အခန်း ၁၆၁

161

"ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ ထျန်းယာဟိုင်ကောမှာပဲ၊ ခဏနေရင် ရောက်တော့မှာပါ၊ အဲ့ဒီရောက်လို့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်ဆိုရင်လည်း ခဏတစ်ဖြုတ် နေခဲ့ပေါ့၊ တကယ်လို့ သဘောမကျဘူးဆိုရင်လည်း အချိန်မရွေး ပြန်လို့ရတယ်၊ ဘာမှအားနာနေစရာမလိုဘူး"

ချူကျင်းဖုန်းမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းယာဟိုင်‌ကော ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် သွားကြည့်ရမှာပေါ့"

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် လုဟန်ကို လာရှာစဉ်တုန်းက ထိုနေရာ၏ ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားလှသော ပုံစံကြောင့် မြို့တက်လာသည့် တောသားတစ်ယောက် ဥယျာဉ်ကြီးထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် အရှက်ရခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လမ်းသိသူဖြစ်သော ချူကျင်းဖုန်းနှင့်အတူ သွားရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ပိုမိုပေါ့ပါးလွတ်လပ်သည်ဟု ခံစားရ၏။ ထို့အပြင် လုဟန်နှင့် မတော်တဆ ဆုံချင်ဆုံနိုင်သဖြင့် ၎င်းမှာလည်း အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထျန်းယာဟိုင်‌ကောသို့ ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် ချူကျင်းဖုန်းတို့ ဘေးချင်းယှဉ်၍ ဝင်လာကြစဉ် ဧည့်ကြိုမန်နေဂျာမှ ပျာပျာသလဲ ကြိုဆိုကာ ရိုသေစွာ ပြောကြား၏။

"လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ရောက်နေကြပါပြီ၊ အပေါ်ဆုံးထပ်က သီးသန့်အခန်းထဲမှာ စောင့်နေကြပါတယ်"

"အင်း"

ချူကျင်းဖုန်းမှ စကားပြန်ပြောရန် စိတ်မပါသဖြင့် လက်ကို သာမန်မျှသာ ဝှေ့ယမ်းပြ၍ ခပ်တိုးတိုး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဧည့်ကြိုမန်နေဂျာသည် ချူကျင်းဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ ခပ်သွက်သွက် ဖယ်ပေးပြီး ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပြုကာ ရိုသေကျိုးနွံသော အမူအရာကို ဖော်ပြခဲ့၏။ ချူကျင်းဖုန်း၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူသည် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြန်မတ်ဝံ့ပြီး ဌာနမှူးထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ ချူကျင်းဖုန်း ရောက်ရှိလာကြောင်း သတင်းပို့လေသည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အရေးကြီးသော ဧည့်သည်တော်များ ရောက်ရှိလာပါက အခြေအနေကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် မိမိထံ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားရန် ဌာနမှူးမှ ညွှန်ကြားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ချူကျင်းဖုန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် တိုက်ရိုက်တက်ခဲ့သည်။ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ မဝင်မီ သန့်စင်ခန်းဘေးမှ ဖြတ်အသွားတွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဆီးသွားချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရင်ဝင်နှင့်ဦး၊ ငါ အပေါ့အပါးသွားပြီး ချက်ချင်း လိုက်ခဲ့မယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် အထဲကနေ စောင့်နေမယ်"

ချူကျင်းဖုန်းမှ ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ သီးသန့်အခန်းဝသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ကျိုးဟောက်ယွီ လမ်းပျောက်မည်ကို သူမစိုးရိမ်တော့ပေ။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ သန့်စင်ခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်ခဲ့ပြီး အိမ်သာခွက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဆွဲ၍ အပေါ့အပါး စွန့်လေသည်။ ထိုစဉ် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသောသူသည် အပေါ့အပါးစွန့်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်အထွက်တွင် လက်မှာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။ ဆီးအနည်းငယ်သည် လွင့်စင်သွားပြီး ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ စင်ကျသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကုပ်သွားကာ အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အပ်ချည်မျှင်လောက်ပဲရှိတဲ့ ပစ္စည်းသေးသေးလေးကို သေသေချာချာ မသိမ်းထားဘဲ ဘာလို့ လျှောက်ခါနေတာလဲ"

"ခွေးကောင်၊ မင်း သေချင်နေတာလား"

ဖုန်းချင်းဟူသည် ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ပါးကို ဖြတ်ရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သည်။

"မင်းက အမှားလုပ်ထားတာကို တောင်းပန်ရမယ့်အစား ငါ့ကိုတောင် ပြန်ချချင်သေးတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူကို သည်းခံရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ဘောင်းဘီဇစ်ကို ခပ်သွက်သွက်ဆွဲကာ ဖုန်းချင်းဟူ၏ ပါးရိုက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် လျင်မြန်စွာပင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး လက်ဖမိုးဖြင့် ဖုန်းချင်းဟူ၏ ပါးစပ်ကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်လေ၏။

"မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့"

ဖုန်းချင်းဟူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ့မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤ ထျန်းယာဟိုင်ကော တစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို မည်သူမျှ လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့ဝံ့ကြချေ။

"ဖြန်း"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် အသံနှင့်အတူ ဖုန်းချင်းဟူ၏ ပါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်လိုက်ပြန်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါက ဘာလို့ မရိုက်ရဲရမှာလဲ၊ ရိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကို အအေးပါ တိုက်ဦးမှာ"

"မင်း ဘာပြောတယ်"

ဖုန်းချင်းဟူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဘေးမှ အိမ်သာခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာကို အိမ်သာအိုးထဲသို့ တိုက်ရိုက် နှစ်ပစ်လိုက်လေသည်။

"ပလုံ ပလုံ"

ဖုန်းချင်းဟူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့သည် အိမ်သာအိုးထဲမှ ရေထဲသို့ လုံးဝနစ်ဝင်သွားသဖြင့် အသက်ရှူရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ပွင့်သွားကာ ညစ်ပတ်သော အိမ်သာရေများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချလိုက်ရသည်။

"အရသာ ဘယ်လိုလဲ၊ နောက်ထပ် သောက်ချင်သေးလား၊ အလကားပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဖုန်းချင်းဟူ အသက်ရှူကျပ်ပြီး မသေစေရန်အတွက် လက်ကို အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်သည်။

"မင်းအမေကို"

ဖုန်းချင်းဟူသည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ရူးသွပ်မတတ် ခံစားနေရ၏။ ထိုကဲ့သို့ ညစ်ပတ်လှသော အိမ်သာရေများကို သူအမှန်တကယ်ပင် အကြိမ်များစွာ မျိုချခဲ့ရသည်။ သူ၏ အညစ်အကြေး ကြောက်တတ်သော ရောဂါကြောင့် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာမဖြစ်ဘဲ အစာအိမ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆေးထုတ်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်နေမိ၏။

"မင်းရဲ့အသံ ကြားရတာ အသက်ရှူလို့ ကောင်းနေတုန်းပဲ၊ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ချက်ချင်း သေမယ့်ပုံမပေါ်သေးဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောပြီး ဖုန်းချင်းဟူ၏ မျက်နှာကို အိမ်သာအိုးထဲသို့ အားဖြင့် ပြန်လည် ဖိနှစ်လိုက်ပြန်သည်။

"အု အု"

ဖုန်းချင်းဟူသည် လက်များကို ရမ်းခါကာ အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်တော့သည်။ သို့သော် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လက်သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် သူအနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းချင်းဟူ၏ ရုန်းကန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသောအခါမှသာ ကျိုးဟောက်ယွီသည် လက်ကို အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနိုင်တော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ အရသာက ဘယ်လိုရှိလား၊ နောက်ထပ် လိုချင်သေးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြက်ရယ်ပြုသလို မေးလိုက်သည်။

"မှားသွားပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်"

ဖုန်းချင်းဟူမှာ ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဗီဇအတိုင်း ဆဲဆိုချင်သော်လည်း အောင့်အည်းသည်းခံထားရ၏။ ပညာရှိသည် မျက်မှောက်ကြုံနေရသော အခြေအနေကို ရင်မဆိုင်ဟု ဆိုရိုးရှိသည့်အတိုင်း ဤဘေးဒုက္ခမှ အရင်ဆုံး ရုန်းထွက်ပြီးမှသာ နောင်တွင် ကောင်းကောင်း ကလဲ့စားချေမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မှားသွားတယ် ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြတဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ် နှစ်ငုံလောက် ထပ်သောက်ပြပါဦး"

"နောက်ထပ် နှစ်ငုံ ဟုတ်လား"

ဖုန်းချင်းဟူ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားပြီး နဖူးမှ အကြောများပင် ထောင်တက်လာသည်။ တကယ်၍ သူသာ အင်အားချင်း မနိမ့်ပါးပါက ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ပါးကို ဖြတ်ရိုက်မိမည်မှာ သေချာ၏။

"ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့ အသံနေအထားအရ မကျေနပ်သေးတဲ့ ပုံပဲလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေနပ်ပါတယ် ကျေနပ်ပါတယ်"

ဖုန်းချင်းဟူသည် တကယ်ပင် ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်ရသည်။ အိမ်သာအိုးထဲမှ ကြည့်လိုက်လျှင် သန့်ရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဘက်တီးရီးယားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရေကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းချင်းဟူသည် သွားကိုကြိတ်၊ မျက်စိကိုမှိတ်ကာ သောက်ချင်ယောင်ဆောင်၍ ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။ သူသည် အမှန်တကယ် မသောက်နိုင်သဖြင့် ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုးဟောက်ယွီကို ထိုမျှဖြင့် လှည့်စားရန် မလွယ်ကူပေ။ သူသည် ဖုန်းချင်းဟူ၏ တင်ပါးကို ချက်ချင်းပင် ကန်လိုက်ပြီး‌ပြောသည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ အဘိုးကို အရူးအောက်မေ့နေတာလား၊ ငါက မင်းကို အခွင့်အရေးပေးတာကို မင်းက မတန်ဖိုးထားဘူး၊ ငါ့ကို အင်အားသုံးခိုင်းနေတာလား"

"ပလုံ ပလုံ"

ဖုန်းချင်းဟူသည် ပြန်လည်ဆင်ခြေပေးရန် စကားပြောချင်သော်လည်း မိမိ၏ မျက်နှာမှာ အိမ်သာအိုးထဲ နစ်နေသည်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သောအခါ စကားသံ ထွက်မလာဘဲ ရေများစွာကိုသာ ထပ်မံ မျိုချမိသွားလေ၏။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်းက အကောင်းအဆိုး သိသားပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူနှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့် လက်ကို ဆေးကြောပြီး သန့်စင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့၏။ သီးသန့်အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ထိုအခန်းသည် စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာကျော်ခန့်ရှိပြီး အလွန်ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အထဲတွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ ချူကျင်းဖုန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး ကျန်ရှိသောသူများမှာ သူ့ကို ဝိုင်းရံကာ တီးတိုးစကားပြောဆိုနေကြသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်တော့၏။