အခန်း ၅၄၁

အခန်း (၅၄၁) - စေ့စပ်သေချာလှသော စီမံကိန်း (၄)

ရွှီရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး နယ်မြေ ၁၈၈ က ရှင်ကျန်သူတွေ အများကြီး ဒီဘက်ကို ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။"

"သူတို့အားလုံးက ကောင်းကင်ပေါ်က ခရမ်းရောင်အလင်းတိုင်ကို ဦးတည်ပြီး လာနေကြတာဆိုတော့ ငါ နင့်ကို အပြင်ထွက်ပြီး သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးစေချင်တယ်။ ဗဟိုနယ်မြေအထိ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်အောင် ခေါ်လာပေးပါ။"

ရွှီရှင်းက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြော၏။

"တကယ်လို့ ဒီနေ့ လာပူးပေါင်းမယ့် လူဦးရေများလာရင်၊ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အထူးစွမ်းရည်နဲ့ ဒီနယ်မြေမှာ ဘာအလုပ်လုပ်ချင်လဲဆိုတာကိုပါ စာရင်းကောက်ထားပေးပါ။"

"ဒါဆို ငါလည်း နောက်ကျ သူတို့အားလုံးအတွက် တယ်လီပို့ခွင့်ပြုချက် လက်ပတ်တွေကို တစ်ခါတည်း အဆင်ပြေပြေ ဖန်တီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုဖေးအာ၏ အတွေးများမှာ မနေ့က ဧရာမမြေကျင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေခဲ့သော ကျောက်ရုပ်တုကြီးနှစ်ရုပ်နှင့် ၎င်းတို့၏ အန္တရာယ်များသော ကင်းလှည့်နေသည့် မြင်ကွင်းဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

သူမသည် မသိမသာ လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရွှီရှင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"နင်ပြောတဲ့ အဲဒီမြေကို သွားရမှာလား..."

သူမက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ရှင်ကျန်သူတွေကို အဲဒီနေရာဆီ အများကြီး ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင်... လမ်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာနိုင်တာမျိုး မရှိဘူးလား"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ငါတို့ဘက်က ပြောင်းရွှေ့လာမယ့် ရှင်ကျန်သူအားလုံးကို အဲဒီဧရာမမြေကျင်းနားကို လုံးဝမကပ်ဖို့ ကြိုပြီး သေချာမှာထားပြီးသား။ ဒါကြောင့် အဲဒီဘက်မှာ ပြဿနာတက်ဖို့ မရှိဘူး။"

"နင်လုပ်ရမှာက သူတို့ကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာတွေကို ရှောင်ပြီး ဒီနယ်မြေအထိ ဘေးကင်းကင်း ခေါ်လာပေးဖို့ပဲ။ တကယ်လို့ လမ်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တော့ လက်ပတ်နာရီကနေ ငါ့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်"

"ကောင်းပါပြီ။ ငါ နားလည်ပြီ။"

လုဖေးအာက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။" ရွှီရှင်းက ဆက်ပြောလေသည်။

"အခုဆို နယ်မြေ ၁၈၇ က ရှင်ကျန်သူတွေနဲ့လည်း ချန်နယ်ကနေ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လို့ရနေပြီ မဟုတ်လား။"

"ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ရင် နယ်မြေ ၁၈၇ ထဲကို စာပို့ပြီး သူတို့ကို ဒီနယ်မြေဆီ လာပူးပေါင်းဖို့ စည်းရုံးပေးပါ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ စည်းရုံးမလဲဆိုတာတော့ နင့်စိတ်ကြိုက် ဆုံးဖြတ်လိုက်။"

ရွှီရှင်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့် လုဖေးအာ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပေသည်။

"ဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ နယ်မြေ ၁၈၇ က ရှင်ကျန်သူတွေကို ငါတို့ဘက် ဆွဲခေါ်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရလာပြီပေါ့"

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒီလို စစ်ဆင်ရေးမျိုးကို စလုပ်ရမယ့်နေ့ကို ငါ စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

"ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စအတွက် နင် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူတွေအားလုံး ငါတို့ဘက်ကို စိတ်လိုလက်ရ လာပူးပေါင်းချင်လာအောင် စည်းရုံးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ထောင်မက ငါ့မှာ ရှိတယ်"

ရွှီရှင်းသည် စည်းရုံးရေးနှင့် လူအများကို သိမ်းသွင်းရာတွင် လုဖေးအာ၏ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ဝင်ရောက်ဝေဖန်ခြင်း၊ အကြံပေးခြင်း မပြုတော့ပေ။

အခြားသူများကို မိမိတို့ဘက်သို့ စည်းရုံးခေါ်ဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းတွင် လုဖေးအာက သူ့ထက် များစွာသာလွန်ကြောင်းကိုလည်း သူကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဝမ်ရှီးက လက်ထဲမှ ပန်းသီးကို တစ်ကိုက်ထပ်ကိုက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဝင်ပြောလာ၏။

"ငါလည်း အရေးကြီးလုပ်စရာတွေ အခုတင်ပြီးသွားပြီ။"

"အစ်မဖေးအာ၊ ငါလည်း နင့်နဲ့အတူ လိုက်ကူမယ်လေ။"

"အဲဒီရှင်ကျန်သူတွေကို ငါတို့နယ်မြေက သတ္တုတွင်းတွေဆီ ခေါ်သွားပြီး သတ္တုတူးတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းကြတာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ"

ရွှီရှင်းက မတတ်သာသည့်အပြုံးဖြင့် လီဝမ်ရှီးကို နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"နင်ကတော့ ရှင်ကျန်သူတွေ ငါတို့နယ်မြေကို ရောက်လာတာနဲ့ သတ္တုတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး အလုပ်ကြမ်းခိုင်းဖို့ပဲ တွေးနေတာလား"

လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြီး မကျေနပ်သလို ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် ရက်စက်ရမှာလဲ"

အဖွဲ့သားများသည် အုပ်စုချန်နယ်ထဲတွင် စကားများကို တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အဆက်မပြတ် ရေးပို့နေကြသဖြင့် လေထုမှာ စည်ကားအသက်ဝင်နေချေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ရွှီရှင်းကလည်း မိမိရှေ့ရှိ မနက်စာများကို အားရပါးရ စားသောက်ပြီးစီးသွားလေသည်။

ရွှီရှင်းက ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်၏။

မနက်စာကို အားရပါးရ စားသောက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကျေနပ်လန်းဆန်းနေလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မနက်စာကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေဆဲဖြစ်သော ခဲခဲလေးကလည်း ရွှီရှင်း အပြင်ထွက်တော့မည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပုံရ၏။

သူမက "အီး" ဟု တိုးတိုးလေး အော်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်မှ ဖျတ်ခနဲ ခုန်ကာ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ နေရာယူလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လီဝမ်ရှီးနှင့် လုဖေးအာတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ အခုသွားတော့မယ်နော်။"

ရွှီရှင်းက ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"လမ်းတစ်လျှောက် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ သွားလာနိုင်ပါစေရှင်"

လီဝမ်ရှီးက အပြုံးဖြင့် ဆုတောင်းပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့ သွားရမယ့် ခရီးက အတော်လေး ဝေးတယ်။ လမ်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ကြုံလာနိုင်တာကြောင့် အချိန်တိုင်း သတိရှိရှိနဲ့ လှုပ်ရှားဦး။"

လုဖေးအာကလည်း စိုးရိမ်သံအနည်းငယ် ပါသော လေသံဖြင့် ထပ်မံမှာလိုက်၏။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှစ်ယောက်လုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မိမိ၏ သစ်ပင်အိမ်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။

အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မကြာသေးမီက သူနှင့်အတူ မနက်စာ စားသောက်ပြီးခဲ့သော ငွေရောင်ဘုရင်၊ မီမီနှင့် အာဖုတို့ကို အာကာသလက်ကောက်အတွင်းရှိ သီးသန့်နေရာသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ချေသည်။

ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်အတွင်း ရှိနေသည့် ရှောင်ဟုန်၏ အခြေအနေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ရှောင်ဟုန်သည် ယခင်က အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းကာငြိမ်လျက် ရှိနေသေးသည်။

အချိန်ရပ်တန့်ထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးဘဲ အေးခဲနေသည့် အခြေအနေအတိုင်း ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို ရွှီရှင်း သေချာစွာ အတည်ပြုလိုက်၏။

သစ်ပင်အိမ်အပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင် သင်းခွေချပ် သုံးကောင် တူးထားခဲ့သော မြေအောက်လိုဏ်ဂူ၏ ဝင်ပေါက်မှ သင်းခွေချပ်လေး နှစ်ကောင်က ခေါင်းလေးများကို အပြင်ဘက်သို့ မရဲတရဲ ထုတ်ကြည့်လာကြလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေပြီဖြစ်ရာ သင်းခွေချပ်လေးနှစ်ကောင်လည်း မြေအောက်လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ကမ္ဘာကို စူးစမ်းချင်စိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာခဲ့၏။

ခဲခဲလေးက ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးလေးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အံ့ဩစွာ ကြည့်နေတော့သည်။

"အီး..."

ရွှီရှင်းသည်လည်း အံ့ဩသွားမိသည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ထဲတွင် ထိုသင်းခွေချပ်လေးနှစ်ကောင်သည် အချိန်တိုအတွင်း ခဲခဲလေး၏ အရွယ်ထက် နှစ်ဆနီးပါး ကြီးထွားလာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

အခုမြင်ရသော မြင်ကွင်းက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့၏။

သင်းခွေချပ်လေးများ၏ ကြီးထွားနှုန်းမှာ အံ့ဩဖို့အောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်ကြီးထွားသွားမည်ဆိုပါက မကြာမီအချိန်အတွင်း သူတို့သည် အဖွဲ့၏ ရှေ့တန်းတိုက်ပွဲများတွင် အားထားရသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ရွှီရှင်း ယုံကြည်နေမိသည်။

ထိုအကြောင်းကို စိတ်ထဲမှတ်ထားပြီးနောက် ရွှီရှင်းက အချိန်မဆိုင်းတော့ဘဲ တယ်လီပို့အမှတ်အသား ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တယ်လီပို့စက်ဝိုင်းကို ပြန်လည်အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကြီး ပေါ်ထွက်လာပေသည်။

ထို့နောက် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ထိုဝဲဂယက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းဝင်လိုက်၏။

တစ်ခဏမျှ လေဟာနယ်ထဲသို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မူးဝေထိုင်းမှိုင်းသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားပြီးနောက် ရွှီရှင်း၏ ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်သည် အခြားတစ်ဖက်နယ်မြေ၏ အေးစက်သော မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

တယ်လီပို့အမှတ်အသားအနီးတွင် ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၊ ချင်ယွန်လုံနှင့် သူ၏ညီဖြစ်သူ ချင်ယွန်ဟုတို့ သုံးဦးစလုံး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို ရွှီရှင်း ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူရောက်လာမည့်အချိန်ကို ကြိုတင်တွက်ထားသကဲ့သို့ လူတိုင်း အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြ၏။

"အစ်ကိုရှင်း... နောက်ဆုံးတော့ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပြီပေါ့"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။

"အခုပဲ သွားကြရအောင်။ သစ်ပင်အိမ်တွေမှာရှိတဲ့ တယ်လီပို့အမှတ်အသားတွေကို တစ်ခုချင်း အသက်သွင်းရဦးမယ်။ နေရာချဖို့ သင့်တော်တဲ့နေရာတွေကိုလည်း ကြိုပြီး ရွေးထားပြီးသားပါ။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်သစ်ပင်အိမ်ကို အရင်သွားကြမလဲ"

ပုခုံးပေါ်ရှိ ခဲခဲလေးက ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်နေသဖြင့် ရွှီရှင်းက သူမကို အသာအယာ ထိန်းပေးထားလိုက်၏။

ချင်ယွန်လုံက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော့် သစ်ပင်အိမ်ကို အရင်သွားကြတာပေါ့။ ဒီတယ်လီပို့အမှတ်အသားနဲ့ အနီးဆုံးက ကျွန်တော့်အိမ်ပဲ။"

ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို အခုပဲ ထွက်ကြတာပေါ့။"

လူတိုင်းသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စကိတ်ဘုတ်များကို တစ်ယောက်တစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ကွေ့ရှင်းက သစ်ပင်အိမ်၏ ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းလေး ထုတ်ကာ သူတို့ရှိရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေး... အားလုံးပဲ မောနင်း"

ဝမ်ကွေ့ရှင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေကို အမြန်သွားပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ကြပါဦး။ ကျွန်မကတော့ ဒီသစ်ပင်အိမ်နားမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ပြီး ဒီဘက်ကို စောင့်ရှောက်ထားလိုက်မယ်"

လူတိုင်းကလည်း ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ နှုတ်ဆက်စကားကို အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ကြပေသည်။

ထို့နောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကိတ်ဘုတ်ပေါ်သို့ ခြေတင်လိုက်ကာ အရှိန်မြှင့်မောင်းနှင်ရင်း ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ချင်ယွန်ဟုက ရှေ့မှဦးဆောင်မောင်းနှင်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် သစ်ပင်အိမ်က ဒီလမ်းကြောင်းနဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာ ရှိတယ်။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းကပြုံးကာ ခေါင်းစောင်းရင်း ဆက်ပြော၏။

"ကျွန်တော့် သစ်ပင်အိမ်ကတော့ ဝမ်လေ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်နဲ့ ပိုနီးတယ်။"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်ကာ "ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကတော့ မရှုပ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်းတည့်တည့် ဆက်သွားရုံနဲ့ ရောက်နိုင်ပါတယ်။"

ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ကပ်လိုက်နေသော ခဲခဲလေးသည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အနောက်သို့ အသာလှည့်လိုက်ချေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးမှာ နောက်တွင်ကျန်ခဲ့သော မှောင်မိုက်သည့် တောအုပ်နက်ကြီးဆီသို့ စူးစမ်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အာရုံခံစားမှုတစ်ခုကို ရိပ်မိလိုက်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးလေးများ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"...အီး"

ခဲခဲလေးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် တိုးတိုးလေး အသံထွက်လိုက်တော့၏။

အခန်း ၅၄၁ ပြီး။