အခန်း ၁၇၉

179

ဟွမ်ဇီရှန့်စိတ်ထဲတွင် မိမိမဆင်မခြင် မောက်မာရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့မိသော စကားလုံးများအတွက် နောင်တတရားများ၊ ကျိုးဟောက်ယွီအပေါ် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့်အတူ မျက်နှာကို အဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အရှက်ရမှုတို့သည် ရောပြွမ်းလျက် ပေါက်ကွဲနေခဲ့ရရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီကို သွားရောက်ပုတ်ခတ်စော်ကားမိပါက မည်သို့သော အကျိုးဆက်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟူသော ထင်ရှားပြတ်သားလှသည့် သာဓကကြီးမှာမူ သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်တည့်တည့်တွင်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဟွမ်ဇီရှန့်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ယခုတိုင် သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော မိမိ၏ ညီအစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ မသိစိတ်အလိုအလျောက် နောက်တစ်ကြိမ် စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုမိသွားပြန်သည်။ ရဲရဲနီသော သွေးစက်များသည် အဝတ်အထည်များပေါ်တွင် စိမ့်ဝင်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေခဲ့သော်လည်း သူ့ရင်ဘတ်ကလေးမှာမူ ယခုတိုင် စည်းချက်ညီညီ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ သူ အသက်ဘေးမှ မသေသေးကြောင်း ထင်ရှားလှပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟွမ်ဇီရှန့်သည် မိကျောင်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ မြေအောက်လောက၏ သွေးချောင်းစီးသော တိုက်ပွဲများအကြားမှနေ၍ သက်စွန့်ဆံဖျား ရုန်းကန်တက်လှမ်းလာခဲ့ရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မြေအောက်လောကတွင် 'သစ္စာတရား' နှင့် 'ညီအစ်ကိုစိတ်ဓာတ်' သည် အားလုံးထက် မြင့်မားလှသည် ဖြစ်ပြီး ယခုကျိုးဟောက်ယွီ၏ တည်ကြည်အေးစက်လှသော သဘောထားကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤပြဿနာသည် ဤမျှနှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်မဟုတ်မှန်း သူ ကောင်းစွာ ရိပ်မိထားခဲ့၏။ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အကြည့်များသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ ဆံပင်ဝါရောင်နှင့် လူငယ်အပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထက်တွင်မူ အေးစက်လှသော အပြုံးခပ်ဖွဖွတစ်ခု စွန်းထင်နေခဲ့သည်။ ဟွမ်ဇီရှန့်သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်ဖွင့်ဟလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာထက်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ယခုတိုင် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူ ပြောလိုက်တော့၏။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ရဲပါ့မလဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မှားသွားခဲ့မှန်း သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်နောင်ကျရင် ခင်ဗျား ခိုင်းစေသမျှ အရာအားလုံးကို သစ္စာရှိရှိ လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်၊ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကျင်လည်နေသရွေ့တော့ ဘယ်သူမဆို တစ်နေ့နေ့မှာ ဒဏ်ရာအနာအဆာတွေ ရရှိတာမျိုးကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား၊ ကျွန်တော် မိကျောင်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်တာမလို့ ခင်ဗျားအတွက် တစ်ချိန်ချိန်မှာ သေချာပေါက် အသုံးဝင်လာမှာပါ"

ယခင်ကဆိုလျှင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုစကားလုံးများ၏ နောက်ကွယ်က ထူးခြားဆန်းပြားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သတိပြုမိလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆန်းကြယ်လှသော မျက်လုံးအစုံဖြင့် ဟွမ်ဇီရှန့်၏ ရင်ထဲမှ သေးငယ်လှသော အကြံအစည်လေးကို အလွယ်တကူပင် အကဲခတ် သိရှိသွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။ ဟွမ်ဇီရှန့်သည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် စကားလုံးအသုံးအနှုန်း ကစားနည်းကို အသုံးချနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကျွန်တော်တို့ ဟူသော စကားလုံးနှစ်ခုအကြား ထိုမျှသာ ကွာခြားလှသော စကားလုံးကလေး တစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် သူသည် မိမိ၏ အသုံးမကျလှသော ညီအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ တန်ဖိုးမဲ့လှသော အသက်ကိုပါ တစ်ပါးတည်း ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးဟောက်ယွီတစ်ယောက် နတ်ဘုရားများနှင့် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီးကတည်းက သူသည် ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့ပြီး လူသားအမြောက်အမြားကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သလို မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော တိုက်ပွဲများကိုလည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဤလူမိုက်လေးသည်ကား သူ့အပေါ်တွင် ပထမဆုံးသော ကရုဏာတရားကို အနည်းငယ် ပြသလာခဲ့မိသူ ဖြစ်ပေ၏။ ဤလောကကြီးအတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သက်စွန့်ဆံဖျား ရုန်းကန်ကျင်လည်ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ယခုတိုင် ညီအစ်ကိုစိတ်ဓာတ်နှင့် သစ္စာတရားအချို့ကို ရင်ထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်မှာ အသုံးမကျလွန်းလှသော ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ခေတ္တမျှအတွင်း ကျိုးဟောက်ယွီ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရရှာသည်။ ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပြီး ရန်သူပေါင်းများစွာ၏ ခြေထောက်များကို မရေတွက်နိုင်အောင် ချိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မသိကျွမ်းအပ်သော သူစိမ်းတစ်ဦး၏ သေးငယ်လှသော မေတ္တာတရားနှင့် သစ္စာတရားကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေ၏။

"မင်းရဲ့ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟင်၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်နာမည်က ဟွမ်ဇီရှန့် ပါ"

ဟွမ်ဇီရှန့်သည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မမျှော်လင့်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့် ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်ပြီးမှသာ သတိပြန်လည်ဝင်လာလျက် ကပျာကယာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ ဟွမ်ဇီရှန့်၊ ငါ မင်းရဲ့နာမည်ကို သေချာပေါက် မှတ်သားထားပါ့မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုလူငယ်၏ ရင်ဘတ်ထက်မှနေ၍ မိမိခြေထောက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟွမ်ဇီရှန့်ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာတွင် ပိတ်မိလျက် အနာတရဒဏ်ရာများကြောင့် မျက်နှာပျက်ယွင်းနေကြသော ဆံပင်ဝါရောင်နှင့် လူမိုက်အုပ်စုကြီးကို ကျောခိုင်းလျက် အလွန်အမင်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကျောပြင်ကြီးတစ်ခုတည်းကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုနေရာမှနေ၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အလွန်အမင်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ကပွဲခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ခြေချလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုခန့်ညားထည်ဝါမှုအားလုံးသည် ရုတ်ချည်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပူပြင်းလှသော မိုးခေါင်ရေရှားမှု သဘာဝဘေးကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် နတ်ဘုရားမ ဟန်ဘာ သည် ထိုနေရာတွင် ရှိမနေတော့ဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူ မူလက စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်အချိန်က ကပွဲခန်းမကြီးအတွင်း၌ လူအနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေသဖြင့် အတော်လေး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ကံကြမ္မာသည် သူ့ကို တမင်တကာ သရော်ကျီစယ်နေခဲ့သကဲ့သို့ ယခုအချိန်တွင်မူ နေရာအနှံ့၌ လူအုပ်ကြီးသည် အဆမတန် များပြားလွန်းလှပေသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် မျက်စိတစ်ဆုံးအထိ တိုးဝှေ့လျက် ကျပ်ညပ်နေခဲ့ကြရုံမျှမက စူးရှလှသော ရောင်စုံမီးအလင်းတန်းများ၏ ဖြာကျနေမှုများကြောင့် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော မျက်လုံးအစုံသည်ပင်လျှင် မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရတော့သည် စင်စစ်အားဖြင့်မူ ဤနေရာသည် သဘာဝအတိုင်း တည်ရှိနေသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ဟန်ဘာ ဟန်ဘာ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိ၏ လည်ချောင်းဝဆီမှနေ၍ အားအင်ရှိသမျှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဟန်ဘာ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း နားကို ကွဲအက်မတတ် တုန်ခါစေသော သီချင်းသံစဉ်များအကြားတွင်မူ သူ့အော်ဟစ်သံကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအနည်းငယ်မျှသာ ကြားသိနိုင်ခဲ့ကြ၏။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသော ဘေးမှလူများသည် ကျိုးဟောက်ယွီကို အရူးတစ်ယောက်အား စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

'ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို ရူးသွပ်နေပြီပဲ၊ ဟန်ဘာ ဟုတ်လား ဒါဆိုရင် ငါကလည်း သိကြားမင်းကြီးပေါ့'

သို့သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီတွင်မူ ထိုလူများနှင့် အချေအတင် စကားများနေရန် အချိန် လုံးဝ မရှိပါချေ။ ထိုအရာမ[ ဟန်ဘာ ဖြစ်ပေ၏။ တကယ့် စစ်မှန်လှသော နတ်ဘုရားမ ဟန်ဘာဖြစ်သည်။ သူမသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘဲလျက် သူသည် သူမကို မျက်ခြေပြတ်ကာ ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်မိခဲ့လေပြီ။ သူသည် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် အသီးအပွင့်မရှိသော ရှာဖွေမှုများအပြီးတွင် မိမိဦးခေါင်းကိုသာ ကုတ်ဖဲ့နေမိတော့သည်။ ဤနေရာသည် သူ ကပွဲခန်းမသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤနေရာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို လုံးဝ စိမ်းသက်နေခဲ့သဖြင့် ဟန်ဘာကို မည်သို့မျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဟန်ဘာသည် သူမ၏ အလိုအလျောက် ထိုနေရာမှနေ၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူမသည် သူ မသိရှိနိုင်သော အခြားတစ်နေရာရာတွင် ပျော်ပါးလျက် ကခုန်နေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"မိုးခေါင်ရေရှားမှု နတ်ဘုရားမဆိုတာ တကယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ၊ သူမက ဒီလောက်နဲ့တော့ လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မယ် မဟုတ်ပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်၍ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်မိသည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

သို့သော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ နတ်ဘုရားမ ဟန်ဘာတစ်ယောက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာမသွားသေးဘဲ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မိသဖြင့် သူသည် ဆက်လက်၍သာ အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့မိတော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိ၏ ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ရုတ်ချည်းပင် အိပ်ရာမှ နိုးထလာခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ ဝေ့ရှီယုထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟယ်လို"

"နင် မနေ့ညကလည်း အိမ်ကို ပြန်မလာခဲ့ပြန်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား၊ အခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေတာလဲ၊ နင့်မှာ အလုပ်အပေါ်ထားတဲ့ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာ ဆိုတာ ဘာတစ်ခုမှ ရှိမနေဘူးလား"

ဝေ့ရှီယုမှာ ဖုန်းထဲမှနေ၍ ပြတ်သားစွာပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ စကားလုံးများသည် အမှန်စင်စစ်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီအပေါ် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော လေသံမှာမူ တင်းမာလွန်းလှပေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့ကို နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ခွင့်ရက် ထပ်ပေးလို့ ရမလား၊ ငါ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေလို့ပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီ မိမိ၏ နားထင်နှစ်ဖက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လေသံများဖြင့် အသနားခံလိုက်ရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် မနေ့ညက တစ်ညလုံးနီးပါး အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ နတ်ဘုရားမ ဟန်ဘာကို အသည်းအသန်လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရဘဲ နောက်ဆုံးတွင်မူ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်လှသဖြင့် မိမိကားကလေးအတွင်း၌သာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အလွန်အမင်း အားအင်ချို့တဲ့နေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လေသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေ့ရှီယု၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်ချည်းပင် သနားဂရုဏာသက်ဖွယ် ခံစားချက်ကလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရရှာသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် သူတမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသကဲ့သို့ သူသည် ထုံးစံအတိုင်း မိမိအပေါ် စကားလုံးများဖြင့် ပြန်လည်၍ ရန်တွေ့လာလိမ့်မည်ကို တွေးတောမိပြန်သည်။

"ဒီည ဘာအလုပ်မှ မရှိဘူး၊ နင်ဘယ်နေရာတွေကို လျှောက်သွားနေတာလဲ၊ အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လာကြို မဟုတ်ရင် နင့်လစာကို သေချာပေါက် ဖြတ်ပစ်မှာ"

သူမသည် မိမိထုံးစံအတိုင်းပင် ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချပစ်လိုက်တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီးမှ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိတော့၏။ ဝေ့ရှီယု ပြောဆိုသွားခဲ့သောအရာမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားကိစ္စရပ်များသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်အလုပ်နှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။ ၎င်းအပြင် သူသည် ရက်အနည်းငယ်မျှ ခွင့်ရက်များ ယူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ထပ်မံ၍ ခွင့်ရက်များ တိုးမြှင့်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို မကောင်းမွန်လှပါချေ။ ပြီးတော့ သူ၏ လစာငွေ။

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကား၏ နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မိမိ၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို အသာအယာ သပ်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ခတ်လျက် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ရှီယုကို သွားရောက်ကြိုဆိုရန်အတွက် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ဝေ့ရှီယုသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် မည်းမှောင်နေသော အညိုမည်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် နောင်တတရားများ ရရှိသွားခဲ့ရရှာ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါဘဲလျက် တကယ့်ကို အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ဝေ့ရှီယုသာ သူ့ကို ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ပေးအပ်လိုက်ပါက သူသည် လမ်းမထက်တွင်ပင် ချက်ချင်းပင် လဲလျောင်းလျက် အိပ်ပျော်သွားနိုင်လောက်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် စောစောက စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူမိခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

"မင်း ဘာတွေ တွေးတောငေးမောနေတာလဲ၊ ကားပေါ်တက်"

"ဟင်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ဝေ့ရှီယု၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် သူမ၏ မျက်လုံးရှေ့၌ သူ့လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းပြနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"အော်၊ ရှောင်ဟွာရဲ့ အိမ်ကို မောင်းပါ"

ဝေ့ရှီယုမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပြန်လည်ဝင်လာသည့်အခါ ကပျာကယာပင် ဆိုလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကားပေါ်ကို အရင်ဆုံး တက်ပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မနေ့ညက ဝေ့ရှီယု၏ အပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ စိုးရိမ်မိသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါက သူမ ဤမျှအထိ စိတ်အာရုံများ လွင့်ပျံနေစရာ အကြောင်းမရှိပါချေ။ စောစောက သူမ၏ အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူမှုကြောင့် ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်မှာလည်း ရုတ်ချည်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အော် ကောင်းပါပြီ"

ဝေ့ရှီယုသည် ပုံမှန်ထက်ထူးခြားစွာဖြင့် အလွန်အမင်း လိမ္မာယဉ်ကျေးနေခဲ့ရာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်မိသွားခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်းရှောင်ဟွာ၏ အိမ်တော်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ ဝေ့ရှီယုမှာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါ အောက်ကို ပြန်ဆင်းမလာမချင်း ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေနော်"

ထို့နောက် သူမသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် အိမ်တွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာမူ မည်သည့်စကားမျှ ပြန်လည်၍ မချေပတော့ဘဲ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကားပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ မှေးစက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။ သူသည် မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဦးခေါင်းနောက်သို့ ပို့လျက် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ဝေ့ရှီယုနှင့် ကျန်းရှောင်ဟွာတို့ အောက်သို့ ပြန်လည်ဆင်းလာမည့် အချိန်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့မိတော့သည်။

"ဟင် ရှီယု၊ နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာရတာလဲ"

ကျန်းရှောင်ဟွာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရင်း မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ဝေ့ရှီယုကို အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လဲ လာလို့မရဘူးလား၊ ဖယ်စမ်းပါ ငါ အထဲကို ဝင်မယ်"

ဝေ့ရှီယုမှာ အနည်းငယ် မျက်နှာပူဟန်ဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြောလိုက်သည်။

"ရ ရတာပေါ့"

ကျန်းရှောင်ဟွာသည် ယခုတိုဖင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘေးသို့ အသာအယာ ဖယ်ပေးလျက် ဝေ့ရှီယုကို အိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှီယုသည် သူမ၏ အဝတ်အစား သိမ်းဆည်းမှုနှုန်းထားများ နှေးကွေးလွန်းလှသည်ကို အမြဲတမ်း ပြစ်တင်ဝေဖန်လေ့ရှိသဖြင့် သူမ လာရောက်မည့် အချိန်တိုင်းတွင်

မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်၍ အမြဲတမ်း အသိပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကျန်းရှောင်ဟွာ၏ မေးခွန်းမဆုံးမီမှာပင် ဝေ့ရှီယုမှ ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ငါ ဒီနေရာမှာ ခဏ လာနားချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ"

သူမသည် မိမိ၏ အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသော အိမ်တော်ကြီးတွင် မနေထိုင်ဘဲ ဘာဖြစ်လို့ သူမ၏ 'ဝက်ခြံ' သဖွယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အခန်းကျဉ်းကလေးဆီသို့ လာရောက်နားခိုချင်ရသနည်းဟူသော အချက်ကိုမူ တွေးတော၍မရပါချေ။ ကျန်းရှောင်ဟွာ၏ နဖူးပြင်ထက်တွင်မူ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော လျှို့ဝှက်ချက် အမည်းစက်များ ရုတ်ချည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။ သူမသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ရှီယု၏ စူးရှလှသော အကြည့်ဒဏ်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရစေရန်အတွက် မိမိ၏ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော 'ဝက်ခြံ' ကလေးကို လျင်မြန်စွာပင် စတင်၍ သိမ်းဆည်းရှင်းလင်းနေခဲ့ရရှာတော့သည်။