အခန်း ၁၉၅

195

ဆွန်းချန်အား ကားတင်ကာ တစ်ပတ်လိုက်ပို့ပြီးနောက်တွင်မူ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်တာရာတို့ စုံလင်စွာ လင်းလက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မေဘက်ခ် ကားကြီးကို တစ်ဦးတည်းမောင်းနှင်ရင်း မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အေးမြသော ညချမ်းအလှကို အေးအေးလူလူ ခံစားနေမိ၏။ မြစ်ရေပြင်သည် တည်ငြိမ်လျက်ရှိပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ လမင်းရိပ်သည် မိုးမခကိုင်းပင်များအောက်ရှိ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေကာ မြူနှင်းဖျော့ဖျော့တို့မှာလည်း ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။

“ငါက တကယ်ပဲ သူဌေးမလေးရဲ့ မွေးတာကို ခံနေရတာလား"

သူသည် ကားထိုင်ခုံပေါ်တွင် နောက်မှီချရင်း ဆွန်းချန်၏ စကားများကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိကာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး အနေရခက်လှသည်။ သိက္ခာရှိသော ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပေးကမ်းမှုကို ခံယူရသည်မှာ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့၏ မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ အစာမစားရတာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ ကျွန်မကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား"

တိုးညင်းလှသော အသံလေးတစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖရိုဖရဲနှင့် ပေရေနေသော သူတောင်းစားမလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်ချိန်က ဆီးနှင်းပမာ ဖြူစင်ခဲ့မည့် သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ယခုမူ မည်းညစ်ပေရေနေပြီး ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း လေတိုးရုံမျှဖြင့် လဲပြိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးအစုံမှာမူ ဆောင်းဦးရာသီ၏ ကြည်လင်သော ရေပြင်ပမာ စူးရှလင်းလက်လျက်ရှိ၏။ ထိုသူတောင်းစားမလေး၏ အမည်ရင်းမှာ ကျောက်ဇီလန် ဖြစ်ပြီး ဆေးဘုရင်၏ မြေးမလေး ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တောင်ပေါ်တွင် အဖိုးဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆေးပညာကို ဆည်းပူးခဲ့ပြီး ဆေးဘုရင်၏ ပညာရပ်အားလုံးကို အမွေဆက်ခံခွင့်ရခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ ဆေးပညာမှာ အတုမရှိ အနှိုင်းမဲ့လှပေသည်။

ဆေးဘုရင်ကြီးသည် သူ့တစ်သက်တာလုံး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကုထုံးမရှိသော ရောဂါဆိုးများကို အောင်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း၊ ကင်ဆာရောဂါကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနိုင်ခါနီး အသက် ၁၆၀ အရွယ်တွင် ဘဝနိဂုံးချုပ်လုနီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျောက်ဇီလန်သည် အဖိုးဖြစ်သူ၏ “ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကုထုံးမရှိသော ရောဂါဆိုးများကို အောင်နိုင်ရမည်” ဟူသော ဆန္ဒကို ဆက်ခံခဲ့သူဖြစ်၏။ သူမသည် ဆေးဘုရင်တောင်မှ တစ်ဦးတည်း ဆင်းလာခဲ့ပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူသားအားလုံးမှာ သာမန်ကာလျှံကာနှင့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အလွန်အမင်း အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ စိတ်သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်ပြီး အဆင့်အတန်းရှိသော မိတ်ဆွေစစ်များ ရရှိရန်အတွက် ကျောက်ဇီလန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သူတောင်းစားမလေးအသွင် ဖန်တီးကာ လောကအလယ်တွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရာ မနေ့ကမှ ပင်းဟိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြောကာ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်၍ သူတောင်းစားမလေးအား ပေးကမ်းလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မကို အနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ လိုက်ကျွေးလို့ ရမလား"

သူတောင်းစားမလေး၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“ရတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် သူ့စိတ်အာရုံတို့သည်များစွာ နူးညံ့နေပေ၏။ အလှည့်ကျရာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူတောင်းစားမလေးသည် အစားအစာများကို ငမ်းငမ်းတက် စားသောက်လေတော့သည်။ မိမိအနေဖြင့် သူဌေးမလေး၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုကို ခံနေရသော်လည်း ယခင်က အမြဲတမ်း အကျွေးအမွေးခံခဲ့ရသည့် ဘဝမှ ယခုမူ သူတစ်ပါးကို ပြန်လည်ကျွေးမွေးနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မိသည်။ ဤခံစားချက်သည် အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လှပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ယောက်ျားရင့်မာတစ်ဦး ဖြစ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊ ကျွန်မကို ထမင်းကျွေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ အခု ဝသွားပြီ"

သူတောင်းစားမလေးသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ ဆီကွက်များကို သုတ်လိုက်ရင်း ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း အထင်အရှား ပြသလိုက်သည်။

“ကျိုးဟောက်ယွီ လို့ ခေါ်တယ်၊ 'ကျိုး’ က အုပ်ချုပ်ခြင်းကျိုးရဲ့ ကျိုး၊ ‘ဟောက်’ က ကျယ်ပြောခြင်း၊ ‘ယွီ’ ကတော့ စကြဝဠာကို ဆိုလိုတာ”

သူသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“ပိုက်ဆံရှင်းမယ်"

“အားလုံးပေါင်း ယွမ် ရှစ်ထောင် ကျသင့်ပါတယ်"

ဆိုင်မန်နေဂျာမှ ရိုသေစွာ ပြောသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးရတာလဲ”

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ မသိစိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒါက ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ရဲ့ အထူးဟင်းလျာ မဟာလာဘ်စွပ်ပြုတ် မို့လို့ပါ၊ ဒီစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်တည်းတင် ယွမ် တစ်သောင်း တန်ဖိုးရှိတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သူဌေးက ဆိုင်ကို လာစားတဲ့ သူတောင်းစားမှန်သမျှကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးပေးဖို့ ညွှန်ကြားထားလို့ ယွမ်ရှစ်ထောင်ပဲ ယူတာပါ"

မန်နေဂျာမှ သေသေချာချာ ရှင်းပြလေသည်။

“မဟာလာဘ်စွပ်ပြုတ် ဟုတ်လား”

ကျိုးဟောက်ယွီသည် နှမြောတသစိတ်ဖြင့်ပင် ယွမ် ရှစ်ထောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

“လူငယ်လေး၊ မင်းဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ မဟာလာဘ်ကြီးပွားပြီး အနာဂတ် တောက်ပမယ့်သူပဲ”

မန်နေဂျာမှ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့လိုလား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူတောင်းစားမလေးနှင့်အတူ ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ တကယ်ပဲ ပါရမီပါသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း၊ သက်တော်စောင့် သို့မဟုတ် ကားဒရိုင်ဘာအလုပ်မှာ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ဖြုန်းတီးနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။ အကယ်၍ မိမိအနေဖြင့် တကယ်ကြီး အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ပါက နောင်တွင် မည်သို့သောသူ ဖြစ်လာမည်နည်း။ နိုင်ငံတော်သမ္မတကြီး ဖြစ်လာမည်လော။ သို့မဟုတ် ထိပ်တန်း အမှုဆောင်အရာရှိချုပ် ကြီး ဖြစ်လာမည်လော။ သူ့မျက်နှာတွင် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလာခဲ့သည်။

“ဟောက်ယွီကော၊ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကောသိလား"

သူတောင်းစားမလေးမှာ သူ၏ တုံးအအအပြုံးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ၊ မင်းက ‘ဟုန်ချိကုန်း’ရဲ့ မျိုးဆက်မို့လို့ ငါ့ကို သိုင်းကျွမ်းစာစောင် လာပေးမလို့လား”

“ဟုတ်တယ်၊ အခုပဲ အစ်ကို့ကို သိုင်းကျွမ်းစာစောင် ပေးမယ်"

သူတောင်းစားမလေးမှာ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောကာ သူမ၏ ဝတ်ရုံကြားထဲမှ ကောင်းကင်ပြာရောင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“တော်စမ်းပါ၊ လျှောက်နောက်မနေနဲ့ သူတောင်းစားမလေးရဲ့၊ မင်းအိမ် ဘယ်မှာလဲ ငါ အိမ်လိုက်ပို့ပေးမယ်"

“ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အိမ်မပြန်တော့ဘူး"

သူတောင်းစားမလေးမှ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ဘာလို့ အိမ်မပြန်တာလဲ၊ မိဘတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်လာလို့လား၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီးက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်"

သူတောင်းစားမလေးသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ နားရွက်နောက်ကွယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အသာကုတ်ကာ တည်တည်တံ့တံ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဟောက်ယွီ‌ကော၊ ကောမှာ ရောဂါရှိနေတယ် အဲ့ဒါက ကုမရတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးပဲ၊ အခုချက်ချင်း ကုသမှုမခံယူရင် ကောအသက်ရှင်ဖို့ ခြောက်လထက် ပိုမကျန်တော့ဘူး၊ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်သုံးရက်နေရင် ‘ထိုက်ရှန်း’ တောင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးကျောက်ဆောင်ပေါ်ကို လာရှာလှည့်ပါ၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

“မင်းက ဆရာဝန်မို့လို့လား၊ ငါ့မှာ ကုမရတဲ့ ရောဂါရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

‘ဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာ မဟုတ်လား၊ ငါက ထမင်းဖိတ်ကျွေးတာကို ငါ့မှာ ကုမရတဲ့ ရောဂါရှိတယ်လို့ လာကျိန်ဆဲနေရတယ်လို့'

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတောင်းစားမလေးမှာ ဝေးရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ အေးစက်၍ အထီးကျန်လှသော ကျောပြင်ငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံ အချက်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ၊ ဒီလောက်ညဉ့်နက်နေပြီကို"

ဖုန်းထဲမှ ဝေ့ရှီယု၏ အပြစ်တင်စောင်းမြောင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အခု ပြန်လာနေပါပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကားကို အိမ်အပြန်လမ်းသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ရင်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး တွေးတောလာခဲ့ရာ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝေ့ရှီယု၏ သက်တော်‌စောင့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော်လည်း ငွေတစ်ချပ်မှ မစုမိရုံမျှမက ဝေ့ရှီယုထံတွင် ငွေသန်းပေါင်းများစွာပင် ကြွေးတင်နေသေးသည်။ ယခုမူ မိမိအနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

“ဘုရားရေ၊ ဝေ့ရှီယုက ရက်စက်တဲ့ စီးပွားရေးသမားပဲ၊ ငါကတော့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အနှိပ်စက်ခံနေရတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိနဖူးကို ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်မိကာ အမှန်တရားကို စောစီးစွာ သိမြင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခေါင်းထဲတွင် အေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“ကံကောင်းလို့ စောစောစီးစီး သိလိုက်ရတာ၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဝေ့ရှီယုရဲ့ ရက်စက်မှုအောက်မှာ ငါ့ဘဝက ဘိုးဘေးတွေ မျက်နှာပွင့်အောင် လုပ်နိုင်ဖို့ မပြောနဲ့၊ နာမည်တစ်လုံးတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ အခုတော့ ဒီလူယုတ်မာမလေးရဲ့ လက်ခုပ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထွက်သွားဖို့ကျတော့လည်း စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး နှမြောသလိုပဲ"

သူသည် စိတ်အာရုံတို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။ ရုတ်တရက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူ့ခါးအောက်ပိုင်းတွင် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူသိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိလိုက်ချေ။ မကြာမီပင် သူနေထိုင်ရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝေ့ရှီယုသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ကျိုးဟောက်ယွီအား ရန်သူဟောင်းတစ်ဦးကို ကြည့်သည့်အလား ကြည့်နေကာ သူမမျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလျက် ရှိ၏။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိရှေ့မှ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးအား သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြင်ယောင်နေမိသဖြင့် ဝေ့ရှီယုနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်သာ နေလိုက်တော့သည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲနေပြီး သူမလက်ထဲမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးရမည်ကို ကြံဆနေ၏။

“ဝေ့ရှီယု၊ မင်း ငါ့ကို သဘောကျနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် ငါ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက မင်း ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် စိတ်ပူနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် ကားအကောင်းစား ပေးရတာလဲ"

သူ စနောက်လိုက်သည်။

“ဟွန့်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်အထင်ကြီးမနေနဲ့၊ နင့်က လိပ်ပြာကန်ထဲက ဖားသူငယ်လို ဘဲငန်းသားကို စားချင်နေတဲ့အတိုင်းပဲ"

ဝေ့ရှီယုမှ လက်ပိုက်ကာ ခေါင်းကို မော့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ငါလို ဖားသူငယ်က ဒီမှာ ရပ်နေတာ မင်းအတွက် မျက်စိနောက်စရာ ဖြစ်နေမှာပေါ့”

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ့မှာ ဤမျှအထိ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်ဆိုပါက နောင်တွင် သူမရှေ့၌ ပေါ်မလာတော့ဘဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းရုံသာရှိတော့သည်ပင်။

“သိရင် ပြီးတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က ပိုးမွှားတွေကို ဖမ်းပေးနိုင်တဲ့ ဖားသူငယ်မို့လို့ ဆက်ထားရုံတင်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ခြင်တွေ ယင်ကောင်တွေ ဝင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒီမှာ နေခွင့်ရတာက နင့် အတိတ်ဘဝက ကုသိုလ်ကံကြောင့်မို့လို့ ဒီကောင်းချီးကို တန်ဖိုးထား"

ဝေ့ရှီယုမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ယနေ့ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ထူးခြားသော အပြုအမူများကြောင့် သူမ စိတ်ထဲတွင် အေးခနဲ ဖြစ်သွားရကာ သူ့အကြောင်းကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီဟု တွေးမိလိုက်သည်။

“ဟဟ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤမိစ္ဆာမလေး၏ လက်ခုပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန်မှာ သိပ်တော့ လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူမနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်မှာလည်း မဆိုးလှပေ။ မိမိသည် အမှန်ပင် ကံကောင်းသူ ဖြစ်ပေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်သူဌေးမျှ မိမိ၏ သက်တော်စောင့်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံကားကြီးကို ဝယ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

“ဘာရယ်တာလဲ၊ ဒါက နင့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းလို့ မထင်ဘူးလား၊ ဒီနေ့ ဘယ်တွေသွားခဲ့လဲ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲ၊ အကုန်လုံးကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း"

ဝေ့ရှီယုမှာ လက်ပိုက်လျက် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ့အနားသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းလို့ မထင်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ သက်တော်စောင့်လုပ်လာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ ငါ ပိုပြီးတော့တောင် ဆင်းရဲလာသေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ လှပပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သခင်မလေးဝေ့၊ မင်း ငါ့ကို ကစားနေတာလား၊ ငါ့ကို တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲတွင်းနက်တဲ့ အရှုံးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တာလား”

ကျိုးဟောက်ယွီမှ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။