်မှာပင် စစ်မြေပြင်၏ အခြားနေရာများတွင် လူစုကွဲနေသော ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပေ၏။

သူတို့ကလည်း တင့်ကားတွေ၊ သံချပ်ကာကားတွေကို ကိုယ်တိုင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အကုန်လုံးက ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်က အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေပဲလေ။

သို့သော် သူတို့သည် ချန်ဖုန်းကဲ့သို့ ပုရွက်ဆိတ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို နင်းချေလိုက်သကဲ့သို့ တင့်ကား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရလောက်အောင် မလွယ်ကူနိုင်ချေ။

"သူ့ကို ဝိုင်းသတ်ကြ..."

ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ငါးဦး၊ ခြောက်ဦးခန့်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဆယ့်လေးဦးသည် ချန်ဖုန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

ယခု အဇူရာနန်းတော်၏ သခင်လေး ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် နောက်ဆုတ်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်းသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားမှုကို စတင် တင်းကျပ်လာကြသည်။

အဇူရာနန်းတော်မှ လူဒါဇင်ခန့်ကို အလွန် ကျဉ်းမြောင်းသော ဧရိယာတစ်ခုထဲသို့ ဖိသိပ်ပစ်လိုက်လေ၏။

ပိုဝေးတဲ့ နေရာကနေ...

တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသူများကို သင် သဲ့သဲ့မျှ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဤလူများထဲတွင် သာမန် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်များလည်း ပါဝင်လေ၏။ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေတောင် ပါသေးသည်။

ဒီတစ်ခါက အဇူရာနန်းတော်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလေ။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ၎င်း၏ တရားဝင်တပ်ဖွဲ့များနှင့် ကြေးစားအဖွဲ့အစည်းများ နှစ်ခုစလုံးကို အသုံးပြုရာတွင် မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်ကိုမျှ မနှမြောခဲ့ချေ။

၎င်းတို့ အားလုံးနီးပါးက အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေကို စေလွှတ်လိုက်တာပင်။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲသံတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် တိမ်မည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

တဝုန်းဝုန်း မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သည်းထန်တဲ့ မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျလာတော့မယ့်အတိုင်း ခံစားရတယ်…

ပတီးရိုဆောသည် ကောင်းကင်ယံတွင် အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေပြီး တိုးတိုးလေး အော်မြည်နေခဲ့ပေ၏။

ဆင်းလာပြီး ကူညီချင်ပုံရပေမယ့် ချန်ဖုန်းရဲ့ အမိန့်မပါဘဲ သူ မလုပ်ရဲဘူးလေ။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ

ချန်ဖုန်းသည် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ထားပုံရပြီး သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ တည်ရှိမှုက ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့၏။

"သတ်..."

ကျယ်လောင်တဲ့ အော်ဟစ်သံကြီးက...

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပင်…

ချန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦး၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားမှုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်..."

ယန်ရီက အံကြိတ်လိုက်၏။

သူလည်း ဒဏ်ရာရထားပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သခင်လေးကို အထိအခိုက်ခံလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူးလေ။ သူက ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်က လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်စွမ်း ရှိသေးတယ်။

သို့သော် သူက ခြေတစ်လှမ်းပဲ လှမ်းရသေးတယ်။

အဲဒီနောက် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ဖုန်းသည် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ ဓားသည် လျှပ်စီးအလား လင်းလက်သွားပြီး ထို ပင်မနတ်ဘုရား မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်၌ သွေးထွက်နေသော အပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုသူ၏ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားကာ

သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ခဏလောက်က သူဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေနဲ့ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝကို မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူးလေ။

‘ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…’

သူက ချန်ဖုန်းကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်သွားတော့၏။

‘သူ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလဲ…’

အမြန်နှုန်း…

ခွန်အား…

အရှိန်အဝါ…

ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခံနိုင်ရည်…

‘တစ်ခုစီက ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်ကို အများကြီး ကျော်လွန်နေပြီလေ…’

သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပုံရတဲ့ အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တာလဲ…

ယခုအခါ သူ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မတွေးနိုင်တော့ဘူး။

သူက မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့၏။

အဇူရာနန်းတော်မှ အဖွဲ့ဝင်များ အသတ်ခံရချိန်မှစ၍ ယခုအခါ ဒုတိယမြောက် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

‘အရမ်း လွယ်လွန်းတယ်…’

ချန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတပ်ဆင်ထားသော အဇူရာမျက်နှာဖုံးသည် သိသာထင်ရှားသော အမြင်အာရုံ သက်ရောက်မှုကို ဖန်တီးပေးပြီး ငရဲမှ အဇူရာတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေစေသည်။

လူတိုင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေကာ...

ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေနိုင်သည်။

စစ်မြေပြင်၏ အနောက်ဘက်ဆုံးရှိ စစ်စခန်းထဲတွင်။

အဆင့်မြင့် အရာရှိ ဆယ်ဦးသည် အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ကြီးမားသော မျက်နှာပြင်တစ်ခု ရှိနေပေ၏။ မျက်နှာပြင်ကို ပိုမိုသေးငယ်သော မျက်နှာပြင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ခွဲခြားထားပြီး စစ်မြေပြင်၏ နေရာအသီးသီးမှ ပုံရိပ်များကို ပြသနေသည်။

ယခုအချိန်၌ အဆင့်မြင့် အရာရှိ ဆယ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန် လေးနက်နေကြ၏။

ချန်ဖုန်း၏ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်ကို ၎င်းတို့ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ရိုက်ခတ်မှုက ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒီသခင်လေးက ဒီလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး…”

"လူကြီးမင်းတို့... အဇူရာသခင်လေးက အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်... ဒီက ပင်မနတ်ဘုရားတွေ သူ့ကို မတားနိုင်ဘူး... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

အခြားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီလို မထင်ဘူး... သူ ဘယ်လောက်ပဲ သတ်ဖြတ်ရာမှာ တော်နေပါစေ လူတစ်သိန်းကို သူ တကယ် သတ်နိုင်ပါ့မလား... သူက လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ... နောက်ဆုံးတော့ သူ ပင်ပန်းလာမှာပဲ..."

"သူ သတ်ရတာ ပင်ပန်းသွားပြီဆိုရင် သူ့သေမယ့်အချိန်က နီးလာပြီပေါ့... စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီကောင် လွတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်လို့ သူတစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်တော့ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ကောင်း ဖောက်ထွက်နိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို သူနဲ့အတူ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်းကို သတ်ပစ်တာကိုတော့ ငါတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..."

"ငါ့မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်... အပြင်ဘက်က ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အကုန်လုံးကို ပြန်ခေါ်ပြီး အဇူရာသခင်လေးကို ဝိုင်းသတ်ကြရအောင်..."

ထိုအကြံပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက်…

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

“ငါ ထောက်ခံတယ်…”

“ငါ ထောက်ခံတယ်…”

“ငါ ထောက်ခံတယ်…”

တစ်ချိန်တည်းလောက်မှာပဲ…

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အဇူရာနန်းတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော အစွမ်းထက်သူများနှင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ဖက်လူတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ဖို့ဖြစ်ပြီး အခုတော့ အဲဒီရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီလေ…

သေချာတာပေါ့။

အခြားသူများမှာမူ အလွန် အားနည်းလွန်းလှသဖြင့် မဆုတ်ခွာနိုင်မီမှာပင် အဇူရာနန်းတော်၏ အစွမ်းထက်သူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏... ဥပမာ - လဲ့ယန်၏ ပြိုင်ဘက်များလိုပေါ့…

ယခုအခါ လဲ့ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ စစ်မြေပြင်၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အဇူရာနန်းတော်မှ လူထောင်ပေါင်းများစွာသည်လည်း အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ရောက်ရှိလာကြ၏။

ဟွာရှနိုင်ငံရှိ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း တစ်ခုတွင်။

ထိုလျှို့ဝှက်အခန်းထဲ၌။

အဇူရာနန်းတော်သခင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာခဲ့၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာပုံရပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း အလွန် တည်ငြိမ်နေပေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဘိုးကြီးက အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ "သခင်... သခင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာက သက်သာလာပြီလား..."

"အခြေခံအားဖြင့် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားပါပြီ..."

အမျိုးသားက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုများက အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလောက်သည်…

အဘိုးကြီးက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "သခင်... အဇူရာနန်းတော်ဟာ လက်ရှိမှာ နယ်ပယ်ပြင်ပက နိုင်ငံဆယ်ခုရဲ့ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာကို ခံနေရပြီး မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးကလည်း ပိတ်မိနေတယ်... အဇူရာသခင်လေးက သူ့ကို ကယ်ဖို့ သွားနေပြီ..."

"အော်..."

အမျိုးသားက ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပုံရပေ၏။

သူက မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းကာ မေးလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ကျွန်တော် မသိဘူး..."

အဘိုးကြီးက ခေါင်းခါလိုက်၏။ "အဲဒီတုန်းက သူက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်တစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်း သုံးခဲ့သလို ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကိုလည်း အဲဒီတိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းကိုပဲ သုံးခဲ့တယ်..."

“ဒီတစ်ခါ အင်ပါယာဆယ်ခု မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တော်တော်များများကို စေလွှတ်လိုက်တာပဲ...

ချန်ဖုန်းက သူတို့ကိုလည်း တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းနဲ့ အဆုံးသတ်နိုင်မလားဆိုတာ ငါ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး…”

"ဟီးဟီး..."

အမျိုးသားက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်၏။ "တကယ်လို့ ချန်ဖုန်းက သူတို့ကို လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းမှာပဲ..."

"သခင်... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

"နယ်ပယ်ပြင်ပကို သွားမယ်..."

"အာ..."

အဘိုးကြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "နန်းတော်သခင်... သခင်က သူ့ကို ကူညီဖို့ သွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် အဇူရာနန်းတော်ကို ပြန်ယူဖို့ သွားမှာလား..."

"ဘာတွေ လောနေတာလဲ..."

အမျိုးသားက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ ပြုံးလိုက်၏။ "ငါက နယ်ပယ်ပြင်ပက လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာမှာ... ပြီးတော့ ဒီစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ တိုက်ပွဲကိုလည်း ကြည့်ချင်သေးတယ်... ပြင်ဆင်ထား ငါတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်..."

"နားလည်ပါပြီ…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ တည်နေရာ။

အဝေးမှ ထောင်းလွင့်နေသော မီးခိုးငွေ့များကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"နိုင်ငံရပ်ခြား စစ်မြေပြင်က ရွှမ်ဝူ၊ ကျူချွဲ နဲ့ ပိုင်ဟူတို့ကို ဟွာရှနယ်စပ်ဆီ အခုချက်ချင်း ပြန်လာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်..."

“သူတို့က အခြား နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်စခန်း နှစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေကြတာလေ... ဒီတစ်ခါ နိုင်ငံဆယ်ခုရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတယ်…

သူတို့က ဟွာရှနိုင်ငံကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာနိုင်မှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်…”

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ စစ်သေနာပတိ... အမိန့်ပေးပြီးပါပြီ... သူတို့ သုံးယောက်က နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်စခန်း နှစ်ခုဆီကို တစ်နာရီကျော်လေးနဲ့ ရောက်နိုင်လောက်ပါတယ်..."

"စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ... ဒီနေရာကို နင့်လက်ထဲ အပ်ခဲ့ပြီနော်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမ၏ စစ်ဝတ်စုံကို ရုတ်တရက် ဆွဲခွာလိုက်ရာ ငွေရောင် အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေ၏။

သူမက ဘုရင်မတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

တစ်ခုခုကို ခန့်မှန်းမိသွားသကဲ့သို့ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိ... ခင်ဗျား လုံးဝ လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူးနော်... ဒီအချိန်မှာ ရန်သူ့နယ်မြေ အနက်ပိုင်းအထိ ဝင်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

“တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်ရော... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက ဘာဖြစ်သွားမလဲ... နယ်စပ်ကရော ဘာဖြစ်သွားမလဲ…”

"ဒီမှာ နင်ရှိနေလို့ ငါ စိတ်အေးရပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ​ပြောလိုက်သည်။

"နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်အဖွဲ့က တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သိန်းကို စေလွှတ်ထားတယ်... ပြီးတော့ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း အဲဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်သွားကြပြီ... သူတို့မှာ တခြား ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေသေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ..."

“တကယ်လို့ အခုချိန်မှာ ငါ မကူညီရင် အဇူရာနန်းတော်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ...

သူ ဘာလုပ်မလဲ…”

"ဒါပေမဲ့..."

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မတန်ဘူးလေ... ခင်ဗျားရဲ့ အသက်က တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတယ် စစ်သေနာပတိ... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ စဉ်းစားပါဦး..."

"မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရင်း "ငါက တခြားသူတွေကို ကျော်သွားလို့ရပေမယ့် သူ့ကိုတော့ မရဘူးလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့လူပဲ..."

“ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားပဲ…”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်…

သူမ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုနေရာတွင် မှင်သက် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

“စစ်သေနာပတိရဲ့ ယောက်ျားလား…”