အခန်း ၅၄၃

အခန်း (၅၄၃) - ဧရာမလူသားကြီး၏ ခြေချောင်းပေါ်၌ ပေါက်နေသော သစ်ပင် ၂

ချင်ယွန်လုံက ရှေ့တည့်တည့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဟိုရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ သစ်ပင်အိမ်က ငါ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ပဲ။”

သူညွှန်ပြသည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးနေသော ဆီးနှင်းထုကြီးအောက်တွင် သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးက မြှုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အပေါ်ပိုင်း၌သာ သစ်ရွက်စိမ်းအနည်းငယ် ပေါ်ထွက်နေသဖြင့် သေချာမကြည့်လျှင် သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးဟု မထင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။

“ငါတို့နဲ့ အဲဒီနေရာကြားက အကွာအဝေးလည်း သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ဟိုဘက်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး...”

သူက လက်ကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ ထပ်ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ခုနစ်ကီလိုမီတာ၊ ရှစ်ကီလိုမီတာခန့် ဝေးကွာသည့် နေရာတွင် အမြင့် မီတာခြောက်ဆယ်မှ ခုနစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော ကျောက်တောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တောင်ကုန်းထိပ်တွင် လည်ပင်းပုံကွေးနေသောသစ်ပင်တစ်ပင်က ထင်ရှားစွာ ပေါက်နေဆဲဖြစ်၏။

ချင်ယွန်လုံက အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောပေသည်။

“အဲဒီကျောက်တောင်ကုန်းကို မှတ်မိသေးလား။ အရင်တုန်းက ငါတို့အဖွဲ့သားအားလုံး အစ်မဝမ်ကွေ့ရှင်းနဲ့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တဲ့နေရာလေ။ တောင်ထိပ်က လည်ပင်းကွေးသစ်ပင်လည်း အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။”

“ကျောက်တောင်ကုန်းလား...”

ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျယ်သွားလေသည်။

“ခဏ... အဲဒီနေရာဆိုတာ...”

ရွှီရှင်းက အရှေ့ဘက်ရှိ ကျောက်တောင်ကုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

“ငါ မှတ်မိသလောက်တော့... အရင်တုန်းက မင်းပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီကျောက်တောင်ကုန်းကြီးရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဧရာမခြေဖဝါးတစ်ဖက်နဲ့ တော်တော်တူတယ်လို့...”

စကားပြောနေရင်းပင် သူက နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ကာ လမ်းကြားရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို ရှောင်ကွင်းသွား၏။

ထို့နောက် အဝေးရှိ ကျောက်တောင်ကုန်းကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွန်လုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါပဲ။ ငါ အရင်က ပြောဖူးတဲ့ ကျောက်တောင်ကုန်းလေ။ အခု ငါတို့ကြည့်နေတဲ့ ဒီဘက်ထောင့်ကနေဆို ပိုပြီး မြင်ရတယ်။”

သူက တောင်ကုန်းထိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပေသည်။

“တောင်ထိပ်က ကျောက်တုံးတွေကို သေချာကြည့်လိုက်ဦး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေချောင်းတွေနဲ့ တော်တော်တူတယ် မဟုတ်လား။”

ရွှီရှင်းက မျက်လုံးကိုကျဉ်းကာ အဝေးကို သေချာကြည့်လိုက်၏။

ဆီးနှင်းထုများက တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း ထိပ်ပိုင်းရှိ ကျောက်တုံးအချို့ကတော့ အပြင်သို့ ပေါ်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အနီးကပ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုကျောက်တုံးများ၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် လူတစ်ယောက်၏ ခြေချောင်းများနှင့် အံ့အားသင့်ဖွယ် ဆင်တူနေကြောင်း ထင်ရှားစွာ တွေ့လိုက်ရ၏။

“တကယ်ပဲ... တော်တော်တူတာပဲ။”

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းလည်း အံ့ဩကာ ပြောလိုက်၏။

“အရင်တုန်းက မင်း ဒီအကြောင်း ပြောပြဖူးတာ မှတ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီနေ့အထိ အဲဒီတောင်ကုန်းကို ဒီလောက် သေသေချာချာ မကြည့်ဖူးသေးဘူး။ အခုမှ သေချာကြည့်တော့ တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေဖဝါးနဲ့ ခြေချောင်းတွေလို ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်နေတာပဲ။”

ဤကျောက်တောင်ကုန်း၏ တည်နေရာမှာ ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကြား အလယ်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင် ဆောင်းရာသီ မရောက်မီက ကျောက်ရှောင်ချွမ်းသည်လည်း ဤနေရာသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးသဖြင့် ထိုတောင်ကုန်း၏ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ယခင်က သတိမထားမိခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

ဆောင်းရာသီ စတင်ကျရောက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ကျောက်ရှောင်ချွမ်းသည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်၌ ကျောက်တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အပြင်ဘက်မှ ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ ထူးခြားသော ကျောက်ဆောင်ပုံသဏ္ဍာန်ကို သတိပြုမိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲနေခဲ့၏။

သို့သော် ရွှီရှင်းကတော့ ထိုကျောက်တောင်ကုန်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ထူထပ်သည့် ဆီးနှင်းများကို တစ်လွှာချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သလို စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ကျောက်တောင်ကုန်း၏ မူလပုံသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ယောင်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက အံ့ဩစရာကောင်းလှ၏။

တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲအိပ်နေသော ဧရာမလူသားတစ်ဦး၏ ခြေဖဝါးနှင့် တစ်ထပ်တည်းနီးပါး တူညီနေချေသည်။

ခြေဖဝါးက အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး ခြေချောင်းများမှာ ကောင်းကင်ဘက်သို့ ကွေးညွတ်ထောင်တက်နေသည်။

ခြေဖနောင့်ပိုင်းကတော့ မြေအောက်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေ၏။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကျောက်တောင်ကုန်းဟု မထင်ရဘဲ ဧရာမလူသားတစ်ဦး၏ ခြေဖဝါးကို ကျောက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းပြီး ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ယခု သူတို့ နှင်းလျှောစီးဘုတ်များဖြင့် သွားလာနေသည့် လမ်းကြောင်းမှာလည်း ထိုဧရာမခြေဖဝါးပုံသဏ္ဍာန် ကျောက်တောင်ကုန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ကို ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤကျောက်တောင်ကုန်းသည် သာမန်တောင်ကုန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ရှေးကမ္ဘာဦးခေတ်တွင် ကျဆုံးခဲ့သော ထိုဧရာမလူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပေသည်။

ဤယူဆချက်သာ မှန်ကန်မည်ဆိုလျှင် ကျိချောင်းယန်၏ သစ်ပင်အိမ်အနီးတွင် ယခင်က တွေ့ရှိခဲ့သော ဧရာမလက်မောင်းအပါအဝင် နယ်မြေ ၁၈၈ အတွင်း၌ပင် သူတို့သည် ထိုဧရာမလူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း အနည်းဆုံး သုံးခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

အကယ်၍ ဤယူဆချက်ကသာ အမှန်ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် နယ်မြေ ၁၈၈ အတွင်း၌ပင် ထိုဧရာမလူသား၏ အခြားခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများလည်း ဆက်လက်ဖုံးကွယ်နေဦးမည်မှာ ဖြစ်နိုင်၏။

လွန်ခဲ့သည့်ကာလက ထိုဧရာမလူသား၏ ဝိညာဉ်သည် ရွှီရှင်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ပြောပြခဲ့ဖူးပေသည်။

ထိုစဉ်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ကမ္ဘာဦးခေတ်တွင် ထိုဧရာမလူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိတ်အပိုင်း ၁၂ ခုအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအစိတ်အပိုင်း ၁၂ ခုအနက် အနည်းဆုံး ၃ ခုကို နယ်မြေ ၁၈၈ အတွင်း၌ပင် သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဧရာမလူသား၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း လေးပုံတစ်ပုံခန့်ကို သူတို့ လက်ထဲတွင် တွေ့ရှိထားပြီးသား ဖြစ်ချေသည်။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် နယ်မြေ ၁၈၈ သည် အခြားနယ်မြေများနှင့် မတူဘဲ အလွန်ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့၏။

ဤကျောက်တောင်ကုန်းသည် ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကြား အလယ်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေသဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းရင်း ကျောက်တောင်ကုန်းအနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြ၏။

နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို စီးရင်း တောင်ကုန်းအနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ လူတိုင်းသည် ထိုကျောက်တောင်ကုန်းကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်မှသာ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆီးနှင်းထုများသည် အဝေးမှမြင်ရသလောက် မထင်ရှားတော့ကြောင်း သိလိုက်ရပေသည်။

သို့သော် တောင်ထိပ်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်သို့ ကွေးညွတ်ထောင်တက်နေသည့် ကျောက်တုံးများကတော့ လူတစ်ယောက်၏ ခြေချောင်းများနှင့် ပို၍ပင် ဆင်တူနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် တောင်ထိပ်၌ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော လည်ပင်းကွေးသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သစ်ပင်၏ ပင်စည်တစ်ဝက်ကျော်မှာ ထူထပ်သော ဆီးနှင်းထုအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း အပေါ်ပိုင်းကတော့ ဆီးနှင်းများကြားမှ ထိုးထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုထင်ရှားစွာ မြင်ရလေသည်။

ထိုလည်ပင်းကွေးသစ်ပင်၏ တည်နေရာမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းလှပေသည်။

၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ ခြေသည်းနှစ်ခုကြားရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှ ပေါက်လာသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ကျောက်တောင်၏ ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထိုးထွက်ကာပေါက်နေခဲ့၏။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ယုံရခက်လောက်အောင် ထူးဆန်းလှ၏။

ထိုအချိန်တွင်

“အီး”

ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ခဲခဲလေးက ရုတ်တရက် အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဖျတ်ခနဲ ခုန်ထွက်ကာ ဆီးနှင်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။

ရွှီရှင်းက အံ့ဩသွားပြီး ခဲခဲလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် ထိုလည်ပင်းကွေးသစ်ပင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်ထူးခြားသော အရောင်တစ်မျိုး တောက်ပနေခဲ့တော့သည်။

အပိုင်း ၅၄၃ ပြီး။