အခန်း ၁၇၃

173

"အားလုံးပဲ အတူတူ ဝိုင်းချကြစို့၊ မကြောက်ကြနဲ့ သူ လူအများကြီးကို ဘယ်လိုမှ မှတ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်မှ စတင်ဦးဆောင်လိုက်ပြီးနောက် တခြားတစ်ယောက်မှာလည်း ကပျာကယာ ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး အားလုံးကို ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲကြရန် လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေသူများသည်လည်း ထိုစကားမှာ အလွန်အမင်း ယုတ္တိရှိသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြ၏။ ရှေးစကားပုံတွင် ရှိသည်မဟုတ်ပါလား 'ဥပဒေဆိုသည်မှာ လူအများကို အပြစ်မပေးနိုင်' သကဲ့သို့၊ လက်စားချေခြင်း၌လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဖြစ်၏။ ဤမျှလောက်များပြားသော လူအုပ်ကြီးမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြသည် ဖြစ်ရာ သူဘယ်သူ့ကို ဦးတည်ပြီး ကလဲ့စားချေနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အားလုံးမှာ ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဖန့်ဝူကျီ၏ နှောင့်ယှက်စော်ကားခြင်းကို မခံခဲ့ရဖူးသူများပင်လျှင် အပျော်သဘောဖြင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို နှစ်ချက် သုံးချက်ခန့် ဝင်ရောက်ကန်ကျောက်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဟဲဟဲ သွားကြစို့"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့ကာ ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်၍ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ကုန်တိုက် သို့ မောင်းနှင်လာစဉ် လမ်းခရီး၌ ဝေ့ရှီယုသည် သူမကို ရေထဲမှ အသက်လု ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျိုးဟောက်ယွီကို အလေးအနက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်နေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် တွေဝေနေခဲ့ပြီးနောက် အဆုံးသတ်တွင်မူ သူမသည် ထိုစကားကို မပြောဖြစ်တော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တော့သည်။

"ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့လေ၊ ကုန်တိုက်ကို မသွားဘဲနဲ့ အိမ်တိုက်ရိုက် ပြန်ပို့ပေးပါလား၊ အိမ်ကျမှပဲ အေးအေးလူလူ ရေမိုးချိုးလိုက်တော့မယ်"

"အေးပါ မင်းသဘောအတိုင်းပဲလေ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာတော့ ဂရုမစိုက်ပါချေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကုန်တိုက်သို့ သွားပြီး အဝတ်အစားဝယ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့သည် ဖြစ်ရာ အဝတ်အစားတွေ ရေစိုသွားပါကလည်း သဘာဝအတိုင်း ပြန်ခြောက်သွားလိမ့်မည်ဟုသာ သဘောထားတတ်သူဖြစ်၏။ သူထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကိစ္စများကို စိတ်ထဲထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင် ငါလည်း ရှီယုတို့အိမ်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့တော့မယ်၊ သွားရင်းနဲ့ သူမအတွက် အဝတ်အစားအချို့ ဝင်ယူပေးရတာပေါ့"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦးသည် ကားထဲတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုလာခဲ့ကြရာ အချိန်များ မည်ကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားသည်ပင် မသိလိုက်ရချေ။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာတင် ဝေ့မိသားစု၏ နေအိမ်ကြီးသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီတစ်ယောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းမည့်အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသဖြင့် ဝေ့ရှီယုက လှမ်းမေးလိုက်၏။

"နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"မင်းတို့လည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲဟာကို ငါ ဘယ်သွားသွား ဘာလို့ လိုက်စပ်စုနေရတာလဲ၊ ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် ဆိုတာ ရှိသေးတယ်လေ"

ကျိုးဟောက်ယွီမမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို စိတ်ဝင်စားလို့ လိုက်စပ်စုနေမှာလဲ"

ဝေ့ရှီယုမှ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ထပ်မံ‌ပြောလိုက်သည်။

"နင်လည်း အိမ်ကို ရောက်နေပြီပဲ၊ မထွက်သွားခင်မှာ အဝတ်အစားအသစ် အရင်လဲလိုက်ဦးလေ၊ မဟုတ်လို့ နင် ဖျားနာသွားရင် ငါ့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ့် အလုပ်တာဝန်တွေကို ထိခိုက်ကုန်လိမ့်မယ်"

"အေးပါ၊ ဒါဆိုလည်း ပြီးရော"

ကျိုးဟောက်ယွီ မတတ်သာသည့်အဆုံး ရေရွတ်ရင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်တော့သည်။ ဝေ့ရှီယုသည် အလုပ်တာဝန်ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ သူအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် လမ်းစမရှိတော့ချေ။ သူသည် အဝတ်အစားလဲရန် မလိုအပ်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အဝတ်အစားလဲလှယ်လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် လီယုဝမ် တက်ရောက်နေသော ကျောင်းအနီးအနားဝန်းကျင်သို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် အဆင့်အတန်း ကောင်းမွန်ပုံရသော အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်း တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ အထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

"မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း ဘယ်လိုမျိုး အိမ်ခြံမြေကို အလိုရှိပါသလဲ၊ ကျွန်မအနေနဲ့ လူကြီးမင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်မယ့်အရာကို အကြံပြုပေးပါရစေ"

သူ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှ နွေးထွေးပျူငှာစွာဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အိမ်တစ်လုံး ငှားချင်လို့ပါ၊ တစ်လကို ယွမ် ၁၂၀၀ ဝန်းကျင်ပေါ့၊ လိုအပ်ချက်ကတော့ ကျောင်းနဲ့လည်း နီးရမယ်၊ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကောင်းမွန်ပြီး သိပ်မဆူညံတဲ့ ရပ်ကွက်မျိုး ဖြစ်ရမယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုမျိုး အိမ်တွေကတော့ တော်တော်လေး များများစားစား ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မ လူကြီးမင်းကို ဓာတ်ပုံတွေ အရင်ပြပေးပါရစေ၊ လူကြီးမင်းသဘောကျတဲ့ အိမ်အချို့ကို ရွေးချယ်ပြီးသွားရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် အိမ်တွေဆီ လိုက်လံပြသပေးပါ့မယ်၊ ဘယ်လိုလဲရှင်"

လီရှောင်ချွေမှ အလွန်အမင်း ရိုသေပျူငှာသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူမအကြံပြုချက်မှာ ယုတ္တိရှိသည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူလိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ ကွန်ပျူတာရှေ့သို့ သွား၍ အိမ်ဓာတ်ပုံများကို အသေအချာ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြတော့၏။ သူသည် လီယုဝမ်အတွက် အိမ်ရှာဖွေပေးနေခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် အလွန်အမင်း စေ့စပ်သေချာစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး သံသယရှိသည့် အချက်အလက်များ ရှိပါလျှင်လည်း ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းနေခဲ့သည်။ အချိန်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဓာတ်ပုံအမြောက်အမြားကို ကြည့်ရှုပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အိမ်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုသင့်သည်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်။ ရုတ်ချည်းပင် ဘေးနားမှနေ၍ နားမခံသာသော အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ချွေ သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့တော့၊ သူ အိမ်ကြည့်နေတာကလည်း တော်တော် နှေးလွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေးနဲ့ သူက ဗီလာအိမ်ကြီး ငှားချင်နေတာလား၊ တခြား ဖောက်သည်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးစမ်းပါ၊ သူ့ကြောင့် အချိန်တွေကို အလဟဿ အကုန်မခံပါနဲ့"

"ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာ၊ ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖောက်သည်တိုင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပျူငှာရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား*

လီရှောင်ချွေမှ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ မန်နေဂျာဖြစ်သူမှာ အထင်သေးတကြီးဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ငါပြောတာက တကယ့် ဖောက်သည် တိုင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ဆက်ဆံရမယ်လို့ ပြောတာ၊ အခု ဒီလူက ကြည့်ရတာ ဖောက်သည်တစ်ယောက်နဲ့ တူလို့လား"

"ဒါပေမဲ့ သူက အသေးစိတ် မေးမြန်းတာ သဘာဝကျပါတယ်၊ အိမ်ငှားတယ်ဆိုတာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"

လီရှောင်ချွေမှ ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိစွာဖြင့် သေသေချာချာ ပြန်လည်ရှင်းပြရှာသည်။ မန်နေဂျာသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"ဒီနေရာမှာ မန်နေဂျာက ဘယ်သူလဲ မင်းလား ငါလား၊ မင်းက စကားတွေ အရမ်းတတ်နေပေမယ့် မင်းရဲ့ အရောင်းစွမ်းဆောင်ရည်ကကော ဘာရှိလို့လဲ၊ မင်း ဒီကို ရောက်တာ တစ်ပတ်ရှိနေပြီ၊ အရောင်းအဝယ် တစ်ခုတောင် မပိတ်နိုင်သေးဘဲ ငါ့ကိုတောင် ပြန်ပြီး စကားနာထိုးရဲသေးတယ်ပေါ့၊ ငါ့အထင်တော့ မင်း ဒီမှာ ဆက်ပြီး အလုပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ်"

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် မန်နေဂျာ"

လီရှောင်ချွေမှ မတတ်သာသည့်အဆုံး ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် တောင်းပန်လိုက်ရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ဆက်လက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဦးထုပ် ဆောင်းထားသကဲ့သို့ အဆီပြန်နေသော အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ် မန်နေဂျာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အမြင်တော့ ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်တာပါ၊ သူမရဲ့ အမူအရာကလည်း အရမ်းကို ယဉ်ကျေးပျူငှာပါတယ်၊ မင်းက မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ မင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်အတန်းက သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ နိမ့်ကျလွန်းလှတယ်"

"မင်းက ဘယ်ကကောင်မို့လို့လဲ၊ ငါ့ကို လာပြီး ဆရာကြီးလုပ်ရဲရအောင်"

မန်နေဂျာမှ အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။

"ငါ့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ အိမ်မဝယ်နိုင်တဲ့လူတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ငှားဖို့အတွက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် စပ်စပ်စုစု လုပ်ပြီး အချိန်တွေ အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတဲ့လူမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး"

"ကျွန်တော်က အသေးစိတ် မေးမြန်းတာ ဘာမှားလို့လဲ၊ ဥပဒေကို ဖောက်ဖျက်မိလို့လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာလည်း အလျှော့မပေးဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မန်နေဂျာ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်၏။

"မင်း ဥပဒေကိုတော့ မဖောက်ဖျက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို အများကြီး ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာလေ၊ အချိန်ဆိုတဲ့ တန်ဖိုးကို နားလည်ရဲ့လား၊ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အချိန်ဆိုတာ ပိုက်ဆံပဲ၊ မင်းက ငါတို့ရဲ့ ဝင်ငွေရှာရမယ့် အချိန်တွေကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်နေပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်း မှန်နေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"အိုးဟို ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းက လူတွေ ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျကျ လုပ်တတ်တာကို ကျွန်တော် ဒီနေ့မှပဲ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတော့တယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသော လေသံဖြင့် တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါကတော့ မင်းလိုလူမျိုးနဲ့ စကားအရှည်ကြီး ပြောပြီး အချိန်အကုန်မခံနိုင်ဘူး၊ အကယ်၍ မင်း အိမ်မငှားဘူးဆိုရင်လည်း ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစမ်းပါ၊ ငါတို့ရဲ့ နေရာကို လာပြီး အလဟဿပိတ်မထားနဲ့"

မန်နေဂျာမှ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ယမ်းခါလျက် မောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လီရှောင်ချွေမှာ ကပျာကယာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရှာ၏။

"လူကြီးမင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ကျွန်မ လူကြီးမင်းနဲ့အတူတူ အိမ်တွေဆီ လိုက်လံပြသပေးပါ့မယ်"

"သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဘာသွားကြည့်မှာလဲ၊ မင်း လုံးဝ လိုက်မသွားရဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီ စကားမဆိုနိုင်သေးမီမှာပင် မန်နေဂျာမှာ ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမြင်က တော်တော်လေးကို လိုအပ်နေသေးတာပဲ၊ ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ် ဒီလိုလူစားမျိုးက အကြာကြီး လိုက်ကြည့်နေရင်တောင်မှ အိမ်ဘယ်လိုငှားရမှန်း သိမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး၊ သူက တကယ့်ကို တစ်ပြားမှ မရှိတဲ့ ကောင်ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသတရားများ ဘယ်အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့တော့သည်။ မန်နေဂျာမှာ သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်ပြန်၏။

"ဘာလဲ မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ချင်လို့လား၊ မင်းလို ဆင်းရဲမွဲတေတဲ့ကောင်က ငါ့ကိုသာ လက်ဖျားနဲ့ တို့ကြည့်စမ်း၊ မင်း တစ်မိသားစုလုံး ဒေဝါလီခံရတဲ့အထိ ငါတရားစွဲပစ်မယ်၊ ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ် ပိုက်ဆံမရှိတဲ့လူတွေမှာ ရန်ဖြစ်ခွင့်တောင် မရှိဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုမန်နေဂျာကို ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးနားမှနေ၍ အံ့အားသင့်သွားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျိုးကော၊ ကော ဒီနေရာကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ"

"ဟင်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဝေခွဲမရသော စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မည်သူမှန်း အသေသေချာချာ မမှတ်မိနိုင်သေးချေ။ လင်းဖိန်ချုံမှ ပြုံးလျက် စနောက်လိုက်တော့သည်။

"ကျိုးကောက မှတ်ဉာဏ် သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်၊ ကျွန်တော် လင်းဖိန်ချုံပါ၊ ဟိုတစ်ခေါက်က ထျန်းယာဟိုင်ကောရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ် သီးသန့်အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အရက်သောက်ခဲ့ကြသေးတယ်လေ"

"ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ သိပြီ သိပြီ အခုမှပဲ မှတ်မိတော့တယ်၊ ငါ့မှတ်ဉာဏ်က သိပ်မကောင်းလို့ပါကွာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အနေခက်စွာဖြင့် ကပျာကယာပြုံးလျက် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။