အခန်း ၁၇၂

172

"ဟဲဟဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် အရှက်ရသွားခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ့မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာ ပိုမိုပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ သူမိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ကိုယုံစမ်းပါ၊ သူ့ရဲ့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတာကို သဘောတူလိုက်ကြ၊ ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးပစ်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီအနေဖြင့် ဖန့်ဝူကျီနှင့်အတူ ထမင်းစားရန် စိတ်ကူးမရှိပါချေ။ သူသည် ဖန့်ဝူကျီကို ဂျက်စကီးပေါ်မှ ဆင်းလာအောင် လှည့်စားပြီးမှ ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးလိုခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"အေးပါ၊ ဒါဆိုလည်း ပြီးရော"

ဝေ့ရှီယု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ဝူကျီရှိရာသို့ ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"နင်က ငါတို့ကို ထမင်းကျွေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပေါပေါပဲပဲနေရာမျိုးနဲ့တော့ မရဘူး၊ သွားမယ့်နေရာက တကယ့်ကို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့နေရာ ဖြစ်ရမယ်"

"စိတ်ချပါ၊ ဒီပင်းဟိုင်မြို့ တစ်မြို့လုံးမှာရှိတဲ့ ကြိုက်တဲ့နေရာကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ဖိတ်ကျွေးတာပဲ၊ သာမန် ပေါပေါပဲပဲနေရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် သွားပါ့မလဲ"

ဖန့်ဝူကျီမှာ သူကိုယ်တိုင် အလွန်အမင်း ခန့်ညားလှသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော အပြုံးကြီးကို ဖန်တီးလျက် နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြစို့လေ၊ မြန်မြန်လုပ် ငါ ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှ လှမ်းတိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဖန့်ဝူကျီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားခဲ့၏။ သူသည် ပျော်ရွှင်စရာ အပန်းဖြေမှုအချို့ကိုသာ ရရှိရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူ၏ မိန်းကလေးကံမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ တားဆီး၍ပင် မရတော့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပိုင်ရှင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးမှာ သူနှင့်အတူ ထမင်းစားရန် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ့ဖိတ်ခေါ်ချက်ဟူသည်မှာ ပရောပရည်လုပ်ကာ စနောက်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူအံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင်ပင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ ဖန့်ဝူကျီသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ပြီး ဂျက်စကီးပေါ်မှ ကပျာကယာ ဆင်းလာခဲ့ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ အော်ဒီကားသော့ကို ထုတ်ယူလျက် ကြွားဝါလိုက်တော့၏။

"ငါ့ကားက ဟောဒီအနားမှာပဲ ရပ်ထားတာ၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့ မကြာခင် ရောက်စေရမယ်"

"ဝိုး အော်ဒီကားကြီးပါလား၊ မင်းက သူဌေးသားတစ်ယောက်မှန်း ငါတကယ်မသိခဲ့ဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဖန့်ဝူကျီ၏ အသိစိတ်များကို လျော့ပါးသွားစေရန်အတွက် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဖန့်ဝူကျီသည် အလွန်အမင်း သဘောကျသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးကြီး ဝေစည်သွားသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ပြုကာ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟောင်းနွမ်းလှတဲ့ အော်ဒီကားစုတ်ပါ၊ ငါကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒါကို မမောင်းချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ ဖာရာရီရာ ကားက ပြင်ဆင်ရေးစင်တာ ရောက်နေလို့ ဒီအတိုင်း မတတ်နိုင်ဘဲ မောင်းလာခဲ့ရတာပါ"

သူသည် အလွန်အမင်း ထောက်လွှားစော်ကားတတ်သူဖြစ်ရာ သူ့အမြင်တွင် အဆင့်အတန်းမရှိသည့်လူဟု ထင်မှတ်ထားသော ကျိုးဟောက်ယွီကို မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖြင့်ပင် စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း သူအနေဖြင့် စိုးစဉ်းမျှ ဘေးအန္တရာယ်ပြုနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သော ဤသာမန်လူသားမှာမူ ရုတ်ချည်းပင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ဖန့်ဝူကျီ၏ ဆံပင်များကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူ နီးကပ်လာသည့် ခဏမှာပင် ဒူးဖြင့် သူ့မျက်နှာတည့်တည့်သို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆောင့်တိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား ငါ့နှာခေါင်း"

ဖန့်ဝူကျီမှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မိမိနှာခေါင်းကို မသိစိတ်တစ်ခုကြောင့် ဖမ်းအုပ်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ့လက်ဖဝါးများထက်၌ စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများမှာ စီးကျလို့နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

"နှာခေါင်းတင် ဘယ်ကမလဲ၊ တခြားနေရာတွေလည်း အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ သဘောတကျရယ်ရင်း ဖန့်ဝူကျီ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်ကာ နောက်သို့ လိမ်ချိုးပစ်လိုက်တော့သည်။ ဖန့်ဝူကျီ၏ လက်မောင်း အဆစ်ပြုတ်သွားခဲ့ရ၏။ ဤအနှိပ်ပညာရပ် အသုံးအနှုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ တကယ်တော့ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလှပေသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီအနေဖြင့် 'ရှန်းနုန်၏ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ကျမ်းစာ'ထဲမှ လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ အသေးစိတ်ကို သေသေချာချာ လေ့လာသင်ယူထားခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်၏။

"အား နာလှတာ၊ လွှတ်ပါဦး ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ငါ သေတော့မယ် ထင်တယ်"

ဖန့်ဝူကျီမှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်ငိုယိုမိတော့သည်။ သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှ ရုန်းထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားရှာ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပိုမိုရုန်းကန်လေလေ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပိုမို၍ နာကျင်ခံရခက်လေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

"မခံနိုင်တော့ဘူး ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း မခံနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ဖို့က အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်"

ထိုစကားကိုဆိုပြီးနောက် သူသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဖန့်ဝူကျီ၏ ခြေသလုံးရိုးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်ချလိုက်တော့သည်။ အက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဆစ်ပြုတ်ရုံမျှ မဟုတ်တော့ချေ။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဖန့်ဝူကျီ၏ ခြေသလုံးရိုးကို အစအနမကျန်အောင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် မှားပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မခံစားနိုင်တော့လို့ပါ ကျွန်တော် သေတော့မယ် ထင်တယ်"

ဖန့်ဝူကျီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်စများ စီးကျလို့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ငါးစက္ကန့်ခန့်အတွင်းမှာတင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ချက်မျိုးစုံကို ဆက်တိုက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"မှားပြီ ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ မှားရမှာလဲ၊ စောစောကတင် မင်းက အရမ်းကို မောက်မာနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူစကားပြောရင်း ဖန့်ဝူကျီ၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အားပြင်းပြင်း ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ရာ ဖန့်ဝူကျီတစ်ယောက် ယိုင်ထိုးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် မှားပါပြီ၊ တကယ်ကို မှားပါပြီ၊ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မသိနားမလည်ခဲ့မိလို့ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် အရမ်းနာနေလို့ ဆရာဝန်ဆီ သွားပါရ‌စေ"

ဖန့်ဝူကျီသည် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ့လေသံမှာ မကြားတကြားမျှသာ ထွက်ပေါ်တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် လှမ်းလျှောက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းလိုက်ကာ လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်၏။

"မင်းက ဂျက်စကီးကို တော်တော်လေး ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မောင်းနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား၊ ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး မောင်းပြစမ်းပါ"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နောင်တရနေပါပြီ၊ အစ်ကိုကြီးလည်း ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဒေါသတွေ ပြေလောက်ပြီဆိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ"

ဖန့်ဝူကျီမှ တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။ ယခုအချိန်ကား သူ့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် အရှက်ရဆုံးနှင့် အရှက်ကွဲဆုံး မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လျင်မြန်ဆန်လှပြီး ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ သူ့ကို စိုးပြန်လည်ခြိမ်းခြောက်ရန် သတ္တိမရှိတော့လောက်အောင် ခြောက်လှန့်ပစ်လိုက်သဖြင့် သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် အသနားခံ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒေါသကတော့ ပြေလောက်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဘေးနားမှာ တခြားလူတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်လေ"

ကျိုးဟောက်ယွီ စကားပြောရင်း ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကော လာပြီး သူ့ကို ခြေထောက်နဲ့ နှစ်ချက် သုံးချက်လောက် လာနင်းချင်သေးလား၊ ဒီလူသား အသားအိတ်ကြီးက တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ လက်သီးပုန်းအိတ်ကြီးပဲ"

"တော်ပါပြီ နင်ပဲ ရိုက်ပါတော့၊ ငါကတော့ သူ့ကို ခြေထောက်နဲ့ လှမ်းနင်းပြီး ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်တွေကို အညစ်အကြေး မပေးချင်ပါဘူး"

ဝေ့ရှီယုမှ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်ဟွာမှာမူ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဖန့်ဝူကျီ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ခြေထောက်ကို ခြေဦးဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ကန်ကျောက်လျက် သူမ၏ ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်တော့၏။

"နင်လို အောက်တန်းကျတဲ့ကောင် ဂျက်စကီးစီးနိုင်တာနဲ့ပဲ ဘာဖြစ်လဲ၊ အဲဒီလို လျှောက်ပြီး ကြွားဝါနေရုံနဲ့ မိန်းကလေးတွေက နင့်ကို သဘောကျလိမ့်မယ် ထင်နေတာလား၊ ငါ နင့်ကို ပြောလိုက်မယ် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ နင်ကတော့ တစ်ဘဝလုံး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ပြီး သေသွားမယ့်ကောင်ပဲ"

"အား ဟင်း"

ဖန့်ဝူကျီ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ခြေထောက်မှာ မူလကပင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေရသည့်ကြားမှ ကျန်းရှောင်ဟွာ၏ ထပ်မံ၍ ကန်ကျောက်မှုကြောင့် နာကျင်မှု ဒဏ်ချက်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။

"အစ်မကြီး အစ်မကြီး ကျွန်တော့်ကို ကန်ချင်ရင်လည်း ကန်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားနေရာကိုပဲ ပြောင်းကန်ပေးပါ၊ အစ်မကြီးရဲ့ ဦးနှောက်က အကောင်းတိုင်းပဲဟာကို ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်ကိုတော့ ထပ်ပြီး မကန်ပါနဲ့တော့"

ဖန့်ဝူကျီမှာ မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲလျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။ ထိုနာကျင်မှုဒဏ်မှာ ဘာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရလောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလှ၏။

"တစ်ခုခုဆိုရင် ခေါင်းကိုပဲ လာကန်ဖို့ အော်ဟစ်တောင်းပန်နေတဲ့လူ ရှိသေးတာပဲကိုး၊ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှာ တဟဲဟဲရယ်ရင်း ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဖန့်ဝူကျီ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ခြေထောက်ကိုပင် ထပ်မံ၍ ကန်ချလိုက်ပြန်သည်။

"အား နာလှလိုက်တာ"

ဖန့်ဝူကျီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် လူးလိမ့်နေရှာသည်။ ကျန်းရှောင်ဟွာသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်ကျောက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့ရ၏။ သူမသည် ကျိုးဟောက်ယွီထံသို့ မျက်နှာမူကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကဲပါ ငါတော့ တော်တော်လေးပျော်သွားပြီ၊ သွားကြရအောင်"

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရိုးရှင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးထံသို့ မျက်နှာမူကာ လှမ်းအော်လိုက်တော့သည်။

"ဒီကောင်က ဂျက်စကီးစီးပြီးတော့ မင်းတို့ကို လိုက်နှောင့်ယှက် စော်ကားဖူးသမျှလူတွေ စိတ်ထဲမှာ အလျှော့မပေးကြပါနဲ့၊ လာပြီးတော့ အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး ပညာပေးကြစို့"

ထိုအခါ လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တွေဝေလို့နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဖန့်ဝူကျီ၏ ဂျက်စကီး မဆင်မခြင် မောင်းနှင်မှုကြောင့် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို နှောင့်ယှက်စော်ကားခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသူများ ဖြစ်ကြပေ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် သာမန်လူသားများသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဖန့်ဝူကျီကဲ့သို့သောလူမျိုးကို ပြန်လည်၍ ပြဿနာရှာရန် လမ်းစမရှိခဲ့ကြချေ။ သူတို့သည် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဖန့်ဝူကျီကို ဤကဲ့သို့ ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရရုံမျှဖြင့် စိတ်ထဲတွင် များစွာ ကျေနပ်နေခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်၍ လက်ရုံးရည်ပြရန်အတွက်မူ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းဖြစ်၏။

"တောက် ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါလုပ်မယ်၊ ငါ သူ့ကို လက်စားချေဖို့ စောင့်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ"

အသက်ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးကြွနေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ တိုက်တွန်းတိုက်တွန်းမှုကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ လက်စားချေခံရမည့် အခြေအနေများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ့ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲပစ်ရန်အတွက် ရှေ့သို့တိုးထွက်လာခဲ့တော့သည်။