အခန်း ၅၄၈

အခန်း (၅၄၈) - ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ် (၃)

"အခုချိန်မှာ ငါတို့အဖွဲ့မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေက မင်းတို့အားလုံး စိတ်ကြိုက်အသုံးပြုနိုင်တဲ့အထိ လုံလောက်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ငါ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ ဝမ်ရှီးကို ချက်ချင်းပြောပြီး မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကိုယ်တိုင်းအရွယ်အစားနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်မယ့် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာအစုံ နဲ့ ခရမ်းရောင်အဆင့် လက်နက်တွေ ကို အမြန်ဆုံး ဖန်တီးပေးနိုင်အောင် စီစဉ်လိုက်မယ်။"

ရွှီရှင်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ကတိပေးလိုက်၏။

"ဟား... ဒါတော့ တကယ်သတင်းကောင်းပဲဗျာ"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းသာအားရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အားရပါးရ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါလည်း ခရမ်းရောင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု ကို တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ရတော့မှာပေါ့"

ချင်ယွန်လုံကလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖွဲ့မှာ လီဝမ်ရှီးလို ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း သတ္တုတွင်းရှာဖွေသူတစ်ယောက် ပြီးတော့ နောက်တန်းထောက်ပံ့ရေးကို တာဝန်ယူထားတဲ့ အမာခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ရှိနေတာက တကယ်ကို အားသာချက်ကြီးတစ်ခုပဲ။ သူရှိနေလို့ ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတိုင်းက အများကြီး ပိုပြီး လွယ်ကူလာတာ အမှန်ပဲ။"

"ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။

"အစ်ကိုလုံ၊ မှတ်မိသေးလား။ နယ်မြေ ၂၃ မှာ ရှိတဲ့ ကျောက်တောင်ထိပ်ကို အောင်မြင်အောင် တက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ထိပ်တန်းရှင်ကျန်သူတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ။ နာမည်တော့ ငါ မေ့သွားပြီ။

အဲဒီလူက အခုထိ သူ့ရဲ့ အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ ကို အရောင်းအဝယ်စနစ်ပေါ်မှာ တင်ပြီး လူတိုင်းကို ကြွားနေတုန်းပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း အပြင်က လူတော်တော်များများ အားကျနေကြတာ။

ဒါပေမယ့် သူ မသိသေးတာက... ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုရှင်းကတော့ ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာအစုံ ကို အစောကြီးကတည်းက ဝတ်ထားပြီးသားဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ မကြာခင် ငါလည်း တစ်စုံ ရတော့မယ်။

ဟားဟား... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အရောင်းအဝယ်စနစ်မှာ မိုးလောက်ဈေးနဲ့ တင်ထားပြီး လူတိုင်းကို သွားကြွားဦးမယ်။

အစ်ကိုရှင်း၊ ငါ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ။ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား။"

ရွှီရှင်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း တကယ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။"

တကယ်တော့ ရွှီရှင်းသည် အရင်က ပြင်ပချန်နယ်တွင် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကြွားရန် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်နောက်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကြံသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက မိမိထံမှ လက်ခံရရှိမည့် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာအစုံ ကို စနစ်၏ အရောင်းအဝယ်ဘုတ်တွင် တင်ကာ ပြင်ပချန်နယ်တစ်ခုလုံး၌ ဂုဏ်ယူစွာ ပြသလိုက်မည်ဆိုပါက ယင်းလုပ်ရပ်သည် စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖွဲ့၏ အင်အားအမှန်ကို လူတိုင်းရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်း နှင့် မခြားပေ။

ထို့ပြင် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ပြီး လူအများရှေ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်းသည်လည်း စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး၏ အစွမ်းအစကို ကိုယ်စားပြုသည့် သက်သေအဖြစ် တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အမှတ်စာရင်းဘုတ်၌ အဆင့် ၅ နေရာတွင် ရပ်တည်နေသော ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတစ်ယောက်ပင် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာအစုံ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဆိုလျှင် သူ့ထက် အဆင့်မြင့်သော ရွှီရှင်း၊ ကျိချောင်းယန်နှင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်း တို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများမှာ မည်မျှအထိ အဆင့်မြင့်ပြီး အားကောင်းနေမည်ကို အခြားရှင်ကျန်သူများ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

ထို့အပြင် စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖွဲ့၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များတွင်လည်း အလားတူ ခရမ်းရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ မရှိနိုင်ဟု မည်သူမျှ အလွယ်တကူ ယူဆရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းကပင် ပြင်ပလူသားများအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဗျူဟာမြောက် လုပ်ဆောင်ချက်သည် သူတို့အဖွဲ့၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အင်အားကို ပြင်ပနယ်မြေအနှံ့ရှိ ရှင်ကျန်သူများထံသို့ ထပ်မံဖြန့်ကျက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ပြသခြင်းကြောင့် လူအများ၏ အံ့ဩလေးစားမှု၊ ယုံကြည်အားကိုးမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ကို ပိုမိုရရှိလာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့အပြင် ယင်းဂုဏ်သတင်းက အနာဂတ်တွင် သူတို့အဖွဲ့က အခြားနယ်မြေများသို့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ချဲ့ထွင်ကာ ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုကို တိုးချဲ့သည့်အခါ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုအဖြစ်လည်း အသုံးဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လီဝမ်ရှီး၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင်လည်း အစိမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိတုံး အမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကုန်ကြမ်းများကို အသုံးပြုကာ အစိမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာအစုံ များကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖန်တီးပြီး စနစ်၏ အရောင်းအဝယ်ဘုတ်ပေါ်တွင် ဈေးနှုန်းမြင့်မြင့်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်လေသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို အောင်မြင်စွာ ရောင်းချနိုင်ရုံသာမက ပြန်လည်ရရှိလာမည့် အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ သူတို့အဖွဲ့ လက်ရှိအချိန်တွင် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော ရှားပါးပစ္စည်းများ နှင့် အဖိုးတန်အရင်းအမြစ် အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပိုမိုလွယ်ကူစွာ လဲလှယ်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းအတွက် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်စုံကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပေးမယ်။ အဲဒီနောက် မင်းလည်း အဲဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို စနစ်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်ဘုတ်ပေါ်မှာ မင်းပြောခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဈေးအမြင့်ဆုံးနဲ့ တင်ထားလိုက်။ ရောင်းဖို့ မဟုတ်သေးဘူး၊ အချိန်တစ်ခုအထိ အဲဒီအတိုင်း ပြသထားလိုက်ရုံပဲ။"

ရွှီရှင်းက ကျောက်ရှောင်ချွမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ အကြံအစည်ကို သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ယင်းအစီအစဉ်တွင် ဗျူဟာမြောက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ပါဝင်နေကြောင်းကိုလည်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

"ဟင်... တကယ်လား။ အစ်ကိုရှင်းက ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒီထိပ်တန်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အခုချက်ချင်း ဖန်တီးပေးတော့မယ်ပေါ့"

ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးရွှင်သွားကာ "ဟီးဟီး... ဒီအစီအစဉ်ကြီး အောင်မြင်သွားမယ့်ပုံကို တွေးကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ရင်တောင် ခုန်နေပြီဗျာ" ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပဲ... ဒီလိုအကြံအစည်မျိုးကိုတောင် တကယ်အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စဉ်းစားနေကြတာလား။ တော်တော်လွန်လွန်းတယ်နော်။"

ချင်ယွန်လုံက သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကလေးဆန်သည့် အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး မတတ်သာသလို ခေါင်းခါကာ ပြုံးစိစိဖြင့် စနောက်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ တယ်လီပို့စနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ငါ့သစ်ပင်အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက ပြောပြီးနောက် ချင်ယွန်ဟုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ယွန်ဟု၊ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံးတော့ မင်း ဒီသစ်ပင်အိမ်နယ်မြေမှာပဲ ဆက်နေပြီး စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ အခုလိုအချိန်မှာ ငါတို့ရဲ့ မူလသစ်ပင်အိမ်ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူတစ်ယောက်တော့ သေချာပေါက် လိုတယ်။ အထူးသဖြင့် အပြင်ဘက်က အခြေအနေတွေက ဘယ်အချိန် ဘာဖြစ်မယ်မှန်း မခန့်မှန်းနိုင်တော့တဲ့ ကာလဆိုတော့ ပိုပြီး သတိထားဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ချင်ယွန်ဟုသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ တွေဝေနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိတော့သည့်အလား အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ကာ ရွှီရှင်း၏ အစီအစဉ်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

ရွှီရှင်းသည် ထပ်၍ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ခရမ်းနက်ရောင် တယ်လီပို့ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ချင်ယွန်လုံနှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတို့ကလည်း သူ့နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါဝင်ရောက်သွားကြသဖြင့် လူသုံးဦးစလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်တည်ရှိရာ နယ်မြေသို့ တယ်လီပို့ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြ၏။

တယ်လီပို့ဝဲဂယက်ထဲမှ ထွက်လာသည့် ခဏမှာပင် ချင်ယွန်လုံနှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မအီမသာဖြစ်နေသည်ကို သိသာစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် နှစ်ယောက်စလုံးသည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ တောင့်ခံထားခဲ့ကြပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခြင်းမရှိဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီးနောက် တယ်လီပို့၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကင်းသွားကာ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ကျောက်ရှောင်ချွမ်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ဆီကို ဆက်ထွက်ကြတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက ပြောပြီးနောက် ချင်ယွန်လုံဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ချင်ယွန်လုံက ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်လာဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မင်းအနေနဲ့ တယ်လီပို့စနစ် ရှိတဲ့ နယ်မြေကို အမြန်ဆုံး သွားတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။"

သူက ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့အတွင်း အပြင်ဘက်ကနေ ငါတို့နယ်မြေကို လာရောက်ပူးပေါင်းမယ့် ရှင်ကျန်သူတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်။ သူတို့ တယ်လီပို့စနစ်ကို ဖြတ်ပြီး ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ လမ်းညွှန်ပေးပြီး ဗဟိုနယ်မြေဆီ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ရောက်အောင် ခေါ်ဆောင်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်တော့ သေချာပေါက် လိုတယ်။"

ရွှီရှင်းက ပြုံးကာဆက်ပြော၏။

"ဝမ်ကွေ့ရှင်းရဲ့ စရိုက်ကို မင်းလည်း သိတာပဲ။ တိုက်ခိုက်ရေးဆိုရင် သူမကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလို လူသစ်တွေကို လက်ခံကြိုဆိုပြီး လမ်းညွှန်ပေးရတဲ့ အလုပ်မျိုးကျတော့ သူမနဲ့ သိပ်မလိုက်ဖက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်ကို မင်းပဲ ယူပေးတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ရှေ့ကနေ သူတို့အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကြိုဆိုပေးရမယ် ဟုတ်လား"

ချင်ယွန်လုံက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သူတို့အားလုံးက ဒီဗဟိုနယ်မြေကို ကိုယ့်အစွမ်းအစနဲ့ကိုယ် ရောက်လာနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ဝမ်ကွေ့ရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကလည်း တယ်လီပို့စနစ်ရှိတဲ့ ဧရာမမြေကျင်းကြီးဘက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အလွယ်တကူ မြင်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"

သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှီရှင်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ချင်ယွန်လုံ မင်းက အဲဒီရှင်ကျန်သူတွေကို ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေအဖြစ် စုစည်းပြီး အင်အားတိုးချင်တဲ့အကြောင်းကို မေ့သွားပြီလား"

သူက တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ဆက်ပြော၏။

"ငါတို့က ရှေ့ကနေ သွားကြိုပြီး လမ်းမပြပေးဘူးဆိုရင် သူတို့အားလုံးက ဝမ်ကွေ့ရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်အနီးမှာပဲ တစ်ပြိုင်တည်း စုပြုံပြီး အခြေချနေထိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။"

ရွှီရှင်းက ခဏရပ်ကာ လေးနက်စွာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာရင် လူတွေက နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အလွန်အကျွံ စုပြုံသွားမယ်။ စီမံခန့်ခွဲရခက်သလို လုံခြုံရေးအတွက်လည်း အန္တရာယ်များလာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လက်ခံကြိုဆိုပြီး နေရာချထားပေးတာက အများကြီး ပိုအရေးကြီးတယ်။"

ကျိချောင်းယန်သည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကပင် စူးစမ်းရှာဖွေသူများအဖွဲ့၏ ချန်နယ်မှတစ်ဆင့် အရေးကြီးသတင်းတစ်ခုကို အားလုံးထံ ကြိုတင်အသိပေးထားခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ နယ်မြေသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည့် ရှင်ကျန်သူဦးရေမှာ အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းပင်။

လူတစ်ရာကျော်ဆိုသည့် အရေအတွက်မှာ နယ်မြေ ၁၈၈ အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသည့် ရှင်ကျန်သူ သုံးထောင်ကျော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်သေးငယ်သည့် အချိုးအစားတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

သို့သော် ယင်းသည် အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ရှင်ကျန်သူအများစုသည် နယ်မြေအနှံ့အပြားရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသများတွင် သီးခြားစီ ရှင်သန်နေကြရဆဲ ဖြစ်၏။

အနီးဆုံးဒေသများတွင် နေထိုင်နေသူများပင်လျှင် မိမိတို့၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ဖျက်သိမ်းကာ အခြားသူများရှိရာ ဗဟိုနယ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့အခြေချရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အလွန်တွန့်ဆုတ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် မိမိတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းကို စွန့်လွှတ်ရခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို ယုံကြည်ကာ မိမိ၏ အနာဂတ်ကို အပ်နှံရမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် မရေရာမှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် တွေဝေမှုများ ရှိနေဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ယခုလို အစောပိုင်းကာလတွင် သူတို့အဖွဲ့ထံ လာရောက်ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူဦးရေမှာ တစ်ရာကျော်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင်ယုံကြည်မှု ပိုမိုတိုးလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအရေအတွက်သည်လည်း ဆက်လက်မြင့်တက်လာဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေအရ တွက်ချက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အဆိုပါ ရှင်ကျန်သူ လူတစ်ရာကျော်သာ လမ်းတစ်လျှောက် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာ မကြုံတွေ့ဘဲ ဗဟိုနယ်မြေသို့ အောင်အောင်မြင်မြင် ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ယင်းသည် သူတို့အဖွဲ့၏ အနာဂတ်ရေရှည်စီမံကိန်းများအတွက် အလွန်အရေးပါသော လူအင်အားအခြေခံကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

ထိုလူများကို အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးချင်းစီထံ မျှတစွာ ခွဲဝေပေးကာ သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးစီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြေချနေထိုင်စေမည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်စီကို အဖွဲ့ဝင်တိုင်း တာဝန်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ လူအင်အား ဖြန့်ဝေစီမံနိုင်ခြင်းက သူတို့အဖွဲ့၏ အနာဂတ်စစ်ဆင်ရေးများ နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် အရင်းအမြစ်ဖွံ့ဖြိုးရေးတို့အတွက် များစွာအကျိုးရှိသော အင်အားဖြည့်တင်းမှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အခုအချိန်မှာ မင်းက အရင်ဆုံး ရောက်လာတဲ့ ရှင်ကျန်သူအားလုံးကို ဗဟိုနယ်မြေမှာ စုစည်းထားပေးလိုက်ပါ။"

ရွှီရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီနောက် ငါကိုယ်တိုင် အဲဒီနေရာကို လာပြီး လူတိုင်းအတွက် တယ်လီပို့အထူးခွင့်ပြုချက် လက်ပတ်တွေကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပေးမယ်။"

သူက ဆက်လက်ရှင်းပြ၏။

"လက်ပတ်တွေ ရသွားတာနဲ့ သူတို့က သူတို့တို့ မှီခိုနေထိုင်ချင်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို တယ်လီပို့စနစ်ကနေ တိုက်ရိုက် ကူးပြောင်းသွားနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် လူတွေကို နေရာချထားတာလည်း မြန်မယ်၊ စီမံခန့်ခွဲရတာလည်း ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီအစီအစဉ်က အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။"

ချင်ယွန်လုံက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီး အေးဆေး ပြောလာသည်။

"ဒါဆို ငါ အခုချက်ချင်း တယ်လီပို့စနစ် ရှိတဲ့ နေရာကို သွားပြီး ရောက်လာတဲ့လူတွေကို စောင့်လိုက်မယ်။ မနေ့ညကတည်းက သစ်ပင်အိမ်ကို ဖျက်ပြီး ဒီဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တဲ့သူတွေဆိုရင် အခုလောက်ဆို ဗဟိုနယ်မြေနားကို ရောက်ခါနီးနေကြလောက်ပြီ။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းကတော့ ခေါင်းကို အသာပွတ်ရင်း မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ရောက်လာတဲ့ ရှင်ကျန်သူတွေကို သူတို့ စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အခြေချခွင့်တော့ ချက်ချင်း ပေးလို့မဖြစ်သေးဘူး။"

သူက ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"လူအများစုရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဆင့်စာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ အစ်ကိုရှင်းနဲ့ အစ်ကိုကျိချောင်းယန်တို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်အနီးမှာပဲ အခြေချချင်ကြမှာ သေချာတယ်။ သူတို့က အဲဒီနှစ်ယောက်နဲ့ အနီးဆုံးမှာ နေရရင် အလုံခြုံဆုံးလို့ ထင်ကြမှာပဲ။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်ပြီး ရယ်သံဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါကြောင့် ငါလည်း ငါ့လက်အောက်မှာ အတူနေပြီး အတူလုပ်ကိုင်မယ့် ရှင်ကျန်သူတချို့ကိုတော့ ရချင်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အားလုံးက အစ်ကိုရှင်းတို့ဆီကိုပဲ ပြေးသွားကြမှာဆိုတော့ ငါ့ဘက်မှာ လူတောင် ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"အင်း... ဒီကိစ္စအတွက်တော့ စိုးရိမ်တာလည်း မမှားပါဘူး။"

ချင်ယွန်လုံက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ကာ....

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့က မခက်ပါဘူး။ ငါတို့အဖွဲ့သားအားလုံး အတူတူ တိုင်ပင်ပြီးမှ ရောက်လာတဲ့ ရှင်ကျန်သူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အရည်အချင်း၊ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို သေချာစိစစ်ကြမယ်။ ပြီးမှ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့လက်အောက်မှာ နေသင့်တယ်ဆိုတာကို မျှတအောင် ခွဲဝေဆုံးဖြတ်လိုက်ရုံပဲ။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားကို ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကိုတော့ အလောတကြီး ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုသေးဘူး။ အားလုံးစုံလာတဲ့အချိန်ကျမှ ငါတို့ ထပ်ပြီး သေသေချာချာ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။"

သူက ခဏရပ်ပြီး လေသံကို ပိုလေးနက်စွာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အခုလောလောဆယ်မှာ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူတို့အားလုံး တကယ်ပဲ ကိုယ့်သစ်ပင်အိမ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီဗဟိုနယ်မြေကို လာရောက်ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြသလားဆိုတာကို အရင်အတည်ပြုဖို့ပဲ။ အဲဒီအဆင့်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို နောက်မှ တစ်ဆင့်ချင်း ဖြေရှင်းသွားလို့ ရတယ်။"

ချင်ယွန်လုံသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ရှေ့တွင်ရှိနေသော တယ်လီပို့အမှတ်အသားပေါ်သို့ လက်ဖဝါးကို အသာတင်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု တဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာကာ တယ်လီပို့တံခါးသည် နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ဝင်လာတော့သည်။

သူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လေထုထဲတွင် လှည့်ပတ်တောက်ပနေသော ခရမ်းနက်ရောင် တယ်လီပို့ဝဲဂယက်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏတွင် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွား၏။

စိတ်အတွင်းမှ မအောင့်နိုင်လောက်အောင် ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ထိုးတက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားလေသည်။

အကြောင်းမှာ မိနစ်ပိုင်းသာ ကြာသေးသည့် အချိန်ကပင် သူသည် တယ်လီပို့စနစ်၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဖြစ်သော မူးဝေခြင်းနှင့် ခေါင်းမူးထိုင်းမှိုင်းခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုတယ်လီပို့လမ်းကြောင်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဝင်ရောက်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

အစောပိုင်းက ဤနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်ကသာ ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ တယ်လီပို့စနစ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် တယ်လီပို့အသုံးပြုရသည့် ဒုက္ခကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအတွေးကြောင့် သူ အနည်းငယ် နောင်တရမိလေသည်။

သို့သော် နောင်တရနေ၍လည်း အကျိုးမရှိတော့ချေ။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ကာ ခြေလှမ်းကို ရှေ့သို့လှမ်း၍ ခရမ်းနက်ရောင် တယ်လီပို့ဝဲဂယက်ကြီးအတွင်းသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါတို့လည်း အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ကြတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတို့လည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။

နှစ်ဦးသား ဆီးနှင်းပြင်ပေါ်တွင် နှင်းလျှောစီးဘုတ်များကို အရှိန်မြှင့်မောင်းနှင်ကာ အနောက်ဘက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ခရီးဆက်ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်အိမ်နှစ်လုံး၏ တယ်လီပို့အမှတ်အသားများကို တစ်ခုချင်းစီ အသက်သွင်းပြီး တယ်လီပို့ကွန်ရက်ကို အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်ပြီးစီးစေရန် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ပါက နောင်လာမည့် ခရီးသွားလာမှုများနှင့် အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပိုမိုမြန်ဆန်၍ အဆင်ပြေလာမည် ဖြစ်လေသည်။

အပိုင်း ၅၄၈ ပြီး။