အခန်း ၅၄၉

အခန်း (၅၄၉) — အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်သွားခြင်း

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်လာခဲ့ကြ၏။

"ဒီနေရာမှာ အရင်တုန်းက မြစ်တစ်စင်း ရှိခဲ့တာ။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက အောက်ဘက်မြေပြင်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"အခုတော့ ရေခဲခဲပြီး ဆီးနှင်းအောက်မှာ မြှုပ်သွားပြီ။"

"အင်း..."

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းလေးထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း ပြောခဲ့သလိုပင် သူ၏ သစ်ပင်အိမ်မှ မြစ်ကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားပါက ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ရောက်နိုင်၏။

"တကယ်တော့ ငါ့သစ်ပင်အိမ်နဲ့ ချင်ယွန်လုံရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က တော်တော်ဝေးတယ်။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက အနည်းငယ် အားနာသလို ပြုံးရင်း ပြောလေသည်။

"ကီလိုမီတာ လေးဆယ်လောက် ကွာတယ်။ ဒါကြောင့် အစတုန်းက ရှာတွေ့ဖို့ အချိန်တော်တော်ယူခဲ့ရတာ။"

ကီလိုမီတာ လေးဆယ်တောင်လား...

အင်ဂျင်ပါသော နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို အသုံးပြုသည့်တိုင် တစ်နာရီနီးပါးတော့ သွားရပေဦးမည်။

"ဒါဆို အရှိန်တင်လိုက်ကြစို့။"

ရွှီရှင်းက နှင်းလျှောစီးဘုတ်ကို အသာထိလိုက်သည်နှင့် ဝူး... ဟုစက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဘုတ်၏ အရှိန်သည် အမြင့်ဆုံးသို့ ချက်ချင်း တက်သွားလေသည်။

အရင်တုန်းက သူသည် အမြင့်ဆုံးအရှိန်ကို မသုံးရဲခဲ့ပေ။

တောအုပ်ထဲတွင် သစ်ပင်များ သိပ်သည်းလွန်းပြီး ရှောင်တိမ်းမောင်းနှင်နိုင်လောက်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

ယခုတော့ အချိန်အတော်ကြာ နှင်းလျှောစီးလာခဲ့သဖြင့် သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခင်ကလို သတိကြီးစွာ ထားစရာ မလိုတော့ချေ။

သို့သော် အရှိန်အမြင့်ဆုံးဖြင့် သွားနေသည့်တိုင် ရောက်ရန် တစ်နာရီနီးပါးတော့ လိုနေသေးသည်။

ရွှီရှင်း စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် မြေပုံတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာခဲ့၏။

ဝမ်ကွေ့ရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်မှ ချင်ယွန်လုံ၏ သစ်ပင်အိမ်၊ ထို့နောက် ချင်ယွန်ဟု၏ သစ်ပင်အိမ်အထိ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ကို စူးစမ်းပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် လမ်းကြောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင် အခြေအနေများအားလုံးကို မြေပုံပေါ်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဗီဇပြောင်းသားရဲအုပ်စုကြီးများနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း မြေပုံပေါ်တွင် အနီရောင် အမှတ်လေးများကတော့ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေဆဲ ဖြစ်၏။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအနီရောင်အမှတ်များ စုပုံနေသည့် နေရာများသည် သူတို့ သွားမည့်လမ်းကြောင်းနှင့် မထပ်နေသဖြင့် မလိုအပ်သော အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ဆက်လက် ခရီးနှင်လာပြီးနောက် ရွှီရှင်း၏ လက်ပတ်နာရီ တုန်ခါလာခဲ့၏။

လီဝမ်ရှီးထံမှ အသံမက်ဆေ့ချ် ဖြစ်သည်။

"ရွှီရှင်း၊ ဘယ်လိုနေလဲ။ တယ်လီပို့ တည်နေရာတွေ အကုန် အသက်သွင်းပြီးပြီလား။"

အသံကို စပီကာဖွင့်ထားသဖြင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းလည်း ကြားလိုက်ရပြီး ရွှီရှင်းဘက်သို့ မျက်နှာပြောင်တစ်ခု လုပ်ပြလိုက်သည်။

"မရောက်သေးဘူး။ နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက်တော့ သွားရဦးမယ်။"

ရွှီရှင်းက ကျောက်ရှောင်ချွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်ကြည့်လိုက်၏။

ယခုအချိန်အထိ ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကို မမြင်ရသေးပေ။

မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရသမျှမှာ ဆီးနှင်းဖြူများသာ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလောက်တောင် ကြာတာလား။ ငါတော့ နင်ပြန်ရောက်တော့မယ် ထင်နေတာ။"

လီဝမ်ရှီး၏ အသံနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်သံ၊ ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်သည့် အသံတို့ပါ ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒီဘက်ကတော့ အကုန်ပြီးသလောက် ရှိပြီ။ နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ချ်ဝင်တာ နာရီဝက်လောက် ရှိသွားပြီ။ ထပ်လာမယ့်သူ မရှိတော့လောက်ဘူး။ အခုတော့ စောင့်ရုံပဲ။"

"စုစုပေါင်း လူဘယ်နှယောက် ရှိသွားလဲ။"

ရွှီရှင်း မေးလိုက်၏။

"မတွက်ရသေးဘူး... ခဏနော်... ကျိချောင်းယန်က အဖွဲ့ချန်နယ်ထဲမှာ တင်ထားမယ်ထင်တယ်... အင်း... တစ်ရာသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်။ အိုး... အများကြီးပဲ"

"တစ်ရာသုံးဆယ့်နှစ်ယောက် ဟုတ်လား"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းလည်း ချက်ချင်း အဖွဲ့စာရင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩသွား၏။

"ဒါဆို ငါတို့ တစ်ယောက်ကို... ဆယ့်ငါးယောက်လောက်စီ တာဝန်ယူရတော့မယ်ပေါ့။ အဲဒါ မနည်းဘူးနော်..."

"မကျွေးမွေးနိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား။"

ရွှီရှင်းက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွေးမွေးနိုင်တာတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်..."

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာ၏။

"လူများလာရင် ကပ်ဘေးအတိုင်းအတာလည်း ပိုကြီးလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ အင်အားလည်း ပိုကြီးလာတယ်လေ"

လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလေသည်။

"ပြီးတော့ အခု တယ်လီပို့စနစ်တွေ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အလွယ်တကူ သွားကူနိုင်တယ်။ ဘာ ကြောက်စရာလိုတော့လို့လဲ။"

ရွှီရှင်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

အရင်တုန်းက တယ်လီပို့စနစ် မချိတ်ဆက်ရသေးသည့် အချိန်တွင် သူသည် လူအများကြီးကို လက်ခံဖို့ မရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုတော့ အခြေအနေ မတူတော့။

ထောက်ပံ့ရေးစွမ်းရည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ပွေ့သေးသေးမဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် အဆင့်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ခံစစ်ပိုင်းတစ်ခုတည်းကိုပင် စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပြီ ဖြစ်၏။

"အပြာရောင်အဆင့် သံတုံး တစ်ရာကျော်လောက် သုံးလိုက်ရတယ် မဟုတ်လား။"

ရွှီရှင်း မေးလိုက်သည်။

ယင်းပမာဏမှာ မနည်းလှပေ။

ထိုသံတုံးများကို သံမဏိတုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း...

"ဟင့်... မပြောနဲ့တော့..."

လီဝမ်ရှီး၏ အသံမှာ ချက်ချင်း နာကျင်သွားသလိုပင်။

"ငါ့ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံထဲက ပစ္စည်းတွေ ကုန်သလောက် ဖြစ်သွားပြီ။ မပြောချင်တော့ဘူး။ ငါ အခုပဲ အားလုံးနဲ့အတူ သတ္တုတွင်း တူးဖို့ ထွက်တော့မယ်။ သိုလှောင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ နည်းလွန်းလို့ စိတ်မလုံတော့ဘူး။"

"ခဏနေဦး ဝမ်ရှီး။"

ရွှီရှင်းက "ငါတို့အဖွဲ့ဝင် ကိုးယောက်လုံးအတွက် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်စုံစီ ဖန်တီးပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ ကုန်ကြမ်း လုံလောက်ရဲ့လား။"

"...တစ်ယောက်ကို တစ်စုံစီ... ဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးသည် ခဏမျှ တိတ်သွား၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှ "ခဏ... တွက်ကြည့်ဦးမယ်... ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်စုံအတွက် ခရမ်းရောင် သံမဏိတုံး လေးတုံး၊ အပြာရောင် သံမဏိတုံး ဆယ့်နှစ်တုံး လိုတယ်... ရှစ်စုံဆိုရင်..."

"...အင်း... ငါ့ကိုပဲ သတ်လိုက်ပါတော့"

"အီး"

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်လေသည်။

"အဟမ်း..."

ရွှီရှင်း နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်၏။

"ခရမ်းရောင် သံမဏိတုံးတွေကို သစ်ပင်အိမ် အူတိုင် အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့သူတွေကို ထုတ်ပေးမှာ။ အခုလည်း လူသစ်တွေလာတော့မယ်ဆိုတော့ ခရမ်းရောင် သံမဏိတုံးက မလောက်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အပြာရောင် သံမဏိတုံးတွေကိုပဲ လုံလောက်အောင် ပြင်ထားပေး။"

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လီဝမ်ရှီးက ရှင်းပြ၏။

"ဒါပေမယ့် လုံလောက်သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အပြာရောင် သံမဏိတုံး အားလုံးကို တယ်လီပို့အမှတ်အသားတွေ ဖန်တီးဖို့ သုံးလိုက်ရတယ်။ အပြာရောင် သံတုံးတွေလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အခု ငါ့ဆီမှာ အပြာရောင် ပစ္စည်းဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ။ ဒီနေ့ သတ္တုတွင်းတူးပြီး ဘယ်လောက်ရမလဲပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ဘေးမှ လျှောစီးလာရင်း ရယ်လိုက်မိသည်။

"ဟားဟား... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ ကုန်ကြမ်းတော်တော် သုံးပစ်လိုက်တာပဲ။ အရင်ဆုံး လက်နက်တွေကိုပဲ ဖန်တီးကြရအောင်။ လက်နက်တွေက သံမဏိတုံး သုံးတာနည်းတယ်။ ခရမ်းရောင် သစ်သားကလည်း ငါတို့ဆီမှာ ရှိပြီးသားပဲ။ လောလောဆယ်တော့ အပြာရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။

အခန်း ၅၄၉ ပြီး။