အခန်း ၁၇၀

170

ကျိုးဟောက်ယွီသည် အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲတွင် ဝေ့ရှီယုတစ်ယောက် ပန်းပင်များကို ရေလောင်းပေးနေသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဟိုလေ၊ အပိုဆုကြေးကို အခုပဲ ထုတ်ပေးမှာလာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ရယ်ရင်း အလိုက်တသိ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ တန်းမပြောစမ်းပါနဲ့၊ တခြားအကြောင်းအရာတွေကော ပြောစရာမရှိတော့ဘူးလား"

ဝေ့ရှီယုမှ သူ့ကို မျက်စောင်းခဲကာ ဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားပြီး နှာခေါင်းကိုပွတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟို၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား"

"ကဲပါ၊ ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ ဆက်ပြောကြရအောင်"

ဝေ့ရှီယုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် ရေလောင်းကန်တော့ကို ဘေးသို့ချကာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ကားဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဘေးဘီကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လျက် ရှေ့ခန်းထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့စ။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီလည်း ကပျာကယာ ကားပေါ်သို့ လိုက်တက်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံသွားထုတ်ဖို့ ဘဏ်ကို သွားကြမလို့လား"

"ထုတ်စရာလား၊ နင်ကတော့ စိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတော့တာလား"

ဝေ့ရှီယုတစ်ယောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုမိတော့သည်။

"အဟမ်း၊ ဆောရီးပါ ဆောရီးပါ၊ ကဲ မင်းသွားချင်တဲ့နေရာကို သွားနိုင်ပါတယ်၊ ငါ့ဘက်ကတော့ ညနေ လေးနာရီမတိုင်ခင် အနားရရင်ပဲ အဆင်ပြေပါပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ကုတ်ကုတ်လေး ပြန်ပြောရှာသည်။

"ညနေ လေးနာရီ မတိုင်ခင် ဟုတ်လား"

ဝေ့ရှီယုမှာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သူမဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေအမျိုးမျိုးကို အပြေးအလွှား တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူမ မသင်္ကာသဖြင့် မေးလိုက်တော့၏။

"နင်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ယောက် အလုပ်ဆင်းမှာကို စောင့်ပြီး ဒိတ်ဖို့ ပြင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"မဟုတ်ပါဘူး မင်း အတွေးလွန်နေပါပြီ၊ ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စရှိလို့ပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အလေးအနက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာကြောင့် ဝေ့ရှီယုကို နင်းပြနေမိမှန်း နားမလည်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် သူ့အပေါ် အထင်လွဲသွားမည်ကိုမူ အလိုလိုနေရင်းကပင် မလိုလားခဲ့ချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဒိတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ငါက အပျော်သဘောပဲ မေးကြည့်တာပါ"

ဝေ့ရှီယုမှာ သူမစိတ်အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးဟောက်ယွီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မမလေးဝေ့ကတော့ တကယ်ပဲ ပွင့်လင်းပြတ်သားတဲ့လူပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် စာအိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ထူထဲလှသော ငွေအထပ်လိုက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့မျက်နှာထက်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အပြုံးကြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ဝေစည်သွားတော့သည်။

"မင်ယွီရေကန်ကို မောင်းလိုက်တော့၊ ဒီနေ့ ငါတို့ စက်လှေစီးကြမယ်"

ဝေ့ရှီယုမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို ဂရုမစိုက်ဟန်ပြုကာ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာလွှဲလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အိုကေ သေချာထိုင်နော်၊ မကြာခင် ရောက်စေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ပိုက်ဆံရရှိသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း စိတ်ရွှင်လန်းသွားခဲ့သည်။ ကားလေးသည် မြန်ဆန်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြေးလွှားသွားခဲ့ရာ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် မြို့ဆင်ခြေဖုံးရှိ သဘာဝရေကန်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။ ထိုနေရာကို ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားဇုန်အဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အသုံးအဆောင် အဆောက်အအုံများမှာ တော်တော်လေး စုံလင်လှသည်။ ၎င်းနောက် ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့်ပါ လာရောက်ပူးပေါင်းပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် စက်လှေအသေးစားလေးတစ်စင်းကို ငှားရမ်းကာ ရေကန်ဘေးမှတစ်ဆင့် စတင်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။

"ကဲ ရွက်လွှင့်ကြစို့"

ဝေ့ရှီယုသည် လှေဦးတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ လေညင်းကို ခံစားရင်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလို့နေသည်။

"ဟိဟိ၊ အဲဒီ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ငါ့ကို နင့်ကို နောက်ကနေ လှမ်းဖက်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေတယ်ဟ"

သူမ၏ နောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျန်းရှောင်ဟွာမှာ ဆိုရင်း ဝေ့ရှီယု၏ ခါးလေးကို မသိမသာ လှမ်းဖက်လိုက်တော့သည်။ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်၏။

"မင်းတို့က လှေလာလှော်တာ မဟုတ်ဘူး၊ လှေလာစီးတာပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း မော်တာစနစ်ပါတဲ့ လှေမျိုးကို ငှားခဲ့ရင် ပိုပြီးတော့ ရိုးရှင်းတာပေါ့"

"ကဲပါ၊ စကားတွေ အများကြီး မပြောဘဲ မြန်မြန်လှော်စမ်းပါ၊ ငါလှော်ချင်တဲ့အချိန်ကျရင် နင့်ကို လူလဲပေးမယ်"

ဝေ့ရှီယုမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်း လှော်ချင်တဲ့အချိန်အထိ လှေပေါ်ကနေ မဆင်းသွားနဲ့ဦးပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ တိုးတိုးလေး ခနဲ့လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှော်တက်ကို ကိုင်စွဲကာ စက်လှေလေးကို ရေကန်အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားအောင် စတင်လှော်ခတ်လိုက်တော့သည်။

"ရေကန်ထဲက လေညင်းခံစားရတဲ့ အရသာက အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်က လေညင်းနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားတာပဲ၊ တကယ့်ကို စိတ်ကိုပြေ‌‌လျော့သွားစေတယ်"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှာ စကားအဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ဘာကို ပြေလျော့တာလဲ၊ နင်ကတော့ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"

ဝေ့ရှီယုသည် ကျန်းရှောင်ဟွာ၏ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံကြောင့် လန့်ဖျတ်သွားပြီး ကပျာကယာ လှည့်ကာ သူမကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်မိသည်။

"ငါက အမှန်အတိုင်း ပြောတာပဲ၊ ဒါက သာမန်စကားလုံးပဲဟာကို၊ နင်က အပြာကားတွေ အရမ်းကြည့်လွန်းလို့ အသိစိတ်ထဲမှာ မဟုတ်မဟတ် မြင်ကွင်းတွေကို လျှောက်တွေးနေတာ မဟုတ်လား?"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှ တဟဲဟဲရယ်ရင်း စနောက်လိုက်သည်။

"နင်တော့ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေတော့မယ်"

ဝေ့ရှီယုသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ဟွာကို မိအောင် ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။

"ငါက အပြာကားကြည့်လို့ရပေမဲ့ အပြင်မှာ ထုတ်ပြောလို့ မရဘူးလား"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှာ အနည်းငယ်မျှ အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည်ချေပလိုက်ရာ သူမနှင့် ဝေ့ရှီယုတို့သည် လှေဦးပိုင်းတွင် ကလေးကလားဆန်စွာဖြင့် အပြန်အလှန် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြတော့သည်။

"ဟေး၊ သေသေချာချာ သတိထားကြဦးနော်၊ ရေထဲပြုတ်ကျသွားရင် ငါလုံးဝ လာမကယ်ဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် စက်လှေလေး အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူယခုအချိန်တွင် သေသေချာချာ နားလည်လိုက်သည်မှာ လှေလှော်ခြင်း အလုပ်ဟူသည်မှာ သူ့တာဝန်သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးအပေါ် လှေကူလှော်ပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ထား၍ လုံးဝမရနိုင်ကြောင်း ဖြစ်ပေ၏။

"အသက်ကယ်အင်္ကျီတွေ ဝတ်ထားတာပဲ ဘာကြောက်စရာရှိလဲ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုရင်း ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့် ဆက်လက်၍ စနောက်ကျီစယ်နေခဲ့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာပြောလိုက်၏။

"အသက်ကယ်အင်္ကျီက မင်းတို့ကို ပျံသန်းသွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ တကယ်လို့ ရေထဲပြုတ်ကျသွားရင် ရေထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး မျောနေပြီး လူလာကယ်တာကို စောင့်နေရမှာပဲ"

"ဝိုး၊ ဒါဆို နင့်သဘောက ငါတို့ကို လက်တစ်ဖက်တောင် ကမ်းပြီး ကယ်မှာမဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

ဝေ့ရှီယု ကျိုးဟောက်ယွီကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလှေက အရမ်းသေးလွန်းတယ်လေ၊ အကယ်၍ ငါက လှေဘေးကို ကိုင်းညွတ်ပြီး မင်းတို့ကို ဆွဲတင်ဖို့ ကြိုးစားရင် လှေကြီးတစ်စင်းလုံး မှောက်ခုံ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြောပြသည်။ ကျန်းရှောင်ဟွာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ကြည့်ရှုရင်းပြောလေ၏။

"လူချော‌လေး၊ ရှင် တကယ်ပဲ အတည်ပြောနေတာလား၊ ရှီယုက ရှင့်အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလဲ၊ သူမ သေခါနီးဖြစ်နေတာကို ရှင် ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေတော့မလို့လား"

"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက မင်းတို့ကို ကြိုတင်သတိပေးနေတာပေါ့၊ ရေထဲပြုတ်မကျအောင် အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းကြပါ၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူစကားအဖြစ်သာ ထိုသို့ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးသာ ရေထဲသို့ အမှန်တကယ် ပြုတ်ကျသွားပါက သူမည်ကဲ့သို့လျှင် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော်လည်း ဝေ့ရှီယုမှာမူ တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်တော့သည်။

"ရပါတယ် မကယ်လည်း နေပေါ့၊ နင် ကယ်တာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေလို့လဲ"

စက်လှေငယ်လေးသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားခဲ့ရာ သူတို့ မသိလိုက်ဘဲနှင့်ပင် ကမ်းခြေမှ မီတာတစ်ထောင်ကျော်ခန့် ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။ ဝေ့ရှီယုသည် အကွာအဝေးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာခဲ့၏။ သူမသည် လှေဦးပိုင်းမှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး လှေအလယ်ခန်းတွင် ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့်အတူ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

"ကဲ၊ လာပြီး လှေလှော်ကြည့်ကြဦးလေ၊ ဒါက တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းပါတယ်၊ မင်းတို့ ဒီအရသာကို မခံစားဖူးရင် ဒီခရီးစဉ်က အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အကြံပြုလိုက်သည်။

"အိုကေ"

ဝေ့ရှီယုနှင့် ကျန်းရှောင်ဟွာတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် တက်မရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ ယခုအချိန်တွင် လွတ်လပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လှေဦးပိုင်းတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အလွန်အမင်း လန်းဆန်းမှုကို ခံစားရသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့၏။

"အား"

"ဘာတွေ အော်နေတာလဲ"

ဝေ့ရှီယုမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ငေါက်လိုက်သည်။

"ငါအော်ချင်လို့ အော်တာပဲ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ မင်းက တကယ့်ကို လူမှုရေး ကိစ္စတွေမှာ လျှာကိုရှည်လွန်းတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းနေရာမှ မော်တာလှေ တစ်စင်းသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် သူတို့စက်လှေငယ်လေးဆီသို့ ဦးတည်ကာ လာခဲ့တော့၏။

"အမလေး"

ဝေ့ရှီယုနှင့် ကျန်းရှောင်ဟွာတို့သည် လန့်ဖျတ်သွားကြပြီး ကပျာကယာ ထရပ်ကာ လှေအလယ်ခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

"ဟားဟား"

ဂျက်စကီးကို မောင်းနှင်လာသော လူငယ်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း လှေငယ်လေးနှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ကွေ့ဝိုက်ကာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုသို့ အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ မောင်းနှင်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဂျက်စကီးမှ လွင့်စင်တက်လာသော ရေလှိုင်းများမှာ စက်လှေငယ်ပေါ်ရှိ လူသုံးဦးစလုံးအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာခဲ့တော့၏။ ရေလှိုင်းများမှာ မီတာနှစ်ထောင်ကျော်ခန့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော တွန်းအားကြောင့် စက်လှေငယ်လေးမှာလည်း ဘယ်ညာသို့ အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ခါသွားခဲ့ရသည်။ ဝေ့ရှီယုနှင့် ကျန်းရှောင်ဟွာတို့သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အသိစိတ်တစ်ခုကြောင့် ရေလှိုင်းများကို ရှောင်ကွင်းရန် ဘေးဘက်သို့ မသိမသာယိမ်းလိုက်ကြသည်။

Book -18