အခန်း ၁၇၅

175

"အရောင်းစွမ်းဆောင်ရည်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အမှိုက်လို စကားလဲ၊ မင်း အလုပ်ပြုတ်ပြီ အခုချက်ချင်း ဒီနေရာကနေ လစ်တော့"

လေ့ကျန်းရှင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူ့လက်အောက်ခံ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးမှာ ဝမ်ယဲ့ဝေကဲ့သို့သော အထက်လူကြီးမင်းတစ်ဦးကို စော်ကားမိလောက်အောင် ဤမျှအထိ မိုက်မဲလိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါချေ။ လေ့ကျန်းရှင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းလူကြီးမင်းတစ်ဦးကို ရုံးချုပ်တွင် ကျင်းပသည့် အစည်းအဝေးတစ်ခု၌ အဝေးမှနေ၍ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှသာ မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သခင်လေးလင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် လုံးဝ မသိရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုမိုက်မဲလှသော မန်နေဂျာသည် ဝမ်ယဲ့ဝေကို စော်ကားမိခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ မိမိနှင့် ကျန်းဝမ်ဟောက်တို့ ဤမျှအထိ အလောတကြီး ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံရသည်ဟု စိတ်ထဲမှ အလိုအလျောက် ထင်မှတ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"မလုပ်ပါနဲ့ မန်နေဂျာလေ့ ကျွန်တော် အမှားကို သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခါလောက် ပေးပါ"

မန်နေဂျာသည် ဗီဇစိတ်အတိုင်း အရင်ဆုံး ကပျာကယာ အသနားခံ တောင်းပန်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ လူအုပ်စုကြီးထဲတွင် မန်နေဂျာလေ့သည် အရှိန်အဝါ အနည်းဆုံးသူ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို သွားရောက်အသနားခံနေခြင်းမှာ အရာထင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကိစ္စရပ်အားလုံး၏ သော့ချက်ဖြစ်သော ကျိုးဟောက်ယွီရှိရာသို့ မျက်နှာမူလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် စောစောက မျက်စိမပါလို့ မှားယွင်းမိတာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"မင်းကို ခွင့်လွှတ်ရမယ် ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အထင်သေးတကြီးဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်း စောစောက တော်တော်လေး မောက်မာဝင့်ကြွားနေခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ အခုမှပဲ ဘာလို့ အသနားခံ တောင်းပန်တတ်သွားရတာလဲ၊ ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ် အခုတော့ နောက်ကျသွားပြီ"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် သေထိုက်တဲ့ အပြစ်ကို လုပ်မိမှန်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်ကျွေးပြုစုရမယ့် အိုမင်းတဲ့ မိဘနှစ်ပါးနဲ့ ကလေးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်အရစ်ကျချေရမယ့် ပိုက်ဆံတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို လုံးဝ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်လို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သနားငဲ့ညှာပေးပါဦး"

မန်နေဂျာမှ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်ရည်နှစ်စက် ညှစ်ထုတ်လျက် အသည်းအသန် အသနားခံရှာသည်။

"မင်း စောစောက အဲဒီလောက်အထိ စော်ကားမောက်မာနေခဲ့တုန်းက မင်းရဲ့ အိုမင်းတဲ့ မိဘတွေနဲ့ ကလေးတွေအကြောင်းကို ဘာလို့ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့တာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

မန်နေဂျာသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်လျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော့်ဘက်က အားလုံး မှားခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော် နောင်တရပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို အလုံးစုံ နားလည်သဘောပေါက်သွားပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တင်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦးလို့ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မန်နေဂျာ၏ နိမ့်ကျလှစွာ ဒူးထောက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ယမ်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို အလုပ်ပဲ ထုတ်ပစ်လိုက်တာဟာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ ကရုဏာတရားကို ပြသလိုက်တာပဲ၊ အကယ်၍ မင်းသာ ငါ့ကို စော်ကားမိခဲ့တဲ့ တခြားလူတွေ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိရင် အခုအချိန်မှာ မင်း ငါ့ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်နေမိလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော်"

မန်နေဂျာမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌မူ သူသည် လူကြောက်အောင် လေလုံးထွားနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အလိုအလျောက် ထင်မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်လှသော အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ မန်နေဂျာသည် ထိုကဲ့သို့ ရိုးအလှသော စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်တော့၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်"

မန်နေဂျာသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံ၍ မပြောရဲတော့ချေ။ သူသည် အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူ့ကိုယ်ခန္ဓာမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိဘဲ ဘေးကင်းလွတ်မြောက်ခဲ့ရသည် ဖြစ်ရာ ထိုအရာမှာပင် အလွန်အမင်း ကံကောင်းလှခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် မန်နေဂျာ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရှုရင်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် လင်းဖိန်ချုံရှိရာသို့ မျက်နှာမူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်း လာပြီး ကူညီပေးခဲ့လို့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့"

"မဟုတ်ရင်တော့ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ မန်နေဂျာက ဒီထက်မက ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးသွားမှာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ စကားမဆုံးနိုင်သေးမီမှာပင် လင်းဖိန်ချုံမှ ရယ်မောလျက် ကြားဖြတ်‌ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီနှင့် လင်းဖိန်ချုံတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြိုင်တူ ပြုံးလိုက်ကြတော့၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဘေးနားမှနေ၍ အလုံးစုံကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသော လီရှောင်ချွေမှာမူ လုံးဝ မှင်တက်အံ့အားသင့်လို့ နေခဲ့ရသည်။ သူမအနေဖြင့် မိမိနှင့်အတူ အိမ်ငှားရန် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အသေအချာ စေ့စေ့စပ်စပ် မေးမြန်းနေခဲ့သော ဤလူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးခဲ့ပါချေ။

"လူ လူကြီးမင်း၊ အိမ်သွားကြည့်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အတူတူ လိုက်ပြပေးရဦးမလား"

လီရှောင်ချွေမှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းရှာသည်။

"လိုက်ခဲ့ရမှာပေါ့၊ အိမ်သွားကြည့်ရမှာပဲလေ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် လင်းဖိန်ချုံဘက်သို့ လှည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ့မှာ ဒီနေ့ လုပ်စရာ ကိစ္စအချို့ ရှိနေသေးလို့၊ ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ စကားအကြာကြီး မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ နောက်ရက်ကျမှပဲ အေးအေးလူလူ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောရဲ့ အလုပ်တွေကိုသာ အရင်ဆုံး သွားလုပ်ပါ၊ နောက်ရက်ကျမှပဲ အတူတူ အရက်သောက်ကြတာပေါ့"

လင်းဖိန်ချုံသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အလုပ်ကိစ္စများကို အချိန်ဆွဲမထားရဲသဖြင့် ကပျာကယာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ လှည့်ထွက်သွားခါနီး ဆဲဆဲတွင် လီရှောင်ချွေ စောစောက ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို ရုတ်ချည်း ပြန်လည်တွေးတောမိသွားခဲ့သဖြင့် သူမရှိရာသို့ ပြန်လှည့်ကာ မှာကြားလိုက်တော့၏။

"ကျိုး‌ကောက ဒီကို အိမ်ကြည့်ဖို့ လာတာ၊ မင်း သူ့ကို အသေအချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်၊ သူ ဘာပဲတောင်းဆိုတောင်းဆို မင်းဘက်က အားလုံး ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်၊ နားလည်လား"

လင်းဖိန်ချုံ တောင်းဆိုလိုက်သော အဓိပ္ပာယ်မှာ အိမ်များနှင့် ပတ်သက်၍သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီအတွက် အကောင်းဆုံးအိမ်ကို ပေးရန်ဟု တိုက်ရိုက် မပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ ဤရုံးခွဲငယ်လေးမှ ပေးနိုင်မည့် အကောင်းဆုံးအိမ်ဟူသည်မှာလည်း ဤမျှလောက်သာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ၏ စဉ်းစားတွေးတောချက်အရ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဤနေရာတွင် အိမ်လာကြည့်ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးလိုအပ်ချက်များ ရှိနေ၍သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် လီရှောင်ချွေကို ယခုကဲ့သို့ မှာကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘက်က တောင်းဆိုချက်တိုင်းကိုတော့ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး"

လီရှောင်ချွေမှ ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်လည်ငြင်းခုံလိုက်ရှာသည်။ သူမသည် လင်းဖိန်ချုံ၏ စကားလုံးများအပေါ် လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူမိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ သူမသည် ဤနေရာတွင် အိမ်ရောင်းရန်၊ အိမ်ငှားရန်အတွက်သာ လာရောက်လုပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားရန် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်သည့်အတွက် သူမတွင်လည်း မိမိကိုယ်ပိုင် စောင့်ထိန်းရမည့် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်း ဆိုတာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ လင်းဖိန်ချုံ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ တော်တော့၊ စကားတွေ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့၊ ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး သဘောကောင်းရှာပါတယ်၊ မင်းကပဲ သူမကို ခြောက်လှန့်လိုက်ပြီ"

"အစ်ကိုကြီးက သူမကို သဘောကောင်းတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး"

လင်းဖိန်ချုံမှ လက်သီးဆုပ်လျက် အရိုအသေပေးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သူသည် ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်သွားပြီးနောက် မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသော ဝမ်ယဲ့ဝေနှင့် တခြားလူများကို လက်ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်၏။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်မနေကြနဲ့တော့ မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကိုသာ မင်းတို့ သွားလုပ်ကြတော့"

လူကြီးလူကောင်း သုံးဦးစလုံးမှာ ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူလိုက်ကြပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းဖိန်ချုံက ရုတ်ချည်း သူတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ပြီး မှန်တံခါးအတွင်းမှ လီရှောင်ချွေရှိရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျိုး‌ကောက အဲဒီမိန်းကလေးကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့ကတည်းက နောက်ကျရင် သူမကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးဖို့အတွက် အသေအချာ မှတ်သားထားကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လူကြီးလူကောင်း သုံးဦးစလုံးမှာ ကပျာကယာ ပြိုင်တူ တုံ့ပြန်လိုက်ကြတော့သည်။ ဆိုင်အတွင်း၌မူ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်တွင်မှ လီရှောင်ချွေတစ်ယောက် ရင်ထဲ၌ အလုံးကြီးကျသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ ထိုလူကြီးလူကောင်းများသည် သူမအပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ပိုမိုမြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေပါသော်လည်း သဘာဝအတိုင်းပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွယ်သော အရှိန်အဝါမျိုးကို ထုတ်လွှင့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"လူကြီးမင်းက ဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိနေတာကို ဘာဖြစ်လို့ အိမ်ငှားချင်နေရတာလဲ၊ အိမ်တစ်လုံး တိုက်ရိုက်ဝယ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

လီရှောင်ချွေမှစပ်စုလိုသော စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

"ငါက တကယ်တော့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ မင်းထင်သလောက်ကြီး မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ခေါင်းကိုယမ်းခါလိုက်ပြီး စကားအရှည်ကြီး ရှင်းမပြတော့ချေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်သို့ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး အိမ်အချို့ကို လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့ကြရာ အဆုံးသတ်တွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိစိတ်တိုင်းကျ အဖြစ်ဆုံး အိမ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံထုတ်လျက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုက်တော့သည်။ အလုပ်ကိစ္စ အားလုံးကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းပြီးသွားခဲ့ပြီးနောက် ဖောက်သည် အသစ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုဖောက်သည်၏အမည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည် အကြောင်းမူကား ထိုသူမှာ အလွန်အမင်း ချောမောလှပလွန်းလှသော ဟန်ဘာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူမကို ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဟန်ဘာ အရင်က ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသော ဖန်လုံး ကလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"မင်း ဟိုတစ်ခေါက်က အရမ်းအလောတကြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့လို့ ဒီရတနာကို ဘာလို့ခေါ်လဲ၊ ပြီးတော့ ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး အသုံးချရမလဲဆိုတာ ငါ့ကို သေသေချာချာ မပြောပြခဲ့ရသေးဘူးလေ"

"ဒါက ယန်ပုလဲငယ်လေ"

ဟန်ဘာမှ ထိုဖန်လုံးကလေးကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာကို ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျိုးဟောက်ယွီအားပေးအပ်ခဲ့မိမှန်း ရုတ်ချည်း သတိရသွားခဲ့သည်။

"ဒါကို အသုံးပြုဖို့အတွက် သီးသန့်နည်းလမ်းရယ်လို့တော့ မရှိပါဘူး၊ ရှင့်ကိုယ်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားရုံတင်ပဲ၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်အဆိပ်အတောက်မျိုးကိုမဆို လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိသွားလိမ့်မယ်"

ဟန်ဘာမှ သေသေချာချာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘယ်အဆိပ်အတောက်မျိုးကိုမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားမယ် ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပြီး မိမိ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရစဉ်အတွင်း ထိုရတနာသည် အလိုအလျောက် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှင့်လျက် အဆိပ်ငွေ့များကို ခြေဖျက်ပေးခဲ့ပုံကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤမျှလောက်ဖြင့် စိတ်မကျေနပ်နိုင်သေးဘဲ အလျှော့မပေးလိုသော စိတ်ဖြင့် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်ပြန်၏။

"ဒါက အဆိပ်အတောက်တွေကိုပဲ ခံနိုင်ရည်ရှိတာလား၊ တခြား ဘာအစွမ်းမှ မရှိတော့ဘူးလား၊ ဥပမာ တောင်တွေကို ဖြိုခွဲနိုင်တာ၊ ပင်လယ်ရေတွေကို ခွဲထွက်စေနိုင်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်တုံးကြီးတွေကို ထုဆစ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမျိုးရှိရင်တောင် တော်သေးတာပေါ့"