အခန်း ၁၅၈

158

"ဟမ့်"

ယန်ကျန်းဝမ်မှ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် ခပ်အေးအေး နှာခေါင်းမှုတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဝေ့ရှီယု၏ ဖခင်ဖြစ်သူ မြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံးသော ထိပ်တန်းစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဝေ့ကျန်းဟွာ ကိုတော့ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး တွန့်ဆုတ်ကြောက်ရွံ့နေမိဆဲ ဖြစ်ပေ၏။ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင် သူသည် ဝေ့ရှီယုကို ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော စကားမျိုးဖြင့် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ရန်စပြောဆိုဝံ့မည် မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူသည် လူတကာ၏ အရှေ့၌ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသအဟုန် ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေရရှာသည်။

"အဲဒီ မိန်းမကိုတော့ ခဏဖယ်ထားလိုက်စမ်း၊ အရင်ဆုံး အဲဒီကောင်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျိုးပဲ့သွားအောင် ကောင်းကောင်းကြီး ရိုက်ချိုးပစ်ကြစမ်း"

ယန်ကျန်းဝမ်မှ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူ့အမြင်တွင် ဝေ့ရှီယုမှာ နောက်ခံအရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း၊ သူမဘေးနားရှိ သာမန် လမ်းဘေးအဝတ်အစား အစုတ်အပြတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ မိမိတို့ စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ကစားလို့ရသည့် အားကိုးရာမဲ့သူ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူမိုက်အုပ်စုကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ထံသို့ ဝိုင်းအုံလျက် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြတော့၏။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်နှာထက်တွင်မူ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ဘဲ၊ အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုသော လေသံဖြင့် အေးအေးလူလူ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး ယန်ထျန်းရှင်းကော ဘယ်ရောက်နေလဲ"

"ငါ့အစ်ကိုကြီးက ငါ့ဘေးနားမှာတင် ရှိနေတာပေါ့ကွ၊ မင်း မျက်စိကန်းနေလို့ မမြင်ရတာလား"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်ပြီး စိတ်ချလက်ချဖြင့် သူ့အစ်ကိုကြီးရှိရာ ဘေးဘက်သို့ မသိမသာ လှည့်၍ ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်စိဖြင့် မြင်လိုက်ရသော အခြေအနေကြောင့် သူတကယ့်ကို အံ့သြမှင်တက်သွားရတော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေရမည့် အစ်ကိုဖြစ်သူ ယန်ထျန်းရှင်းမှာ ယခုအခါ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိ၊ အရိပ်အယောင်မျှပင် ရှိမနေတော့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို သေသေချာချာ ကပျာကယာ လိုက်လံရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ယန်ထျန်းရှင်း၏ မြူမှုန်ခန့်မျှသော အရိပ်အမြွက်ကိုပင် ထပ်မံ၍ မတွေ့ရှိရတော့ချေ။

"အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟစ်အော်ရှာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ မိမိထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသော လူမိုက်အုပ်စုကြီးနှင့် ကောင်းကောင်းကြီး စတင်၍ တိုက်ခိုက်နေခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

“ဝုန်း"

အရှိန်အဟုန် အပြင်းဆုံးဖြင့် အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော လူမိုက်တစ်ဦးသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ပြတ်သားလှသော ရင်ဘတ်ကန်ချက် တစ်ချက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အနောက်ဘက်သို့ ဒုံးပျံတစ်စင်းအလား လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် လွင့်စင်သွားရင်းနှင့် သူ့အနောက်မှ ကပ်လျက် ပြေးဝင်လာသော တခြားသော လူမိုက်နှစ်ဦးကိုပါ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိလျက်သား သုံးဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး လဲကျသွားကြရ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုသို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် ကြားထဲမှာပင် ယန်ကျန်းဝမ်ကို လှမ်း၍ သရော်လှောင်ပြောင်လိုက်သေးသည်။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကတော့ ရုတ်တရက် သေးပေါက်ချင်လွန်းလို့ အိမ်သာထဲကို အပြေးအလွှား သွားနေရတာ ထင်ပါရဲ့၊ မင်း သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖုန်းခေါ်ပြီး ပြန်လာခိုင်းလိုက်တာက ပိုပြီး အဆင်ပြေလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူက အိမ်သာထဲမှာတင်ပဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ကြမ်းပြင်တွေကို ပွတ်တိုက်ပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရဦးမယ်"

"လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့၊ ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဘာဖြစ်လို့ အိမ်သာထဲမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရမှာလဲ"

ယန်ကျန်းဝမ်နမှ မကျေမချမ်းဖြင့် ပြန်လည်အော်ဟစ်တော့သည်။

"သူက တကယ့် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့သာ ဘာမှမပြောဘဲ ခဏထွက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ မင်း ကံကောင်းသွားတယ်လို့သာ မှတ်လိုက်စမ်းပါ၊ မဟုတ်လို့ကတော့ အကယ်၍ သူသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ အဆုံးသတ်က ဒီထက် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ၏ သိုင်းပညာစွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားလှပေသည်။ သူသည် သန်သန်မာမာ လူငယ်တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုင်တွယ်နေရသော်လည်း မည်သို့မျှ မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

"သူ ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်ပြေးသွားတာက အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာ လူတကာရဲ့ အရှေ့မှာ အရှက်ကွဲ သိက္ခာကျရမှာကို တကယ့်ကို ကြောက်ရွံ့လွန်းလို့ လူမသိသူမသိ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာပါ"

"မင်း တအား လေလုံးမထွားနေနဲ့ဦး၊ ငါ အခုချက်ချင်းပဲ ငါ့အစ်ကိုကြီးကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ပြန်လာခိုင်းလိုက်မယ်၊ မင်းက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ စော်ကားမော်ကား ပြောဆိုရဲတယ်ဆိုတော့ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်သာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့စမ်း၊ သူ မင်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန်းဝမ် ထိုသို့ ပြောဆိုရင်းနှင့် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ယန်ထျန်းရှင်းထံသို့ ကပျာကယာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းစွာဖြင့်၊ ဖုန်းလိုင်းမှာ စတင် ဆက်သွယ်မိသွားသည့်ခဏ၌ပင် တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်းပင် ဖုန်းလိုင်းကို ဖြတ်တောက်ချပစ်လိုက်တော့၏။ ယန်ကျန်းဝမ်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဆက်သွယ်ကြည့်သော်လည်း အခုတစ်ခါတွင်မူ ဖုန်းစက်ပိတ်ထားပါသည် ဟူသောအသံသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဒါ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ လုံးဝ လမ်းပျောက်လျက် ဆွံ့အ ကြောင်အမ်းသွားရရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလျက် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်တော့၏။ ယန်ထျန်းရှင်းဆိုသည့် ကောင်မှာ တကယ့်ကို သတ္တိနည်းလှသော လူဖျင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ အခြေအနေမဟန်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ထျန်းရှင်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့လျှင် ကောင်းကောင်းကြီး နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ထိုအခွင့်အရေးကြီးမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီပင်။ သူသည် ယန်ကျန်းဝမ်နှင့် အချိန်ဖြုန်းပြီး အပိုစကားများ ဆက်လက်ပြောဆိုမနေတော့ဘဲ မိမိထံသို့ ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်နေကြသော လူမိုက်အုပ်စုကိုသာ အာရုံစိုက်လျက် ပြတ်ပြတ်သားသား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်တော့သည်။

"ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်စမ်း"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးများကို လျှပ်စီးအလား အဆက်မပြတ်ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။

“ခွပ် ဖောင်း ဝုန်း"

ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်၊ ခြေကန်ချက်များအသံများမှာ သီးသန့်ခန်းအပြင်ဘက် လမ်းမထက်တွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နှစ်မိနစ်မျှသော အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတင် ကျိုးဟောက်ယွီကို လာရောက် ပြဿနာရှာခဲ့ကြသော လူမိုက်အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ လဲကျလျက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်လည်၍ မထနိုင်လောက်အောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားကြရတော့၏။

"ဒါ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းက ဘရုစ်လီ ဝင်စားထားတဲ့သူလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ သိုင်းပညာတွေ ကျွမ်းနေရတာလဲ"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ နေရာတွင်တင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသဖြင့် ထွက်ပြေးရန်အတွက်ပင် စိတ်ကူးမရနိုင်လောက်အောင် မှင်တက်နေခဲ့၏။

"လောကမှာ မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ အကယ်၍ မင်း ငါပြောတာကို မယုံကြည်ဘူးဆိုရင်တောင် မင်းကို အမှန်အတိုင်း ထပ်ပြီး ပြောပြရဦးမယ်၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး ယန်ထျန်းရှင်းက ငါ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာတင် တကယ့်ကို ကြောက်ပြီးတော့ အသက်လု ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ယန်ကျန်းဝမ် ထံသို့ အေးအေးလူလူ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ပါးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်လေးစားလှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် မေးမြန်းရှာသည်။ စောစောတုန်းက သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စကားများကို တန်ဖိုးမရှိလှသော အပိုစကားများဟု ထင်မှတ်ကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း အခုအခါတွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ထူးဆန်းအံ့သြစရာကောင်းလှသော သိုင်းပညာစွမ်းအားကို မိမိကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူ ယန်ထျန်းရှင်းမှာ တကယ်ကြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်ပုန်းအောင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ရင်ထဲတွင် စတင်၍ ယုံကြည်မိလာခဲ့လေပြီဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် အမြဲတမ်း ရဲရင့်ပြတ်သားလှသော ယန်ထျန်းရှင်းသည် ဘာဖြစ်လို့ အခုလိုမျိုး ကြိုတင်အကြောင်းကြားခြင်း မရှိဘဲ ထွက်ပြေးသွားရမည်နည်း။ သူထွက်ခွာသွားစဉ် မိမိကို သတိပေးစကား တစ်ခွန်းမျှပင် ပြောဆိုရန် အချိန်မရရှိခဲ့ပါချေ။ သူ့တွင် မည်မျှအထိ ကြီးမားလှသော အရေးကြီးကိစ္စရပ်မျိုး ရှိနေရသဖြင့် ဤမျှအထိ အလျင်လိုသွားရသနည်း။

"ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါက သာမန် အရပ်သားတစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ၊ အများကြီး လျှောက်ပြီး တွေးတောမနေနဲ့ဦး"

ယန်ကျန်းဝမ်သည် မည်မျှပင် မိုက်မဲသောသူ ဖြစ်ပါစေဦး ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စကားကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မယုံကြည်ဝံ့တော့ပါချေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်ဝဲလျက် ကပျာကယာဖြင့် အသနားခံရှာတော့၏။

"ဒါ ဒါက ငါတို့ကြားက သာမန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတဲ့ မလွဲသာတဲ့ ပြဿနာလေးတစ်ခု သက်သက်ပါ၊ ငါတို့ လမ်းမှာ မတော်တဆ စကားများမိကြရုံတင်ပါပဲ၊ ငါ မင်းကို တရားဝင် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါ့မယ် လျော်ကြေးငွေလည်း စိတ်ကြိုက် ပေးပါ့မယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြီးဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ပါ"

"ဒါက တကယ်တော့ သာမန် ပြဿနာအနည်းငယ်လေး ဖြစ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့လည်း မင်းကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို မရမက လိုက်ပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တာလေ၊ အခုကျမှ မင်းဘက်က အထိနာတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားတဲ့ အခါကျမှ စကားလုံး အနည်းငယ်လောက်နဲ့ပဲ ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ပါလို့ လာပြီး ပြောနေတာလား၊ မင်း အမြင်မှာကော ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လို့လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်အေးအေး ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယန်ကျန်းဝမ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားရပြီး ရင်ထဲတွင် နောင်တကြီးစွာ ရမိနေခဲ့လေပြီဖြစ်၏။ သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီကို မိမိစိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ကစားလို့ရမည့် သာမန် အားကိုးရာမဲ့သူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်မှားခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိမိအမြဲတမ်း အားကိုးပြီး ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော အစ်ကိုဖြစ်သူကိုယ်တိုင်မှာပင် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လူမသိသူမသိ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ရသည်အထိ ဤကောင်မှာ တကယ့်ကို မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပါချေ။

"ငါတကယ်ပဲ မှားသွားခဲ့ပါတယ်၊ မင်း ငါ့ကိုစိတ်ကြိုက် ဆဲဆိုနိုင်တယ် စိတ်ကြိုက်လည်း ရိုက်နှက်နိုင်ပါတယ်၊ မင်းရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသတွေ ပြေပျောက်သွားရုံ သက်သက်ဆိုရင် ငါဘာမဆို အပြည့်အဝ ခံယူပါ့မယ်၊ ဘာပြဿနာလည်း ထပ်မရှာတော့ပါဘူး"

ယန်ကျန်းဝမ်မှ အလွန်အမင်း ရိုးသား နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောရှာသည်။ သူ့တွင် လူ့လောကအတွင်း၌ ကျင်လည်ကျက်စားရန်အတွက် မိမိကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအချို့ ရှိပေ၏။ ထိုအရာမှာတော့ မိမိထက် အားနည်းသူများကို စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး မိမိထက် အားသာသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့် အခါမျိုးတွင်မူ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြီးကုပ်လျက် အနူးအညွတ် အသနားခံ တောင်းပန်တတ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါကတော့ မင်းလို ကောင်ကို ဆဲဆိုနေဖို့အတွက် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စောစောတင် မင်းကိုယ်တိုင် အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း မင်းရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်ရမယ့် ကိစ္စကိုတော့ ငါ ကောင်းကောင်းကြီး အကောင်အထည်ဖော်ပေးနိုင်ပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာထက်တွင်မူ ချိုသာလှသော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း သူ့စကားလုံးများမှာမူ ယန်ကျန်းဝမ်၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို စိမ့်တက်သွားစေလောက်အောင် အေးစက်လှပေ၏။

"မလုပ်ပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးတော့ လုံးဝ မလုပ်ပါနဲ့"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ တံတွေးကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် မြိုချလိုက်ရင်းနှင့် အသည်းအသန် ငိုယိုအသနားခံတော့သည်။

"အကယ်၍ မင်းအနေနဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို သာမန် လက်သီးနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးပစ်လိုက်ပါ၊ ငါ့ ခြေထောက်တွေကိုတော့ မချိုးပစ်ပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်"

"သာမန် လက်သီးနဲ့ပဲ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးပေးရမယ် ဟုတ်လား၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို အိပ်မက်မက်နေတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မိမိခြေထောက်ကို မြှောက်လျက် ယန်ကျန်းဝမ်၏ ခြေသလုံးရိုး အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ပြတ်သားစွာဖြင့် ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

“ကျွတ် ဖြောင်း"

အလွန်အမင်း စူးရှလှသော အရိုးကျိုးပဲ့သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ယန်ကျန်းဝမ်၏ ခြေသလုံးရိုးမှာ နေရာတင်ပင် အပိုင်းပိုင်း ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရလေပြီ။

"အား ငါ့ခြေထောက်၊ အား သေပါပြီ"

ယန်ကျန်းဝမ်မှာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက်သား လဲကျသွားခဲ့ရပြီး၊ မိမိ၏ ကျိုးပဲ့သွားသော ခြေထောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေတော့သည်။

"မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အော်ဟစ်ငိုယိုနေရတာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ တခြား အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးတဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျန်ရှိနေသေးတာပဲ၊ အခုကတည်းက လာပြီး ငိုယိုမနေစမ်းပါနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်ပြတ်သားသား ကျိုးသွားတဲ့ အခါကျမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါင်းပြီးတော့ စိတ်ကြိုက် ငိုယိုလိုက်စမ်းပါ"

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ! ငါ့ကို ဆက်ပြီးတော့ မရိုက်နှက်ပါနဲ့တော့၊ တကယ်ပဲ မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့အတွက် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုလောက်ပဲ ပေးသနားပါ"

ယန်ကျန်းဝမ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး မျက်ရည် နှပ်ချေးများကျလျက် တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုယိုတောင်းပန်နေရှာသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲချင်တယ် ဟုတ်လား၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေ ပြန်ကောင်းတဲ့ အခါကျမှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်တာက ပိုပြီးတော့ သင့်တော်လိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အထင်အမြင်သေးလှသော မျက်လုံးများဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တော့သည်။ သူ့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းလှသည့် လမ်းဘေးလူမိုက်ကောင်၏ စကားများကိုသာ အလွယ်တကူ ယုံကြည်မိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း တကယ့်ငတုံးစစ်စစ်တစ်ဦး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။