အခန်း ၅၄၄

အခန်း (၅၄၄) - ဧရာမလူသားကြီး၏ ခြေချောင်းပေါ်၌ ပေါက်နေသော သစ်ပင် ၃

ရွှီရှင်းက လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခဲခဲလေးက ဖျတ်ခနဲ လွတ်ထွက်သွားပြီး ဆီးနှင်းပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့၏။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်ညလုံး ခဲနေသော ဆီးနှင်းများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ မာကျောနေပြီဖြစ်သဖြင့် ခဲခဲလေး၏ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်လေးသည် အပေါ်ယံကိုသာ နင်းမိပြီး ဆီးနှင်းထဲသို့ ကျွံမဝင်သွားခဲ့ပေ။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ခဲခဲလေးသည် ကျောက်တောင်ကုန်းဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ အစွန်းဘက်တစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ပြေးနေတော့သည်။

မကြာမီ ဆီးနှင်းဖြူဖြူထက်တွင် သူမ၏ သေးငယ်သော ခြေရာလေးများ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း ထင်ကျန်ခဲ့တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နေရာတစ်ခု၌ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို ခေါင်းစောင်း၍ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှေ့ခြေသည်းလေးကို မြှောက်ကာ ကျောက်မျက်နှာပြင်ကို ထိကြည့်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရွှီရှင်းက သူမ၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီး လည်ပင်းနောက်ကို အသာကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်လေသည်။

“ခဲခဲလေး... အပြင်မှာ ဒီလို လျှောက်ပြေးမနေနဲ့။”

ရွှီရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာတောက်လိုက်ပြီး အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဒီလို လျှောက်ပြေးနေဦးမယ်ဆိုရင် နင့်ကို သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ သော့ခတ်ထားလိုက်တော့မယ်။ အဲဒီအခါ အပြင်ကို ထွက်ကစားလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။”

ခဲခဲလေးကို အာကာသလက်ကောက်အတွင်းရှိ လေဟာနယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်း၍ မရနိုင်ပေ။

သူမ၏ တည်ရှိမှုပုံစံမှာ အလွန်ထူးခြားသောကြောင့် ပင်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှင်းသည် ခရီးထွက်တိုင်း သူမကို အမြဲ အနားတွင် ခေါ်ဆောင်သွားရသည်။

မဟုတ်ပါက ခဲခဲလေးသည် သစ်ပင်အိမ်အတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်နေမည် ဖြစ်၏။

“အီး...”

ခဲခဲလေးက မကျေနပ်သည့်ပုံဖြင့် ခြေလေးချောင်းလုံးကို လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် ယမ်းပြလိုက်၏။

ထို့နောက် ရှေ့ခြေသည်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျောက်တောင်ကုန်း၏ ကျောက်နံရံတစ်နေရာကို ညွှန်ပြရင် “အီး အီး အီး”ဟု ဆက်တိုက် အော်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အပြုအမူမှာ ကျောက်တောင်ကုန်းအတွင်း၌ ထူးခြားသော အရာတစ်ခုခုကို အာရုံခံမိထားသကဲ့သို့ပင်။

ထိုနေရာကို စူးစမ်းကြည့်ချင်နေသည့် ဆန္ဒမှာလည်း အလွန်ပြင်းပြနေပုံရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၊ ချင်ယွန်လုံနှင့် ချင်ယွန်ဟုတို့ သုံးယောက်လည်း နှင်းလျှောစီးဘုတ်များဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ခဲခဲလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရွှီရှင်းအား မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုရှင်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ ခဲခဲလေးက ဒီကျောက်တောင်ကုန်းမှာ ထူးခြားတဲ့ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိထားတာလား”

ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ပြန်ပွေ့ထားလိုက်ပြီး သူမ ညွှန်ပြနေသည့် ကျောက်နံရံကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မည်သို့ပင် စစ်ဆေးကြည့်စေကာမူ ထိုနေရာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာတစ်ခုတစ်လေကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

သူ့မျက်စိထဲတွင် မြင်ရသည်မှာ သာမန်ကျောက်နံရံတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ခဲခဲလေးက အကြောင်းမဲ့ အလန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထိုနေရာကို အသည်းအသန် ညွှန်ပြနေမည်ဟုတော့ သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

ရွှီရှင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ခဲခဲလေးရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ ဒီကျောက်တောင်ကုန်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေနိုင်တယ်။ အရင်တုန်းက ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဧရာမလူသားကြီးရဲ့ ဦးခေါင်းအတွင်းလိုပဲ၊ ဒီအထဲမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

စကားကို ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့ ကျောက်တောင်ကုန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စူးစမ်းလိုစိတ် မရှိပေ။

သူတို့၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ တယ်လီပို့အမှတ်အသားများကို သစ်ပင်အိမ်များတွင် အသက်သွင်းရန် ဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စက ပို၍ အရေးကြီးလေသည်။

ဤကျောက်တောင်ကုန်းအတွင်း၌ မည်သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်ဖြစ်စေ အချိန်ရသောအခါမှသာ ပြန်လာပြီး သေသေချာချာ စူးစမ်းရှာဖွေမည်ဟု သူ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ရှိအချိန်တွင် ရွှီရှင်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ဦးစားပေးလုပ်ငန်းမှာ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ၏ သစ်ပင်အိမ်များသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ကာ တယ်လီပို့အမှတ်အသားများကို အသက်သွင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မကြာမီ ဗဟိုနယ်မြေဆီသို့ ရောက်ရှိလာမည့် ရှင်ကျန်သူများကိုလည်း စနစ်တကျ လက်ခံကြိုဆိုပြီး ထိုသူများအားလုံး ဤဗဟိုနယ်မြေတစ်ဝိုက်တွင် အေးချမ်းစွာ အခြေချနေထိုင်နိုင်ရန် လိုအပ်သမျှကို ကြိုတင် စီမံထားရပေဦးမည်။

ဤလုပ်ငန်းအားလုံးကို လက်ရှိတွင် ရွှီရှင်းတစ်ယောက်တည်းသာ လုပ်ဆောင်နိုင်၏။

အကြောင်းမှာ တယ်လီပို့အမှတ်အသားများကို အသက်သွင်းနိုင်သူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပြီး ရှင်ကျန်သူများ အသုံးပြုရမည့် တယ်လီပို့အထူးခွင့်ပြု လက်ပတ် များကိုလည်း သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖန်တီးပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလက်ပတ်များ ရရှိမှသာ ရှင်ကျန်သူများသည် တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြု၍ ဗဟိုနယ်မြေဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကူးပြောင်းလာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့၏ သစ်ပင်အိမ်များအနီးတွင် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်များ ဆောက်လုပ်ကာ လုံခြုံစွာ အခြေချနေထိုင်နိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ရွှီရှင်းသာ အခုချိန် ကျောက်တောင်ကုန်းအတွင်းက လျှို့ဝှက်ချက်ကို စူးစမ်းဖို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်သွားပြီး မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကြောင့် နေ့တစ်ဝက်၊ တစ်ရက်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်လောက် အပြင်ကို ပြန်မထွက်နိုင်ဘဲ ပိတ်မိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အပြင်ဘက်က အစီအစဉ်အားလုံးဟာ ချက်ချင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဗဟိုနယ်မြေဆီ ရောက်လာမယ့် ရှင်ကျန်သူတွေကို ကြိုဆိုပေးမယ့်သူ မရှိတော့သလို တယ်လီပို့အမှတ်အသားတွေကို အသက်သွင်းပေးမယ့်သူလည်း မရှိတော့ချေ။

တယ်လီပို့အထူးခွင့်ပြု လက်ပတ်တွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့သူကလည်း ရွှီရှင်းတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်တာကြောင့် အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဤကျောက်တောင်ကုန်းကို စူးစမ်းခြင်းသည် မသင့်တော်သေးပေ။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလေးကို လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ တောက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ဒီနေရာကို နောက်မှပဲ ပြန်လာကြတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင် လိမ္မာလိမ္မာနဲ့ နေရမယ်နော်။ အပြင်ရောက်တိုင်း အခုလို စည်းကမ်းမဲ့ပြီး လျှောက်ပြေးနေတာမျိုး မလုပ်ရဘူး၊ သိလား ခဲခဲလေး...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖွဖွလေး တောက်ပေးလိုက်၏။

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားပုံရပေသည်။

သူမသည် ကျောက်တောင်ကုန်း၏ ကျောက်နံရံကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငေးကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ကာ စိတ်ကောက်နေသလို ငြိမ်သက်စွာ နေလိုက်တော့၏။

“ကဲ... ဆက်ထွက်ကြစို့။”

ရွှီရှင်းက ပြောပြီး ရှေ့သို့ လှည့်လိုက်၏။

သို့သော် မထွက်ခွာခင် ကျောက်တောင်ကုန်း၏ ထိပ်ပိုင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

ဤဧရာမခြေဖဝါး၏ အတွင်းတွင် မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို ယခုအချိန်၌ မသိနိုင်သေးပေ။

သို့သော် အနာဂတ်တွင် ဤနေရာကို ပြန်လည်စူးစမ်းနိုင်သည့် အချိန် ရောက်လာခဲ့ပါက ဤဧရာမခြေဖဝါးကြီးက သူတို့အဖွဲ့အတွက် မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် အဖိုးတန်အခွင့်အရေးများကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေမိပေသည်။

ထိုအတွေးကို စိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် ကျောက်တောင်ကုန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူနှင့် အဖွဲ့သားများသည် နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို ထပ်မံအသက်သွင်းကာ ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို အရှိန်ထပ်တင်လိုက်ပြီး ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆက်လက် ခရီးနှင်လိုက်ကြတော့သည်။

ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကြား အကွာအဝေးမှာ ကီလိုမီတာနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိ၏။

သူတို့ အသုံးပြုနေသော အင်ဂျင်ပါဝါသုံး နှင်းလျှောစီးဘုတ်များသည် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာလေးဆယ်ခန့် အမြန်နှုန်းဖြင့် မောင်းနှင်နိုင်သောကြောင့် မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်သာ ကြာပြီးနောက် ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာ နယ်မြေဆီသို့ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ နေလုံးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး နေမျက်နှာပြင်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို မြင်တွေ့လာရသည်။

နေရောင်ခြည်များ ပြန့်ကျဲလာသည်နှင့်အမျှ မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်နှင့် ဆီးနှင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးလည်း တဖြည်းဖြည်း အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။

ရှည်လျားသော ညအမှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မိုးလင်းစအချိန်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

နေရောင်ခြည်၏ နွေးထွေးမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်အပူချိန်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အေးခဲနေသော ဆီးနှင်းပြင်ကြီးပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်၏ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများကြောင့် တလက်လက် တောက်ပလာခဲ့တော့သည်။

အခန်း ၅၄၄ ပြီး။