အခန်း ၁၆၀

160

"စောစောတုန်းက ငါ့ စကားမှားသွားပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ် အခုချက်ချင်းပဲ ငါ့ကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်ချိုးပေးပါ၊ ဘာမှ အားနာမနေပါနဲ့ ငါကောင်းကောင်းကြီး အောင့်ခံနိုင်ပါတယ်"

ယန်ထျန်းရှင်းမှ အသံများ တုန်ရင်လျက် ငိုယိုအော်ဟစ်ရှာတော့သည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသာ တခြားတစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယန်ထျန်းရှင်းတစ်ယောက် ထိုလူကို "ကောင်စုတ်" ဟု စိတ်ထဲကနေ ကောင်းကောင်းကြီး ကျိန်ဆဲမိနေလိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ဤဆိုးရွားလှသော အဖြစ်ဆိုးကြီးမှ မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆိုက်ရောက်လာသည့် အခါမျိုးတွင်မူ သူ့ရင်ထဲ၌ မည်မျှအထိ ခါးသီးနာကျင်နေရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်သာလျှင် အသိဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယန်ထျန်းရှင်းသည် ချူကျင်းဖုန်းကိုလည်း မကျေမချမ်း ဖြစ်မဝံ့သလို ကျိုးဟောက်ယွီကိုလည်း ရန်ငြိုးဖွဲ့ဝံ့ခြင်း လုံးဝမရှိပါချေ။ လက်ရှိအချိန်၌ သူ တစ်ဦးတည်းသော ရန်ငြိုးဖွဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မကျေမချမ်း ဖြစ်ဝံ့သည့်သူမှာ အနားတွင် လဲကျနေသော သူ့ဝမ်းကွဲညီ ယန်ကျန်းဝမ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်ကတော့၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ဒုက္ခပေးပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ၊ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ အခါကျရင်တော့ မင်းကို ငါဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ထျန်းရှင်းမှာ သူ့ရင်ထဲ၌ တင်းကြပ်လှသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို ပြေပျောက်စေရန်အတွက် စိတ်ထဲကနေ ယန်ကျန်းဝမ်ကိုသာ တတွတ်တွတ် ကျိန်ဆဲနေမိခဲ့သည်။

"ကဲ၊ မျက်လုံးလေး တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်စမ်း၊ သိပ်မကြာခင်မှာတင် အရာအားလုံးက အေးအေးဆေးဆေး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ယန်ထျန်းရှင်း၏ ဘေးနားသို့ အေးအေးလူလူ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပြီး စိတ်အေးစေရန်အတွက် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလျက် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာနှင့် စကားလုံးများမှာ တကယ့်ကို သနားကြင်နာတတ်သော နတ်သားတစ်ပါးအလား ချိုသာလှသော်လည်း သူ့လက်တွေ့လှုပ်ရှားမှုမှာမူ ယန်ထျန်းရှင်းကို အသက်လု၍ အော်ဟစ်ငိုယိုသွားစေလောက်အောင် ပြတ်သားလှပေ၏။

“ကျွတ် ဖျောင်း"

ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ခြေထောက်တစ်ချက် ပြတ်သားစွာ ကျရောက်သွားသံနှင့်အတူ ယန်ထျန်းရှင်း၏ ခြေသလုံးရိုးမှာ နေရာတင်တင်ပင် ကျိုးသွားခဲ့ရလေပြီ။

"အား"

ယန်ထျန်းရှင်းမှာ မိမိခြေထောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် တရှူးရှူးတရှဲရှဲဖြင့် အဆက်မပြတ် ညည်းတွားနေရှာသည်။

"အစ် အစ်ကိုကြီး"

ယန်ထျန်းရှင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာကို အသည်းအသန် လှမ်း၍ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားရှာသော်လည်း နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော စူးရှလှသည့် “ကျွတ်” ဟူသော အရိုးကျိုးသံကြီးတစ်ခုမှာ သူ့စကားလုံးများကို ဖြတ်တောက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား င့ါခြေထောက်၊ သေပါပြီ"

ယန်ထျန်းရှင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား လုံးဝကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက်အလား အော်ဟစ်ငိုယိုချပစ်လိုက်တော့သည်။ သန်သန်မာမာ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးမှာ ဤကဲ့သို့သော ထျန်းပေါင် လေလံပွဲ၏ အပြင်ဘက် တံခါးဝကြီးအရှေ့ လူအများအပြား ခြံရံလျက် စောင့်ကြည့်နေကြသည့် အလယ်ဗဟိုတွင် မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်ခြင်းမရှိဘဲ လူတကာအရှေ့၌ အရှက်တရားကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေရရှာ၏။ သူသည် တကယ့်ကို မချိမဆံ့ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဝေဒနာကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေရာ ကျိုးသွားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှု အာရုံခံလှိုင်းများကို သူ့ဦးနှောက်ထံသို့ အဆက်မပြတ် ပေးပို့နေသဖြင့် သူ့ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးပင် ကိုက်ခဲလျက် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါကို မင်းအတွက် အသေးစား အပြစ်ဒဏ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်နောင်ကျရင်တော့ လူ့လောကထဲမှာ ပိုပြီးတော့ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သတိကြီးစွာ နေထိုင်တတ်ဖို့ အမြဲတမ်း သတိရ၊ အဲဒါက မင်းအတွက် အနာဂတ်မှာ တကယ့်ကို အကျိုးရှိလိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ထိုသို့ အကြံပြုစကား ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ရှီယုနှင့် ချူကျင်းဖုန်းတို့ဘက်သို့ လှမ်း၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ သူတို့သုံးဦးစလုံး ထိုနေရာမှ အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။ ကားအတွင်း၌ အေးအေးလူလူ ထိုင်နေကြစဉ် ချူကျင်းဖုန်းမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို ကြည့်ရှုကာ ရယ်မောလျက် စနောက်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထျန်းပေါင် လေလံပွဲကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခဲ့တုန်းကတော့ လုံးဝ မလာခဲ့ဘူး၊ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတစ်ယောက် ဒီလို လေလံပွဲမျိုးတွေကို တကယ်ပဲ စိတ်မဝင်စားတာ ထင်နေတာ၊ အခုကျမှပဲ သိရတော့တယ် ခင်ဗျား ဘေးနားမှာ အခုလိုမျိုး တကယ့် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် ရှိနေလို့ကိုး၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်မလာခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဘာ မိန်းမလှလေးနဲ့ အတူရှိနေရမှာလဲ၊ မင်းထင်သလိုမျိုး ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက လက်ရှိအချိန်မှာ ကိုယ့်အလုပ်ကို သေသေချာချာ ထမ်းဆောင်နေရုံ သက်သက်ပါပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အလုပ် ဟုတ်လား၊ ဒါက ဘယ်လိုမျိုး အလုပ်မျိုးမို့လို့လဲ"

ချူကျင်းဖုန်းမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါက သူမရဲ့ သက်တော်စောင့်လေ၊ အခု သူမရဲ့ အနီးကပ် လုံခြုံရေးသက်တော်စောင့်အဖြစ် တရားဝင် တာဝန်ယူထားရတာဆိုတော့ သူမ အပြင်ဘက်ကို ထွက်တဲ့ အခါတိုင်းမှာ ငါ့ကိုပဲ အမြဲတမ်း အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် လှမ်းပြီး ခေါ်ရတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ အကျိုးအကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးရတဲ့ သက်တော်စောင့် ဟုတ်လား"

ချူကျင်းဖုန်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါလှသော အပြုံးတစ်ချက်ကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ အလုပ်အကိုင်ကြီးပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား အခု အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးနေရတဲ့သူက တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ဝေ့မိသားစုရဲ့ ဝေ့ရှီယု ဖြစ်နေတာလေ၊ လောကမှာ ရေတွက်လို့မရနိုင်လောက်အောင် အမြောက်အမြားရှိလှတဲ့ အမျိုးကောင်းသားတွေက သူမကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ခွင့် ရရှိဖို့အတွက် ငွေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ အကုန်အကျခံချင်ပါစေဦး သူတို့မှာ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိနိုင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး"

"အများကြီး လျှောက်ပြီး တွေးတောမနေပါနဲ့၊ ဒါက သာမန် သက်တော်စောင့် အလုပ်တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ၊ ဒီထက် ပိုပြီးတော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် မချိပြုံးလေး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ချူကျင်းဖုန်းမှာမူ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်၏။

"အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်၊ လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိကြတဲ့အတိုင်း သံယောဇဉ်ဆိုတာ အချိန်ကြာလာရင် အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာတတ်တာမျိုးပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ဖြတ်သန်းရတဲ့ အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပိုကြာလာတာနဲ့အမျှ အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်းပဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မယ်"

"ဟေး ဟေး ဟေး"

ဝေ့ရှီယုတစ်ယောက် ဘေးမှနေ၍ ဆက်လက်၍ နားထောင်မနေနိုင်တော့ဘဲ စိတ်အလိုမကျဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း ကြားဖြတ်အော်ဟစ်တော့သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားပြောတဲ့ အခါကျရင် နှုတ်ကို နည်းနည်းလောက် သတိထားကြပါ၊ ငါတစ်ယောက်လုံး ဘေးနားမှာတင် အထင်အရှား ထိုင်နေတာမဟုတ်လား၊ နင်တို့က ငါ့ကို မရှိသလိုမျိုး သက်သက်မဲ့ လျစ်လျူရှုပြီးတော့ ဒီလိုစကားတွေကို ပြောဆိုနေကြတာလား"

"အဟမ်း ကဲပါ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဆက်ပြီး မပြောကြတော့ပါဘူး၊ ကျိုး‌ကော အရှေ့ဘက်က လမ်းဘေးမှာပဲ ကားကို ခဏ ရပ်ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော်ရုတ်တရက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို သတိရသွားလို့ ဆက်ပြီးတော့ လိုက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချူကျင်းဖုန်းမှ အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဝေ့ရှီယုမှာမူ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလျက် အထင်အမြင်သေးလှသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“နင့်အပြုအမူတွေက ဒီလောက်အထိ လုပ်ကြံဖန်တီးထားလွန်းတယ်လို့ မထင်မိဘူးလား၊ ငါ နင့်ကိုအမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်မယ်နော် ငါနဲ့ သူကြားမှာ အခုလိုမျိုး နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်ရှိနေမယ့် အခွင့်အရေးတွေကို တမင်သက်သက် ဖန်တီးပေးနေဖို့ လုံးဝ မလိုပါဘူး၊ ဒါက ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် ငါက သူနဲ့အတူ နှစ်ယောက်တည်း အမြဲတမ်း အတူတူ ဖြတ်သန်းနေရလို့လေ"

"အခြေအနေက တကယ်ပဲ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်တော့ ဘာဖြစ်လို့ ကျဲကိုယ်တိုင်ပဲ အရှေ့ဘက်က လမ်းမှာ အရင်ဆုံး ဆင်းမကျန်ခဲ့တာလဲ၊ အဲဒီကျရင် ကျွန်တော်နဲ့ ကျိုးကောတို့ နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့် စကားပြောဆိုဖို့အတွက် အချိန် ရရှိသွားတာပေါ့ မဟုတ်လား"

ချူကျင်းဖုန်းမှ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"နင်တို့ ယောက်ျားကြီး နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်တွေ့ပြီးတော့ ဘာတွေ အရေးတကြီး လုပ်စရာ ရှိလို့လဲ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ချက်ချင်းပင် ချူကျင်းဖုန်းကို ထူးဆန်းလှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"အဲဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း မျက်လုံးမျိုးနဲ့ လာမကြည့်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် အရေးကြီးကိစ္စအချို့ ရှိနေလို့ပါ၊ အကယ်၍ အမအနေနဲ့ ကျိုး‌ကောနဲ့အတူ ဆက်ပြီး မရှိချင်ဘူးဆိုရင်လည်း သူ့ကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှတ်လိုက်ပါဦး၊ သူက ကျွန်တော့် အလုပ်အချို့မှာ ကောင်းကောင်းကြီး ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ချူကျင်းဖုန်း အကျိုးအကြောင်းကို ရှင်းပြရှာသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်သဘောရှိသလိုသာ လုပ်ကြပါ၊ သူက ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှ အရေးပါတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝေ့ရှီယု ဂုဏ်သရေရှိလှသော ဟင်္သာငှက်မလေးတစ်ကောင်အလား ခေါင်းကို အသာအယာ မော့လျက် မာနကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ ထိုစကားကို ရင်ထဲတွင် ဘာမှ အပြစ်မမြင်ပါချေ။ သူသည် ဝေ့ရှီယု၏ အခုလိုမျိုး မာနကြီးပြီး စိတ်ကောက်တတ်သော သဘာဝစရိုက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို အရင်ဆုံး အိမ်ကို လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ပို့ပေးရတာပေါ့"

"မလိုပါဘူး၊ အရှေ့ဘက်မှာပဲ ကား ရပ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော့် သီးသန့် ကားက အနောက်ဘက်ကနေ ကပ်လျက် လိုက်လာတာလေ၊ အဲဒီ ကားထဲမှာ ဝါရင့်အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက် ပါလို့ သူမက မမလေး ဝေ့ရှီယုကို အိမ်ကို အရောက် ပို့ပေးလိမ့်မယ်"

ချူကျင်းဖုန်း ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"မင်းက အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်းတစ်ဦး ပါတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ရင်ထဲမှာ နည်းနည်း ပိုပြီးတော့စိတ်အေးမိဦးမှာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလျက် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟဟ"

ချူကျင်းဖုန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီးနောက် စနောက်လိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ မမလေး ဝေ့ရှီယုတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကြီးကို အကဲခတ်မိလို့သာ အခုလိုမျိုး အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးကို တမင်သက်သက် သေသေချာချာ စီစဉ်ပေးခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ကိုယ့်မိန်းမလှလေးကို တခြား ယောက်ျားရဲ့ ကားထဲမှာ ထည့်ပြီး လွှတ်လိုက်ရမှာကို ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရမှာ စိုးလို့ပါ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်စေတနာအစစ်အမှန်ကို လုံးဝ နားမလည်ပေးဘူးပဲ"

"လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့၊ ငါနဲ့ သူမကြားမှာ ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေရမှာလဲ၊ ဒါက သာမန် အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမား ဆက်ဆံရေး သက်သက်ပဲလေ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ထိုသို့ ပြောဆိုရင်းနှင့် ကားကို လမ်းဘေးသို့ အဆင်ပြေပြေ ကပ်၍ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူသည် အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်း၏ အကြောင်းကို စနောက်ပြီး ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရင်ထဲ၌ ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိထားသည်မှာ ချူကျင်းဖုန်းကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းသခင်လေးတစ်ဦးကို မောင်းနှင်ပေးရသော အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်းမှာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ သာမန် အရပ်သားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို အထူးလေ့ကျင့်ထားသော ဝါရင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟူ၍ ဖြစ်ပေ၏။ ဝေ့ရှီယုမှာလည်း ရင်ထဲတွင် မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားရပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြားဖြတ်၍ အော်ဟစ်တော့သည်။

"သူ့လိုမျိုး နွမ်းပါးစုတ်ပြတ်လှတဲ့ ပုံစံနဲ့ လူစားမျိုးကတော့ ငါနဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရဖို့အတွက် နောက်ဘဝကျမှပဲ အိပ်မက်မက်လိုက်ဦး"

"ဟဲဟဲ၊ အဲဒီလိုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ချူကျင်းဖုန်းမှ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ဆက်လက်၍ ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ပါချေ။ လောကကြီး၏ သဘာဝအရ တစ်ခါတရံတွင် ပြဿနာ၏ အလယ်ဗဟို၌ ရှိနေသော ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်သာ အခြေအနေမှန်ကို သိရှိရန်အတွက် အမြဲတမ်း အနှေးကွေးဆုံး ဖြစ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဝေ့ရှီယုတစ်ယောက် ကားအတွင်းမှ လှမ်း၍ ဆင်းသွားခဲ့သည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီသည်လည်း သူမနှင့်အတူ လမ်းပေါ်သို့ လိုက်ပါဆင်းသက်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမတစ်ယောက် အနောက်မှ ကပ်လျက်ပါလာသော ဇိမ်ခံ ကားကြီးအတွင်းသို့ လုံလုံခြုံခြုံ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်မှ ထို အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်း၏ ထံသို့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

"ကားကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ မောင်းပေးပါ၊ အချိန်ကုန်တာက ပြဿနာမရှိပါဘူး အဓိက အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကားကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဂရုစိုက်မောင်းနှင်ပေးဖို့ပါပဲ"

ကျောက်ရိဖေးမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို မသိမသာ တစ်ချက်မျှသာ လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ့စကားကို မည်သို့မျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချူကျင်းဖုန်း အနားသို့ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ရသည့်အခါ ကျောက်ရိဖေးကို တကယ့်ကို ပြတ်သားလှသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်လျက် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တော့၏။ ကျောက်ရိဖေးမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရရှာပြီး ချက်ချင်းပင် လေသံကို လျှော့ချလျက် ကပျာကယာ ကတိပေးရှာတော့သည်။

"ကောင်းကောင်းကြီး သိပါပြီ၊ ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ မောင်းပါ့မယ်"

"ဘာမှ စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါနဲ့ ကျိုးကော၊ ဒါက ခဏ လမ်းခွဲရတဲ့ အခြေအနေလေးတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ၊ လမ်းခွဲရမှာကို နှမြောတသ ဖြစ်မနေပါနဲ့ဦး"

ချူကျင်းဖုန်းမှ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလျက် ထပ်မံ၍ စနောက်လိုက်ပြန်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ အနည်းငယ် အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်သွားရသဖြင့် မည်သို့သော စကားမျိုး ပြန်လည်ပြောဆိုရမည်မှန်း မသိတော့ဘဲ ကပျာကယာဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လျက် မိမိတို့ကားအတွင်းသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့တော့၏။

"ဒါနဲ့ မင်း တကယ်တော့ ဘာတွေ လုပ်ချင်လို့ ငါ့ကိုပါ ဒီလို ဇွတ်အတင်း ဆွဲခေါ်လာရတာလဲ"

ချူကျင်းဖုန်းတစ်ယောက် ကားထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီမှ တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှ အထူးတလည် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေအချို့နဲ့အတူ အပျော်အပါး ပွဲလမ်းသဘင်လေးတစ်ခုရှိလို့ပါ၊ အတူတူ သွားပြီးတော့ စိတ်အပန်းဖြေကြတာပေါ့။ ခင်ဗျားကလည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားရင့်မာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီပဲ၊ အမြဲတမ်း အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဘေးနားမှာတင် အချိန်ပြည့် ကပ်တွယ်ပြီး နေလို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

ချူကျင်းဖုန်း ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီလိုမျိုးအထိ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုလာပြီဆိုမှတော့ ငါ့ဘက်ကလည်း ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး စိတ်အပန်းဖြေကြတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလျက် ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်တော့သည်။ စင်စစ်အားဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝေ့ရှီယု၏ ဘေးနားတွင် အချိန်ပြည့် အမြဲတမ်း ကပ်တွယ်နေချင်သည်တော့ မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော်လည်း ဝေ့ရှီယုမှာ သူ့အဓိက အလုပ်ရှင် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အကြွေးရှင်ပါ ဖြစ်နေရရှာသဖြင့် သူ့အခြေအနေအရ သူမအနီးနားတွင် အမြဲတမ်း မလွဲသာမရှောင်သာဘဲ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးနေရခြင်း သက်သက်သာဖြစ်၏။

Book -17