အခန်း ၁၉၇

197

“နောက်သုံးရက်နေရင် ဖန်လိုင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနန်းဆောင်ဆီကို လာခဲ့ပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုစကားလုံးများကို သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်သားထားလိုက်သည်။

‘အကယ်၍ ငါသာ ဒီကုမရတဲ့ ရောဂါဆိုးကို ကုသနိုင်မယ့် ဆေးကို တကယ်ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ အသက်ရာကျော် နေရရုံတင်မကဘူး၊ သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး နောင်တစ်ချိန် သမိုင်းတွင်မယ့်သူတောင် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ'

သူ့မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာခဲ့ပြီး ဘဝသစ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည့်အလား စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာခဲ့ရသည်။

“အား နာလိုက်တာ"

သူ့ခါးအောက်ပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထပ်မံထက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် ခါးကို နှိပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ဆေးဗူးအဖုံးကို ဖွင့်ကာ နှစ်တစ်ထောင်သစ်ခွပုံဆောင်ခဲ အရည်အနည်းငယ်ကို နှုတ်ခမ်းဖျားပေါ်သို့ အသာအယာ ဆွတ်ဖျန်းလိုက်၏။ ချိုအေးသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ ပါးစပ်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် ခါးနာသည့် ဝေဒနာမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဒီဆေးက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ခြေပစ်လက်ပစ် ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျန်းမာသန်စွမ်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“နင်ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ၊ နင်က ဘယ်လိုသက်တော်စောင့်မျိုးလဲဟင်၊ နင့်လစာကို ဖြတ်ပစ်မယ်"

အေးစက်စူးရှသော အသံတစ်သံ ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ့မှာ ကုမရတဲ့ ရောဂါရှိနေလို့ပါ၊ သေတော့မလို့ ခါးတွေလည်း အရမ်းနာနေတာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ သနားစဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ နင် ဒီလောက်ကျန်းမာနေတာ ဘယ်လိုလုပ် ကုမရတဲ့ ရောဂါရှိမှာလဲ၊ ဆရာဝန်တွေ မှားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ ငါနင့်ကို ပင်းဟိုင်မြို့က အတော်ဆုံးဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြပေးမယ်"

ဝေ့ရှီယုမှ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော လေသံကို ကြားရသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ထဲတွင် မိမိအား ဂရုစိုက်ပေးမည့်သူ ရှိနေကြောင်း သိမြင်ကာ တစ်စုံတစ်ဦးမှ မိမိအတွက် စိတ်ပူပေးသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါအခုပဲ ပြန်လာနေပါပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက နင့်ကို စိတ်ပူလို့လဲ၊ နင်က ငါ့ရဲ့ သက်တော်စောင့် မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

“သိပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ရယ်မိသည်။ သူမသည် မိမိကို တကယ် စိုးရိမ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသော်လည်း နှုတ်မှမူ လုံးဝဝန်မခံချေ။ သူသည် ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်ရှုခင်းများကိုပင် ငေးမောခြင်းမပြုတော့ဘဲ ထိုက်ရှန်းတောင်ပေါ်မှ အမြန်ဆုံး ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့သည်။ သူသည် ကားကို အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ညမမှောင်မီ ပင်းဟိုင်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာရင်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေမည့် မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ချင်လှပြီဖြစ်သည်။

“ဟေး ဟေး ဟေး၊ ငါ ပြန်ရောက်ပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အကျယ်ကြီး လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“နင် ပြန်ရောက်ပြီပဲ၊ လာ ငါနင့်ကို အခုချက်ချင်း ဆရာဝန်ဆီ လိုက်ပြမယ်"

ဝေ့ရှီယုသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ပြင်တော့သည်။

“ဆရာဝန်ဆီ သွားဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ငါ ဆေးသောက်ပြီးပြီမို့လို့ နောက်သုံးနှစ်အထိတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သုံးနှစ်ကျော်ရင်တော့ ငါ အသက်ရှင်ဦးမလား မသိဘူးပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဝေ့ရှီယု၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သဘောကျနေမိသည်။

“လူယုတ်မာတွေက သက်တမ်းရှည်တတ်ကြပါတယ်၊ နင့်လို လူစားမျိုးကတော့ နောက်သုံးနှစ်နေလည်း ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ရှိနေဦးမှာပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စကားကို ကြားရမှ ဝေ့ရှီယု၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်အာရုံတို့မှာ ပေါ့ပါးသွားရကာ သူ့လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်တော့သည်။

“ငါ မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်၊ ငါ နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပင်းဟိုင်မြို့ကနေ ဖန်လိုင်ကို သွားပြီး သက်တမ်းရှည်စေမယ့် ဆေးပင်တွေကို သွားရှာမလို့၊ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

“သွားလေ၊ အကယ်၍ အကူအညီ လိုအပ်တာရှိရင်လည်း ပြော၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက နင့်ရဲ့ သူဌေးပဲလေ၊ ငါ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းကို ဖန်လိုင်အထိ ခြေကျင်လျှောက်သွားခိုင်းဖို့ဆိုတာ ငါ့မျက်နှာ အပျက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝေ့ရှီယုမှ ပြောကာ ကျိုးဟောက်ယွီထံသို့ ငွေလွှဲပေးရန် သူမဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ မနက်ဖြန်ပဲ ထွက်မှာမို့လို့ ငါ့ကို ယွမ်ငါးသောင်းလောက် ကြိုထုတ်ပေးပါ၊ ငါ့ရဲ့ အသက်နဲ့ အကြွေးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန့်၊ ဆေးပင်တွေ တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့၊ ပိုက်ဆံတော့ လွှဲပေးလိုက်ပြီ ပြင်ပကမ္ဘာကြီးက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ နင်သိပါတယ်၊ ငါသာ မရှိရင် နင်ငတ်သေနေမှာ"

ဝေ့ရှီယုမှ ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်း ကျိုးဟောက်ယွီအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“မကြာခင် အရောက်ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ သူ့ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ကတိပြုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို အပျော်ဆုံး ကလပ်တစ်ခုဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

“ကောင်းပြီလေ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နေ့တာလုံး အတူတူ ရန်ဖြစ်စနောက်ရင်း မြူးတူးပျော်ပါးခဲ့ကြသည်။ ဝေ့ရှီယုမှာ အလွန်အမင်း မောပန်းသွားခဲ့သဖြင့် နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၁၀ နာရီကျော်မှသာ နိုးလာခဲ့တော့၏။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ပင်းဟိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပင်းဟိုင်မြို့အနီးရှိ လမ်းမထက်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် အဖြူရောင် ကားလေးကို မောင်းနှင်ရင်း၊ နေကာမျက်မှန်ကို ဆင်မြန်းလျက် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

“ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်တော့မယ်၊ ပိုက်ဆံရှာစရာ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဘာလို့ တစ်ခုတည်းမှာပဲ ဖက်တွယ်နေရမှာလဲ"

ရုတ်တရက် အမည်းရောင် ကားအချို့သည် လမ်းလယ်တွင် ပိတ်ဆို့ကာ သူ့ရှေ့မှ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

အမည်းရောင်ကားပေါ်မှ လူတစ်ယောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ဟွမ်ဇီရှန့် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ တရုတ်ဘတ်စကတ်ဘောကစားသမား အလား အရပ်အမောင်း မြင့်မားလှသော ကတုံးနှင့် လူသန်ကြီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုလူကြီး၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးတွင် တက်တူးများ ပြည့်နှက်နေပြီး လည်ပင်းတွင်မူ ခရမ်းရောင် မြွေစိမ်းတစ်ကောင်ကို ထုဆစ်ထားပေ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဟိုးရှေ့ကောင်က ကျိုးဟောက်ယွီပါပဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သူ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ အခု ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျင့်စဉ်ကနေ ထွက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးရပါမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ မိကျောင်းဂိုဏ်းက ပင်းဟိုင်မြို့မှာ မျက်နှာပြရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟွမ်ဇီရှန့်မှ ပြောလေသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါလည်း မတိုက်ခိုက်ရတာ ကြာပြီပဲ"

ရှထုံထျန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ကားရှေ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

'အရှိန်ကတော့ မြန်တာပဲ'

ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“သွားစမ်း"

ရှထုံထျန်းသည် ကားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဝေးကွာလှသော နေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် လေထဲမှတစ်ဆင့် ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့၏။ သူ့နောက်ကွယ်တွင်မူ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကားလေးမှာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

“မဆိုးပါဘူး၊ မင်းမှာ လက်ရုံးရည် ရှိသားပဲ။”

ရှထုံထျန်းမှ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒီခွေးမသား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မြေပြင်မှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှထုံထျန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။ ကျောက်ခဲသည် လေထဲတွင် မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်အလား အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ကြယ်ပျံတစ်စင်းအသွင် ဆောင်နေ၏။

“ကလေးကလား ကစားနည်းတွေပါ၊ မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ ပညာရှိရင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ပေတော့"

ရှထုံထျန်းမှာ ကျောက်ခဲကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျောက်ခဲမှာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

'ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်'

ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ညည်းတွားလိုက်မိကာ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနေမိသည်။ သို့သော် ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ မြက်ရိုင်းတောကြီးများသာ ရှိနေသဖြင့် ပြေးစရာလမ်း မရှိချေ။

“သံတောင်လက်ဝါး"

ရှထုံထျန်းမှ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ကျိုးဟောက်ယွီထံသို့ သူ့လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ဆိတ်ငြိမ်လှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးထဲတွင် လေခွဲသံများ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုမှောင်မိုက်သော လက်ဝါးကြီးသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏အထက်သို့ တောင်ငယ်တစ်လုံးပမာ ဖိနှိပ်ကျရောက်လာခဲ့သည်။

“ဘုန်း"

ကျိုးဟောက်ယွီကလည်း သူ့လက်သီးဖြင့် ထိပ်တိုက် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်သီးနှင့် လက်ဝါးသည် လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိကြရာ ကျိုးဟောက်ယွီသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်ဆယ်ခန့် ယိမ်းထိုး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီးမှသာ ရပ်တံ့နိုင်ခဲ့တော့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း သွေးစအချို့ စီးကျလာခဲ့၏။ သူ့အင်္ကျီလက်စမှာလည်း ပြဲထွက်သွားခဲ့ရကာ ဖြူဖျော့သော လက်မောင်းသား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှထုံထျန်းသည် နောက်သို့ သုံးလှမ်းမျှသာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး သူ့အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲချေ။ ထို့နောက် သူကျိုးဟောက်ယွီထံသို့ ပြင်းထန်သော ကန်ချက်တစ်ခု ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

‘တောက်၊ ဒီကောင်က ငါ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လို့ မရဘူး၊ ငါ အမြန်ဆုံး ပြေးမှဖြစ်မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူ၏ သိန်းငှက်မျက်လုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မြက်ခင်းပြင်အောက်တွင် ဝေးကွာလှသော နေရာသို့ ဦးတည်နေသည့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုတွင်းနက်ဆီသို့ အသက်လုကာ ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့၏။

“လေပွေမီးလျှံကန်ချက်"

ရှထုံထျန်းမှ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မီးလျှံလှိုင်းတစ်ခုသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ နောက်ကျောဆီသို့ ပျံသန်းကျရောက်လာခဲ့သည်။ မီးလျှံဓားသည် သူ့နောက်ကျောကို ထိမှန်ခါနီးအချိန်တွင် သူသည် တွင်းနက်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုး လဲကျသွားခဲ့ရသော်လည်း သူ့အဝတ်အစားများတွင်မူ မီးစွဲလောင်သွားခဲ့ရ၏။ ကျန်ရှိနေသော မီးလျှံဓားလှိုင်းသည် အဆုံးမဲ့သော မြက်ရိုင်းတောကြီးကို ထိမှန်သွားခဲ့ရာ၊ တစ်ခဏချင်းပင် မြက်ခင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များအထိ မီးခိုးလုံးကြီးများ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ အဲ့ဒီကောင်က ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မီးလျှံကန်ချက်ကို ထိမှန်သွားပြီး အခု မြက်ခင်းပြင်ကြီးလည်း မီးလောင်နေပြီဆိုတော့ သူ ဒီနေရာမှာတင် သေရမှာ သေချာပါတယ်"

ဟွမ်ဇီရှန့်၏ မျက်လုံးများတွင် မကြုံစဖူး ထူးခြားသော ဝမ်းမြောက်မှုများ အရောင်ထွက်နေတော့သည်။

“ဒါဟာ ငါတို့ မိကျောင်းဂိုဏ်းကို လာရောက်စော်ကားတဲ့သူတွေရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ"

ရှထုံထျန်းမှာ အေးစက်စွာ ဆိုကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲသို့ ပင့်မြှောက်လျက် မြက်ခင်းပြင်ကြီးမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ လူအများအပြားသည်လည်း အမည်းရောင်ကားကြီးများကို မောင်းနှင်ကာ လမ်းမထက်မှ တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်ကြီးများမှာမူ မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်တွင် ဆက်လက်၍ ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။