အခန်း ၅၄၆

အခန်း (၅၄၆) - ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ သစ်ပင်အိမ်

ချင်ယွန်လုံသည် စနစ်က ကြိုတင်ရွေးချယ်ပေးထားသော နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာရှိ ထူထပ်သော ဆီးနှင်းများကိုလည်း အစောကြီးကတည်းက ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်၏။

"ဒုန်း"

သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ တယ်လီပို့စက်ကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်၏။

ရွှီရှင်းကလည်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ထိုအမှတ်အသားပေါ်သို့ အသာအယာ ထိလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခု လေထုထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

ထို့နောက် ၎င်း၏ ပထမဆုံး တယ်လီပို့ချိတ်ဆက်ရာ နေရာအဖြစ် ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကို သတ်မှတ်ကာ တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ဘေးရှိ လူသုံးဦးကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ နောက်အစီအစဉ်က ဘာလဲ။ အခု ဒီတယ်လီပို့စနစ်ကို သုံးပြီး ဝမ်ကွေ့ရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို အရင်ပြန်ကြမှာလား"

ချင်ယွန်လုံက ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြန်ဖြေသည်။

"အခုတော့ မလိုသေးဘူး။ ငါ့သစ်ပင်အိမ်က မင်းတို့အားလုံးရဲ့ သစ်ပင်အိမ်တွေကြား အလယ်မှာ ရှိနေတာ။ ဒီနေရာကနေ ဆက်လုပ်ရင် ပိုအဆင်ပြေတယ်။"

ထို့နောက် သူသည် လက်ရှိ ဤနေရာရှိ ရှင်ကျန်သူငါးဦး၏ အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လက်ရှင်းပြလာခဲ့၏။

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ရွှီရှင်းလည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ဗဟိုချက်အဖြစ် တွက်လျှင် အစောပိုင်းက သူတို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သော ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်မှာ အရှေ့ဘက်အရပ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ကျန်သစ်ပင်အိမ်များလည်း အခြားအရပ်မျက်နှာများသို့ ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေကြ၏။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာကို ယာယီဗဟိုစခန်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက အချိန်နှင့် ခရီးအကွာအဝေး နှစ်ခုစလုံးကို များစွာ သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းနှင့် ဝမ်လေ့တို့၏ သစ်ပင်အိမ်များမှာ အနောက်ဘက်အရပ်တွင်ရှိ၏။

ချင်ယွန်ဟု၏ သစ်ပင်အိမ်ကတော့ ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်မှ တောင်ဘက်အရပ်တွင် ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်သည် သူတို့အားလုံး၏ သစ်ပင်အိမ်များကြား အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို... အရင်ဆုံး ချင်ယွန်ဟုရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို သွားကြရအောင်။ အဲဒီမှာ တယ်လီပို့အမှတ်အသားကို အသက်သွင်းပြီးရင် ဒီကို တယ်လီပို့နဲ့ ပြန်လာမယ်။ အဲဒီနောက် အနောက်ဘက်ကို ဆက်သွားပြီး ကျောက်ရှောင်ချွမ်းနဲ့ ဝမ်လေ့တို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်တွေကို အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်သွားကြမယ်။ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ"

ထို့နောက် သူက ထပ်မေးလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက တယ်လီပို့လုပ်တဲ့အခါ ဖြစ်တတ်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို အခုဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေကြပြီလဲ"

"အဲဒီကိစ္စကတော့..."

လူသုံးယောက်စလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏတာ စဉ်းစားနေကြချေသည်။

ထို့နောက် ချင်ယွန်လုံက အရင်ဆုံး ပြောလာခဲ့၏။

"သေချာပြောရရင်တော့ အခုဖြစ်နေတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက အစပိုင်းတုန်းကထက် အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ တယ်လီပို့ပြီးတိုင်း အရင်လို တစ်ကိုယ်လုံး အားပျော့ပြီး မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး မဖြစ်တော့ပါဘူး။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်ကြမယ်။ ဒီခရီးစဉ်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို တယ်လီပို့ရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနဲ့ ပိုပြီး နေသားကျလာအောင်လည်း လေ့ကျင့်ကြရအောင်။"

ဒီဒေသမှာ သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးနဲ့ တစ်လုံးကြား အကွာအဝေးက အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာနှစ်ဆယ်လောက် ရှိပေသည်။

အင်ဂျင်တပ် နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ မောင်းသွားရင်တောင် ခရီးတစ်ကြောင်းကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက်တော့ ကြာဦးမည်ဖြစ်သည်။

တယ်လီပို့အသုံးပြုတဲ့အခါ ဖြစ်တတ်တဲ့ မူးဝေခြင်း၊ ခေါင်းမူးခြင်းလို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကတော့ ဆယ်မိနစ်လောက်သာ ကြာတတ်ပေသည်။

ဒါ့ကြောင့် အဲဒီအချိန်တိုလေးအတွင်း မသက်မသာ ခံစားရပေမယ့် တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုခြင်းက သူတို့အဖွဲ့အတွက် ခရီးသွားချိန်ကို များစွာ လျှော့ချပေးနိုင်ပြီး အချိန်အများကြီး ချွေတာပေးနိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ဟိုရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ဦး။"

ချင်ယွန်လုံက လက်ညှိုးညွှန်လိုက်၏။

အရှေ့ဘက် ဆီးနှင်းပြင်ကျယ်ကြီးအလယ်တွင် မြေမျက်နှာပြင် အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေသည့် စက်ဝိုင်းပုံ ဧရိယာကြီးတစ်ခုကို မြင်ရလေသည်။

သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီထူထပ်တဲ့ နှင်းထုအောက်မှာ ငါ့သစ်ပင်အိမ်ဘေးက ရေကန်ကြီး ရှိနေတယ်။"

"ဆောင်းရာသီ စတင်ကတည်းက ရေကန်မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးက ရေခဲပြင်အဖြစ် အေးခဲသွားခဲ့တာ။ အခုတော့ အပေါ်က နှင်းထုတွေ ထပ်ဖုံးထားတဲ့အတွက် သာမန်မျက်စိနဲ့ဆို ဘာမှ မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ အားလုံး နှင်းအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။"

"ဩော်..."

ရွှီရှင်းက နားလည်သွားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ချေသည်။

ဒါဆိုရင် အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ရေကန်ကြီးက အဲဒီနေရာအောက်မှာ ရှိနေတာပေါ့။

ရွှီရှင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ဘေးတွင် ကျယ်ဝန်းလှသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်သော နှင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်နေပြီး ရေကန်တည်ရှိခဲ့ကြောင်းကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ သစ်ပင်အိမ်ဘေးရှိ ရေကန်က ယခုလို နှင်းအောက်တွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခြေအနေမျိုး မဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

အဲဒီရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော ရေခဲလွှာကြီးမှာ လွန်ခဲ့သောကာလက ခရမ်းရောင်အဆင့်ရှိ အစွမ်းထက် ဗီဇပြောင်း ဧရာမမြွေနဂါးကြီး ပေါ်ထွက်လာစဉ်က ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေပျက်စီးသွားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်က ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲတုံးကြီးများစွာ မျောပါလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင်အပူချိန် ဆက်လက်ကျဆင်းလာသဖြင့် ထိုရေခဲတုံးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြန်လည်ခဲကပ်သွားပြီး ရေခဲပြင်တစ်ခု ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုကာလအတွင်း ကျရောက်ခဲ့သည့် နှင်းများမှာ ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အများကြီး စုပုံမနေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ဘက်ရှိ ရေကန်၏ အခြေအနေမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နှင်းပါးပါးလေးသာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အောက်ဘက်တွင် ထူထပ်ခိုင်မာသော ရေခဲပြင်ကြီး ရှိနေသည့် ရေခဲကန် တစ်ခုအဖြစ်သာ ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ဘေးရှိ ရေကန်လိုမျိုး နှင်းထုအောက်တွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခြေအနေမျိုးကိုတော့ လုံးဝ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

"နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ မင်းအနေနဲ့ ငါ့သစ်ပင်အိမ်ဘေးက ရေကန်ရဲ့ အောက်ခြေထိ တယ်လီပို့စနစ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး စူးစမ်းနိုင်မှာပဲ။"

ရွှီရှင်းက ချင်ယွန်လုံကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့တုန်းကတော့ အသက်ကိုရင်းပြီး မီတာလေးဆယ်လောက်အထိပဲ ရေငုပ်ဆင်းဖူးတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ကြေးနီတွင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်။"

သူက ခဏရပ်ကာ အသံမှာ လေးနက်သွား၏။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီရေအောက်ကမ္ဘာက အန္တရာယ်အရမ်းများတယ်။ အောက်ခြေထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ခိုအောင်းနေတယ်။"

အရင်တုန်းကတော့ ရွှီရှင်းသည် ရေအောက်တွင် ခိုအောင်းနေသည့် ခရမ်းရောင်အဆင့် ဗီဇပြောင်း ဧရာမမြွေကြီးအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ပြောရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ခရမ်းရောင်အဆင့် ဗီဇပြောင်း ဧရာမမြွေကြီး... ဟုတ်လား..."

ရွှီရှင်း ပြောပြသည့် အကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"ရေအောက်မှာ အဲဒီလို သားရဲကြီးတစ်ကောင် တကယ်ရှိနေတာလား..."

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက မသိမသာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

"မီတာရာချီရှည်တဲ့ ဧရာမမြွေကြီးဆိုတာကို စိတ်ကူးယဉ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကြက်သီးထသွားတယ်။"

သူက ရွှီရှင်းကို လေးစားအားကျသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုရှင်း... အဲဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ ရေအောက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြီး စူးစမ်းခဲ့တာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။"

"အဲဒီသတ္တဝါကြီးက ရေကန်အောက်မှာ အမြဲတမ်း ပုန်းနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီရှင်းက အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ခဲခဲလေးက ရေအောက်မှာ တကယ့်အန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှသာ ငါ့ကို ချက်ချင်း သတိပေးလေ့ရှိတာ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပုခုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"အီး"

ခဲခဲလေးကလည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည့်အနေနှင့် အသံတိုးတိုးလေး အော်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်လေးကို ခြေသည်းဖြင့် အသာအယာ ပုတ်ပြကာ ရွှီရှင်း၏ စကားကို အတည်ပြုသလို ခေါင်းညိတ်နေခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်လျှောက်လုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေခဲ့သော ချင်ယွန်ဟုက ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားလာ၏။

"ဒါဆို နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက် အဲဒီရေကန်အောက်ကို အတူဆင်းပြီး စူးစမ်းကြတာပေါ့။"

သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏။

"ငါလည်း မင်းရေကန်ရဲ့ အနက်ဆုံးနေရာမှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လို ရှေးဟောင်းအရင်းအမြစ်တွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်တယ်။"

"အင်း... ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"တကယ်တော့ ငါလည်း မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ့်နေ့ကို စောင့်နေခဲ့တာ။"

သူက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒါပေမယ့် ရေအောက်စူးစမ်းရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က သိပ်မထူးခြားဘူး။ အဲဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။"

"ဒါကြောင့် နောင်တစ်ချိန် ရေကန်အောက်ကို တကယ်ဆင်းပြီး စူးစမ်းမယ့်အချိန် ရောက်လာရင် ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို မင်းတို့အတွက် ထုတ်ပေးမယ်။"

ရွှီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဲဒါက ခရမ်းရောင်အဆင့် ဗီဇပြောင်း ဧရာမမြွေကြီးရဲ့ အကြေးခွံတွေကို အသုံးပြုပြီး ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ချပ်ဝတ် ပဲ။"

"အဲဒီချပ်ဝတ်က ရေအောက်တိုက်ပွဲနဲ့ စူးစမ်းရေးအတွက် အရမ်းအသုံးဝင်တယ်။ ရေကန်အောက်ကို ဆင်းတဲ့နေ့ကျရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသုံးပြုနိုင်အောင် ငါကိုယ်တိုင် ပေးမယ်။"

ထိုခရမ်းရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ ဝတ်ဆင်ထားသူကို ရေအောက်နက်ပိုင်း၌ မည်သည့် အကူကိရိယာမှ မလိုအပ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။

၎င်း၏ စွမ်းအားအချို့သည် ချင်ယွန်ဟု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ ရေအောက်အထူးစွမ်းရည်များနှင့် အနည်းငယ် ဆင်နေသည့် အပိုင်းများ ရှိနိုင်သော်လည်း ထိုအချက်က ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို လျော့ကျစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ခရမ်းရောင်အဆင့် ဗီဇပြောင်း ဧရာမမြွေကြီး၏ အဖိုးတန်အကြေးခွံများနှင့် အခြားကုန်ကြမ်းများကို အသုံးပြု၍ ဂရုတစိုက် ဖန်တီးထားသော အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် အနာဂတ်တွင် ရေအောက်စူးစမ်းရေးလုပ်ငန်းများ စတင်သည့်အခါ ၎င်းချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ချင်ယွန်ဟု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ ရှိပြီးသား ရေအောက်စွမ်းရည်များကို အစားထိုးပေးမည် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ အားသာချက်များကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးကာ အချင်းချင်း အားဖြည့်ပေါင်းစပ်ပေးမည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ တယ်လီပို့စနစ်ကို အမြန်ဆုံး အသက်သွင်းလိုက်ကြရအောင်။ ပြီးရင် ချင်ယွန်ဟုရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ရှိတဲ့ နောက်ထပ်ပန်းတိုင်ဆီကို ဆက်ထွက်ကြမယ်။"

ရွှီရှင်း စကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို ပြန်လည်မောင်းနှင်ကာ ဆီးနှင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချင်ယွန်ဟု၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ အရှိန်မြှင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

"လမ်းခရီး အန္တရာယ်ကင်းကင်း သွားနိုင်ပါစေ သခင်ကြီးရေ"

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီးရွှီရှင်း။ နောင်ကျရင်လည်း ဒီတယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ မကြာခဏ လာလည်ပေးပါဦး"

ကျန်ရစ်ခဲ့သူများက အားရဝမ်းသာ လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်နေခဲ့ကြ၏။

ရွှီရှင်းတို့အဖွဲ့ကတော့ ရေကန်ကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ထူထပ်သည့် ရေခဲပြင်နှင့် နှင်းလွှာများပေါ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ချင်ယွန်ဟု၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာ အရပ်သို့ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ဆက်လက် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို မောင်းနှင်ရင်း ရေကန်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာခဲ့၏။

သူက သာမန်နှင်းပြင်များထက် ပိုမိုနိမ့်ကျနေသော ရေကန်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မသိမသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချင်ယွန်လုံတို့နယ်မြေရှိ ဤရေကန်ကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ သူတို့နယ်မြေရှိ ရေကန်ထက် များစွာ ကြီးမားလှပေသည်။

သူတို့နယ်မြေရှိ ရေကန်ကတော့ ကမ္ဘာဦးခေတ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဧရာမချောက်နက်ကြီး၏ အပြင်ဘက် ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ရေငုပ်ဆင်းစဉ်ကလည်း ထိုလှိုဏ်ဂူဝင်ပေါက်ကြီးသည် အကြောင်းရင်းမသိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာနေကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင် သတိပြုမိခဲ့သေးသည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိတိုင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတတ်၏။

အနာဂတ်တွင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုနေရာအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော အရာများကြောင့် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်သည့် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်မလာစေရန်သာ သူ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

"ဩော်... ဟုတ်သားပဲ။"

သူတို့အဖွဲ့ နှင်းပြင်ကိုဖြတ်ကာ အတော်ဝေးဝေးအထိ ရောက်လာပြီးမှ ရွှီရှင်းသည် ခုနက ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ထဲမှ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည့် ရှင်ကျန်သူသုံးယောက်အတွက် တယ်လီပို့ခွင့်ပြုလက်ပတ်များ ပြုလုပ်ပေးရန် မေ့သွားခဲ့ကြောင်း သတိရသွား၏။

ထို့ကြောင့် သူက ဘေးတွင် နှင်းလျှောစီးဘုတ် မောင်းနေသော ချင်ယွန်လုံကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့... ခုနက ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် ပြတင်းပေါက်ကနေ ငါတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ လူသုံးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေက ဘာတွေလဲ"

ချင်ယွန်လုံက သူတို့သုံးယောက်၏ နာမည်များကို ပြောပြလိုက်၏။

ရွှီရှင်းက ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်ပတ်နာရီရှိ ဖန်တီးမှုစနစ်ကို ဖွင့်ကာ ထိုလူသုံးယောက်အတွက် တယ်လီပို့ အထူးခွင့်ပြုလက်ပတ် သုံးခုကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးလိုက်၏။

လက်ပတ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ ၎င်းတို့ကို ချင်ယွန်လုံထံ လွှဲပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သစ်ပင်အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီလက်ပတ်တွေကို သူတို့သုံးယောက်ဆီ ပေးလိုက်ပါ။ ဒါဆို သူတို့လည်း နောက်ပိုင်းမှာ တယ်လီပို့စနစ်ကို အဆင်ပြေပြေ အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မယ်။"

သူတို့အဖွဲ့သည် ဆီးနှင်းပြင်ကိုဖြတ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်နေစဉ် ကောင်းကင်မှ နေရောင်ခြည်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအားကောင်းလာ၏။

ထိုအပူရှိန်ကြောင့် မြေပြင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ထူထဲသည့် ဆီးနှင်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာသည့် လက္ခဏာများကို လမ်းတစ်လျှောက် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ရွှီရှင်းက စိတ်ထဲတွင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဆီးနှင်းများ အနည်းငယ်သာ အရည်ပျော်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

အမှန်တော့ ဆီးနှင်းများအားလုံး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားဖို့ မလိုအပ်ပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာသော ဆီးနှင်းလွှာတစ်ထပ်သာ ကျန်ရှိနေမည်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက ဤနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာမည့် အခြားရှင်ကျန်သူများသည် မိမိတို့၏ နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို အသုံးပြုကာ ဆီးနှင်းပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်ချောမွေ့စွာ သွားလာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ငွေရောင်ဘုရင်သည်လည်း ဆီးနှင်းပြင်ပေါ်တွင် အားကောင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားသွားလာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခြေအနေသာ ဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့အဖွဲ့အတွက် အကောင်းဆုံးနှင့် အသင့်တော်ဆုံး အနေအထားတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

သို့သော်လည်း အောက်ခြေရှိ ဆီးနှင်းများအားလုံး လုံးဝအရည်ပျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဆိုပါက အခြေအနေက တစ်မျိုးပြောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ဤနယ်မြေသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းမည့် သာမန်ရှင်ကျန်သူများတွင် သားရဲ သို့မဟုတ် အမြန်သွားလာနိုင်သည့် ယာဉ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သွားလာနိုင်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ ယခင်ကမ္ဘာဦးခေတ်ကဲ့သို့ ခြေကျင်လျှောက်ရသည့် အရှိန်အတိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ခရီးသွားလာခြင်း၊ အရင်းအမြစ်သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် နယ်မြေများအကြား ဆက်သွယ်သွားလာခြင်းတို့သည်လည်း များစွာ နှေးကွေးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် ဆီးနှင်းများ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာနေသည့် အခြေအနေကတော့ ရွှီရှင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

အကြောင်းမှာ ငွေရောင်ဘုရင်၏ ပုံမှန်ပြေးနှုန်းမှာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာတစ်ရာခန့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ၎င်းအမြန်နှုန်းသည် သူတို့အသုံးပြုနေသော အင်ဂျင်ပါဝါသုံး နှင်းလျှောစီးဘုတ်များထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဆီးနှင်းများ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အရည်ပျော်လာသော်လည်း ငွေရောင်ဘုရင်၏ သွားလာနိုင်စွမ်းမှာ များစွာ ထိခိုက်မည်မဟုတ်ဘဲ ရွှီရှင်းအတွက် အရေးကြီးသည့် ခရီးသွားလာမှုနှင့် စူးစမ်းရှာဖွေရေး လုပ်ငန်းများတွင် ယခင်ကဲ့သို့ပင် အားထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ချင်ယွန်ဟု၏ သစ်ပင်အိမ်ကြားရှိ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် စနစ်၏ မြေပုံအရ ကြည့်မည်ဆိုပါက ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲတစ်စုံတစ်ရာ သို့မဟုတ် အဖိုးတန် အရင်းအမြစ်အသစ်များ ပေါ်ထွက်လာသည့် အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်မျိုးနှင့်မှ မကြုံတွေ့ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေခဲ့သော ခဲခဲလေးသည်လည်း တစ်လမ်းလုံး အပြင်သို့ ထွက်လာခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ကိုယ်လေးကို ခွေလျက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့၏။

အစပိုင်းက ကျောက်ဆောင်တောင်ကုန်းတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည့် ထူးဆန်းသောအရာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စိတ်အေးသွားပုံရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးလေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီး ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ပင် နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

အပိုင်း ၅၄၆ ပြီး။