အခန်း ၅၅၀

အခန်း (၅၅၀) — အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်သွားခြင်း (၂)

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "ဒီနေ့ ဝမ်ရှီး ဘယ်လောက်အထိ သတ္တုတူးနိုင်မလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ရမယ်။ ကုန်ကြမ်း လုံလောက်ရင် လူတိုင်းအတွက် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ လုပ်ပေးမယ်။ မလုံလောက်သေးရင်တော့ လက်နက်တွေကို အရင်ဖန်တီးမယ်။"

"ဟူး... နင်ကတော့ ငါ့ကို အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခိုင်းနေတာပဲ"

လီဝမ်ရှီး၏ အသံထဲတွင် မကျေနပ်သလို အနည်းငယ် ညည်းညူသံ ပါနေသည်။

"အရင်က နင်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ထောက်ပံ့ပေးရတာ။ အခုကျတော့ စူးစမ်းရှာဖွေသူအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို ထောက်ပံ့ရတော့မယ်။ ငါ့သိုလှောင်ရုံကတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဗလာဖြစ်နေရဦးမှာပဲ... ထားလိုက်တော့၊ ငါ အခုပဲ အပြင်ထွက်တော့မယ်"

"ဂရုစိုက်ဦး။ ဒီနေ့ ခဲခဲလေးရဲ့ အပြုအမူက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်တော့ ချန်ထားခဲ့။"

"သိပါတယ်။ ငါ ယာကျွင်းကို အိမ်စောင့်ထားခဲ့မယ်။ အခုဆို သူက အိမ်ထိန်းကြီးတစ်ယောက်လိုတောင် ဖြစ်လာပြီ။"

ဆက်သွယ်မှု ပြတ်သွားပြီးနောက် ရွှီရှင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းတို့သည် အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားကြ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသေးချေ။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ အဆိုအရ ဤလမ်းမှာ အတော်လေး လုံခြုံပြီး ယခုအချိန်အထိ ဗီဇပြောင်းသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မကြုံဖူးသေးဟု ဆိုသည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ဆက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ရှောင်ချွမ်း၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

သစ်ပင်အိမ်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် သုံးလုံး တည်ရှိနေ၏။

သစ်ပင်အောက်တွင်တော့ လူတစ်ယောက်က စောင့်နေပြီးသားပင်။

သူသည် ရင့်ကျက်သည့် အသွင်အပြင်ရှိပြီး မေးစေ့ပေါ်တွင် မုတ်ဆိတ် အနည်းငယ် ပေါက်နေ၏။

ရှင်ကျန်သူများထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးသူမှာ သုံးဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသည်ကို မသိခဲ့လျှင် ရွှီရှင်းသည် ထိုသူကို အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင် ရှိနေပြီဟုပင် ထင်မိလောက်၏။

"ရှောင်ချွမ်း၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား။ ဒီလူက ရွှီရှင်းလား။"

ထိုသူက ရွှီရှင်းကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားအားကျမှု အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရွှီရှင်းပါ။ ဒါက..."

ရွှီရှင်းက ကျောက်ရှောင်ချွမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အော်... ဒီအစ်ကိုက နယ်မြေ ၁၈၈ ကနေ ကျွန်တော် ခေါ်လာတဲ့သူပါ။ နာမည်က ကော်ရှန်ချန်။ အသက် သုံးဆယ့်တစ်နှစ် ပြည့်ပြီးသားမို့ ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ကြီးတယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုကော်လို့ ခေါ်တာ။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကော်က အလုပ်လုပ်ရာမှာ အရမ်း စေ့စပ်သေချာတယ်။ သူ အိမ်စောင့်ပေးရင် ကျွန်တော် လုံးဝ စိတ်ချတယ်။"

"တယ်လီပို့တည်နေရာကို ကျွန်တော် ရွေးထားပြီးသားပါ။"

ကော်ရှန်ချန်က ပြောရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို သစ်ပင်အိမ်ဘေးသို့ ခေါ်သွားလေသည်။

"သစ်ပင်အိမ်နဲ့ ကပ်လျက်မှာပဲ ထားထားတယ်။ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို စောင့်ပေးပါ့မယ်။"

တယ်လီပို့စက်ကို ထားမည့်နေရာမှာ အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဆီးနှင်းများကိုလည်း ရှင်းလင်းထားပေသည်။

ရွှီရှင်းက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ "ဒီလောက် နီးနီးလေးထားတာလား။ တယ်လီပို့ဝဲဂယက် ပေါ်လာတဲ့အသံက တော်တော် ကျယ်တယ်နော်။ အခု အဖွဲ့ဝင်တွေလည်း များလာပြီဆိုတော့..."

"ရှောင်ချွမ်းက ပြောပြီးသားပါ။"

ကော်ရှန်ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေ၏။

"နီးနီးလေးထားတာက ကာကွယ်ရ ပိုလွယ်တယ်။ ကျွန်တော့် မြှားပစ်စက် လည်း ပိုတိကျမယ်။ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ပြီး အားလုံးကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။"

ရွှီရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

စဉ်းစားထားပုံက အမှန်တကယ် သေချာသည့်ပုံပင်။

တယ်လီပို့စနစ်ကို ကာကွယ်ပေးမည့် သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေဖို့လည်း မဖြစ်မနေ လိုအပ်လေသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဒီနေရာမှာပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့။"

ရွှီရှင်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တယ်လီပို့စက်ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက "အစ်ကိုကော် အခုကစပြီး ဒီတယ်လီပို့စနစ်ကို အစ်ကို့ဆီ အပ်ထားတယ်နော်။"

"စိတ်ချပါ။"

ကော်ရှန်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ရွှီရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ"တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ လူနှစ်ယောက် ရှိတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင် စူးစမ်းဖို့ လွှတ်ထားတယ်။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုနှစ်ယောက်၏ နာမည်များကို မေးယူပြီး တယ်လီပို့လက်ပတ်နှစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

ကော်ရှန်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဝမ်လေ့၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း လမ်းတစ်လျှောက် ဘာအန္တရာယ်မှ မကြုံခဲ့ပေ။

နာရီဝက်ခန့် ဆက်သွားပြီးနောက် ဝမ်လေ့၏ သစ်ပင်အိမ်ကို အဝေးမှ မြင်လာရ၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ချက်ချင်း အသံမက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်ကာ"ငါတို့ ရောက်တော့မယ်။ မြန်မြန် ထွက်လာပြီး မင်းဖေဖေတို့ကို လာကြိုတော့"

"ဟာ... မင်းတို့ ဒီလောက် မြန်တာလား။လမ်းမှာတောင် မနားခဲ့ဘူးလား။ ခဏစောင့် အစ်ကိုရွှီရှင်းနဲ့ ငါ့သားလေး ရှောင်ချွမ်းကို လာကြိုမယ်"

နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီး သူတို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဝမ်လေ့က သစ်ပင်အောက်၌ စောင့်နေပြီးသားပင်။

"မင်းတို့ တကယ် မြန်လိုက်တာ"

ဝမ်လေ့က ပြုံးရင်း လျှောက်လာ၏။

"ဒီနေရာက ဝမ်ကွေ့ရှင်းဆီက အဝေးဆုံးပဲ။ မနေ့က ငါ တောင်တက်ဖို့ မိုင်ကုန် သွားခဲ့တာတောင် နှစ်နာရီကြာတယ်။ ဒီမနက်တော့ ငါ့အလှည့် မရောက်သေးဘူး ထင်နေတာ။"

သူတို့ သုံးယောက်သည် ဝမ်လေ့ ရွေးထားသော တယ်လီပို့တည်နေရာသို့ သွားလိုက်ကြ၏။

ရွှီရှင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် သုံးလုံးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ရာ"မင်းဆီမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိလဲ။"

"နှစ်ယောက်ပဲ။ နှစ်ယောက်လုံး နယ်မြေ ၁၈၉ က လူတွေ။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က နယ်မြေ ၁၈၈ က လူတွေတော့ အကုန် သေကုန်ပြီ။"

ဝမ်လေ့က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"အော်... တစ်ယောက်တော့ ကျန်သေးတယ်။"

သူက ကျောက်ရှောင်ချွမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

လူအများစု သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

ယခု နယ်မြေ ၁၈၈ သည် ရှင်ကျန်သူ အများဆုံး နယ်မြေ ဖြစ်နေသော်လည်း လူတစ်သောင်းအနက် သုံးထောင်ခန့်သာ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ပြီး သေဆုံးနှုန်းမှာ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

လူသုံးယောက်တွင် နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည့် သဘောပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများစုမှာ အထူးစွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်သောကြောင့် သေဆုံးနှုန်း နည်းပါးပြီး လူဦးရေ ပိုများသလို ထင်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်တွင် နယ်မြေ ၁၈၈ တစ်ခုလုံး၏ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော နေရာများမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက် အခု စူးစမ်းဖို့ ထွက်သွားတယ်။ လမ်းမှာ မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။"

"မတွေ့ခဲ့ဘူး။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး တယ်လီပို့အမှတ်အသားကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

မကြာမီ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ချိတ်ဆက်ပြီးပြီလား..."

ဝမ်လေ့က အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"တကယ်... အားလုံး ချိတ်ဆက်သွားပြီလား။"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ"ငါတို့ ဒီအတွက် သုံးနာရီလောက် ပြေးလာရတာနော်။ မင်းပြောသလို လွယ်လွယ်လေး မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီရှင်းက တယ်လီပို့စနစ်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသွားမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ ရှာဖွေစူးစမ်းသူအဖွဲ့ဝင် အားလုံး၏ သစ်ပင်အိမ်များသည် တယ်လီပို့စနစ်ဖြင့် အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားခဲ့လေပြီ။

သူတို့အဖွဲ့၏ အရေးအကြီးဆုံး အစီအစဉ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အခုကစပြီး ငါတို့ အိမ်နီးချင်းအစစ်တွေ ဖြစ်သွားပြီ"

ရွှီရှင်းက ထိုနှစ်ယောက်အတွက် အစိမ်းရောင်အဆင့် တယ်လီပို့လက်ပတ်များ ဖန်တီးပေးပြီး ဝမ်လေ့ထံ အပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် မိမိသစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်မည့် တယ်လီပို့ကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရင်ခွင်ထဲရှိ ခဲခဲလေးကတော့ လမ်းတစ်လျှောက် ပျင်းလာသဖြင့် အိပ်ပျော်နေချေပြီ။

ကံကောင်းသည်မှာ အပြင်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့်တိုင် ရွှီရှင်း၏ အခြေအနေကို မထိခိုက်စေခြင်း ဖြစ်၏။

မဟုတ်လျှင် တော်တော် ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ တယ်လီပို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်သုံးကြဦး။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို အမြန် အသားကျအောင် လုပ်ထား။"

ရွှီရှင်းက ထိုနှစ်ယောက်ကို သတိပေးလိုက်၏။

"ငါ အရင် ပြန်တော့မယ်။ အိမ်ဘက်မှာ ကိုင်တွယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"

ဝမ်လေ့က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် "စိတ်ချပါ အစ်ကိုရွှီရှင်းရာ။ ဒါနဲ့ နေ့လယ်စာတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ လာစားနော်။ ဟင်းချက်ဖို့ အကုန် ပြင်ထားပြီးပြီ။"

"ဟားဟား... အဲဒီစကားကို စောင့်နေတာဟ"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်းက ချက်ချင်း ဝမ်လေ့၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အဆင့်မြင့် မီးဖိုချောင်မှာ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းအရသာကို ထပ်မြည်းချင်နေပြီ"

ရွှီရှင်းကလည်း ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

တကယ်ဆို သူတို့နှစ်ဖွဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ မကြာသေးချေ။

ယခု တယ်လီပို့စနစ် အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အတူတကွ တွေ့ဆုံကာ ပိုမိုရင်းနှီးလာရန်လည်း လိုအပ်ပေသည်။

အဖွဲ့လိုက် မိတ်ဆက်ပွဲတစ်ခု သဘောမျိုးပင်။

သို့သော် ယနေ့ လုပ်စရာများက အလွန်များနေသေးသည်။

ထိုနှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် တယ်လီပို့ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း ၅၅၀ ပြီး။