အခန်း ၁၇၇

177

အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတရားတို့ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည့်အခါ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ် သည် လူသတ်မိပါက ဖြစ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မိမိကို အရှက်ခွဲခဲ့သည့် ထိုလူကို အသေသတ်ပစ်ရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံးသည် အလကားသာ ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီကို မသက်နိုင်ရုံမျှမက ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အဝတ်စွန်းတစ်စကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ပါချေ။

"မိုက်မဲတဲ့ ကောင်စုတ်၊ မင်းက ငါနဲ့ ယှဉ်ချင်နေတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို အသာအယာ အောင့်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ရွှေမျက်မှန် ကို လှုပ်ရှားစေကာ လျင်မြန်ဆန်းပြားပြီး တိကျလှသော တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

"ဂွပ်"

ရှန်းနုန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကျမ်း ထဲမှ ဆန်းကြယ်လှသော နည်းစနစ်များကို အသုံးချလျက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျွမ်းကျင်လိမ္မာစွာဖြင့် တစ်ချက်တည်း လိမ်ချိုးပစ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အရိုးကျိုးသွားခဲ့တော့သည်။

"အား ငါ့လက်၊ ငါ့လက်ကျိုးပြီ"

ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်မှာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်ပြီး သူကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားမြှောင်သည်လည်း ချောမွတ်လှသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ဒူးဖြင့် မျက်နှာတည့်တည့်သို့ အားပြင်းစွာ ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်တော့၏။

"ဘုန်း"

ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ထိုရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်သည် အာရုံများ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး ယိမ်းထိုးလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားအင်ချည်းနဲ့စွာဖြင့် လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

"မင်း ကလန်ကဆန် လုပ်ချင်သေးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လဲကျနေသော ထိုလူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းလျက် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ ငါ့ရဲ့ အထက်လူကြီးက မိကျောင်းဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နော်၊ မင်းအတွက် ကောင်းမယ့်အရာကို မင်းသိတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးပြီး တောင်းပန်လိုက်စမ်း၊ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းမကို ဒီည ငါနဲ့အတူတူ အိပ်ဖို့ ခွင့်ပြုရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့အထက်လူကြီးက မင်းကို ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုလူငယ်မှာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ ရောက်ရှိနေရပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပြီး မိမိအတွက် သွေးကြွေးပြန်ဆပ်ပေးမည့် အထက်လူကြီးရှိနေသေးသည် ဖြစ်ရာ ယခုတိုင် အစွယ်မကျိုးသေးဘဲ မောက်မာနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

"ဟဲဟဲ၊ မင်းက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာတောင်မှ ဒီလောက်အထိ မောက်မာနိုင်သေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်၏ ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လျက် လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ ထိပ်တန်းရောက်နေပါစေဦးတော့ အခုအချိန်မှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ၊ မသေချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေတာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ"

"သေရမယ် ဟုတ်လား၊ ဟမ်"

ထိုလူငယ်မှ ရွဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို သတ်ရဲလို့လား၊ မင်းကို အထင်သေးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဒီမှာ ကြည့်နေတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အကယ်၍ မင်းသာ ငါ့ကို သတ်ရဲရင် မင်းလည်း ငါနဲ့အတူတူ အသေခံရမှာပဲ"

"ဟားဟား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ချီးကျူးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် တကယ့်ကို ကောင်းတယ်၊ မင်းလိုမျိုး အရိုးမာလှတဲ့ကောင်မျိုးကို တွေ့ရခဲတယ်၊ ဒါဆိုရင်လည်း ငါမင်းနဲ့အတူတူ ဆော့ကစားပေးရတာပေါ့၊ မင်းရဲ့ အရိုးတွေက ဘယ်လောက်အထိ မာလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

သူသည် စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဘေးနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ထိုရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်၏ ပုခုံးတည့်တည့်သို့ အားပြင်းစွာ ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဇွပ်"

ထက်မြက်လှသော သံမဏိဓားသွားမှာ အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည့် အသံသည် ထိုလူငယ်၏ နားစည်ထဲသို့ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ဦးရေပြားတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်းပင် တုန်ရီသွားခဲ့ရတော့သည်။

"သွေး သွေးတွေ ထွက်လာပြီ၊ မင်း ကောင်စုတ် ငါ့ပေါ်ကနေ မင်းခြေထောက်ကို ဖယ်ပြီး ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ သွေးလွန်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ် အဲဒီအခါကျရင် မင်းက လူသတ်သမား ဖြစ်သွားမှာနော်"

ထိုလူငယ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသော်လည်း ယခုတိုင် အလျှော့မပေးလိုသေးချေ။

"ဟဲဟဲ သွေးလွန်ပြီး သေရမယ် ဟုတ်လား၊ မင်း အိပ်မက်မက်နေတာပဲ၊ ဒီလောက် ဒဏ်ရာအနာတရ သေးသေးလေးက မင်းကို သွေးထွက်လွန်ပြီး သေစေလောက်တဲ့အထိ မဖြစ်စေနိုင်ပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသော ဓားမြှောင်ကို ရုတ်ချည်း ပြန်လည်နှုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

"ဇွပ်"

ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ထိုလူငယ်သည် မိမိ၏ ပုခုံးဆီမှနေ၍ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ဘုရား ဘုရား ငါ တကယ်မခံစားနိုင်တော့ဘူး၊ မင်းလို မိစ္ဆာကောင် ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးပါ၊ ငါ တကယ်ပဲ သေတော့မယ်လို့ ခံစားနေရပြီ"

ထိုလူငယ်မှ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အားနည်းလှသော လေသံဖြင့် အသနားခံရှာသည်။

"မလောပါနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ အရိုးတွေက တော်တော်လေး မာတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုမှ ဆေးရုံသွားချင်တယ်ဆိုတာက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလွန်းရာ ကျမနေဘူးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သရော်လိုက်ပြီးနောက် ဓားမြှောင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် ထိုလူငယ်၏ ဝမ်းဗိုက်တည့်တည့်သို့ ထပ်မံ၍ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်၏ အာရုံခံကြောများသည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ အားနည်းပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကိုပင် ထပ်မံ၍ မခံစားရတော့ဘဲ မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မှားခဲ့တာပါ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မှားခဲ့တာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ဆရာဝန်နဲ့ ပြချင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို ဘယ်လိုမှ မတောင့်ခံနိုင်တော့လို့ပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ရှူရတာ တစ်ချက်ပဲ ကျန်တော့သလို ခံစားနေရလို့ပါ"

ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်မှာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးရှာသည်။ သူ့ဒဏ်ရာအနာတရများသည် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း ထိုအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သော ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ အခြေအနေအားလုံးကို အသေအချာ သိရှိနားလည်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် ရှန်းနုန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကျမ်း ကို အလုံးစုံ လေ့လာဆည်းပူးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် လူသားတို့၏ ခန္ဓာဗေဒ တည်ဆောက်ပုံအပေါ်တွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ထိုးထွင်းသိမြင်ထားခြင်းဖြစ်၏။ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်၏ ဒဏ်ရာများသည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ကြောက်စရာကောင်းနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မည်သည့် အဓိက အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ကိုမျှ ထိမှန်ခဲ့ခြင်း မရှိသဖြင့် သူသည် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေမျိုးသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိမသွားနိုင်ပါချေ။

"မင်းက မှားသွားပြီ ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်ကို ပြုံးလျက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားယွင်းနိုင်ပါ့မလဲ၊ ငါ တောင်မှ မင်းကို အသေသေချာချာ မတောင်းပန်ရသေးဘူးလေ၊ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး နောက်ထပ် ခရီးနည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်၊ ငါ အခုချက်ချင်းပဲ မင်းရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပေးတော့မှာပါ"

"မလုပ်ပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့လို့ပါ၊ ကျွန်တော်ပဲ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က ခြေထောက်ကို အရင်ဆုံး ဖယ်ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ ဒူးထောက် တောင်းပန်ပါ့မယ်"

ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်မှာ ခါးခါးသီးသီး ငိုကြွေးလိုက်ရတော့သည်။ သူ တကယ်ကို ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ပါချေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် အကယ်၍ သူမယှဉ်နိုင်သော လူတစ်ဦးဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပါက သူ၏ အထက်လူကြီး အမည်နာမကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် အလိုအလျောက် ချက်ချင်းပင် အနူးအညွတ် တောင်းပန်တတ်ကြသည်ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူမှာ မတောင်းပန်ခဲ့ဦးတော့ သူတို့သည် လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားတတ်ကြပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လက်တုံ့ပြန်ရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲကြတော့ပါချေ။ သို့သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီကဲ့သို့သော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းမှာမူ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်မယ် ဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ၊ မင်းလိုမျိုး အရိုးမာတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒူးထောက်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းက ဒူးထောက်မယ့်အစား ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ အသေခံရဲရမှာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရွဲ့ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဘာဂုဏ်သိက္ခာမှ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးရဲ့နာမည်ကို အသုံးချပြီးတော့ မောက်မာစော်ကားခဲ့တာတင်ပါပဲ၊ အစ်ကိုကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်မနေပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော့်ကို အမြန်ဆုံး ဒူးထောက်ခွင့်ပေးပါဦး၊ ဒူးထောက်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး သွားလို့ရမှာမလို့ပါ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့လို့ပါ"

ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်မှာ တောင်းပန်ရှာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ပါးကို အသာအယာ ပုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် ရိုးရိုးသားသားနဲ့ တောင်းပန်နေမှတော့လည်း ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြင်းပယ်နိုင်ပါ့မလဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး ပေးတဲ့အတွက် အစ်ကိုကြီးကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုလူငယ်သည် မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့ရသော်လည်း သူ့မျက်နှာထက်တွင် အစွမ်းကုန် ပြုံးနိုင်အောင် ကြိုးစားရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ သူ့ရင်ဘတ်ထက်မှ ခြေထောက်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည့်အခါ သူသည် အားအင်များကို စုစည်းလျက် မနည်းရုန်းထကာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဦးခေါင်းကို ညွှတ်လျက် ဝန်ခံလိုက်တော့၏။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မျက်စိမပါဘဲ ပြောဆိုမိခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေအားလုံးအတွက် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် သူမကိုကော ဘယ်လိုတောင်းပန်မလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော ဟန်ဘာရှိရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တောင်းပန်ဖို့ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး၊ အဓိက သော့ချက်ကတော့ မင်း ဆေးရုံသွားဖို့အတွက် သူမဘက်က သဘောတူ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ"

'တောက်၊ မင်းကို တောင်းပန်ဖို့က အရေးမကြီးဘူးဆိုရင်လည်း ဘာလို့ စောစောကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ၊ ငါ ဒူးထောက်ပြီးမှ လာပြောတော့ အခုမှ လာပြောတာ နောက်မကျလွန်းဘူးလား'

ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်သည့် မကျေနပ်သော အမူအရာကိုမျှ အပြင်သို့ မပြရဲတော့ပါချေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဟန်ဘာရှိရာသို့ မျက်နှာမူလျက် ထပ်မံ၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည်။ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်မှာ အလွန်အမင်း ရိုးသားလှသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်တော့၏။

"အစ်မကြီး ကျွန်တော် မှားခဲ့တာပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခါလောက် ပေးပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တင်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာတင်ပဲ ရွံရှာမိနေပြီ၊ အခုချက်ချင်း သွားတော့"

ဟန်ဘာမှ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ယမ်းခါလျက် မောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်မျိုးကို တုံ့ပြန်ပြောဆိုနေရန် လုံးဝ သိပ်မအားပါချေ။ ၎င်းမှာ ဆင်ပြောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်တစ်ကောင်နှင့် ဖက်ပြိုင်ငြင်းခုံမနေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ဟန်ဘာသည်လည်း သူ့အနားတွင် မိမိ၏အဖိုးတန်လှသော အသက်ရှူသံများကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံလိုတော့ပါချေ။