အခန်း ၅၄၂

အခန်း (၅၄၂) - ဧရာမလူသားကြီး၏ ခြေချောင်းပေါ်၌ ပေါက်နေသော သစ်ပင်

လက်ရှိအချိန်သည် မနက် ရှစ်နာရီဝန်းကျင် သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာတော့ မှောင်မည်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်ပင် ကြယ်တာရာအချို့ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဤအချိန်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သို့မဟုတ် ယမန်နေ့ကသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်မှာ အလင်းရောင် စတင်သန်းလောက်နေပြီ ဖြစ်ရမည်။

အမှန်တွင် ညနက်ပိုင်းအချိန်သည် နေ့ခင်းပိုင်းထက် ပိုအေးစက်လေ့ရှိပြီး တစ်နေ့တာအတွင်း အအေးဆုံးအချိန်မှာလည်း နေမထွက်သေးမီ မိုးလင်းစအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည်လည်း ထိုအချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေ၏။

သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ...

ဤမျှအထိ အေးစက်လှသည့် အချိန်လေးတွင်ပင် နယ်မြေ ၁၈၈ အတွင်းရှိ အပူချိန်သည် သုညဒီဂရီအောက်သို့ ကျဆင်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ စနစ်က ယခင်က ပေးအပ်ခဲ့သော အဆင့်မြှင့်တင်မှုဆုလာဘ် နှစ်ခု ကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင်...

အခြားနယ်မြေများတွင် ရှင်သန်နေကြသော သာမန်ရှင်ကျန်သူများမှာတော့ ထိုကဲ့သို့သော ကံကောင်းမှုမျိုးကို မရရှိခဲ့ကြပေ။

ညနက်ပိုင်းအချိန်များ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုရှည်လျားလာသည်နှင့်အမျှ အခြားနယ်မြေများရှိ လူသားများအတွက် အပြင်ဘက်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်သည့် အချိန်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့တော့သည်။

သူတို့လေးဦးသည် အင်ဂျင်ပါဝါသုံး နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို စီးနင်းကာ ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆီးနှင်းထု၏ အမြင့်မှာ သုံးမီတာခန့်အထိ ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် တစ်ညလုံး ဆီးနှင်းများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းခဲ့သောကြောင့် အောက်ခြေရှိ ဆီးနှင်းလွှာမှာလည်း ယခင်ထက် ပိုမိုသိပ်သည်းမာကျောလာခဲ့၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းသည် သစ်ပင်ကြီးများကြားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်ကွင်းမောင်းနှင်ရင်း လက်ပတ်နာရီပေါ်ရှိ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အားလုံး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာချန်နယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြဦး။ အခြားနယ်မြေတော်တော်များများမှာ ဆီးနှင်းထုက အနည်းဆုံး လေးမီတာလောက်အထိ မြင့်တက်နေပြီလို့ ပြောနေကြတယ်။”

ချင်ယွန်လုံက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

“မင်းက နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို ဒီလောက်အရှိန်နဲ့ မောင်းနေရင်း လက်ပတ်နာရီကိုပါ ကြည့်နေသေးတာလား။ ရှေ့က သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား။”

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ရယ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြ၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီလိုလုပ်တာ အကျင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒီအမြန်နှုန်းလောက်နဲ့တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။”

စကားပြောရင်းပင် သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ပတ်နာရီပေါ်ရှိ မျက်နှာပြင်ကို ထိန်းချုပ်နေသလို ခြေထောက်များဖြင့်လည်း နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းမောင်းနေ၏။

ရှေ့တည့်တည့်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် အလွယ်တကူ ရှောင်ကွင်းသွားသည့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လေ့ကျင့်သားကျနေသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အတိုင်း ချောမွေ့လှပနေတော့သည်။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာချန်နယ်ကို ဆက်လက်ဖတ်ရင်း ပြောလာသည်။

“အခြားနယ်မြေတွေက လူတွေရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင် အခု ဆီးနှင်းထုရဲ့ အမြင့်က သာမန်သစ်ပင်အိမ်တွေရဲ့ ပြတင်းပေါက်အထိကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီတဲ့။”

သူက စကားကို ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြော၏။

“ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက သစ်ပင်အိမ်ပတ်လည်မှာ စနစ်က ဖန်တီးပေးထားတဲ့ အပူဧရိယာ ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒီအပူကြောင့် နေ့တိုင်း အနီးပတ်ဝန်းကျင်က ဆီးနှင်းတချို့ အရည်ပျော်သွားတာမို့ သစ်ပင်အိမ်နားက ဆီးနှင်းအမြင့်က တခြားနေရာတွေထက် နည်းနည်းနိမ့်နေသေးတယ်။”

“အဲဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးလုံး ဆီးနှင်းအောက် နစ်မြုပ်သွားတဲ့အခြေအနေအထိ မရောက်သေးဘူး။”

ချင်ယွန်လုံက အတွေးတစ်ခုရသွားသလို မေးလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင် အပြင်က သာမန်ရှင်ကျန်သူတွေက နှင်းမြေခွေးလည်စီး လို အအေးဒဏ်ကာကွယ်ပစ္စည်း မရှိသေးတဲ့သူတွေ တောထဲထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့အချိန်ဆိုတာ မွန်းတည့်ချိန်နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီလောက်ပဲ ရှိတော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”

“ဟုတ်တယ်။” ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

လက်ပတ်နာရီပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း သူက ရှင်းပြ၏။

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သစ်ပင်အိမ်နားမှာတော့ အချိန်ပိုကြာကြာ လှုပ်ရှားနိုင်သေးတယ်။”

“သစ်ပင်အိမ်ပတ်လည် ဆယ်မီတာဝန်းကျင်လောက်အတွင်းမှာ စနစ်ရဲ့ အပူဧရိယာ သက်ရောက်နေသေးလို့ အပူချိန်က သုညဒီဂရီအထက်မှာပဲ ဆက်ရှိနေတာ။ အဲဒီဧရိယာထဲမှာတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလို့ ရသေးတယ်။”

ဤပြင်းထန်လှသော ဆောင်းရာသီအတွင်းတွင် သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးသည်သာ ရှင်ကျန်သူများအတွက် အမှန်တကယ် အားကိုးရာဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

အခြားသော သာမန်ရှင်ကျန်သူများအတွက်လည်း ထိုအိမ်ငယ်လေးသည် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာပင် ဖြစ်၏။

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောဆင်းလာပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ခွေနေလိုက်သည်။

မိုးလင်းစအချိန်သည် တစ်နေ့တာအတွင်း အအေးဆုံးအချိန်ပင်ဖြစ်သည်။

ခဲခဲလေးသည် အအေးဒဏ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ထိုအေးစက်လှသော လေထုအောက်တွင် သက်သောင့်သက်သာ မခံစားရပေ။

ထို့ကြောင့်သာ ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ ကိုယ်အပူကို မှီခိုလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ ကျောလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ အခြားနယ်မြေများ၌ ဒုက္ခရောက်နေကြသော ရှင်ကျန်သူများအတွက် မသိမသာ စိုးရိမ်မိလာသည်။

အကယ်၍ ဤဆောင်းရာသီသည် ယခုလိုပင် ဆက်လက်ကြာရှည်နေမည်ဆိုလျှင် နေ့အလင်းရောင်ရရှိသည့် အချိန်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုတိုတောင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ အပြင်ထွက်၍ အရင်းအမြစ်ရှာဖွေနိုင်သော အချိန်လည်း လျော့နည်းလာမည်ဖြစ်ပြီး သာမန်ရှင်ကျန်သူများ၏ ရှင်သန်နိုင်ရန် အခက်အခဲများမှာလည်း ယခုထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းနောက်တွင် နေထွက်ချိန်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျလာမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နေ့ခင်းပိုင်း အပူချိန်သည် ၁၅ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အထက်သို့ ရောက်နိုင်သည့် အချိန်ကာလမှာ အလွန်တိုတောင်းသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရှင်ကျန်သူများ အပြင်ထွက်လှုပ်ရှားနိုင်သည့် မွန်းတည့်ချိန် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီခန့် အဖိုးတန်အချိန်လေးကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားရတော့ပေမည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် လူတိုင်းသည် သစ်ပင်အိမ်အတွင်း၌သာ ပုန်းအောင်းနေရပြီး အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ဆီးနှင်းများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ မိမိတို့၏ သစ်ပင်အိမ် အပြီးတိုင် နစ်မြှုပ်သွားမည့် မြင်ကွင်းကို မတတ်နိုင်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ကျန်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေကို စိတ်ထဲတွင် တွေးကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ရင်ထဲ၌ လေးလံမွန်းကျပ်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

အမှန်တကယ် ထိုနေ့ရောက်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရှင်ကျန်သူများစွာအတွက် ၎င်းသည် အသက်ရှင်သန်ရေးကို ခြိမ်းခြောက်မည့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

အခန်း ၅၄၂ ပြီး။